{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5318445"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5318445","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ενδοκρινικοί διαταράκτες και νεοπλασία - Endocrine disruptors and neoplasia","abstract":"Οι χημικές ουσίες που διαταράσσουν το ενδοκρινικό σύστημα είναι εξωγενείς ουσίες που αναγνωρίζονται ως ογκογόνες χημικές ουσίες. Ένας μεγάλος αριθμός χημικών ουσιών έχει αναγνωριστεί ως ενδοκρινικοί διαταράκτες και οι άνθρωποι μπορούν να εκτεθούν σε αυτές είτε λόγω των επαγγελμάτων τους είτε μέσω της διατροφής και της περιβαλλοντικής έκθεσης (νερό, έδαφος και αέρας). Οι χημικές ουσίες που προκαλούν ενδοκρινικές διαταραχές είναι ενώσεις που μεταβάλλουν τη φυσιολογική λειτουργία του ενδοκρινικού συστήματος τόσο του ανθρώπου όσο και της άγριας πανίδας. Μελέτες έχουν δείξει ότι ακόμη και οι ενδοκρινικοί διαταράκτες που έχουν καταργηθεί εδώ και καιρό εξακολουθούν να συμβάλλουν στην αύξηση της συχνότητας εμφάνισης νεοπλασιών. Στην παρούσα διπλωματική εργασία παρουσιάζονται αποτελέσματα μελετών στις οποίες έχουν διερευνηθεί η συσχέτιση μεταξύ της έκθεσης του ανθρώπου σε ενδοκρινικούς διαταράκτες και του κινδύνου εμφάνισης νεοπλασιών που σχετίζονται με το ενδοκρινικό σύστημα: μαστού, μήτρας, ωοθηκών, θυρεοειδούς, προστάτη και όρχεων,. Από τη μελέτη των αποτελεσμάτων αυτών, προέκυψε ότι οι ομάδες ενδοκρινικών διαταρακτών με τη μεγαλύτερη καρκινογόνο δράση ήταν οι φθαλικές ενώσεις (63%), τα βαρέα μέταλλα (54%), τα σωματίδια (PM) (47%) και τα φυτοφάρμακα (46%). Αυξημένος κίνδυνος νεοπλασίας βρέθηκε στο 43-67% των μελετών, με χαμηλότερη τιμή για τις ωοθήκες (43%) και υψηλότερη τιμή για τον θυρεοειδή (67%). Αν και απαιτείται συστηματική αξιολόγηση της πιθανότητας και της ισχύος αυτών των σχέσεων έκθεσης-επιπτώσεων, τα αυξανόμενα στοιχεία υποστηρίζουν την επείγουσα δράση για τη μείωση της έκθεσης σε EDCs.","abstract_html":"Οι χημικές ουσίες που διαταράσσουν το ενδοκρινικό σύστημα είναι εξωγενείς ουσίες που αναγνωρίζονται ως ογκογόνες χημικές ουσίες. Ένας μεγάλος αριθμός χημικών ουσιών έχει αναγνωριστεί ως ενδοκρινικοί διαταράκτες και οι άνθρωποι μπορούν να εκτεθούν σε αυτές είτε λόγω των επαγγελμάτων τους είτε μέσω της διατροφής και της περιβαλλοντικής έκθεσης (νερό, έδαφος και αέρας). Οι χημικές ουσίες που προκαλούν ενδοκρινικές διαταραχές είναι ενώσεις που μεταβάλλουν τη φυσιολογική λειτουργία του ενδοκρινικού συστήματος τόσο του ανθρώπου όσο και της άγριας πανίδας. Μελέτες έχουν δείξει ότι ακόμη και οι ενδοκρινικοί διαταράκτες που έχουν καταργηθεί εδώ και καιρό εξακολουθούν να συμβάλλουν στην αύξηση της συχνότητας εμφάνισης νεοπλασιών. Στην παρούσα διπλωματική εργασία παρουσιάζονται αποτελέσματα μελετών στις οποίες έχουν διερευνηθεί η συσχέτιση μεταξύ της έκθεσης του ανθρώπου σε ενδοκρινικούς διαταράκτες και του κινδύνου εμφάνισης νεοπλασιών που σχετίζονται με το ενδοκρινικό σύστημα: μαστού, μήτρας, ωοθηκών, θυρεοειδούς, προστάτη και όρχεων,. Από τη μελέτη των αποτελεσμάτων αυτών, προέκυψε ότι οι ομάδες ενδοκρινικών διαταρακτών με τη μεγαλύτερη καρκινογόνο δράση ήταν οι φθαλικές ενώσεις (63%), τα βαρέα μέταλλα (54%), τα σωματίδια (PM) (47%) και τα φυτοφάρμακα (46%). Αυξημένος κίνδυνος νεοπλασίας βρέθηκε στο 43-67% των μελετών, με χαμηλότερη τιμή για τις ωοθήκες (43%) και υψηλότερη τιμή για τον θυρεοειδή (67%). Αν και απαιτείται συστηματική αξιολόγηση της πιθανότητας και της ισχύος αυτών των σχέσεων έκθεσης-επιπτώσεων, τα αυξανόμενα στοιχεία υποστηρίζουν την επείγουσα δράση για τη μείωση της έκθεσης σε EDCs.","abstract_has_math":false,"creators":["Καπατσούλια