{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5318412"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5318412","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"H ανάλυση του ολοκληρωτισμού στη σκέψη της Χάνα Άρεντ και η αξιοποίηση της προπαγάνδας από τον εθνικοσοσιαλιστικό κινηματογράφο","abstract":"Η διπλωματική εργασία εξετάζει τον ολοκληρωτισμό στη σκέψη της Χάνα Άρεντ και τη συστηματική αξιοποίηση της προπαγάνδας από τον εθνικοσοσιαλιστικό κινηματογράφο. Στόχος είναι να αναδειχθούν οι θεωρητικές βάσεις του ολοκληρωτισμού, όπως τις ανέπτυξε η Άρεντ, και στη συνέχεια να συσχετιστούν με τα εργαλεία που χρησιμοποίησαν οι Ναζί για τον έλεγχο της κοινωνίας, με έμφαση στον κινηματογράφο ως μέσο μαζικής χειραγώγησης. Στο πρώτο μέρος, παρουσιάζεται το θεωρητικό πλαίσιο της Άρεντ σχετικά με τον ολοκληρωτισμό. Η Άρεντ υποστηρίζει ότι ο ολοκληρωτισμός αποτελεί ένα νέο πολιτικό φαινόμενο του 20ού αιώνα, διαφορετικό από παραδοσιακές δικτατορίες λόγω της ολικής διείσδυσης στην ανθρώπινη ύπαρξη. Η ανάλυση περιλαμβάνει τους άξονες «μόχθος–εργασία–πράξη», τον ρόλο του πολιτικού χώρου, τη σημασία της ενεργού συμμετοχής, καθώς και τον καθοριστικό ρόλο της μάζας, του ηγέτη και της τρομοκρατίας στη συγκρότηση και διατήρηση του ολοκληρωτικού συστήματος. Στο δεύτερο μέρος, εξετάζεται ο εθνικοσοσιαλιστικός ολοκληρωτισμός, με έμφαση στις στρατηγικές προπαγάνδας και ειδικά στη χρήση του κινηματογράφου από τον Joseph Goebbels. Παρουσιάζεται το Υπουργείο Προπαγάνδας, οι βασικές αρχές του ναζιστικού επικοινωνιακού μηχανισμού, και η εξέλιξη του γερμανικού κινηματογράφου από τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης έως την πλήρη ενσωμάτωσή του στο ναζιστικό κράτος. Ο κινηματογράφος παρουσιάζεται ως κύριο όπλο αισθητικής χειραγώγησης, όπου η εικόνα χρησιμοποιείται όχι μόνο για να πείσει, αλλά για να δημιουργήσει μια εναλλακτική πραγματικότητα συμβατή με την ιδεολογία του καθεστώτος Ακολουθεί η ανάλυση πέντε χαρακτηριστικών ταινιών προπαγάνδας: 1. Triumph des Willens, 2. Der Ewige Jude, 3. Jud Süß, 4. Ohm Krüger, 5. Kolberg Οι ταινίες αυτές εξετάζονται ως παραδείγματα υψηλής τεχνικής και αισθητικής ποιότητας, που ωστόσο υπηρετούν τον ναζιστικό μύθο, τον αντισημιτισμό, τον ιστορικό αναθεωρητισμό και τη στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας. Στα συμπεράσματα, η εργασία αναδεικνύει τη στενή σύνδεση ανάμεσα στη θεωρία της Άρεντ για την κατάλυση της ελευθερίας και στις πρακτικές που όντως εφαρμόστηκαν από το ναζιστικό καθεστώς. Τονίζεται ότι ο κινηματογράφος λειτούργησε ως «εργοστάσιο παραγωγής μύθων» και ότι η προπαγάνδα, αόρατη αλλά πανίσχυρη, αποτέλεσε θεμέλιο της διαμόρφωσης της ολοκληρωτικής εξουσίας.","abstract_html":"Η διπλωματική εργασία εξετάζει τον ολοκληρωτισμό στη σκέψη της Χάνα Άρεντ και τη συστηματική αξιοποίηση της προπαγάνδας από τον εθνικοσοσιαλιστικό κινηματογράφο. Στόχος είναι να αναδειχθούν οι θεωρητικές βάσεις του ολοκληρωτισμού, όπως τις ανέπτυξε η Άρεντ, και στη συνέχεια να συσχετιστούν με τα εργαλεία που χρησιμοποίησαν οι Ναζί για τον έλεγχο της κοινωνίας, με έμφαση στον κινηματογράφο ως μέσο μαζικής χειραγώγησης. Στο πρώτο μέρος, παρουσιάζεται το θεωρητικό πλαίσιο της Άρεντ σχετικά με τον ολοκληρωτισμό. Η Άρεντ υποστηρίζει ότι ο ολοκληρωτισμός αποτελεί ένα νέο πολιτικό φαινόμενο του 20ού αιώνα, διαφορετικό από παραδοσιακές δικτατορίες λόγω της ολικής διείσδυσης στην ανθρώπινη ύπαρξη. Η ανάλυση περιλαμβάνει τους άξονες «μόχθος–εργασία–πράξη», τον ρόλο του πολιτικού χώρου, τη σημασία της ενεργού συμμετοχής, καθώς και τον καθοριστικό ρόλο της μάζας, του ηγέτη και της τρομοκρατίας στη συγκρότηση και διατήρηση του ολοκληρωτικού συστήματος. Στο δεύτερο μέρος, εξετάζεται ο εθνικοσοσιαλιστικός ολοκληρωτισμός, με έμφαση στις στρατηγικές προπαγάνδας και ειδικά στη χρήση του κινηματογράφου από τον Joseph Goebbels. Παρουσιάζεται το Υπουργείο Προπαγάνδας, οι