{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5317969"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5317969","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η απαλλοτρίωση ως στοιχείο της νομοτυπικής μορφής του δικαιώματος διάρρηξης","abstract":"Οι διατάξεις των άρθρων 939 και επόμενα του Αστικού Κώδικα συγκροτούν ένα ειδικό πλέγμα ρυθμίσεων για την προστασία των δανειστών, στην περίπτωση κατά την οποία ο οφειλέτης δολίως επιδίδεται σε μεταβιβάσεις ή άλλες πράξεις απαλλοτρίωσης των περιουσιακών του στοιχείων, με αποτέλεσμα η λοιπή περιουσία του να μην επαρκεί για την ικανοποίησή τους. Στο πλαίσιο αυτό, η έννοια της απαλλοτρίωσης καθίσταται κομβικής σημασίας, καθώς αποτελεί μία εκ των ουσιαστικών προϋποθέσεων της νομοτυπικής μορφής του δικαιώματος διάρρηξης, αλλά και το μέσο πραγμάτωσης της καταδολιευτικής πρόθεσης του οφειλέτη. Υπό το φως του σαφούς τελολογικού προσανατολισμού του θεσμού, που δεν είναι άλλος από την προστασία των δανειστών, ο όρος «απαλλοτρίωση» ερμηνεύεται υπό ευρεία έννοια, περιλαμβάνοντας όχι μόνο τη μεταβίβαση, ήτοι τη λεγόμενη εν στενή εννοία απαλλοτρίωση, αλλά και κάθε έγκυρη και ηθελημένη επιβάρυνση, επί τα χείρω αλλοίωση ή και κατάργηση περιουσιακού δικαιώματος του οφειλέτη, εμπράγματου ή ενοχικού, δια της οποίας επέρχεται μείωση της υπέγγυας στους δανειστές περιουσίας. Κατά κανόνα, μια τέτοιου είδους επέμβαση στο ενεργητικό της περιουσίας του οφειλέτη συντελείται δικαιοπρακτικά. Ωστόσο, στην έννοια της απαλλοτρίωσης διεκδικούν υπαγωγή και άλλα νομικά γεγονότα, όπως υλικές ενέργειες, παραλείψεις, διαδικαστικές ενέργειες και πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης, υπό τον αναγκαίο όρο ότι επενεργούν άμεσα σε περιουσιακό δικαίωμα του οφειλέτη και αποδίδονται στη βούλησή του. Περαιτέρω, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν επί του ζητήματος οι ειδικές περιπτώσεις των έννομα ρυθμιζόμενων απαλλοτριώσεων στο πλαίσιο του άρθρο 940 του Αστικού Κώδικα. Ο νομοθέτης επέλεξε να αναφερθεί ρητά σε ορισμένες νομικές πράξεις του οφειλέτη, αποκλείοντας κάποιες εξ αυτών από την έννοια της απαλλοτρίωσης και επιβεβαιώνοντας την υπαγωγή άλλων σε αυτή, αίροντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τυχόν αμφισβητήσεις σχετικά με τη δυνατότητα διάρρηξής τους. Έτσι, δεν εντάσσονται στη νομοτυπική μορφή της 939 του Αστικού Κώδικα, καθώς δεν θεωρούνται απαλλοτρίωση, η αποποίηση κληρονομιάς ή κληροδοσίας και η καταβολή ληξιπρόθεσμου χρέους. Αντίθετα ως απαλλοτρίωση λογίζεται η καταβολή καταδολιευτικώς αναληφθέντος χρέους και η απαλλοτρίωση προς εξεύρεση μέσων για την καταβολή ληξιπρόθεσμου χρέους, ενώ εκ του νόμου υπάγεται στην έννοια της απαλλοτρίωσης η δόση αντί καταβολής. Τέλος, ερμηνευτικά ζητήματα ανακύπτουν και ως προς την ισχύ της απαλλοτρίωσης, ιδίως όταν πρόκειται για εκποιητική δικαιοπραξία που αφορά σε ακίνητο, τα οποία σχετίζονται συγκεκριμένα με το κύρος, την ενέργεια και το χρόνο συντέλεσης της απαλλοτρίωσης. Η εργασία θέτει προβληματισμούς και εξετάζει τα επιμέρους τιθέμενα ζητήματα υπό το πρίσμα τόσο των υιοθετούμενων θέσεων της θεωρίας όσο και εκείνων που επικρατούν στη νομολογία, μεταξύ των οποίων εγείρονται σε πολλές περιπτώσεις ζωηρές διαφωνίες.","abstract_html":"Οι διατάξεις των άρθρων 939 και επόμενα του Αστικού Κώδικα συγκροτούν ένα ειδικό πλέγμα ρυθμίσεων για την προστασία των δανειστών, στην περίπτωση κατά την οποία ο οφειλέτης δολίως επιδίδεται σε μεταβιβάσεις ή άλλες πράξεις απαλλοτρίωσης των περιουσιακών του στοιχείων, με αποτέλεσμα η λοιπή περιουσία του να μην επαρκεί για την ικανοποίησή τους. Στο πλαίσιο αυτό, η έννοια της απαλλοτρίωσης καθίσταται κομβικής σημασίας, καθώς αποτελεί μία εκ των ουσιαστικών προϋποθέσεων της νομοτυπικής μορφής του δικαιώματος διάρρηξης, αλλά και το μέσο πραγμάτωσης της καταδολιευτικής πρόθεσης του οφειλέτη. Υπό το φως του