{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5318739"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5318739","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"«Διακειμενικές πτυχές στον 5ο λόγο των Μεθ’Ὅμηρον του Κόιντου Σμυρναίου: από την κρίση των όπλων του Αχιλλέα έως την ταφή του Αίαντα»","abstract":"Στο μυθολογικό έπος των Μεθ’ Ὅμηρον του Κόιντου Σμυρναίου (c. 3ος μ.Χ. αιων.) το πρόσωπο που πρωτοστατεί στον 5ο λόγο είναι ο Αίαντας ο Τελαμώνιος. Σύμφωνα με την ευρύτερη μυθολογική παράδοση -την οποία αξιοποιεί ο Κόιντος στο έργο του- ο Αίαντας ηττήθηκε στην αναμέτρησή του με τον Οδυσσέα κατά την κρίση των αχίλλειων όπλων, μολονότι ήταν ο δεύτερος καλύτερος πολεμιστής μετά τον Αχιλλέα και τελικά οδηγήθηκε ταπεινωμένος στην αυτοκτονία. Ο 5ος μεθομηρικός λόγος χωρίζεται πρακτικά σε δύο μέρη: στο πρώτο μέρος περιγράφεται η κρίση των όπλων με την ήττα του Αίαντα, η θεόσταλτη μανία που τον καταλαμβάνει και η αυτοκτονία του (5.128-486), ενώ το δεύτερο μέρος εστιάζει στους θρήνους για τον νεκρό πια ήρωα και ολοκληρώνεται με την ταφή του από τους Αχαιούς (5.487-663). Αντικείμενο του παρόντος πονήματος είναι η διακειμενική εξέταση ορισμένων εξ αυτών των μυθολογικών επεισοδίων του 5ου λόγου των Μ.Ο. από την κρίση των όπλων του Αχιλλέα έως την ταφή του Αίαντα. Για τον 5ο λόγο των Μ.Ο. πρώτος ο Vian (1966) έδωσε τα περισσότερα από τα βασικά πρότυπα στα οποία στηρίχτηκε ο Κόιντος, χωρίς, ωστόσο, να προβαίνει σε μια βαθύτερη επεξεργασία και ανάλυση των παράλληλων κειμένων και προτύπων του. Η πρώτη ουσιαστική απόπειρα σχολιασμού και πληρέστερης ανάλυσης του 5ου λόγου με γνώμονα της κειμενικές πηγές του Κόιντου πραγματοποιήθηκε από τους James – Lee (2000) στην πρώτη και έως σήμερα μοναδική σχολιασμένη έκδοση αυτού του λόγου. Λίγα έτη αργότερα ο James (2004) συμπεριέλαβε ερμηνευτικά σχόλια και παρατηρήσεις και στον 5ο λόγο. Η παρούσα μελέτη φιλοδοξεί να καλύψει το ερευνητικό κενό που ανακύπτει από την προαναφερθείσα βιβλιογραφία, μιας και για πρώτη φορά επιλεγμένα μυθολογικά επεισόδια του 5ου λόγου (κρίση των όπλων, μανία, θρήνοι και ταφή του Αίαντα) θα εξεταστούν εκ του σύνεγγυς υπό το πρίσμα της διακειμενικής προσέγγισης με τα πρότυπά τους. Επί της ουσίας, έχοντας ως πυξίδα τη λογοτεχνική θεωρία της διακειμενικότητας (intertextuality) θα διερευνήσουμε τις διακειμενικές συσχετίσεις που αναπτύσσει ο Κόιντος με πιθανές πηγές (source texts) για αυτόν τον λόγο. Όπως θα καταδειχθεί στο κύριο τμήμα της μελέτης, ο διακειμενικός διάλογος με την προγενέστερη λογοτεχνική παράδοση δύναται να είναι είτε φανερός είτε υπόρρητος, δηλαδή μπορεί να λανθάνει μέσα στο κείμενο των Μ.Ο., αναδεικνύοντας έτσι το εξαίσιο ποιητικό τάλαντο του δημιουργού του.","abstract_html":"Στο μυθολογικό έπος των Μεθ’ Ὅμηρον του Κόιντου Σμυρναίου (c. 3ος μ.Χ. αιων.) το πρόσωπο που πρωτοστατεί στον 5ο λόγο είναι ο Αίαντας ο Τελαμώνιος. Σύμφωνα με την ευρύτερη μυθολογική παράδοση -την οποία αξιοποιεί ο Κόιντος στο έργο του- ο Αίαντας ηττήθηκε στην αναμέτρησή του με τον Οδυσσέα κατά την κρίση των αχίλλειων όπλων, μολονότι ήταν ο δεύτερος καλύτερος πολεμιστής μετά τον Αχιλλέα και τελικά οδηγήθηκε ταπεινωμένος στην αυτοκτονία. Ο 5ος μεθομηρικός λόγος χωρίζεται πρακτικά σε δύο μέρη: στο πρώτο μέρος περιγράφεται η κρίση των όπλων με την ήττα του Αίαντα, η θεόσταλτη μανία που τον καταλαμβάνει και η αυτοκτονία του (5.128-486), ενώ το δεύτερο μέρος εστιάζει στους θρήνους για τον νεκρό πια ήρωα και ολοκληρώνεται με την ταφή του από τους Αχαιούς (5.487-663). Αντικείμενο του παρόντος πονήματος είναι η διακειμενική εξέταση ορισμένων εξ αυτών των μυθολογικών επεισοδίων του 5ου λόγου των Μ.