βασικές αρχές του ναζιστικού επικοινωνιακού μηχανισμού, και η εξέλιξη του γερμανικού κινηματογράφου από τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης έως την πλήρη ενσωμάτωσή του στο ναζιστικό κράτος. Ο κινηματογράφος παρουσιάζεται ως κύριο όπλο αισθητικής χειραγώγησης, όπου η εικόνα χρησιμοποιείται όχι μόνο για να πείσει, αλλά για να δημιουργήσει μια εναλλακτική πραγματικότητα συμβατή με την ιδεολογία του καθεστώτος Ακολουθεί η ανάλυση πέντε χαρακτηριστικών ταινιών προπαγάνδας: 1. Triumph des Willens, 2. Der Ewige Jude, 3. Jud Süß, 4. Ohm Krüger, 5. Kolberg Οι ταινίες αυτές εξετάζονται ως παραδείγματα υψηλής τεχνικής και αισθητικής ποιότητας, που ωστόσο υπηρετούν τον ναζιστικό μύθο, τον αντισημιτισμό, τον ιστορικό αναθεωρητισμό και τη στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας. Στα συμπεράσματα, η εργασία αναδεικνύει τη στενή σύνδεση ανάμεσα στη θεωρία της Άρεντ για την κατάλυση της ελευθερίας και στις πρακτικές που όντως εφαρμόστηκαν από το ναζιστικό καθεστώς. Τονίζεται ότι ο κινηματογράφος λειτούργησε ως «εργοστάσιο παραγωγής μύθων» και ότι η προπαγάνδα, αόρατη αλλά πανίσχυρη, αποτέλεσε θεμέλιο της διαμόρφωσης της ολοκληρωτικής εξουσίας.","abstract_has_math":false,"creators":["Σπηλιώτη Αθηνά","SPILIOTI ATHINA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:41:24Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5318412"],"render_values":[{"text":"uoadl:5318412","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5318412","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5318412","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5318412","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σπηλιώτη Αθηνά","SPILIOTI ATHINA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5318412","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5318412"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η διπλωματική εργασία εξετάζει τον ολοκληρωτισμό στη σκέψη της Χάνα Άρεντ και τη συστηματική αξιοποίηση της προπαγάνδας από τον εθνικοσοσιαλιστικό κινηματογράφο. Στόχος είναι να αναδειχθούν οι θεωρητικές βάσεις του ολοκληρωτισμού, όπως τις ανέπτυξε η Άρεντ, και στη συνέχεια να συσχετιστούν με τα εργαλεία που χρησιμοποίησαν οι Ναζί για τον έλεγχο της κοινωνίας, με έμφαση στον κινηματογράφο ως μέσο μαζικής χειραγώγησης. Στο πρώτο μέρος, παρουσιάζεται το θεωρητικό πλαίσιο της Άρεντ σχετικά με τον ολοκληρωτισμό. Η Άρεντ υποστηρίζει ότι ο ολοκληρωτισμός αποτελεί ένα νέο πολιτικό φαινόμενο του 20ού αιώνα, διαφορετικό από παραδοσιακές δικτατορίες λόγω της ολικής διείσδυσης στην ανθρώπινη ύπαρξη. Η ανάλυση περιλαμβάνει τους άξονες «μόχθος–εργασία–πράξη», τον ρόλο του πολιτικού χώρου, τη σημασία της ενεργού συμμετοχής, καθώς και τον καθοριστικό ρόλο της μάζας, του ηγέτη και της τρομοκρατίας στη συγκρότηση και διατήρηση του ολοκληρωτικού συστήματος. Στο δεύτερο μέρος, εξετάζεται ο εθνικοσοσιαλιστικός ολοκληρωτισμός, με έμφαση στις στρατηγικές προπαγάνδας και ειδικά στη χρήση του κινηματογράφου από τον Joseph Goebbels. Παρουσιάζεται το Υπουργείο Προπαγάνδας, οι βασικές αρχές του ναζιστικού επικοινωνιακού μηχανισμού, και η εξέλιξη του γερμανικού κινηματογράφου από τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης έως την πλήρη ενσωμάτωσή του στο ναζιστικό κράτος. Ο κινηματογράφος παρουσιάζεται ως κύριο όπλο αισθητικής χειραγώγησης, όπου η εικόνα χρησιμοποιείται όχι μόνο για να πείσει, αλλά για να δημιουργήσει μια εναλλακτική πραγματικότητα συμβατή με την ιδεολογία του καθεστώτος Ακολουθεί η ανάλυση πέντε χαρακτηριστικών ταινιών προπαγάνδας: 1. Triumph des Willens, 2. Der Ewige Jude, 3. Jud Süß, 4. Ohm Krüger, 5. Kolberg Οι ταινίες αυτές εξετάζονται ως παραδείγματα υψηλής τεχνικής και αισθητικής ποιότητας, που ωστόσο υπηρετούν τον ναζιστικό μύθο, τον αντισημιτισμό, τον ιστορικό αναθεωρητισμό και τη στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας. Στα