{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5318381"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5318381","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"\"Combating Corruption in International Law: The Impact of New Technologies\"","abstract":"Η διαφθορά αποτελεί μία από τις πιο σύνθετες προκλήσεις που καλούνται σήμερα να αντιμετωπίσουν οι κυβερνήσεις, οι κοινωνίες και οι θεσμοί. Το φαινόμενο αυτό υπονομεύει τις αξίες ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, καθώς και τη δημόσια εμπιστοσύνη, ενώ ταυτόχρονα ενισχύει τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Επιπλέον, επιτείνεται από τη σημερινή παγκοσμιοποίηση, η οποία έχει ως αποτέλεσμα οι πρακτικές διαφθοράς να μην περιορίζονται πλέον εντός των εθνικών συνόρων και να επηρεάζουν τόσο τον δημόσιο όσο και τον ιδιωτικό τομέα. Σε αυτό το πλαίσιο, το διεθνές δίκαιο έχει διαδραματίσει κρίσιμο ρόλο στον συντονισμό των πρωτοβουλιών για την καταπολέμηση της διαφθοράς. Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι τα διεθνή νομικά μέσα δεν είναι ακόμη επαρκή από μόνα τους για να αντιμετωπίσουν τέτοια ζητήματα. Για τον λόγο αυτό, οι νέες τεχνολογίες, όπως η τεχνολογία blockchain, η τεχνητή νοημοσύνη ή η ανάλυση μεγάλων δεδομένων, αποκτούν ολοένα και σημαντικότερο ρόλο στην ενίσχυση της διαφάνειας, της λογοδοσίας και της ανίχνευσης σε πραγματικό χρόνο πιθανών παρατυπιών. Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο οι τεχνολογικές καινοτομίες διασταυρώνονται με τα νομικά πλαίσια, προκειμένου να αποτρέψουν, να εντοπίσουν και να τιμωρήσουν πράξεις που θεμελιώνονται στη διαφθορά. Πιο συγκεκριμένα, διερευνά το πώς διεθνείς συμβάσεις, όπως η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών κατά της Διαφθοράς (UNCAC) ή η Σύμβαση του ΟΟΣΑ για την Καταπολέμηση της Δωροδοκίας, μπορούν να ενσωματώσουν προβλέψεις για τη χρήση νέων τεχνολογιών στον τομέα των πρωτοβουλιών κατά της διαφθοράς. Αναλύει επίσης τον τρόπο με τον οποίο οι περιφερειακές και οι εθνικές νομοθεσίες εξελίσσονται, ώστε να μπορούν να υιοθετήσουν τη χρήση νέων τεχνολογιών σε ζητήματα όπως οι δημόσιες συμβάσεις, η προστασία των πληροφοριοδοτών, τα μητρώα ιδιοκτησίας ή άλλοι τομείς με υψηλό κίνδυνο διαφθοράς. Εφόσον οι νέες τεχνολογίες ενσωματωθούν αποτελεσματικά στα θεσμικά και κανονιστικά συστήματα, έχουν τη δυνατότητα να καταστήσουν εφικτή τη μετάβαση των προσπαθειών κατά της διαφθοράς από την κατασταλτική επιβολή στην προληπτική δράση. Η μελέτη βασίζεται σε τρεις βασικές έννοιες. Η πρώτη συνδέεται με το γεγονός ότι η διαφθορά εκδηλώνεται με πολλές μορφές, όπως υπεξαίρεση, απάτη, νεποτισμός, εμπορία επιρροής ή κατάχρηση εξουσίας. Κατά συνέπεια, πρέπει να υπάρχει ποικιλομορφία στις προσπάθειες καταπολέμησης της διαφθοράς, διότι οι νόμοι μόνοι τους δεν αρκούν και οι θεσμοί και οι τεχνολογίες διαδραματίζουν καίριο ρόλο. Επισημαίνεται επίσης ότι η τεχνολογία δεν αποτελεί πανάκεια και ότι πρέπει να συνδυάζεται με ηθικά συστήματα, ισχυρή προστασία δεδομένων και δίκαιη πρόσβαση στα τεχνολογικά εργαλεία. Ένα ακόμη ουσιαστικό στοιχείο που τονίζεται είναι η ανάγκη διεθνούς συνεργασίας, ώστε οι πρωτοβουλίες κατά της διαφοράς να είναι πραγματικά αποτελεσματικές. Η διπλωματική εργασία αναλύει επίσης πέντε βασικούς τομείς στους οποίους παρατηρείται ουσιαστική διασταύρωση των νέων τεχνολογιών με τις προσπάθειες καταπολέμησης της διαφθοράς, δηλαδή την τεχνολογία blockchain και τα συστήματα κατανεμημένου καθολικού, την τεχνητή νοημοσύνη, την ανάλυση μεγάλων δεδομένων, τα ψηφιακά εργαλεία υποβολής καταγγελιών και τις πλατφόρμες crowdsourcing. Παρά τις σημαντικές προσπάθειες κατά της διαφθοράς, ανακύπτουν διάφορες προκλήσεις· χαρακτηριστικά, εργαλεία ανωνυμοποίησης αξιοποιούνται από