Καλλιόπη - Μαρία","Kapatsoulia Kalliopi - Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:41:24Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5318445"],"render_values":[{"text":"uoadl:5318445","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5318445","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5318445","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5318445","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καπατσούλια Καλλιόπη - Μαρία","Kapatsoulia Kalliopi - Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5318445","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5318445"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι χημικές ουσίες που διαταράσσουν το ενδοκρινικό σύστημα είναι εξωγενείς ουσίες που αναγνωρίζονται ως ογκογόνες χημικές ουσίες. Ένας μεγάλος αριθμός χημικών ουσιών έχει αναγνωριστεί ως ενδοκρινικοί διαταράκτες και οι άνθρωποι μπορούν να εκτεθούν σε αυτές είτε λόγω των επαγγελμάτων τους είτε μέσω της διατροφής και της περιβαλλοντικής έκθεσης (νερό, έδαφος και αέρας). Οι χημικές ουσίες που προκαλούν ενδοκρινικές διαταραχές είναι ενώσεις που μεταβάλλουν τη φυσιολογική λειτουργία του ενδοκρινικού συστήματος τόσο του ανθρώπου όσο και της άγριας πανίδας. Μελέτες έχουν δείξει ότι ακόμη και οι ενδοκρινικοί διαταράκτες που έχουν καταργηθεί εδώ και καιρό εξακολουθούν να συμβάλλουν στην αύξηση της συχνότητας εμφάνισης νεοπλασιών. Στην παρούσα διπλωματική εργασία παρουσιάζονται αποτελέσματα μελετών στις οποίες έχουν διερευνηθεί η συσχέτιση μεταξύ της έκθεσης του ανθρώπου σε ενδοκρινικούς διαταράκτες και του κινδύνου εμφάνισης νεοπλασιών που σχετίζονται με το ενδοκρινικό σύστημα: μαστού, μήτρας, ωοθηκών, θυρεοειδούς, προστάτη και όρχεων,. Από τη μελέτη των αποτελεσμάτων αυτών, προέκυψε ότι οι ομάδες ενδοκρινικών διαταρακτών με τη μεγαλύτερη καρκινογόνο δράση ήταν οι φθαλικές ενώσεις (63%), τα βαρέα μέταλλα (54%), τα σωματίδια (PM) (47%) και τα φυτοφάρμακα (46%). Αυξημένος κίνδυνος νεοπλασίας βρέθηκε στο 43-67% των μελετών, με χαμηλότερη τιμή για τις ωοθήκες (43%) και υψηλότερη τιμή για τον θυρεοειδή (67%). Αν και απαιτείται συστηματική αξιολόγηση της πιθανότητας και της ισχύος αυτών των σχέσεων έκθεσης-επιπτώσεων, τα αυξανόμενα στοιχεία υποστηρίζουν την επείγουσα δράση για τη μείωση της έκθεσης σε EDCs.","The endocrine disrupting chemicals (EDCs) are exogenous substances identified as relevant oncogenic chemicals. A great number of chemicals have been identified as endocrine disruptors and people can be exposed to them either through their occupations or through diet and environmental exposure (water, soil and air). The chemicals that cause endocrine disruption are compounds that alter the normal function of the endocrine system in both humans and wildlife. Studies have shown that even endocrine disrupters that have long been phased out still contribute to the increased incidence of neoplasia. This thesis presents results of studies that have investigated the association between human exposure to endocrine disruptors and the risk of neoplasms: breast, uterus, ovarian, thyroid, prostate and testicular. The studies showed that the groups of endocrine disrupters with the highest carcinogenicity were phthalates (63%), heavy metals (54%), particulate matter (PM) (47%) and pesticides (46%). An increased risk of neoplasia was found in 43-67% of studies, with a lower value for the ovaries (43%) and a higher value for the thyroid (67%). Although 4 systematic evaluation of the likelihood and strength of these exposure - impact relationships is needed, growing evidence supports urgent action to reduce exposure to EDCs."