συμπεράσματα, η εργασία αναδεικνύει τη στενή σύνδεση ανάμεσα στη θεωρία της Άρεντ για την κατάλυση της ελευθερίας και στις πρακτικές που όντως εφαρμόστηκαν από το ναζιστικό καθεστώς. Τονίζεται ότι ο κινηματογράφος λειτούργησε ως «εργοστάσιο παραγωγής μύθων» και ότι η προπαγάνδα, αόρατη αλλά πανίσχυρη, αποτέλεσε θεμέλιο της διαμόρφωσης της ολοκληρωτικής εξουσίας.","The thesis analyzes totalitarianism in Hannah Arendt’s political philosophy and the use of propaganda in National Socialist cinema. Its aim is to connect Arendt’s theoretical framework with the concrete mechanisms employed by the Nazi regime to shape and control mass consciousness, focusing particularly on cinema as a tool of ideological manipulation. The first part outlines Arendt’s interpretation of totalitarianism as a novel political phenomenon of the 20th century, radically different from previous authoritarian systems due to its aspiration to control not only human behavior but the very structure of human thought and existence. The analysis discusses Arendt’s categories of labor–work–action, the importance of political participation, the role of the masses and the totalitarian leader, and the centrality of terror in the maintenance of total domination The second part investigates National Socialist totalitarianism, focusing on propaganda strategies and especially on the cinematic apparatus developed under Joseph Goebbels. It presents the structure of the Propaganda Ministry, the ideological principles guiding Nazi communication, and the transformation of German cinema from the Weimar Republic to its complete absorption by the Nazi state. Cinema is portrayed as a key instrument of aesthetic and emotional control, capable not merely of persuasion but of constructing a fabricated reality aligned with the regime’s ideology The thesis then analyzes five emblematic propaganda films: 1. Triumph des Willens, 2. Der Ewige Jude, 3. Jud Süß, 4. Ohm Krüger, 5. Kolberg These films are examined as examples of high technical and artistic sophistication placed at the service of totalitarian ideology, promoting antisemitism, myth-making, historical revisionism, and national militarization. In the conclusion, the study highlights the deep correspondence between Arendt’s analysis of the destruction of political freedom and the actual practices of the Nazi regime. Cinema emerges as a central ideological instrument—an aesthetic machine capable of shaping perception and reinforcing a closed ideological worldview, thus sustaining totalitarian rule."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["H ανάλυση του ολοκληρωτισμού στη σκέψη της Χάνα Άρεντ και η αξιοποίηση της προπαγάνδας από τον εθνικοσοσιαλιστικό κινηματογράφο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σπηλιώτη Αθηνά","SPILIOTI ATHINA"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Η διπλωματική εργασία εξετάζει τον ολοκληρωτισμό στη σκέψη της Χάνα Άρεντ και τη συστηματική αξιοποίηση της προπαγάνδας από τον εθνικοσοσιαλιστικό κινηματογράφο. Στόχος είναι να αναδειχθούν οι θεωρητικές βάσεις του ολοκληρωτισμού, όπως τις ανέπτυξε η Άρεντ, και στη συνέχεια να συσχετιστούν με τα εργαλεία που χρησιμοποίησαν οι Ναζί για τον έλεγχο της κοινωνίας, με έμφαση στον κινηματογράφο ως μέσο μαζικής χειραγώγησης. Στο πρώτο μέρος, παρουσιάζεται το θεωρητικό πλαίσιο της Άρεντ σχετικά με τον ολοκληρωτισμό. Η Άρεντ υποστηρίζει ότι ο ολοκληρωτισμός αποτελεί ένα νέο πολιτικό φαινόμενο του 20ού αιώνα, διαφορετικό από παραδοσιακές δικτατορίες λόγω της ολικής διείσδυσης στην ανθρώπινη ύπαρξη. Η ανάλυση περιλαμβάνει τους άξονες «μόχθος–εργασία–πράξη», τον ρόλο του πολιτικού χώρου, τη σημασία της ενεργού συμμετοχής, καθώς και τον καθοριστικό ρόλο της μάζας, του ηγέτη και της τρομοκρατίας στη συγκρότηση και διατήρηση του ολοκληρωτικού συστήματος. Στο δεύτερο μέρος, εξετάζεται ο εθνικοσοσιαλιστικός