διεφθαρμένους φορείς, γεγονός που αποδεικνύει ότι εξακολουθούν να υπάρχουν πολλά κενά που πρέπει να καλυφθούν. Για τον λόγο αυτό, η παρούσα μελέτη παρουσιάζει πραγματικά παραδείγματα εφαρμογών, τα οποία δείχνουν πώς χρησιμοποιείται η τεχνολογία στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών κατά της διαφθοράς. Η διπλωματική εργασία εξετάζει επίσης δύο πρότυπα, αναλύοντας διεξοδικά τη λειτουργία των βασικών διεθνών και περιφερειακών νομικών κανόνων και των τεχνολογικών εφαρμογών στο πλαίσιο αυτό, υπογραμμίζοντας ότι το διεθνές δίκαιο χρειάζεται να εξελιχθεί πέρα από στατικές συμβατικές υποχρεώσεις, υιοθετώντας δυναμικά πρότυπα που είναι τεχνολογικά ενημερωμένα και αντανακλούν τις πραγματικότητες της ψηφιακής εποχής.","abstract_html":"Η διαφθορά αποτελεί μία από τις πιο σύνθετες προκλήσεις που καλούνται σήμερα να αντιμετωπίσουν οι κυβερνήσεις, οι κοινωνίες και οι θεσμοί. Το φαινόμενο αυτό υπονομεύει τις αξίες ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, καθώς και τη δημόσια εμπιστοσύνη, ενώ ταυτόχρονα ενισχύει τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Επιπλέον, επιτείνεται από τη σημερινή παγκοσμιοποίηση, η οποία έχει ως αποτέλεσμα οι πρακτικές διαφθοράς να μην περιορίζονται πλέον εντός των εθνικών συνόρων και να επηρεάζουν τόσο τον δημόσιο όσο και τον ιδιωτικό τομέα. Σε αυτό το πλαίσιο, το διεθνές δίκαιο έχει διαδραματίσει κρίσιμο ρόλο στον συντονισμό των πρωτοβουλιών για την καταπολέμηση της διαφθοράς. Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι τα διεθνή νομικά μέσα δεν είναι ακόμη επαρκή από μόνα τους για να αντιμετωπίσουν τέτοια ζητήματα. Για τον λόγο αυτό, οι νέες τεχνολογίες, όπως η τεχνολογία blockchain, η τεχνητή νοημοσύνη ή η ανάλυση μεγάλων δεδομένων, αποκτούν ολοένα και σημαντικότερο ρόλο στην ενίσχυση της διαφάνειας, της λογοδοσίας και της ανίχνευσης σε πραγματικό χρόνο πιθανών παρατυπιών. Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο οι τεχνολογικές καινοτομίες διασταυρώνονται με τα νομικά πλαίσια, προκειμένου να αποτρέψουν, να εντοπίσουν και να τιμωρήσουν πράξεις που θεμελιώνονται στη διαφθορά. Πιο συγκεκριμένα, διερευνά το πώς διεθνείς συμβάσεις, όπως η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών κατά της Διαφθοράς (UNCAC) ή η Σύμβαση του ΟΟΣΑ για την Καταπολέμηση της Δωροδοκίας, μπορούν να ενσωματώσουν προβλέψεις για τη χρήση νέων τεχνολογιών στον τομέα των πρωτοβουλιών κατά της διαφθοράς. Αναλύει επίσης τον τρόπο με τον οποίο οι περιφερειακές και οι εθνικές νομοθεσίες εξελίσσονται, ώστε να μπορούν να υιοθετήσουν τη χρήση νέων τεχνολογιών σε ζητήματα όπως οι δημόσιες συμβάσεις, η προστασία των πληροφοριοδοτών, τα μητρώα ιδιοκτησίας ή άλλοι τομείς με υψηλό κίνδυνο διαφθοράς. Εφόσον οι νέες τεχνολογίες ενσωματωθούν αποτελεσματικά στα θεσμικά και κανονιστικά συστήματα, έχουν τη δυνατότητα να καταστήσουν εφικτή τη μετάβαση των προσπαθειών κατά της διαφθοράς από την κατασταλτική επιβολή στην προληπτική δράση. Η μελέτη βασίζεται σε τρεις βασικές έννοιες. Η πρώτη συνδέεται με το γεγονός ότι η διαφθορά εκδηλώνεται με πολλές μορφές, όπως υπεξαίρεση, απάτη, νεποτισμός, εμπορία επιρροής ή κατάχρηση εξουσίας. Κατά συνέπεια, πρέπει να υπάρχει ποικιλομορφία στις προσπάθειες καταπολέμησης της διαφθοράς, διότι οι νόμοι μόνοι τους δεν αρκούν και οι θεσμοί και οι τεχνολογίες διαδραματίζουν καίριο ρόλο. Επισημαίνεται επίσης ότι η τεχνολογία δεν αποτελεί πανάκεια και ότι πρέπει να συνδυάζεται με ηθικά συστήματα, ισχυρή προστασία δεδομένων και δίκαιη πρόσβαση στα τεχνολογικά εργαλεία. Ένα ακόμη ουσιαστικό στοιχείο που τονίζεται είναι η ανάγκη διεθνούς συνεργασίας, ώστε οι πρωτοβουλίες κατά της διαφοράς να είναι πραγματικά αποτελεσματικές. Η διπλωματική εργασία αναλύει επίσης πέντε βασικούς