{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5317299"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5317299","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μηχανισμοί κόπωσης και αποκατάσταση μετά από εξαντλητικό σπριντ στο τρέξιμο και στο κολύμπι","abstract":"Ως κόπωση, έχει οριστεί η σταδιακή μείωση της ικανότητας του μυός να παράγει δύναμη ή ισχύ κατά την άσκηση. Τα χαρακτηριστικά της άσκησης και οι επικρατούσες περιβαλλοντικές συνθήκες επιδρούν στο επίπεδο κόπωσης και τον απαραίτητο χρόνο αποκατάστασης. Δεν είναι γνωστό, αν σε μέγιστη ισόχρονη προσπάθεια στο τρέξιμο και στην κολύμβηση η κόπωση και η αποκατάσταση διαφέρει μεταξύ των μορφών άσκησης. Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να συγκριθούν οι μηχανισμοί κόπωσης και η αποκατάσταση ύστερα από μέγιστο σπριντ στο τρέξιμο και στο κολύμπι και να διερευνηθεί αν 30 λεπτά παθητικής αποκατάστασης επαρκούν για να επανέλθει πλήρως ο οργανισμός. Συμμετείχαν 13 άντρες τριαθλητές ηλικίας 20-45 ετών. Κάθε συμμετέχων εκτέλεσε το τρέξιμο και την κολύμβηση σε διαφορετικές μέρες με 1 εβδομάδα ανάμεσά τους. Την προκαθορισμένη προθέρμανση, ακολουθούσε εκτέλεση μέγιστου σπριντ 250 μέτρων τρεξίματος ή 50 μέτρων κολύμβησης, με καταγραφή της επίδοσης. Πριν και μετά, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, πραγματοποιούταν αξιολόγηση της κόπωσης με μετρήσεις χειροδυναμομέτρησης, κατακόρυφου άλματος (CMJ), μεταβλητότητας της καρδιακής συχνότητας (HRV), αντιλαμβανόμενης κόπωσης και ετοιμότητας. Το μέγιστο σπριντ επαναλαμβανόταν στα 30 λεπτά αποκατάστασης. Η επίδοση στο 1ο σπριντ ήταν στα 37.66 ± 3.01 sec (τρέξιμο) και 38.38 ± 4.69 sec (κολύμπι) (p>0.05), ενώ στο 2ο σπριντ οι επιδόσεις δε διέφεραν σημαντικά με εκείνες της πρώτης προσπάθειας. Η χειροδυναμομέτρηση και το CMJ δε μεταβλήθηκαν σημαντικά μετά τα μέγιστα σπριντ σε καμία συνθήκη (p>0.05). Η αντιλαμβανόμενη κόπωση βρέθηκε ίδια στο τρέξιμο και στο κολύμπι (p>0.05), της τάξης των 16 μονάδων. H μέση καρδιακή συχνότητα HR βρέθηκε σημαντικά αυξημένη μετά τα σπριντ, όμως η αποκατάστασή της ήταν ταχύτερη στο κολύμπι με σημαντικά χαμηλότερες τιμές στο 14ο λεπτό (p=0.004) και στο 23ο λεπτό (p=0.0003) συγκριτικά με το τρέξιμο. Το μέσο διάστημα των επαρμάτων R-R μειώθηκε σημαντικά (ένδειξη συμπαθοτονίας) μετά τα σπριντ συγκριτικά με τις τιμές ηρεμίας, αλλά ακολούθησε ταχύτερο φθίνοντα ρυθμό στο κολύμπι, ήδη από το 6ο λεπτό, σε σχέση με το τρέξιμο (p=0.014). Η αντιλαμβανόμενη ετοιμότητα βρέθηκε υψηλότερη στο 6ο λεπτό στο κολύμπι συγκριτικά με το τρέξιμο (p=0.02). Τόσο αυτή όσο και η μέση HR και το μέσο διάστημα R-R, δεν είχαν επανέλθει πλήρως μέχρι το τέλος της αποκατάστασης. Το παρόν πειραματικό πρωτόκολλο δεν κατάφερε, ανεξαρτήτως μορφής άσκησης, να προκαλέσει κόπωση αλλά προκάλεσε, εμφανή διαταραχή στον οργανισμό, παρόμοια στις δύο μορφές άσκησης. Η αποκατάσταση ήταν ταχύτερη στην κολύμβηση, όμως η διαταραχή παρέμεινε ύστερα από 30 λεπτά αποκατάστασης και στις δύο μορφές άσκησης. Οι συμμετέχοντες πάντως κατάφεραν και επανεκτέλεσαν τη μέγιστη προσπάθεια στην ίδια επίδοση σε τρέξιμο και σε κολύμπι. Η ελλιπής αντιλαμβανόμενη ετοιμότητα ίσως σχετίζεται με την επίμονα αυξημένη μέση καρδιακή συχνότητα.","abstract_html":"Ως κόπωση, έχει οριστεί η σταδιακή μείωση της ικανότητας του μυός να παράγει δύναμη ή ισχύ κατά την άσκηση. Τα χαρακτηριστικά της άσκησης και οι επικρατούσες περιβαλλοντικές συνθήκες επιδρούν στο επίπεδο κόπωσης και τον απαραίτητο χρόνο αποκατάστασης. Δεν είναι γνωστό, αν σε μέγιστη ισόχρονη προσπάθεια στο τρέξιμο και στην κολύμβηση η κόπωση και η αποκατάσταση διαφέρει μεταξύ των μορφών άσκησης. Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να συγκριθούν οι μηχανισμοί κόπωσης και η αποκατάσταση ύστερα από μέγιστο σπριντ στο τρέξιμο και στο κολύμπι και να διερευνηθεί αν 30 λεπτά παθητικής αποκατάστασης επαρκούν για να επανέλθει πλήρως ο οργανισμός. Συμμετείχαν 13 άντρες τριαθλητές ηλικίας 20-45 ετών. Κάθε συμμετέχων εκτέλεσε το τρέξιμο και την κολύμβηση σε διαφορετικές μέρες με 1 εβδομάδα ανάμεσά τους. Την προκαθορισμένη προθέρμανση, ακολουθούσε εκτέλεση μέγιστου σπριντ 250 μέτρων τρεξίματος ή 50 μέτρων κολύμβησης, με καταγραφή της επίδοσης. Πριν και μετά, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, πραγματοποιούταν αξιολόγηση της κόπωσης με μετρήσεις χειροδυναμομέτρησης, κατακόρυφου άλματος (CMJ), μεταβλητότητας της καρδιακής συχνότητας (HRV), αντιλαμβανόμενης κόπωσης και ετοιμότητας. Το μέγιστο σπριντ επαναλαμβανόταν στα 30 λεπτά αποκατάστασης. Η επίδοση στο 1ο σπριντ ήταν στα 37.66 ± 3.01 sec (τρέξιμο) και 38.38 ± 4.69 sec (κολύμπι) (p&gt;0.05), ενώ στο 2ο σπριντ οι επιδόσεις δε διέφεραν σημαντικά με εκείνες της πρώτης προσπάθειας. Η χειροδυναμομέτρηση και το CMJ δε μεταβλήθηκαν σημαντικά μετά τα μέγιστα σπριντ σε καμία συνθήκη (p&gt;0.05). Η αντιλαμβανόμενη κόπωση βρέθηκε ίδια στο τρέξιμο και στο κολύμπι (p&gt;0.05), της τάξης των 16 μονάδων. H μέση καρδιακή συχνότητα HR βρέθηκε σημαντικά αυξημένη μετά τα σπριντ, όμως η αποκατάστασή της ήταν ταχύτερη στο κολύμπι με σημαντικά χαμηλότερες τιμές στο 14ο λεπτό (p=0.004) και στο 23ο λεπτό (p=0.0003) συγκριτικά με το τρέξιμο. Το μέσο διάστημα των επαρμάτων R-R μειώθηκε σημαντικά (ένδειξη συμπαθοτονίας) μετά τα σπριντ συγκριτικά με τις τιμές ηρεμίας, αλλά ακολούθησε ταχύτερο φθίνοντα ρυθμό στο κολύμπι, ήδη από το 6ο λεπτό, σε σχέση με το τρέξιμο (p=0.014). Η αντιλαμβανόμενη ετοιμότητα βρέθηκε υψηλότερη στο 6ο λεπτό στο κολύμπι συγκριτικά με το τρέξιμο (p=0.02). Τόσο αυτή όσο και η μέση HR και το μέσο διάστημα R-R, δεν είχαν επανέλθει πλήρως μέχρι το τέλος της αποκατάστασης. Το παρόν πειραματικό πρωτόκολλο δεν κατάφερε, ανεξαρτήτως μορφής άσκησης, να προκαλέσει κόπωση αλλά προκάλεσε, εμφανή διαταραχή στον οργανισμό, παρόμοια στις δύο μορφές άσκησης. Η αποκατάσταση ήταν ταχύτερη στην κολύμβηση, όμως η διαταραχή παρέμεινε ύστερα από 30 λεπτά αποκατάστασης και στις δύο μορφές άσκησης. Οι συμμετέχοντες πάντως κατάφεραν και επανεκτέλεσαν τη μέγιστη προσπάθεια στην ίδια επίδοση σε τρέξιμο και σε κολύμπι. Η ελλιπής αντιλαμβανόμενη ετοιμότητα ίσως σχετίζεται με την επίμονα αυξημένη μέση καρδιακή συχνότητα.","abstract_has_math":false,"creators":["ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗ ΔΑΝΑΗ","XENIKOUDAKI