ολοκληρωτισμός, με έμφαση στις στρατηγικές προπαγάνδας και ειδικά στη χρήση του κινηματογράφου από τον Joseph Goebbels. Παρουσιάζεται το Υπουργείο Προπαγάνδας, οι βασικές αρχές του ναζιστικού επικοινωνιακού μηχανισμού, και η εξέλιξη του γερμανικού κινηματογράφου από τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης έως την πλήρη ενσωμάτωσή του στο ναζιστικό κράτος. Ο κινηματογράφος παρουσιάζεται ως κύριο όπλο αισθητικής χειραγώγησης, όπου η εικόνα χρησιμοποιείται όχι μόνο για να πείσει, αλλά για να δημιουργήσει μια εναλλακτική πραγματικότητα συμβατή με την ιδεολογία του καθεστώτος Ακολουθεί η ανάλυση πέντε χαρακτηριστικών ταινιών προπαγάνδας: 1. Triumph des Willens, 2. Der Ewige Jude, 3. Jud Süß, 4. Ohm Krüger, 5. Kolberg Οι ταινίες αυτές εξετάζονται ως παραδείγματα υψηλής τεχνικής και αισθητικής ποιότητας, που ωστόσο υπηρετούν τον ναζιστικό μύθο, τον αντισημιτισμό, τον ιστορικό αναθεωρητισμό και τη στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας. Στα συμπεράσματα, η εργασία αναδεικνύει τη στενή σύνδεση ανάμεσα στη θεωρία της Άρεντ για την κατάλυση της ελευθερίας και στις πρακτικές που όντως εφαρμόστηκαν από το ναζιστικό καθεστώς. Τονίζεται ότι ο κινηματογράφος λειτούργησε ως «εργοστάσιο παραγωγής μύθων» και ότι η προπαγάνδα, αόρατη αλλά πανίσχυρη, αποτέλεσε θεμέλιο της διαμόρφωσης της ολοκληρωτικής εξουσίας.","The thesis analyzes totalitarianism in Hannah Arendt’s political philosophy and the use of propaganda in National Socialist cinema. Its aim is to connect Arendt’s theoretical framework with the concrete mechanisms employed by the Nazi regime to shape and control mass consciousness, focusing particularly on cinema as a tool of ideological manipulation. The first part outlines Arendt’s interpretation of totalitarianism as a novel political phenomenon of the 20th century, radically different from previous authoritarian systems due to its aspiration to control not only human behavior but the very structure of human thought and existence. The analysis discusses Arendt’s categories of labor–work–action, the importance of political participation, the role of the masses and the totalitarian leader, and the centrality of terror in the maintenance of total domination The second part investigates National Socialist totalitarianism, focusing on propaganda strategies and especially on the cinematic apparatus developed under Joseph Goebbels. It presents the structure of the Propaganda Ministry, the ideological principles guiding Nazi communication, and the transformation of German cinema from the Weimar Republic to its complete absorption by the Nazi state. Cinema is portrayed as a key instrument of aesthetic and emotional control, capable not merely of persuasion but of constructing a fabricated reality aligned with the regime’s ideology The thesis then analyzes five emblematic propaganda films: 1. Triumph des Willens, 2. Der Ewige Jude, 3. Jud Süß, 4. Ohm Krüger, 5. Kolberg These films are examined as examples of high technical and artistic sophistication placed at the service of totalitarian ideology, promoting antisemitism, myth-making, historical revisionism, and national militarization. In the conclusion, the study highlights the deep correspondence between Arendt’s analysis of the destruction of political freedom and the actual practices of the Nazi regime. Cinema emerges as a central ideological instrument—an aesthetic machine capable of shaping perception and reinforcing a closed ideological worldview, thus sustaining totalitarian rule."],"dc:identifier":["uoadl:5318412","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5318412"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["H ανάλυση του ολοκληρωτισμού στη σκέψη της Χάνα Άρεντ και η αξιοποίηση της προπαγάνδας από τον εθνικοσοσιαλιστικό κινηματογράφο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:24Z"}