τομείς στους οποίους παρατηρείται ουσιαστική διασταύρωση των νέων τεχνολογιών με τις προσπάθειες καταπολέμησης της διαφθοράς, δηλαδή την τεχνολογία blockchain και τα συστήματα κατανεμημένου καθολικού, την τεχνητή νοημοσύνη, την ανάλυση μεγάλων δεδομένων, τα ψηφιακά εργαλεία υποβολής καταγγελιών και τις πλατφόρμες crowdsourcing. Παρά τις σημαντικές προσπάθειες κατά της διαφθοράς, ανακύπτουν διάφορες προκλήσεις· χαρακτηριστικά, εργαλεία ανωνυμοποίησης αξιοποιούνται από διεφθαρμένους φορείς, γεγονός που αποδεικνύει ότι εξακολουθούν να υπάρχουν πολλά κενά που πρέπει να καλυφθούν. Για τον λόγο αυτό, η παρούσα μελέτη παρουσιάζει πραγματικά παραδείγματα εφαρμογών, τα οποία δείχνουν πώς χρησιμοποιείται η τεχνολογία στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών κατά της διαφθοράς. Η διπλωματική εργασία εξετάζει επίσης δύο πρότυπα, αναλύοντας διεξοδικά τη λειτουργία των βασικών διεθνών και περιφερειακών νομικών κανόνων και των τεχνολογικών εφαρμογών στο πλαίσιο αυτό, υπογραμμίζοντας ότι το διεθνές δίκαιο χρειάζεται να εξελιχθεί πέρα από στατικές συμβατικές υποχρεώσεις, υιοθετώντας δυναμικά πρότυπα που είναι τεχνολογικά ενημερωμένα και αντανακλούν τις πραγματικότητες της ψηφιακής εποχής.","abstract_has_math":false,"creators":["ΤΡΟΥΜΟΥΧΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ-ΤΣΑΜΠΙΚΑ","TROUMOUCHI CHRISTINA-TSAMPIKA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:41:24Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5318381"],"render_values":[{"text":"uoadl:5318381","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5318381","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5318381","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5318381","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΤΡΟΥΜΟΥΧΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ-ΤΣΑΜΠΙΚΑ","TROUMOUCHI CHRISTINA-TSAMPIKA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5318381","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5318381"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η διαφθορά αποτελεί μία από τις πιο σύνθετες προκλήσεις που καλούνται σήμερα να αντιμετωπίσουν οι κυβερνήσεις, οι κοινωνίες και οι θεσμοί. Το φαινόμενο αυτό υπονομεύει τις αξίες ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, καθώς και τη δημόσια εμπιστοσύνη, ενώ ταυτόχρονα ενισχύει τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Επιπλέον, επιτείνεται από τη σημερινή παγκοσμιοποίηση, η οποία έχει ως αποτέλεσμα οι πρακτικές διαφθοράς να μην περιορίζονται πλέον εντός των εθνικών συνόρων και να επηρεάζουν τόσο τον δημόσιο όσο και τον ιδιωτικό τομέα. Σε αυτό το πλαίσιο, το διεθνές δίκαιο έχει διαδραματίσει κρίσιμο ρόλο στον συντονισμό των πρωτοβουλιών για την καταπολέμηση της διαφθοράς. Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι τα διεθνή νομικά μέσα δεν είναι ακόμη επαρκή από μόνα τους για να αντιμετωπίσουν τέτοια ζητήματα. Για τον λόγο αυτό, οι νέες τεχνολογίες, όπως η τεχνολογία blockchain, η τεχνητή νοημοσύνη ή η ανάλυση μεγάλων δεδομένων, αποκτούν ολοένα και σημαντικότερο ρόλο στην ενίσχυση της διαφάνειας, της λογοδοσίας και της ανίχνευσης σε πραγματικό χρόνο πιθανών παρατυπιών. Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο οι τεχνολογικές καινοτομίες διασταυρώνονται με τα νομικά πλαίσια, προκειμένου να αποτρέψουν, να εντοπίσουν και να τιμωρήσουν πράξεις που θεμελιώνονται στη διαφθορά. Πιο συγκεκριμένα, διερευνά το πώς διεθνείς συμβάσεις, όπως η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών κατά της Διαφθοράς (UNCAC) ή η Σύμβαση του ΟΟΣΑ για την Καταπολέμηση της Δωροδοκίας, μπορούν να ενσωματώσουν προβλέψεις για τη χρήση νέων τεχνολογιών στον τομέα των πρωτοβουλιών κατά της διαφθοράς. Αναλύει επίσης τον τρόπο με τον οποίο οι περιφερειακές και οι εθνικές νομοθεσίες εξελίσσονται, ώστε να μπορούν να υιοθετήσουν τη χρήση νέων τεχνολογιών σε ζητήματα όπως οι δημόσιες συμβάσεις, η προστασία των πληροφοριοδοτών, τα μητρώα ιδιοκτησίας ή άλλοι τομείς με υψηλό κίνδυνο διαφθοράς. Εφόσον οι νέες τεχνολογίες ενσωματωθούν αποτελεσματικά στα θεσμικά και κανονιστικά συστήματα, έχουν τη δυνατότητα να καταστήσουν εφικτή τη μετάβαση των προσπαθειών κατά της διαφθοράς από την κατασταλτική επιβολή στην προληπτική δράση. Η μελέτη βασίζεται σε τρεις βασικές έννοιες. Η πρώτη συνδέεται με το γεγονός ότι η διαφθορά εκδηλώνεται με πολλές μορφές, όπως υπεξαίρεση, απάτη, νεποτισμός, εμπορία επιρροής ή κατάχρηση εξουσίας. Κατά συνέπεια, πρέπει να υπάρχει ποικιλομορφία στις προσπάθειες καταπολέμησης της διαφθοράς, διότι οι νόμοι μόνοι τους δεν αρκούν και οι θεσμοί και οι τεχνολογίες διαδραματίζουν καίριο ρόλο. Επισημαίνεται επίσης ότι η τεχνολογία δεν αποτελεί πανάκεια και ότι πρέπει να συνδυάζεται με ηθικά συστήματα, ισχυρή προστασία δεδομένων και δίκαιη πρόσβαση στα τεχνολογικά εργαλεία. Ένα ακόμη ουσιαστικό στοιχείο που τονίζεται είναι η ανάγκη διεθνούς συνεργασίας, ώστε οι πρωτοβουλίες κατά της διαφοράς να είναι πραγματικά αποτελεσματικές. Η διπλωματική εργασία αναλύει επίσης πέντε βασικούς τομείς στους οποίους παρατηρείται ουσιαστική διασταύρωση των νέων τεχνολογιών με τις προσπάθειες καταπολέμησης της διαφθοράς, δηλαδή την τεχνολογία blockchain και τα συστήματα κατανεμημένου καθολικού, την τεχνητή νοημοσύνη, την ανάλυση μεγάλων δεδομένων, τα ψηφιακά εργαλεία υποβολής καταγγελιών και τις πλατφόρμες crowdsourcing. Παρά τις σημαντικές προσπάθειες κατά της διαφθοράς, ανακύπτουν διάφορες προκλήσεις· χαρακτηριστικά, εργαλεία ανωνυμοποίησης αξιοποιούνται από διεφθαρμένους φορείς, γεγονός που αποδεικνύει ότι εξακολουθούν να υπάρχουν πολλά κενά που πρέπει να καλυφθούν. Για τον λόγο αυτό, η παρούσα μελέτη παρουσιάζει πραγματικά παραδείγματα εφαρμογών, τα οποία δείχνουν πώς χρησιμοποιείται η τεχνολογία στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών κατά της διαφθοράς. Η διπλωματική εργασία εξετάζει επίσης δύο πρότυπα, αναλύοντας διεξοδικά τη λειτουργία των βασικών διεθνών και περιφερειακών νομικών κανόνων και των τεχνολογικών εφαρμογών στο πλαίσιο αυτό, υπογραμμίζοντας ότι το διεθνές δίκαιο χρειάζεται να εξελιχθεί πέρα από στατικές συμβατικές υποχρεώσεις, υιοθετώντας δυναμικά πρότυπα που είναι τεχνολογικά ενημερωμένα και αντανακλούν τις πραγματικότητες της ψηφιακής εποχής.","Corruption is one of the most complex challenges, which governments, societies and institutions have to deal with nowadays. This phenomenon undermines the values of a democratic society, as well as the public trust, enhancing at the same time the economic and social inequalities, and it is exaggerated by the globalization that takes place today, which leads to the fact that the corruption practices are not limited into the national borders and affect both the public and the private sphere. In this context, international law has been crucial for the coordination of the anti-corruption initiatives. However, it has to be mentioned that international legal instruments are not yet capable of addressing alone such issues, and for that reason new technologies, such as blockchain, artificial intelligence or big data analytics, have started playing a more and more significant role in enhancing transparency, accountability and figuring out in real time if there are any irregularities. This thesis examines the way that technological innovations have an intersection with legal frameworks in order to prevent, detect and punish actions that are grounded on corruption. More particularly, it explores