{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5317263"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5317263","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εξωκυττάρια κυστίδια αιμοπεταλίων. Παθοφυσιολογία-κλινικές προεκτάσεις","abstract":"Το 1967 πρώτος ο Wolf παρατήρησε κάποιες δομές σε πλάσμα ελεύθερο αιμοπεταλίων και τις ονόμασε «αιμοπεταλιακή σκόνη» . Οι δομές ήταν τα μικροκυστίδια που γνωρίζουμε σήμερα και τα οποία παράγονται από διάφορα κύτταρα και από τα αιμοπετάλια. Τα εξωκυττάρια κυστίδια είναι δομημένα από λιπίδια και εκκρίνονται από τα κύτταρα στον εξωκυττάριο χώρο. Υπάρχουν τρεις κύριοι τύποι εξωκυττάριων κυστιδίων: τα μικροκυστίδια, τα εξωσώματα και τα αποπτωτικά σωμάτια. Τα Μικροκυστίδια διαχωρίζονται από τα εξωσώματα και τα αποπτωτικά σωμάτια με βάση το μέγεθος αλλά και τους διαφορετικούς δείκτες που εκφράζουν. Η παραγωγή των Μικροκυστιδίων από αιμοπετάλια (ΜΚΑ, ΡΜΡ) είναι μια φυσιολογική διαδικασία και ανιχνεύεται σε όλους. Ο αριθμός των κυκλοφορούντων ΡΜΡ εξαρτάται από την ισορροπία που υπάρχει μεταξύ του ρυθμού παραγωγής των μικροκυστιδίων και του ρυθμού κάθαρσης τους από την κυκλοφορία. Κυρίως παράγονται από αιμοπετάλια ενεργοποιημένα ή σε κατάσταση ηρεμίας, από μεγακαρυοκύτταρα και κατά την κυτταρική απόπτωση και περιέχουν πρωτεΐνες ειδικές των αιμοπεταλίων, αλλά και mRNA, microRNA, βιοδραστικά λιπίδια, παράγοντες πήξης και ανοσοτροποιητικούς μεσολαβητές. Τα ΡΜΡ υπάρχουν στην κυκλοφορία υγιών ατόμων αλλά και ασθενών και φαίνεται ότι έχουν έναν ενεργό ρόλο στις παθοφυσιολογικές διαδικασίες του οργανισμού, συμπεριλαμβανομένου της φλεγμονής, της πήξης, της αγγειακής λειτουργίας, της αθηροσκλήρυνσης και του καρκίνου. Έχουν την ικανότητα να προκαλούν αλλαγές στο κύτταρο που τα προσλαμβάνει. Τα ΡΜΡ μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως υπόστρωμα για να ενισχύσουν την προσκόλληση των αιμοπεταλίων στο ενδοθήλιο των αγγείων με τη σύνδεση τους στη γλυκοπρωτεΐνη Ib (GPIb) προκείμενου να σταματήσει η αιμορραγία και να δημιουργηθεί θρόμβος. Μπορεί επίσης να συμμετέχουν και στην αγγειογένεση με την ενεργοποίηση αρχέγονων κύτταρων προκείμενου να αποκασταθεί ή να περιοριστεί ισχαιμική βλάβη. Στη φλεγμονή συμμετέχουν στην προσέλκυση ουδετερόφιλων σχηματίζοντας τα ΝΕΤ’s. Στα αυτοάνοσα νοσήματα συμμετέχουν εμπλέκονται στη διαδικασία εκδήλωσης του νοσήματος με τα ανοσοσυμπλέγματα ή χρησιμοποιούνται ως βιοδείκτες για την εκτίμηση της πορείας της νόσου. Έχουν χρησιμοποιηθεί ως μεταφορείς φαρμάκων σε ειδικές λοιμώξεις για να μειωθεί η τοξικότητα και οι ανεπιθύμητες ενέργειες. Επειδή συνδέονται με τα κύτταρα προκαλούν αλλαγές στα κύτταρα που τα προσλαμβάνουν συμμετέχοντας με αυτόν τον τρόπο στην διακυτταρική επικοινωνία και στη μεταφορά πληροφοριών. Στον καρκίνο τα ΜΚΑ μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως βιοδείκτες για την παρακολούθηση της νόσου είτε ως μεταφορείς χημειοθεραπευτικών φαρμάκων για καλύτερες ανταποκρίσεις. Έχουν μελετηθεί και στην αναδόμηση των νευρώνων όπου διακρίνεται η ικανότητα τους να μειώνουν την έκταση της ισχαιμικής βλάβης μετά από Αγγειακό επεισόδια όταν εγχυθούν στην παθολογική περιοχή. Στα μικροκυστίδια φαίνεται