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ενδοκρινικοί διαταράκτες και νεοπλασία - Endocrine disruptors and neoplasia"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καπατσούλια Καλλιόπη - Μαρία","Kapatsoulia Kalliopi - Maria"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Οι χημικές ουσίες που διαταράσσουν το ενδοκρινικό σύστημα είναι εξωγενείς ουσίες που αναγνωρίζονται ως ογκογόνες χημικές ουσίες. Ένας μεγάλος αριθμός χημικών ουσιών έχει αναγνωριστεί ως ενδοκρινικοί διαταράκτες και οι άνθρωποι μπορούν να εκτεθούν σε αυτές είτε λόγω των επαγγελμάτων τους είτε μέσω της διατροφής και της περιβαλλοντικής έκθεσης (νερό, έδαφος και αέρας). Οι χημικές ουσίες που προκαλούν ενδοκρινικές διαταραχές είναι ενώσεις που μεταβάλλουν τη φυσιολογική λειτουργία του ενδοκρινικού συστήματος τόσο του ανθρώπου όσο και της άγριας πανίδας. Μελέτες έχουν δείξει ότι ακόμη και οι ενδοκρινικοί διαταράκτες που έχουν καταργηθεί εδώ και καιρό εξακολουθούν να συμβάλλουν στην αύξηση της συχνότητας εμφάνισης νεοπλασιών. Στην παρούσα διπλωματική εργασία παρουσιάζονται αποτελέσματα μελετών στις οποίες έχουν διερευνηθεί η συσχέτιση μεταξύ της έκθεσης του ανθρώπου σε ενδοκρινικούς διαταράκτες και του κινδύνου εμφάνισης νεοπλασιών που σχετίζονται με το ενδοκρινικό σύστημα: μαστού, μήτρας, ωοθηκών, θυρεοειδούς, προστάτη και όρχεων,. Από τη μελέτη των αποτελεσμάτων αυτών, προέκυψε ότι οι ομάδες ενδοκρινικών διαταρακτών με τη μεγαλύτερη καρκινογόνο δράση ήταν οι φθαλικές ενώσεις (63%), τα βαρέα μέταλλα (54%), τα σωματίδια (PM) (47%) και τα φυτοφάρμακα (46%). Αυξημένος κίνδυνος νεοπλασίας βρέθηκε στο 43-67% των μελετών, με χαμηλότερη τιμή για τις ωοθήκες (43%) και υψηλότερη τιμή για τον θυρεοειδή (67%). Αν και απαιτείται συστηματική αξιολόγηση της πιθανότητας και της ισχύος αυτών των σχέσεων έκθεσης-επιπτώσεων, τα αυξανόμενα στοιχεία υποστηρίζουν την επείγουσα δράση για τη μείωση της έκθεσης σε EDCs.","The endocrine disrupting chemicals (EDCs) are exogenous substances identified as relevant oncogenic chemicals. A great number of chemicals have been identified as endocrine disruptors and people can be exposed to them either through their occupations or through diet and environmental exposure (water, soil and air). The chemicals that cause endocrine disruption are compounds that alter the normal function of the endocrine system in both humans and wildlife. Studies have shown that even endocrine disrupters that have long been phased out still contribute to the increased incidence of neoplasia. This thesis presents results of studies that have investigated the association between human exposure to endocrine disruptors and the risk of neoplasms: breast, uterus, ovarian, thyroid, prostate and testicular. The studies showed that the groups of endocrine disrupters with the highest carcinogenicity were phthalates (63%), heavy metals (54%), particulate matter (PM) (47%) and pesticides (46%). An increased risk of neoplasia was found in 43-67% of studies, with a lower value for the ovaries (43%) and a higher value for the thyroid (67%). Although 4 systematic evaluation of the likelihood and strength of these exposure - impact relationships is needed, growing evidence supports urgent action to reduce exposure to EDCs."],"dc:identifier":["uoadl:5318445","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5318445"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ενδοκρινικοί διαταράκτες και νεοπλασία - Endocrine disruptors and neoplasia"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:24Z"}