σαφούς τελολογικού προσανατολισμού του θεσμού, που δεν είναι άλλος από την προστασία των δανειστών, ο όρος «απαλλοτρίωση» ερμηνεύεται υπό ευρεία έννοια, περιλαμβάνοντας όχι μόνο τη μεταβίβαση, ήτοι τη λεγόμενη εν στενή εννοία απαλλοτρίωση, αλλά και κάθε έγκυρη και ηθελημένη επιβάρυνση, επί τα χείρω αλλοίωση ή και κατάργηση περιουσιακού δικαιώματος του οφειλέτη, εμπράγματου ή ενοχικού, δια της οποίας επέρχεται μείωση της υπέγγυας στους δανειστές περιουσίας. Κατά κανόνα, μια τέτοιου είδους επέμβαση στο ενεργητικό της περιουσίας του οφειλέτη συντελείται δικαιοπρακτικά. Ωστόσο, στην έννοια της απαλλοτρίωσης διεκδικούν υπαγωγή και άλλα νομικά γεγονότα, όπως υλικές ενέργειες, παραλείψεις, διαδικαστικές ενέργειες και πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης, υπό τον αναγκαίο όρο ότι επενεργούν άμεσα σε περιουσιακό δικαίωμα του οφειλέτη και αποδίδονται στη βούλησή του. Περαιτέρω, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν επί του ζητήματος οι ειδικές περιπτώσεις των έννομα ρυθμιζόμενων απαλλοτριώσεων στο πλαίσιο του άρθρο 940 του Αστικού Κώδικα. Ο νομοθέτης επέλεξε να αναφερθεί ρητά σε ορισμένες νομικές πράξεις του οφειλέτη, αποκλείοντας κάποιες εξ αυτών από την έννοια της απαλλοτρίωσης και επιβεβαιώνοντας την υπαγωγή άλλων σε αυτή, αίροντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τυχόν αμφισβητήσεις σχετικά με τη δυνατότητα διάρρηξής τους. Έτσι, δεν εντάσσονται στη νομοτυπική μορφή της 939 του Αστικού Κώδικα, καθώς δεν θεωρούνται απαλλοτρίωση, η αποποίηση κληρονομιάς ή κληροδοσίας και η καταβολή ληξιπρόθεσμου χρέους. Αντίθετα ως απαλλοτρίωση λογίζεται η καταβολή καταδολιευτικώς αναληφθέντος χρέους και η απαλλοτρίωση προς εξεύρεση μέσων για την καταβολή ληξιπρόθεσμου χρέους, ενώ εκ του νόμου υπάγεται στην έννοια της απαλλοτρίωσης η δόση αντί καταβολής. Τέλος, ερμηνευτικά ζητήματα ανακύπτουν και ως προς την ισχύ της απαλλοτρίωσης, ιδίως όταν πρόκειται για εκποιητική δικαιοπραξία που αφορά σε ακίνητο, τα οποία σχετίζονται συγκεκριμένα με το κύρος, την ενέργεια και το χρόνο συντέλεσης της απαλλοτρίωσης. Η εργασία θέτει προβληματισμούς και εξετάζει τα επιμέρους τιθέμενα ζητήματα υπό το πρίσμα τόσο των υιοθετούμενων θέσεων της θεωρίας όσο και εκείνων που επικρατούν στη νομολογία, μεταξύ των οποίων εγείρονται σε πολλές περιπτώσεις ζωηρές διαφωνίες.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσισπαρά Ζωή","Tsispara Zoi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T06:41:22Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5317969"],"render_values":[{"text":"uoadl:5317969","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5317969","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5317969","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5317969","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσισπαρά Ζωή","Tsispara Zoi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5317969","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5317969"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι διατάξεις των άρθρων 939 και επόμενα του Αστικού Κώδικα συγκροτούν ένα ειδικό πλέγμα ρυθμίσεων για την προστασία των δανειστών, στην περίπτωση κατά την οποία ο οφειλέτης δολίως επιδίδεται σε μεταβιβάσεις ή άλλες πράξεις απαλλοτρίωσης των περιουσιακών του στοιχείων, με αποτέλεσμα η λοιπή περιουσία του να μην επαρκεί για την ικανοποίησή τους. Στο πλαίσιο αυτό, η έννοια της απαλλοτρίωσης καθίσταται κομβικής σημασίας, καθώς αποτελεί μία εκ των ουσιαστικών προϋποθέσεων της νομοτυπικής μορφής του δικαιώματος διάρρηξης, αλλά και το μέσο πραγμάτωσης της καταδολιευτικής πρόθεσης του οφειλέτη. Υπό το φως του σαφούς τελολογικού προσανατολισμού του θεσμού, που δεν είναι άλλος από την προστασία των δανειστών, ο όρος «απαλλοτρίωση» ερμηνεύεται υπό ευρεία έννοια, περιλαμβάνοντας όχι μόνο τη μεταβίβαση, ήτοι τη λεγόμενη