ότι αποδίδεται ένα μέρος της αιτίας για τις ανεπιθύμητες ενέργειες που προκύπτουν κατά τη μετάγγιση η ακόμα και το καλύτερο αιμοστατικό αποτέλεσμα μετά από χορήγηση προϊόντων αιμοπεταλίων πλούσιο σε μικροκυστίδια. Συμπερασματικά ο ρόλος των αιμοπεταλίων σε ένα εύρος βιολογικών λειτουργιών από επούλωση πληγών μέχρι ανάπτυξη όγκου, στη φλεγμονή και στην αναδόμηση αναγνωρίζεται, αν και οι μοριακοί μηχανισμοί δεν είναι ακόμα πλήρως κατανοητοί. Τα τελευταία χρόνια το κοινό ενδιαφέρον εστιάζεται στα ΡΜΡ και στην ανάπτυξη μεθόδων, για ανάλυση και ποσοτικοποίηση, για να καταλάβουμε το φυσιολογικό ρόλο τους και να τους χρησιμοποιήσουμε ως πιθανούς δείκτες ή στόχους για μια ποικιλία νοσημάτων.","abstract_html":"Το 1967 πρώτος ο Wolf παρατήρησε κάποιες δομές σε πλάσμα ελεύθερο αιμοπεταλίων και τις ονόμασε «αιμοπεταλιακή σκόνη» . Οι δομές ήταν τα μικροκυστίδια που γνωρίζουμε σήμερα και τα οποία παράγονται από διάφορα κύτταρα και από τα αιμοπετάλια. Τα εξωκυττάρια κυστίδια είναι δομημένα από λιπίδια και εκκρίνονται από τα κύτταρα στον εξωκυττάριο χώρο. Υπάρχουν τρεις κύριοι τύποι εξωκυττάριων κυστιδίων: τα μικροκυστίδια, τα εξωσώματα και τα αποπτωτικά σωμάτια. Τα Μικροκυστίδια διαχωρίζονται από τα εξωσώματα και τα αποπτωτικά σωμάτια με βάση το μέγεθος αλλά και τους διαφορετικούς δείκτες που εκφράζουν. Η παραγωγή των Μικροκυστιδίων από αιμοπετάλια (ΜΚΑ, ΡΜΡ) είναι μια φυσιολογική διαδικασία και ανιχνεύεται σε όλους. Ο αριθμός των κυκλοφορούντων ΡΜΡ εξαρτάται από την ισορροπία που υπάρχει μεταξύ του ρυθμού παραγωγής των μικροκυστιδίων και του ρυθμού κάθαρσης τους από την κυκλοφορία. Κυρίως παράγονται από αιμοπετάλια ενεργοποιημένα ή σε κατάσταση ηρεμίας, από μεγακαρυοκύτταρα και κατά την κυτταρική απόπτωση και περιέχουν πρωτεΐνες ειδικές των αιμοπεταλίων, αλλά και mRNA, microRNA, βιοδραστικά λιπίδια, παράγοντες πήξης και ανοσοτροποιητικούς μεσολαβητές. Τα ΡΜΡ υπάρχουν στην κυκλοφορία υγιών ατόμων αλλά και ασθενών και φαίνεται ότι έχουν έναν ενεργό ρόλο στις παθοφυσιολογικές διαδικασίες του οργανισμού, συμπεριλαμβανομένου της φλεγμονής, της πήξης, της αγγειακής λειτουργίας, της αθηροσκλήρυνσης και του καρκίνου. Έχουν την ικανότητα να προκαλούν αλλαγές στο κύτταρο που τα προσλαμβάνει. Τα ΡΜΡ μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως υπόστρωμα για να ενισχύσουν την προσκόλληση των αιμοπεταλίων στο ενδοθήλιο των αγγείων με τη σύνδεση τους στη γλυκοπρωτεΐνη Ib (GPIb) προκείμενου να σταματήσει η αιμορραγία και να δημιουργηθεί θρόμβος. Μπορεί επίσης να συμμετέχουν και στην αγγειογένεση με την ενεργοποίηση αρχέγονων κύτταρων προκείμενου να αποκασταθεί ή να περιοριστεί ισχαιμική βλάβη. Στη φλεγμονή συμμετέχουν στην προσέλκυση ουδετερόφιλων σχηματίζοντας τα ΝΕΤ’s. Στα αυτοάνοσα νοσήματα συμμετέχουν εμπλέκονται στη διαδικασία εκδήλωσης του νοσήματος με τα ανοσοσυμπλέγματα ή χρησιμοποιούνται ως βιοδείκτες για την εκτίμηση της πορείας της νόσου. Έχουν χρησιμοποιηθεί ως μεταφορείς φαρμάκων σε ειδικές λοιμώξεις για να μειωθεί η τοξικότητα και οι ανεπιθύμητες ενέργειες. Επειδή συνδέονται με τα κύτταρα προκαλούν αλλαγές στα κύτταρα που τα προσλαμβάνουν συμμετέχοντας με αυτόν τον τρόπο στην διακυτταρική επικοινωνία