DANAI"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:41:21Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5317299"],"render_values":[{"text":"uoadl:5317299","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5317299","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5317299","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5317299","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗ ΔΑΝΑΗ","XENIKOUDAKI DANAI"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5317299","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5317299"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ως κόπωση, έχει οριστεί η σταδιακή μείωση της ικανότητας του μυός να παράγει δύναμη ή ισχύ κατά την άσκηση. Τα χαρακτηριστικά της άσκησης και οι επικρατούσες περιβαλλοντικές συνθήκες επιδρούν στο επίπεδο κόπωσης και τον απαραίτητο χρόνο αποκατάστασης. Δεν είναι γνωστό, αν σε μέγιστη ισόχρονη προσπάθεια στο τρέξιμο και στην κολύμβηση η κόπωση και η αποκατάσταση διαφέρει μεταξύ των μορφών άσκησης. Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να συγκριθούν οι μηχανισμοί κόπωσης και η αποκατάσταση ύστερα από μέγιστο σπριντ στο τρέξιμο και στο κολύμπι και να διερευνηθεί αν 30 λεπτά παθητικής αποκατάστασης επαρκούν για να επανέλθει πλήρως ο οργανισμός. Συμμετείχαν 13 άντρες τριαθλητές ηλικίας 20-45 ετών. Κάθε συμμετέχων εκτέλεσε το τρέξιμο και την κολύμβηση σε διαφορετικές μέρες με 1 εβδομάδα ανάμεσά τους. Την προκαθορισμένη προθέρμανση, ακολουθούσε εκτέλεση μέγιστου σπριντ 250 μέτρων τρεξίματος ή 50 μέτρων κολύμβησης, με καταγραφή της επίδοσης. Πριν και μετά, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, πραγματοποιούταν αξιολόγηση της κόπωσης με μετρήσεις χειροδυναμομέτρησης, κατακόρυφου άλματος (CMJ), μεταβλητότητας της καρδιακής συχνότητας (HRV), αντιλαμβανόμενης κόπωσης και ετοιμότητας. Το μέγιστο σπριντ επαναλαμβανόταν στα 30 λεπτά αποκατάστασης. Η επίδοση στο 1ο σπριντ ήταν στα 37.66 ± 3.01 sec (τρέξιμο) και 38.38 ± 4.69 sec (κολύμπι) (p>0.05), ενώ στο 2ο σπριντ οι επιδόσεις δε διέφεραν σημαντικά με εκείνες της πρώτης προσπάθειας. Η χειροδυναμομέτρηση και το CMJ δε μεταβλήθηκαν σημαντικά μετά τα μέγιστα σπριντ σε καμία συνθήκη (p>0.05). Η αντιλαμβανόμενη κόπωση βρέθηκε ίδια στο τρέξιμο και στο κολύμπι (p>0.05), της τάξης των 16 μονάδων. H μέση καρδιακή συχνότητα HR βρέθηκε σημαντικά αυξημένη μετά τα σπριντ, όμως η αποκατάστασή της ήταν ταχύτερη στο κολύμπι με σημαντικά χαμηλότερες τιμές στο 14ο λεπτό (p=0.004) και στο 23ο λεπτό (p=0.0003) συγκριτικά με το τρέξιμο. Το μέσο διάστημα των επαρμάτων R-R μειώθηκε σημαντικά (ένδειξη συμπαθοτονίας) μετά τα σπριντ συγκριτικά με τις τιμές ηρεμίας, αλλά ακολούθησε ταχύτερο φθίνοντα ρυθμό στο κολύμπι, ήδη από το 6ο λεπτό, σε σχέση με το τρέξιμο (p=0.014). Η αντιλαμβανόμενη ετοιμότητα βρέθηκε υψηλότερη στο 6ο λεπτό στο κολύμπι συγκριτικά με το τρέξιμο (p=0.02). Τόσο αυτή όσο και η μέση HR και το μέσο διάστημα R-R, δεν είχαν επανέλθει πλήρως μέχρι το τέλος της αποκατάστασης. Το παρόν πειραματικό πρωτόκολλο δεν κατάφερε, ανεξαρτήτως μορφής άσκησης, να προκαλέσει κόπωση