εν στενή εννοία απαλλοτρίωση, αλλά και κάθε έγκυρη και ηθελημένη επιβάρυνση, επί τα χείρω αλλοίωση ή και κατάργηση περιουσιακού δικαιώματος του οφειλέτη, εμπράγματου ή ενοχικού, δια της οποίας επέρχεται μείωση της υπέγγυας στους δανειστές περιουσίας. Κατά κανόνα, μια τέτοιου είδους επέμβαση στο ενεργητικό της περιουσίας του οφειλέτη συντελείται δικαιοπρακτικά. Ωστόσο, στην έννοια της απαλλοτρίωσης διεκδικούν υπαγωγή και άλλα νομικά γεγονότα, όπως υλικές ενέργειες, παραλείψεις, διαδικαστικές ενέργειες και πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης, υπό τον αναγκαίο όρο ότι επενεργούν άμεσα σε περιουσιακό δικαίωμα του οφειλέτη και αποδίδονται στη βούλησή του. Περαιτέρω, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν επί του ζητήματος οι ειδικές περιπτώσεις των έννομα ρυθμιζόμενων απαλλοτριώσεων στο πλαίσιο του άρθρο 940 του Αστικού Κώδικα. Ο νομοθέτης επέλεξε να αναφερθεί ρητά σε ορισμένες νομικές πράξεις του οφειλέτη, αποκλείοντας κάποιες εξ αυτών από την έννοια της απαλλοτρίωσης και επιβεβαιώνοντας την υπαγωγή άλλων σε αυτή, αίροντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τυχόν αμφισβητήσεις σχετικά με τη δυνατότητα διάρρηξής τους. Έτσι, δεν εντάσσονται στη νομοτυπική μορφή της 939 του Αστικού Κώδικα, καθώς δεν θεωρούνται απαλλοτρίωση, η αποποίηση κληρονομιάς ή κληροδοσίας και η καταβολή ληξιπρόθεσμου χρέους. Αντίθετα ως απαλλοτρίωση λογίζεται η καταβολή καταδολιευτικώς αναληφθέντος χρέους και η απαλλοτρίωση προς εξεύρεση μέσων για την καταβολή ληξιπρόθεσμου χρέους, ενώ εκ του νόμου υπάγεται στην έννοια της απαλλοτρίωσης η δόση αντί καταβολής. Τέλος, ερμηνευτικά ζητήματα ανακύπτουν και ως προς την ισχύ της απαλλοτρίωσης, ιδίως όταν πρόκειται για εκποιητική δικαιοπραξία που αφορά σε ακίνητο, τα οποία σχετίζονται συγκεκριμένα με το κύρος, την ενέργεια και το χρόνο συντέλεσης της απαλλοτρίωσης. Η εργασία θέτει προβληματισμούς και εξετάζει τα επιμέρους τιθέμενα ζητήματα υπό το πρίσμα τόσο των υιοθετούμενων θέσεων της θεωρίας όσο και εκείνων που επικρατούν στη νομολογία, μεταξύ των οποίων εγείρονται σε πολλές περιπτώσεις ζωηρές διαφωνίες.","The provisions of Articles 939 et seq. of the Greek Civil Code form a special regulatory framework aimed at the protection of creditors in cases where the debtor fraudulently engages in transfers or other acts of alienation of his assets, with the result that his remaining property is insufficient to satisfy their claims. Within this context, the concept of alienation acquires pivotal importance, as it constitutes one of the substantive requirements of the statutory configuration of the actio pauliana, while at the same time serving as the means through which the debtor’s fraudulent intent is realized. In light of the clear teleological orientation of the institution—namely, the protection of creditors—the term “alienation” is interpreted in a broad sense, encompassing not only transfer, that is, so-called alienation in the strict sense, but also any valid and intentional encumbrance, detrimental alteration, or even extinguishment of a proprietary right of the debtor, whether real or personal, through which a reduction of the property available as security to the creditors is effected. As a rule, such interference with the active assets of the debtor’s estate is carried out by way of a legal transaction. However, the concept of alienation also seeks to encompass other legal facts, such as material acts, omissions, procedural acts, and acts of compulsory enforcement, provided that they directly affect a proprietary right of the debtor and are attributable to his will. Furthermore, particular interest is attached, in this respect, to the special cases of statutorily regulated alienations under Article 940 of the Civil Code. The legislator has expressly referred to certain legal acts of the