και στη μεταφορά πληροφοριών. Στον καρκίνο τα ΜΚΑ μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως βιοδείκτες για την παρακολούθηση της νόσου είτε ως μεταφορείς χημειοθεραπευτικών φαρμάκων για καλύτερες ανταποκρίσεις. Έχουν μελετηθεί και στην αναδόμηση των νευρώνων όπου διακρίνεται η ικανότητα τους να μειώνουν την έκταση της ισχαιμικής βλάβης μετά από Αγγειακό επεισόδια όταν εγχυθούν στην παθολογική περιοχή. Στα μικροκυστίδια φαίνεται ότι αποδίδεται ένα μέρος της αιτίας για τις ανεπιθύμητες ενέργειες που προκύπτουν κατά τη μετάγγιση η ακόμα και το καλύτερο αιμοστατικό αποτέλεσμα μετά από χορήγηση προϊόντων αιμοπεταλίων πλούσιο σε μικροκυστίδια. Συμπερασματικά ο ρόλος των αιμοπεταλίων σε ένα εύρος βιολογικών λειτουργιών από επούλωση πληγών μέχρι ανάπτυξη όγκου, στη φλεγμονή και στην αναδόμηση αναγνωρίζεται, αν και οι μοριακοί μηχανισμοί δεν είναι ακόμα πλήρως κατανοητοί. Τα τελευταία χρόνια το κοινό ενδιαφέρον εστιάζεται στα ΡΜΡ και στην ανάπτυξη μεθόδων, για ανάλυση και ποσοτικοποίηση, για να καταλάβουμε το φυσιολογικό ρόλο τους και να τους χρησιμοποιήσουμε ως πιθανούς δείκτες ή στόχους για μια ποικιλία νοσημάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Σίννη Ελένη","Sinni Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:41:21Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5317263"],"render_values":[{"text":"uoadl:5317263","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5317263","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5317263","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5317263","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σίννη Ελένη","Sinni Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5317263","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5317263"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το 1967 πρώτος ο Wolf παρατήρησε κάποιες δομές σε πλάσμα ελεύθερο αιμοπεταλίων και τις ονόμασε «αιμοπεταλιακή σκόνη» . Οι δομές ήταν τα μικροκυστίδια που γνωρίζουμε σήμερα και τα οποία παράγονται από διάφορα κύτταρα και από τα αιμοπετάλια. Τα εξωκυττάρια κυστίδια είναι δομημένα από λιπίδια και εκκρίνονται από τα κύτταρα στον εξωκυττάριο χώρο. Υπάρχουν τρεις κύριοι τύποι εξωκυττάριων κυστιδίων: τα μικροκυστίδια, τα εξωσώματα και τα αποπτωτικά σωμάτια. Τα Μικροκυστίδια διαχωρίζονται από τα εξωσώματα και τα αποπτωτικά σωμάτια με βάση το μέγεθος αλλά και τους διαφορετικούς δείκτες που εκφράζουν. Η παραγωγή των Μικροκυστιδίων από αιμοπετάλια (ΜΚΑ, ΡΜΡ) είναι μια φυσιολογική διαδικασία και ανιχνεύεται σε όλους. Ο αριθμός των κυκλοφορούντων ΡΜΡ εξαρτάται από την ισορροπία που υπάρχει μεταξύ του ρυθμού παραγωγής των μικροκυστιδίων και του ρυθμού κάθαρσης τους από την κυκλοφορία. Κυρίως παράγονται από αιμοπετάλια ενεργοποιημένα ή σε κατάσταση ηρεμίας, από μεγακαρυοκύτταρα και κατά την κυτταρική απόπτωση και περιέχουν πρωτεΐνες ειδικές των αιμοπεταλίων, αλλά και mRNA, microRNA, βιοδραστικά λιπίδια, παράγοντες πήξης και ανοσοτροποιητικούς μεσολαβητές. Τα ΡΜΡ υπάρχουν στην κυκλοφορία υγιών ατόμων αλλά και ασθενών και φαίνεται ότι έχουν έναν ενεργό ρόλο στις παθοφυσιολογικές διαδικασίες του οργανισμού, συμπεριλαμβανομένου της