Ο. από την κρίση των όπλων του Αχιλλέα έως την ταφή του Αίαντα. Για τον 5ο λόγο των Μ.Ο. πρώτος ο Vian (1966) έδωσε τα περισσότερα από τα βασικά πρότυπα στα οποία στηρίχτηκε ο Κόιντος, χωρίς, ωστόσο, να προβαίνει σε μια βαθύτερη επεξεργασία και ανάλυση των παράλληλων κειμένων και προτύπων του. Η πρώτη ουσιαστική απόπειρα σχολιασμού και πληρέστερης ανάλυσης του 5ου λόγου με γνώμονα της κειμενικές πηγές του Κόιντου πραγματοποιήθηκε από τους James – Lee (2000) στην πρώτη και έως σήμερα μοναδική σχολιασμένη έκδοση αυτού του λόγου. Λίγα έτη αργότερα ο James (2004) συμπεριέλαβε ερμηνευτικά σχόλια και παρατηρήσεις και στον 5ο λόγο. Η παρούσα μελέτη φιλοδοξεί να καλύψει το ερευνητικό κενό που ανακύπτει από την προαναφερθείσα βιβλιογραφία, μιας και για πρώτη φορά επιλεγμένα μυθολογικά επεισόδια του 5ου λόγου (κρίση των όπλων, μανία, θρήνοι και ταφή του Αίαντα) θα εξεταστούν εκ του σύνεγγυς υπό το πρίσμα της διακειμενικής προσέγγισης με τα πρότυπά τους. Επί της ουσίας, έχοντας ως πυξίδα τη λογοτεχνική θεωρία της διακειμενικότητας (intertextuality) θα διερευνήσουμε τις διακειμενικές συσχετίσεις που αναπτύσσει ο Κόιντος με πιθανές πηγές (source texts) για αυτόν τον λόγο. Όπως θα καταδειχθεί στο κύριο τμήμα της μελέτης, ο διακειμενικός διάλογος με την προγενέστερη λογοτεχνική παράδοση δύναται να είναι είτε φανερός είτε υπόρρητος, δηλαδή μπορεί να λανθάνει μέσα στο κείμενο των Μ.Ο., αναδεικνύοντας έτσι το εξαίσιο ποιητικό τάλαντο του δημιουργού του.","abstract_has_math":false,"creators":["Αγγελάτου Ελένη","Angelatou Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:41:24Z","subjects":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5318739"],"render_values":[{"text":"uoadl:5318739","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5318739","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5318739","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5318739","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αγγελάτου Ελένη","Angelatou Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5318739","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5318739"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στο μυθολογικό έπος των Μεθ’ Ὅμηρον του Κόιντου Σμυρναίου (c. 3ος μ.Χ. αιων.) το πρόσωπο που πρωτοστατεί στον 5ο λόγο είναι ο Αίαντας ο Τελαμώνιος. Σύμφωνα με την ευρύτερη μυθολογική παράδοση -την οποία αξιοποιεί ο Κόιντος στο έργο του- ο Αίαντας ηττήθηκε στην αναμέτρησή του με τον Οδυσσέα κατά την κρίση των αχίλλειων όπλων, μολονότι ήταν ο δεύτερος καλύτερος πολεμιστής μετά τον Αχιλλέα και τελικά οδηγήθηκε ταπεινωμένος στην αυτοκτονία. Ο 5ος μεθομηρικός λόγος χωρίζεται πρακτικά σε δύο μέρη: στο πρώτο μέρος περιγράφεται η κρίση των όπλων με την ήττα του Αίαντα, η θεόσταλτη μανία που τον καταλαμβάνει και η αυτοκτονία του (5.128-486), ενώ το δεύτερο μέρος εστιάζει στους θρήνους για τον νεκρό πια ήρωα και ολοκληρώνεται με την ταφή του από τους Αχαιούς (5.487-663). Αντικείμενο του παρόντος πονήματος είναι η διακειμενική εξέταση ορισμένων εξ αυτών των μυθολογικών επεισοδίων του 5ου λόγου των Μ.Ο. από την κρίση των όπλων του Αχιλλέα έως την ταφή του Αίαντα. Για τον 5ο λόγο των Μ.