debtor, excluding some of them from the concept of alienation while confirming the inclusion of others therein, thus removing any doubts as to the possibility of their being challenged by way of rescission. Accordingly, the renunciation of an inheritance or legacy and the payment of a due debt do not fall within the statutory scope of Article 939 of the Civil Code, as they are not considered acts of alienation. By contrast, the payment of a fraudulently incurred debt, as well as alienation effected for the purpose of procuring the means to pay a due debt, is regarded as alienation, while performance in lieu of payment is deemed, by operation of law, to fall within the concept of alienation. Finally, issues of interpretation also arise with regard to the validity of alienation, particularly where it concerns a dispositive legal transaction relating to immovable property; these issues relate specifically to the validity, legal effect, and time of completion of the alienation. The present study raises questions and examines the individual issues under consideration in the light of both the positions adopted in legal doctrine and those prevailing in case law, between which, in many instances, vigorous disagreements arise."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η απαλλοτρίωση ως στοιχείο της νομοτυπικής μορφής του δικαιώματος διάρρηξης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσισπαρά Ζωή","Tsispara Zoi"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Οι διατάξεις των άρθρων 939 και επόμενα του Αστικού Κώδικα συγκροτούν ένα ειδικό πλέγμα ρυθμίσεων για την προστασία των δανειστών, στην περίπτωση κατά την οποία ο οφειλέτης δολίως επιδίδεται σε μεταβιβάσεις ή άλλες πράξεις απαλλοτρίωσης των περιουσιακών του στοιχείων, με αποτέλεσμα η λοιπή περιουσία του να μην επαρκεί για την ικανοποίησή τους. Στο πλαίσιο αυτό, η έννοια της απαλλοτρίωσης καθίσταται κομβικής σημασίας, καθώς αποτελεί μία εκ των ουσιαστικών προϋποθέσεων της νομοτυπικής μορφής του δικαιώματος διάρρηξης, αλλά και το μέσο πραγμάτωσης της καταδολιευτικής πρόθεσης του οφειλέτη. Υπό το φως του σαφούς τελολογικού προσανατολισμού του θεσμού, που δεν είναι άλλος από την προστασία των δανειστών, ο όρος «απαλλοτρίωση» ερμηνεύεται υπό ευρεία έννοια, περιλαμβάνοντας όχι μόνο τη μεταβίβαση, ήτοι τη λεγόμενη εν στενή εννοία απαλλοτρίωση, αλλά και κάθε έγκυρη και ηθελημένη επιβάρυνση, επί τα χείρω αλλοίωση ή και κατάργηση περιουσιακού δικαιώματος του οφειλέτη, εμπράγματου ή ενοχικού, δια της οποίας επέρχεται μείωση της υπέγγυας στους δανειστές περιουσίας. Κατά κανόνα, μια τέτοιου είδους επέμβαση στο ενεργητικό της περιουσίας του οφειλέτη συντελείται δικαιοπρακτικά. Ωστόσο, στην έννοια της απαλλοτρίωσης διεκδικούν υπαγωγή και άλλα νομικά γεγονότα, όπως υλικές ενέργειες, παραλείψεις, διαδικαστικές ενέργειες και πράξεις αναγκαστικής εκτέλεσης, υπό τον αναγκαίο όρο ότι επενεργούν άμεσα σε περιουσιακό δικαίωμα του οφειλέτη και αποδίδονται στη βούλησή του. Περαιτέρω, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν επί του ζητήματος οι ειδικές περιπτώσεις των έννομα ρυθμιζόμενων απαλλοτριώσεων στο πλαίσιο του άρθρο 940 του Αστικού Κώδικα. Ο νομοθέτης επέλεξε να αναφερθεί ρητά σε ορισμένες νομικές πράξεις του οφειλέτη, αποκλείοντας κάποιες εξ αυτών από την έννοια της απαλλοτρίωσης και επιβεβαιώνοντας την υπαγωγή άλλων σε αυτή, αίροντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τυχόν αμφισβητήσεις σχετικά με τη δυνατότητα διάρρηξής τους. Έτσι, δεν εντάσσονται στη νομοτυπική μορφή της 939 του Αστικού Κώδικα, καθώς δεν θεωρούνται απαλλοτρίωση, η αποποίηση κληρονομιάς ή κληροδοσίας και η καταβολή ληξιπρόθεσμου χρέους. Αντίθετα ως απαλλοτρίωση λογίζεται η καταβολή καταδολιευτικώς αναληφθέντος χρέους και η απαλλοτρίωση προς εξεύρεση μέσων για την καταβολή ληξιπρόθεσμου χρέους, ενώ εκ του νόμου υπάγεται στην έννοια της απαλλοτρίωσης η δόση αντί καταβολής. Τέλος, ερμηνευτικά ζητήματα ανακύπτουν και ως προς την ισχύ της απαλλοτρίωσης, ιδίως όταν πρόκειται για εκποιητική δικαιοπραξία που αφορά σε ακίνητο, τα οποία σχετίζονται συγκεκριμένα με το κύρος, την ενέργεια και το χρόνο συντέλεσης της απαλλοτρίωσης. Η εργασία θέτει προβληματισμούς και εξετάζει τα επιμέρους τιθέμενα ζητήματα υπό το πρίσμα τόσο των υιοθετούμενων θέσεων της θεωρίας όσο και εκείνων που επικρατούν στη νομολογία, μεταξύ των οποίων εγείρονται σε πολλές περιπτώσεις ζωηρές διαφωνίες.","The provisions of Articles 939 et seq. of the Greek Civil Code form a special regulatory framework aimed at the protection of creditors in cases where the debtor fraudulently engages in transfers or other acts of alienation of his assets, with the result that his remaining property is insufficient to satisfy their claims. Within this context, the concept of alienation acquires pivotal importance, as it constitutes one of the substantive requirements of the statutory configuration of the actio pauliana, while at the same time serving as the means through which the debtor’s fraudulent intent is realized. In light of the clear teleological orientation of the institution—namely, the protection of creditors—the term “alienation” is interpreted in a broad sense, encompassing not only transfer, that is, so-called alienation in the strict sense, but also any valid and intentional encumbrance, detrimental alteration, or even extinguishment of a proprietary right of the debtor, whether real or personal, through which a reduction of the property available as security to the creditors is effected. As a rule, such interference with the active assets of the debtor’s estate is carried out by way of a legal transaction. However, the concept of alienation also seeks to encompass other legal facts, such as material acts, omissions, procedural acts, and acts of compulsory enforcement, provided that they directly affect a proprietary right of the debtor and are attributable to his will. Furthermore, particular interest is attached, in this respect, to the special cases of statutorily regulated alienations under Article 940 of the Civil Code. The legislator has expressly referred to certain legal acts of the debtor, excluding some of them from the concept of alienation while confirming the inclusion of others therein, thus removing any doubts as to the possibility of their being challenged by way of rescission. Accordingly, the renunciation of an inheritance or legacy and the payment of a due debt do not fall within the statutory scope of Article 939 of the Civil Code, as they are not considered acts of alienation. By contrast, the payment of a fraudulently incurred debt, as well as alienation effected for the purpose of procuring the means to pay a due debt, is regarded as alienation, while performance in lieu of payment is deemed, by operation of law, to fall within the concept of alienation. Finally, issues of interpretation also arise with regard to the validity of alienation, particularly where it concerns a dispositive legal transaction relating to immovable property; these issues relate specifically to the validity, legal effect, and time of completion of the alienation. The present study raises questions and examines the individual issues under consideration in the light of both the positions adopted in legal doctrine and those prevailing in case law, between which, in many instances, vigorous disagreements arise."],"dc:identifier":["uoadl:5317969","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5317969"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η απαλλοτρίωση ως στοιχείο της νομοτυπικής μορφής του δικαιώματος διάρρηξης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:22Z"}