φλεγμονής, της πήξης, της αγγειακής λειτουργίας, της αθηροσκλήρυνσης και του καρκίνου. Έχουν την ικανότητα να προκαλούν αλλαγές στο κύτταρο που τα προσλαμβάνει. Τα ΡΜΡ μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως υπόστρωμα για να ενισχύσουν την προσκόλληση των αιμοπεταλίων στο ενδοθήλιο των αγγείων με τη σύνδεση τους στη γλυκοπρωτεΐνη Ib (GPIb) προκείμενου να σταματήσει η αιμορραγία και να δημιουργηθεί θρόμβος. Μπορεί επίσης να συμμετέχουν και στην αγγειογένεση με την ενεργοποίηση αρχέγονων κύτταρων προκείμενου να αποκασταθεί ή να περιοριστεί ισχαιμική βλάβη. Στη φλεγμονή συμμετέχουν στην προσέλκυση ουδετερόφιλων σχηματίζοντας τα ΝΕΤ’s. Στα αυτοάνοσα νοσήματα συμμετέχουν εμπλέκονται στη διαδικασία εκδήλωσης του νοσήματος με τα ανοσοσυμπλέγματα ή χρησιμοποιούνται ως βιοδείκτες για την εκτίμηση της πορείας της νόσου. Έχουν χρησιμοποιηθεί ως μεταφορείς φαρμάκων σε ειδικές λοιμώξεις για να μειωθεί η τοξικότητα και οι ανεπιθύμητες ενέργειες. Επειδή συνδέονται με τα κύτταρα προκαλούν αλλαγές στα κύτταρα που τα προσλαμβάνουν συμμετέχοντας με αυτόν τον τρόπο στην διακυτταρική επικοινωνία και στη μεταφορά πληροφοριών. Στον καρκίνο τα ΜΚΑ μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως βιοδείκτες για την παρακολούθηση της νόσου είτε ως μεταφορείς χημειοθεραπευτικών φαρμάκων για καλύτερες ανταποκρίσεις. Έχουν μελετηθεί και στην αναδόμηση των νευρώνων όπου διακρίνεται η ικανότητα τους να μειώνουν την έκταση της ισχαιμικής βλάβης μετά από Αγγειακό επεισόδια όταν εγχυθούν στην παθολογική περιοχή. Στα μικροκυστίδια φαίνεται ότι αποδίδεται ένα μέρος της αιτίας για τις ανεπιθύμητες ενέργειες που προκύπτουν κατά τη μετάγγιση η ακόμα και το καλύτερο αιμοστατικό αποτέλεσμα μετά από χορήγηση προϊόντων αιμοπεταλίων πλούσιο σε μικροκυστίδια. Συμπερασματικά ο ρόλος των αιμοπεταλίων σε ένα εύρος βιολογικών λειτουργιών από επούλωση πληγών μέχρι ανάπτυξη όγκου, στη φλεγμονή και στην αναδόμηση αναγνωρίζεται, αν και οι μοριακοί μηχανισμοί δεν είναι ακόμα πλήρως κατανοητοί. Τα τελευταία χρόνια το κοινό ενδιαφέρον εστιάζεται στα ΡΜΡ και στην ανάπτυξη μεθόδων, για ανάλυση και ποσοτικοποίηση, για να καταλάβουμε το φυσιολογικό ρόλο τους και να τους χρησιμοποιήσουμε ως πιθανούς δείκτες ή στόχους για μια ποικιλία νοσημάτων.","In 1967 Wolf was the first to observe some structures in platelet-free plasma and called them \"platelet dust\". The structures were the microvesicles that we know today and which are produced by various cells and platelets. Extracellular vesicles are structured by lipids and are secreted by cells in the extracellular space. There are three main types of extracellular vesicles: microvesicles (also called microparticles), exosomes, and apoptotic bodies. Microparticles are separated from exosomes and apoptotic bodies based on their size and the different markers they express. The production of Microparticles by platelets ( PMP) is a normal process and is detected even in healthy volunteers. The number of circulating PMPs depends on the balance between the rate of production of microparticles and the rate of their clearance from circulation. They are mainly produced by activated platelets or