how the international conventions, such as the United Nations Convention against Corruption (UNCAC) or the OECD Anti-Bribery Convention, are capable of incorporating provisions regarding the use of new technologies in the field of the anti-corruption initiatives. It also analyzes how regional and national laws are evolving so that they could adopt the use of new technologies regarding procurement, protection of whistleblowers, ownership registries or other sectors with high danger of corruption. If the new technologies are integrated into institutional and regulatory systems in an effective way, then they could have the power to render possible the transition of the anti-corruption efforts from reactive enforcement into proactive prevention. The study is based on three main concepts. The first one is associated with the fact that corruption takes many forms, such as embezzlement, fraud, nepotism, trading on influence or misuse of powers. Consequently, there has to be a diversity in the anti-corruption efforts, because laws on their own are not enough and institutions and technologies play a vital role. It also highlights that technology is not a panacea, and that it has to be combined with ethical systems, solid data protection and fair access to the new technological tools. Another essential aspect that is emphasized is the fact that there has to be an international collaboration, in order for the anti-corruption initiatives to truly work. The thesis analyzes also five main fields into which there is an essential intersection of new technologies with the anti-corruption efforts, namely the blockchain and the distributed ledger systems, artificial intelligence, big data analytics, digital whistleblowing tools and crowdsourcing platforms. Despite the fact that there are significant anti-corruption efforts, various challenges arise, characteristically anonymizing tools are being exploited by corrupt actors, a fact that shows that there are still many gaps that have to be filled. For that reason, this thesis presents real-world case examples that show how technology is being used in the context of the anti-corruption initiatives. This thesis examines closely two standards by taking a closer look at the function of the fundamental international and regional laws and the technological applications in the context of them, highlighting that international law needs to evolve beyond static treaty obligations, by adopting dynamic standards that are technologically updated and reflect the realities of the digital age."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["\"Combating Corruption in International Law: The Impact of New Technologies\""]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΤΡΟΥΜΟΥΧΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ-ΤΣΑΜΠΙΚΑ","TROUMOUCHI CHRISTINA-TSAMPIKA"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η διαφθορά αποτελεί μία από τις πιο σύνθετες προκλήσεις που καλούνται σήμερα να αντιμετωπίσουν οι κυβερνήσεις, οι κοινωνίες και οι θεσμοί. Το φαινόμενο αυτό υπονομεύει τις αξίες ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, καθώς και τη δημόσια εμπιστοσύνη, ενώ ταυτόχρονα ενισχύει τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Επιπλέον, επιτείνεται από τη σημερινή παγκοσμιοποίηση, η οποία έχει ως αποτέλεσμα οι πρακτικές διαφθοράς να μην περιορίζονται πλέον εντός των εθνικών συνόρων και να επηρεάζουν τόσο τον δημόσιο όσο και τον ιδιωτικό τομέα. Σε αυτό το πλαίσιο, το διεθνές δίκαιο έχει διαδραματίσει κρίσιμο ρόλο στον συντονισμό των πρωτοβουλιών για την καταπολέμηση της διαφθοράς. Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι τα διεθνή νομικά μέσα δεν είναι ακόμη επαρκή από μόνα τους για να αντιμετωπίσουν τέτοια ζητήματα. Για τον λόγο αυτό, οι νέες τεχνολογίες, όπως η τεχνολογία blockchain, η τεχνητή νοημοσύνη ή η ανάλυση μεγάλων δεδομένων, αποκτούν ολοένα και σημαντικότερο ρόλο στην ενίσχυση της διαφάνειας, της λογοδοσίας και της ανίχνευσης σε πραγματικό χρόνο πιθανών παρατυπιών. Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο οι τεχνολογικές καινοτομίες διασταυρώνονται με τα νομικά πλαίσια, προκειμένου να αποτρέψουν, να εντοπίσουν και να τιμωρήσουν πράξεις που θεμελιώνονται στη διαφθορά. Πιο συγκεκριμένα, διερευνά το πώς διεθνείς συμβάσεις, όπως η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών κατά της Διαφθοράς (UNCAC) ή η Σύμβαση του ΟΟΣΑ για την Καταπολέμηση της Δωροδοκίας, μπορούν να ενσωματώσουν προβλέψεις για τη χρήση νέων τεχνολογιών στον τομέα των πρωτοβουλιών κατά της διαφθοράς. Αναλύει επίσης τον τρόπο με τον οποίο οι περιφερειακές και οι εθνικές νομοθεσίες εξελίσσονται, ώστε να μπορούν να υιοθετήσουν τη χρήση νέων τεχνολογιών σε ζητήματα όπως οι δημόσιες συμβάσεις, η προστασία των πληροφοριοδοτών, τα μητρώα ιδιοκτησίας ή άλλοι τομείς με υψηλό κίνδυνο διαφθοράς. Εφόσον οι νέες τεχνολογίες ενσωματωθούν αποτελεσματικά στα θεσμικά και κανονιστικά συστήματα, έχουν τη δυνατότητα να καταστήσουν εφικτή τη μετάβαση των προσπαθειών κατά της διαφθοράς από την κατασταλτική επιβολή στην προληπτική δράση. Η μελέτη βασίζεται σε τρεις βασικές έννοιες. Η πρώτη συνδέεται με το γεγονός ότι η διαφθορά εκδηλώνεται με πολλές μορφές, όπως υπεξαίρεση, απάτη, νεποτισμός, εμπορία επιρροής ή κατάχρηση εξουσίας. Κατά συνέπεια, πρέπει να υπάρχει ποικιλομορφία στις προσπάθειες καταπολέμησης της διαφθοράς, διότι οι νόμοι μόνοι τους δεν αρκούν και οι θεσμοί και οι τεχνολογίες διαδραματίζουν καίριο ρόλο. Επισημαίνεται επίσης ότι η τεχνολογία δεν αποτελεί πανάκεια και ότι πρέπει να συνδυάζεται με ηθικά συστήματα, ισχυρή προστασία δεδομένων και δίκαιη πρόσβαση στα τεχνολογικά εργαλεία. Ένα ακόμη ουσιαστικό στοιχείο που τονίζεται είναι η ανάγκη διεθνούς συνεργασίας, ώστε οι πρωτοβουλίες κατά της διαφοράς να είναι πραγματικά αποτελεσματικές. Η διπλωματική εργασία αναλύει επίσης πέντε βασικούς τομείς στους οποίους παρατηρείται ουσιαστική διασταύρωση των νέων τεχνολογιών με τις προσπάθειες καταπολέμησης της διαφθοράς, δηλαδή την τεχνολογία blockchain και τα συστήματα κατανεμημένου καθολικού, την τεχνητή νοημοσύνη, την ανάλυση μεγάλων δεδομένων, τα ψηφιακά εργαλεία υποβολής καταγγελιών και τις πλατφόρμες crowdsourcing. Παρά τις σημαντικές προσπάθειες κατά της διαφθοράς, ανακύπτουν διάφορες προκλήσεις· χαρακτηριστικά, εργαλεία ανωνυμοποίησης αξιοποιούνται από διεφθαρμένους φορείς, γεγονός που αποδεικνύει ότι εξακολουθούν να υπάρχουν πολλά κενά που πρέπει να καλυφθούν. Για τον λόγο αυτό, η παρούσα μελέτη παρουσιάζει πραγματικά παραδείγματα εφαρμογών, τα οποία δείχνουν πώς χρησιμοποιείται η τεχνολογία στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών κατά της διαφθοράς. Η διπλωματική εργασία εξετάζει επίσης δύο πρότυπα, αναλύοντας διεξοδικά τη λειτουργία των βασικών διεθνών και περιφερειακών νομικών κανόνων και των τεχνολογικών εφαρμογών στο πλαίσιο αυτό, υπογραμμίζοντας ότι το διεθνές δίκαιο χρειάζεται να εξελιχθεί πέρα από στατικές συμβατικές υποχρεώσεις, υιοθετώντας δυναμικά πρότυπα που είναι τεχνολογικά ενημερωμένα και αντανακλούν τις πραγματικότητες της ψηφιακής εποχής.","Corruption is one of the most complex challenges, which governments, societies and institutions have to deal with nowadays. This phenomenon undermines the values of a democratic society, as well as the public trust, enhancing at the same time the economic and social inequalities, and it is exaggerated by the globalization that takes place