αλλά προκάλεσε, εμφανή διαταραχή στον οργανισμό, παρόμοια στις δύο μορφές άσκησης. Η αποκατάσταση ήταν ταχύτερη στην κολύμβηση, όμως η διαταραχή παρέμεινε ύστερα από 30 λεπτά αποκατάστασης και στις δύο μορφές άσκησης. Οι συμμετέχοντες πάντως κατάφεραν και επανεκτέλεσαν τη μέγιστη προσπάθεια στην ίδια επίδοση σε τρέξιμο και σε κολύμπι. Η ελλιπής αντιλαμβανόμενη ετοιμότητα ίσως σχετίζεται με την επίμονα αυξημένη μέση καρδιακή συχνότητα.","Neuromuscular fatigue is defined as the gradual decrease in the muscle's ability to produce force or power during exercise. The characteristics of the exercise and the prevailing environmental conditions affect the level of fatigue and the necessary recovery time. It is not known whether fatigue and recovery rates differ between these two forms of exercise after maximal effort of the same duration. The purpose of this study was to compare fatigue mechanisms and recovery after maximal sprinting in running and swimming and to investigate whether 30 minutes of passive recovery is sufficient for the body to fully recover. Thirteen male triathletes aged 20-45 years participated in this study. Each participant performed the run and swim on different days 1 week apart. The standardized warm-up was followed by a maximal sprint of 250 meters run or 50 meters swim, in which performance was recorded. Before and after, at regular intervals, fatigue was assessed by measuring handgrip strength, vertical jump, heart rate variability, perceived fatigue and readiness. After 30 minutes of recovery, the maximal sprint was repeated. Performance in the first sprint was 37.66 ± 3.01 sec (running) and 38.38 ± 4.69 sec (swimming) (p>0.05), while in the second sprint the performance did not differ significantly from the first one. Handgrip strength and CMJ did not change significantly after the maximal efforts in any condition (p>0.05). RPE was found to be the same in running and swimming (p>0.05), around 16 points. Mean HR was significantly increased after the sprints, but its recovery was faster in swimming with significantly lower values at the 14th minute (p=0.0040) and 23rd minute (p=0.0003) compared to running. The mean R-R interval was significantly reduced (indicative of sympathotony) after sprints compared to resting values, but already from the 6th minute a faster decreasing recovery rate was evident in swimming compared to running (p=0.014). Perceived readiness was found to be higher at the 6th minute in swimming compared to running (p=0.0247). Perceived readiness, mean HR and mean R-R interval had not fully recovered by the end of the recovery. The present experimental protocol failed, regardless of the form of exercise, to induce fatigue but caused an apparent disturbance in the body, similar in the two forms of exercise. Faster recovery was observed in swimming, but homeostasis remained disrupted after 30 minutes of recovery in both forms of exercise. However, participants were able to exert maximal effort at the same performance, both in running and swimming. The lack of perceived readiness may be related to the persistently elevated mean heart rate."