platelets at rest, by megakaryocytes and during cellular apoptosis and contain platelet-specific proteins, but also mRNA, microRNA, bioactive lipids, coagulation factors and immunomodulatory mediators. PMPs are present in the circulation of healthy adults as well as patients and appear to have an active role in the body's pathophysiological processes, including inflammation, clotting, vascular function, atherosclerosis and cancer. They can cause changes in the cell that encapsulate them. PMPs can be used as a substrate to enhance the adhesion of platelets to the endothelium of vessels by binding them to glycoprotein Ib (GPIb) in order to stop bleeding and create a clot. They may also participate in angiogenesis by activating stem cells in order to restore or limit ischemic damage. In inflammation, they participate in attracting neutrophils by forming NET's. In autoimmune diseases, they are involved in the process of disease manifestation with immune complexes or are used as biomarkers to assess the course of the disease. They have been used as drug carriers in specific infections to reduce toxicity and side effects. Because they bind to cells, they cause changes in the cells that encapsulate, participating in that way in intercellular communication and information transfer. In cancer, PMPs can be used as biomarkers to monitor the disease or as chemotherapy drug transporters for better responses. They have also been studied in the reconstruction of neurons where their ability to reduce the extent of ischemic damage after vascular events when injected into the pathological area is distinguished. Microparticles seem to be the cause of the side effects that occur during blood transfusion or they can lead to a better hemostatic effect. In conclusion, the role of platelets in a range of biological functions from wound healing to tumor growth, inflammation and reconstruction is recognized, although the molecular mechanisms are not yet fully understood. In recent years, the common interest has been focused on PMPs and the development of methods for analysis and quantification to understand their physiological role and use them as possible markers or targets for a variety of diseases."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εξωκυττάρια κυστίδια αιμοπεταλίων. Παθοφυσιολογία-κλινικές προεκτάσεις"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σίννη Ελένη","Sinni Eleni"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Το 1967 πρώτος ο Wolf παρατήρησε κάποιες δομές σε πλάσμα ελεύθερο αιμοπεταλίων και τις ονόμασε «αιμοπεταλιακή σκόνη» . Οι δομές ήταν τα μικροκυστίδια που γνωρίζουμε σήμερα και τα οποία παράγονται από διάφορα κύτταρα και από τα αιμοπετάλια. Τα εξωκυττάρια κυστίδια είναι δομημένα από λιπίδια και εκκρίνονται από τα κύτταρα στον εξωκυττάριο χώρο. Υπάρχουν τρεις κύριοι τύποι εξωκυττάριων κυστιδίων: τα μικροκυστίδια, τα εξωσώματα και τα αποπτωτικά σωμάτια. Τα Μικροκυστίδια διαχωρίζονται από τα εξωσώματα και τα αποπτωτικά σωμάτια με βάση το μέγεθος αλλά και τους διαφορετικούς δείκτες που εκφράζουν. Η παραγωγή των Μικροκυστιδίων από αιμοπετάλια (ΜΚΑ, ΡΜΡ) είναι μια φυσιολογική