today, which leads to the fact that the corruption practices are not limited into the national borders and affect both the public and the private sphere. In this context, international law has been crucial for the coordination of the anti-corruption initiatives. However, it has to be mentioned that international legal instruments are not yet capable of addressing alone such issues, and for that reason new technologies, such as blockchain, artificial intelligence or big data analytics, have started playing a more and more significant role in enhancing transparency, accountability and figuring out in real time if there are any irregularities. This thesis examines the way that technological innovations have an intersection with legal frameworks in order to prevent, detect and punish actions that are grounded on corruption. More particularly, it explores how the international conventions, such as the United Nations Convention against Corruption (UNCAC) or the OECD Anti-Bribery Convention, are capable of incorporating provisions regarding the use of new technologies in the field of the anti-corruption initiatives. It also analyzes how regional and national laws are evolving so that they could adopt the use of new technologies regarding procurement, protection of whistleblowers, ownership registries or other sectors with high danger of corruption. If the new technologies are integrated into institutional and regulatory systems in an effective way, then they could have the power to render possible the transition of the anti-corruption efforts from reactive enforcement into proactive prevention. The study is based on three main concepts. The first one is associated with the fact that corruption takes many forms, such as embezzlement, fraud, nepotism, trading on influence or misuse of powers. Consequently, there has to be a diversity in the anti-corruption efforts, because laws on their own are not enough and institutions and technologies play a vital role. It also highlights that technology is not a panacea, and that it has to be combined with ethical systems, solid data protection and fair access to the new technological tools. Another essential aspect that is emphasized is the fact that there has to be an international collaboration, in order for the anti-corruption initiatives to truly work. The thesis analyzes also five main fields into which there is an essential intersection of new technologies with the anti-corruption efforts, namely the blockchain and the distributed ledger systems, artificial intelligence, big data analytics, digital whistleblowing tools and crowdsourcing platforms. Despite the fact that there are significant anti-corruption efforts, various challenges arise, characteristically anonymizing tools are being exploited by corrupt actors, a fact that shows that there are still many gaps that have to be filled. For that reason, this thesis presents real-world case examples that show how technology is being used in the context of the anti-corruption initiatives. This thesis examines closely two standards by taking a closer look at the function of the fundamental international and regional laws and the technological applications in the context of them, highlighting that international law needs to evolve beyond static treaty obligations, by adopting dynamic standards that are technologically updated and reflect the realities of the digital age."],"dc:identifier":["uoadl:5318381","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5318381"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["\"Combating Corruption in International Law: The Impact of New Technologies\""],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:24Z"}