Ο. πρώτος ο Vian (1966) έδωσε τα περισσότερα από τα βασικά πρότυπα στα οποία στηρίχτηκε ο Κόιντος, χωρίς, ωστόσο, να προβαίνει σε μια βαθύτερη επεξεργασία και ανάλυση των παράλληλων κειμένων και προτύπων του. Η πρώτη ουσιαστική απόπειρα σχολιασμού και πληρέστερης ανάλυσης του 5ου λόγου με γνώμονα της κειμενικές πηγές του Κόιντου πραγματοποιήθηκε από τους James – Lee (2000) στην πρώτη και έως σήμερα μοναδική σχολιασμένη έκδοση αυτού του λόγου. Λίγα έτη αργότερα ο James (2004) συμπεριέλαβε ερμηνευτικά σχόλια και παρατηρήσεις και στον 5ο λόγο. Η παρούσα μελέτη φιλοδοξεί να καλύψει το ερευνητικό κενό που ανακύπτει από την προαναφερθείσα βιβλιογραφία, μιας και για πρώτη φορά επιλεγμένα μυθολογικά επεισόδια του 5ου λόγου (κρίση των όπλων, μανία, θρήνοι και ταφή του Αίαντα) θα εξεταστούν εκ του σύνεγγυς υπό το πρίσμα της διακειμενικής προσέγγισης με τα πρότυπά τους. Επί της ουσίας, έχοντας ως πυξίδα τη λογοτεχνική θεωρία της διακειμενικότητας (intertextuality) θα διερευνήσουμε τις διακειμενικές συσχετίσεις που αναπτύσσει ο Κόιντος με πιθανές πηγές (source texts) για αυτόν τον λόγο. Όπως θα καταδειχθεί στο κύριο τμήμα της μελέτης, ο διακειμενικός διάλογος με την προγενέστερη λογοτεχνική παράδοση δύναται να είναι είτε φανερός είτε υπόρρητος, δηλαδή μπορεί να λανθάνει μέσα στο κείμενο των Μ.Ο., αναδεικνύοντας έτσι το εξαίσιο ποιητικό τάλαντο του δημιουργού του.","This study examines selected mythological episodes from Book 5 of the Posthomerica by Quintus of Smyrna (c. 3rd century AD), focusing on the narrative arc of Ajax, son of Telamon. In the broader mythological tradition, Ajax—the Achaeans’ second greatest warrior after Achilles—is defeated by Odysseus in the contest for Achilles’ arms and subsequently driven to suicide by humiliation. Book 5 meticulously details this progression, from the judgment of the arms to Ajax's ensuing madness (5.128–486), his tragic suicide, the subsequent laments, and his burial by the Achaeans (5.487–663). While foundational work on Quintus’ models was initiated by Vian (1966), followed by the comprehensive commentary and analysis of James and Lee (2000), a research gap persists. Previous scholarship has not collectively examined these key episodes—specifically the judgment of the arms, madness, laments, and burial—through the concentrated lens of intertextual analysis in relation to their source models. To address this gap, this study employs the literary theory of intertextuality to investigate the correlations developed by Quintus with possible earlier source texts. As the analysis demonstrates, Quintus engages in a sophisticated intertextual dialogue with the earlier literary tradition, embedding both explicit and implicit allusions within the text of the Posthomerica, thereby highlighting his exceptional poetic talent."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["«Διακειμενικές πτυχές στον 5ο λόγο των Μεθ’Ὅμηρον του Κόιντου Σμυρναίου: από την κρίση των όπλων του Αχιλλέα έως την ταφή του Αίαντα»"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αγγελάτου Ελένη","Angelatou Eleni"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Στο μυθολογικό έπος των Μεθ’ Ὅμηρον του Κόιντου Σμυρναίου (c. 3ος μ.Χ. αιων.) το πρόσωπο που πρωτοστατεί στον 5ο λόγο είναι ο Αίαντας ο Τελαμώνιος. Σύμφωνα με την ευρύτερη μυθολογική παράδοση -την οποία αξιοποιεί ο Κόιντος στο έργο του- ο Αίαντας ηττήθηκε στην αναμέτρησή του με τον Οδυσσέα κατά την κρίση των αχίλλειων όπλων, μολονότι ήταν ο δεύτερος καλύτερος πολεμιστής μετά τον Αχιλλέα και τελικά οδηγήθηκε ταπεινωμένος στην αυτοκτονία. Ο 5ος μεθομηρικός λόγος χωρίζεται πρακτικά σε δύο μέρη: στο πρώτο μέρος περιγράφεται η κρίση των όπλων με την ήττα του Αίαντα, η θεόσταλτη μανία που τον καταλαμβάνει και η αυτοκτονία του (5.128-486), ενώ το δεύτερο μέρος εστιάζει στους θρήνους για τον νεκρό πια ήρωα και ολοκληρώνεται με την ταφή του από τους Αχαιούς (5.487-663). Αντικείμενο του παρόντος πονήματος είναι η διακειμενική εξέταση ορισμένων εξ αυτών των μυθολογικών επεισοδίων του 5ου λόγου των Μ.