διαδικασία και ανιχνεύεται σε όλους. Ο αριθμός των κυκλοφορούντων ΡΜΡ εξαρτάται από την ισορροπία που υπάρχει μεταξύ του ρυθμού παραγωγής των μικροκυστιδίων και του ρυθμού κάθαρσης τους από την κυκλοφορία. Κυρίως παράγονται από αιμοπετάλια ενεργοποιημένα ή σε κατάσταση ηρεμίας, από μεγακαρυοκύτταρα και κατά την κυτταρική απόπτωση και περιέχουν πρωτεΐνες ειδικές των αιμοπεταλίων, αλλά και mRNA, microRNA, βιοδραστικά λιπίδια, παράγοντες πήξης και ανοσοτροποιητικούς μεσολαβητές. Τα ΡΜΡ υπάρχουν στην κυκλοφορία υγιών ατόμων αλλά και ασθενών και φαίνεται ότι έχουν έναν ενεργό ρόλο στις παθοφυσιολογικές διαδικασίες του οργανισμού, συμπεριλαμβανομένου της φλεγμονής, της πήξης, της αγγειακής λειτουργίας, της αθηροσκλήρυνσης και του καρκίνου. Έχουν την ικανότητα να προκαλούν αλλαγές στο κύτταρο που τα προσλαμβάνει. Τα ΡΜΡ μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως υπόστρωμα για να ενισχύσουν την προσκόλληση των αιμοπεταλίων στο ενδοθήλιο των αγγείων με τη σύνδεση τους στη γλυκοπρωτεΐνη Ib (GPIb) προκείμενου να σταματήσει η αιμορραγία και να δημιουργηθεί θρόμβος. Μπορεί επίσης να συμμετέχουν και στην αγγειογένεση με την ενεργοποίηση αρχέγονων κύτταρων προκείμενου να αποκασταθεί ή να περιοριστεί ισχαιμική βλάβη. Στη φλεγμονή συμμετέχουν στην προσέλκυση ουδετερόφιλων σχηματίζοντας τα ΝΕΤ’s. Στα αυτοάνοσα νοσήματα συμμετέχουν εμπλέκονται στη διαδικασία εκδήλωσης του νοσήματος με τα ανοσοσυμπλέγματα ή χρησιμοποιούνται ως βιοδείκτες για την εκτίμηση της πορείας της νόσου. Έχουν χρησιμοποιηθεί ως μεταφορείς φαρμάκων σε ειδικές λοιμώξεις για να μειωθεί η τοξικότητα και οι ανεπιθύμητες ενέργειες. Επειδή συνδέονται με τα κύτταρα προκαλούν αλλαγές στα κύτταρα που τα προσλαμβάνουν συμμετέχοντας με αυτόν τον τρόπο στην διακυτταρική επικοινωνία και στη μεταφορά πληροφοριών. Στον καρκίνο τα ΜΚΑ μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως βιοδείκτες για την παρακολούθηση της νόσου είτε ως μεταφορείς χημειοθεραπευτικών φαρμάκων για καλύτερες ανταποκρίσεις. Έχουν μελετηθεί και στην αναδόμηση των νευρώνων όπου διακρίνεται η ικανότητα τους να μειώνουν την έκταση της ισχαιμικής βλάβης μετά από Αγγειακό επεισόδια όταν εγχυθούν στην παθολογική περιοχή. Στα μικροκυστίδια φαίνεται ότι αποδίδεται ένα μέρος της αιτίας για τις ανεπιθύμητες ενέργειες που προκύπτουν κατά τη μετάγγιση η ακόμα και το καλύτερο αιμοστατικό αποτέλεσμα μετά από χορήγηση προϊόντων αιμοπεταλίων πλούσιο σε μικροκυστίδια. Συμπερασματικά ο ρόλος των αιμοπεταλίων σε ένα εύρος βιολογικών λειτουργιών από επούλωση πληγών μέχρι ανάπτυξη όγκου, στη φλεγμονή και στην αναδόμηση αναγνωρίζεται, αν και οι μοριακοί μηχανισμοί δεν είναι ακόμα πλήρως κατανοητοί. Τα τελευταία χρόνια το κοινό ενδιαφέρον εστιάζεται στα ΡΜΡ και στην ανάπτυξη μεθόδων, για ανάλυση και ποσοτικοποίηση, για να καταλάβουμε το φυσιολογικό ρόλο τους και να τους χρησιμοποιήσουμε ως πιθανούς δείκτες ή στόχους για μια ποικιλία νοσημάτων.","In 1967 Wolf was the first to observe some structures in platelet-free plasma and called them \"platelet dust\". The structures were the microvesicles that we know today and which are produced by various cells and platelets. Extracellular vesicles