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μηχανισμοί κόπωσης και αποκατάσταση μετά από εξαντλητικό σπριντ στο τρέξιμο και στο κολύμπι"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΞΕΝΙΚΟΥΔΑΚΗ ΔΑΝΑΗ","XENIKOUDAKI DANAI"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Ως κόπωση, έχει οριστεί η σταδιακή μείωση της ικανότητας του μυός να παράγει δύναμη ή ισχύ κατά την άσκηση. Τα χαρακτηριστικά της άσκησης και οι επικρατούσες περιβαλλοντικές συνθήκες επιδρούν στο επίπεδο κόπωσης και τον απαραίτητο χρόνο αποκατάστασης. Δεν είναι γνωστό, αν σε μέγιστη ισόχρονη προσπάθεια στο τρέξιμο και στην κολύμβηση η κόπωση και η αποκατάσταση διαφέρει μεταξύ των μορφών άσκησης. Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να συγκριθούν οι μηχανισμοί κόπωσης και η αποκατάσταση ύστερα από μέγιστο σπριντ στο τρέξιμο και στο κολύμπι και να διερευνηθεί αν 30 λεπτά παθητικής αποκατάστασης επαρκούν για να επανέλθει πλήρως ο οργανισμός. Συμμετείχαν 13 άντρες τριαθλητές ηλικίας 20-45 ετών. Κάθε συμμετέχων εκτέλεσε το τρέξιμο και την κολύμβηση σε διαφορετικές μέρες με 1 εβδομάδα ανάμεσά τους. Την προκαθορισμένη προθέρμανση, ακολουθούσε εκτέλεση μέγιστου σπριντ 250 μέτρων τρεξίματος ή 50 μέτρων κολύμβησης, με καταγραφή της επίδοσης. Πριν και μετά, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, πραγματοποιούταν αξιολόγηση της κόπωσης με μετρήσεις χειροδυναμομέτρησης, κατακόρυφου άλματος (CMJ), μεταβλητότητας της καρδιακής συχνότητας (HRV), αντιλαμβανόμενης κόπωσης και ετοιμότητας. Το μέγιστο σπριντ επαναλαμβανόταν στα 30 λεπτά αποκατάστασης. Η επίδοση στο 1ο σπριντ ήταν στα 37.66 ± 3.01 sec (τρέξιμο) και 38.38 ± 4.69 sec (κολύμπι) (p>0.05), ενώ στο 2ο σπριντ οι επιδόσεις δε διέφεραν σημαντικά με εκείνες της πρώτης προσπάθειας. Η χειροδυναμομέτρηση και το CMJ δε μεταβλήθηκαν σημαντικά μετά τα μέγιστα σπριντ σε καμία συνθήκη (p>0.05). Η αντιλαμβανόμενη κόπωση βρέθηκε ίδια στο τρέξιμο και στο κολύμπι (p>0.05), της τάξης των 16 μονάδων. H μέση καρδιακή συχνότητα HR βρέθηκε σημαντικά αυξημένη μετά τα σπριντ, όμως η αποκατάστασή της ήταν ταχύτερη στο κολύμπι με σημαντικά χαμηλότερες τιμές στο 14ο λεπτό (p=0.004) και στο 23ο λεπτό (p=0.0003) συγκριτικά με το τρέξιμο. Το μέσο διάστημα των επαρμάτων R-R μειώθηκε σημαντικά (ένδειξη συμπαθοτονίας) μετά τα σπριντ συγκριτικά με τις τιμές ηρεμίας, αλλά ακολούθησε ταχύτερο φθίνοντα ρυθμό στο κολύμπι, ήδη από το 6ο λεπτό, σε σχέση με το τρέξιμο (p=0.014). Η αντιλαμβανόμενη ετοιμότητα βρέθηκε υψηλότερη στο 6ο λεπτό στο κολύμπι συγκριτικά με το τρέξιμο (p=0.02). Τόσο αυτή όσο και η μέση HR και το μέσο διάστημα R-R, δεν είχαν επανέλθει πλήρως μέχρι το τέλος της αποκατάστασης. Το παρόν πειραματικό πρωτόκολλο δεν κατάφερε, ανεξαρτήτως μορφής άσκησης, να προκαλέσει κόπωση αλλά προκάλεσε, εμφανή διαταραχή στον οργανισμό, παρόμοια στις δύο μορφές άσκησης. Η αποκατάσταση ήταν ταχύτερη στην κολύμβηση, όμως η διαταραχή παρέμεινε ύστερα από 30 λεπτά αποκατάστασης και στις δύο μορφές άσκησης. Οι συμμετέχοντες πάντως κατάφεραν και επανεκτέλεσαν τη μέγιστη προσπάθεια στην ίδια επίδοση σε τρέξιμο και σε