Ο. από την κρίση των όπλων του Αχιλλέα έως την ταφή του Αίαντα. Για τον 5ο λόγο των Μ.Ο. πρώτος ο Vian (1966) έδωσε τα περισσότερα από τα βασικά πρότυπα στα οποία στηρίχτηκε ο Κόιντος, χωρίς, ωστόσο, να προβαίνει σε μια βαθύτερη επεξεργασία και ανάλυση των παράλληλων κειμένων και προτύπων του. Η πρώτη ουσιαστική απόπειρα σχολιασμού και πληρέστερης ανάλυσης του 5ου λόγου με γνώμονα της κειμενικές πηγές του Κόιντου πραγματοποιήθηκε από τους James – Lee (2000) στην πρώτη και έως σήμερα μοναδική σχολιασμένη έκδοση αυτού του λόγου. Λίγα έτη αργότερα ο James (2004) συμπεριέλαβε ερμηνευτικά σχόλια και παρατηρήσεις και στον 5ο λόγο. Η παρούσα μελέτη φιλοδοξεί να καλύψει το ερευνητικό κενό που ανακύπτει από την προαναφερθείσα βιβλιογραφία, μιας και για πρώτη φορά επιλεγμένα μυθολογικά επεισόδια του 5ου λόγου (κρίση των όπλων, μανία, θρήνοι και ταφή του Αίαντα) θα εξεταστούν εκ του σύνεγγυς υπό το πρίσμα της διακειμενικής προσέγγισης με τα πρότυπά τους. Επί της ουσίας, έχοντας ως πυξίδα τη λογοτεχνική θεωρία της διακειμενικότητας (intertextuality) θα διερευνήσουμε τις διακειμενικές συσχετίσεις που αναπτύσσει ο Κόιντος με πιθανές πηγές (source texts) για αυτόν τον λόγο. Όπως θα καταδειχθεί στο κύριο τμήμα της μελέτης, ο διακειμενικός διάλογος με την προγενέστερη λογοτεχνική παράδοση δύναται να είναι είτε φανερός είτε υπόρρητος, δηλαδή μπορεί να λανθάνει μέσα στο κείμενο των Μ.Ο., αναδεικνύοντας έτσι το εξαίσιο ποιητικό τάλαντο του δημιουργού του.","This study examines selected mythological episodes from Book 5 of the Posthomerica by Quintus of Smyrna (c. 3rd century AD), focusing on the narrative arc of Ajax, son of Telamon. In the broader mythological tradition, Ajax—the Achaeans’ second greatest warrior after Achilles—is defeated by Odysseus in the contest for Achilles’ arms and subsequently driven to suicide by humiliation. Book 5 meticulously details this progression, from the judgment of the arms to Ajax's ensuing madness (5.128–486), his tragic suicide, the subsequent laments, and his burial by the Achaeans (5.487–663). While foundational work on Quintus’ models was initiated by Vian (1966), followed by the comprehensive commentary and analysis of James and Lee (2000), a research gap persists. Previous scholarship has not collectively examined these key episodes—specifically the judgment of the arms, madness, laments, and burial—through the concentrated lens of intertextual analysis in relation to their source models. To address this gap, this study employs the literary theory of intertextuality to investigate the correlations developed by Quintus with possible earlier source texts. As the analysis demonstrates, Quintus engages in a sophisticated intertextual dialogue with the earlier literary tradition, embedding both explicit and implicit allusions within the text of the Posthomerica, thereby highlighting his exceptional poetic talent."],"dc:identifier":["uoadl:5318739","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5318739"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Γλώσσα – Λογοτεχνία","Language – Literature"],"dc:title":["«Διακειμενικές πτυχές στον 5ο λόγο των Μεθ’Ὅμηρον του Κόιντου Σμυρναίου: από την κρίση των όπλων του Αχιλλέα έως την ταφή του Αίαντα»"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:24Z"}