are structured by lipids and are secreted by cells in the extracellular space. There are three main types of extracellular vesicles: microvesicles (also called microparticles), exosomes, and apoptotic bodies. Microparticles are separated from exosomes and apoptotic bodies based on their size and the different markers they express. The production of Microparticles by platelets ( PMP) is a normal process and is detected even in healthy volunteers. The number of circulating PMPs depends on the balance between the rate of production of microparticles and the rate of their clearance from circulation. They are mainly produced by activated platelets or platelets at rest, by megakaryocytes and during cellular apoptosis and contain platelet-specific proteins, but also mRNA, microRNA, bioactive lipids, coagulation factors and immunomodulatory mediators. PMPs are present in the circulation of healthy adults as well as patients and appear to have an active role in the body's pathophysiological processes, including inflammation, clotting, vascular function, atherosclerosis and cancer. They can cause changes in the cell that encapsulate them. PMPs can be used as a substrate to enhance the adhesion of platelets to the endothelium of vessels by binding them to glycoprotein Ib (GPIb) in order to stop bleeding and create a clot. They may also participate in angiogenesis by activating stem cells in order to restore or limit ischemic damage. In inflammation, they participate in attracting neutrophils by forming NET's. In autoimmune diseases, they are involved in the process of disease manifestation with immune complexes or are used as biomarkers to assess the course of the disease. They have been used as drug carriers in specific infections to reduce toxicity and side effects. Because they bind to cells, they cause changes in the cells that encapsulate, participating in that way in intercellular communication and information transfer. In cancer, PMPs can be used as biomarkers to monitor the disease or as chemotherapy drug transporters for better responses. They have also been studied in the reconstruction of neurons where their ability to reduce the extent of ischemic damage after vascular events when injected into the pathological area is distinguished. Microparticles seem to be the cause of the side effects that occur during blood transfusion or they can lead to a better hemostatic effect. In conclusion, the role of platelets in a range of biological functions from wound healing to tumor growth, inflammation and reconstruction is recognized, although the molecular mechanisms are not yet fully understood. In recent years, the common interest has been focused on PMPs and the development of methods for analysis and quantification to understand their physiological role and use them as possible markers or targets for a variety of diseases."],"dc:identifier":["uoadl:5317263","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5317263"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Εξωκυττάρια κυστίδια αιμοπεταλίων. Παθοφυσιολογία-κλινικές προεκτάσεις"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:21Z"}