κολύμπι. Η ελλιπής αντιλαμβανόμενη ετοιμότητα ίσως σχετίζεται με την επίμονα αυξημένη μέση καρδιακή συχνότητα.","Neuromuscular fatigue is defined as the gradual decrease in the muscle's ability to produce force or power during exercise. The characteristics of the exercise and the prevailing environmental conditions affect the level of fatigue and the necessary recovery time. It is not known whether fatigue and recovery rates differ between these two forms of exercise after maximal effort of the same duration. The purpose of this study was to compare fatigue mechanisms and recovery after maximal sprinting in running and swimming and to investigate whether 30 minutes of passive recovery is sufficient for the body to fully recover. Thirteen male triathletes aged 20-45 years participated in this study. Each participant performed the run and swim on different days 1 week apart. The standardized warm-up was followed by a maximal sprint of 250 meters run or 50 meters swim, in which performance was recorded. Before and after, at regular intervals, fatigue was assessed by measuring handgrip strength, vertical jump, heart rate variability, perceived fatigue and readiness. After 30 minutes of recovery, the maximal sprint was repeated. Performance in the first sprint was 37.66 ± 3.01 sec (running) and 38.38 ± 4.69 sec (swimming) (p>0.05), while in the second sprint the performance did not differ significantly from the first one. Handgrip strength and CMJ did not change significantly after the maximal efforts in any condition (p>0.05). RPE was found to be the same in running and swimming (p>0.05), around 16 points. Mean HR was significantly increased after the sprints, but its recovery was faster in swimming with significantly lower values at the 14th minute (p=0.0040) and 23rd minute (p=0.0003) compared to running. The mean R-R interval was significantly reduced (indicative of sympathotony) after sprints compared to resting values, but already from the 6th minute a faster decreasing recovery rate was evident in swimming compared to running (p=0.014). Perceived readiness was found to be higher at the 6th minute in swimming compared to running (p=0.0247). Perceived readiness, mean HR and mean R-R interval had not fully recovered by the end of the recovery. The present experimental protocol failed, regardless of the form of exercise, to induce fatigue but caused an apparent disturbance in the body, similar in the two forms of exercise. Faster recovery was observed in swimming, but homeostasis remained disrupted after 30 minutes of recovery in both forms of exercise. However, participants were able to exert maximal effort at the same performance, both in running and swimming. The lack of perceived readiness may be related to the persistently elevated mean heart rate."],"dc:identifier":["uoadl:5317299","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5317299"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Μηχανισμοί κόπωσης και αποκατάσταση μετά από εξαντλητικό σπριντ στο τρέξιμο και στο κολύμπι"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:21Z"}