{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5319192"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5319192","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση της επιτραπέζιας αντισφαίρισης σε ασθενείς με νόσο του Πάρκινσον","abstract":"Εισαγωγή: Η Νόσος του Πάρκινσον (ΝΠ) είναι μια προοδευτική νευροεκφυλιστική διαταραχή που επηρεάζει σημαντικά τις κινητικές και μη κινητικές λειτουργίες. Τα τελευταία χρόνια, η φυσική δραστηριότητα έχει αναδειχθεί ως μια μη φαρμακευτική στρατηγική για τη βελτίωση των λειτουργικών εκβάσεων σε ασθενείς με ΝΠ. Η παρούσα μελέτη στόχευσε να αξιολογήσει την επίδραση ενός δομημένου προγράμματος προπόνησης επιτραπέζιας αντισφαίρισης στην κλινική εικόνα ασθενών με ΝΠ σε διάστημα έξι μηνών. Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε μια πιλοτική προοπτική παρεμβατική μελέτη πριν-μετά. Δεκατρείς ασθενείς με ιδιοπαθή ΝΠ επιλέχθηκαν για συμμετοχή σε μια εξαμηνιαία παρέμβαση που περιλάμβανε τακτικές προπονήσεις επιτραπέζιας αντισφαίρισης (τρεις φορές την εβδομάδα). Έξι από αυτούς δεν ολοκλήρωσαν την παρέμβαση. Η κλινική αξιολόγηση περιλάμβανε την υποκλίμακα III της κλίμακας MDS-UPDRS, η οποία πραγματοποιήθηκε στην έναρξη και στο τέλος του προγράμματος. Χρησιμοποιήθηκαν ANOVA επαναλαμβανόμενων μετρήσεων και το τεστ Wilcoxon για τη στατιστική ανάλυση, ενώ ο έλεγχος κανονικότητας έγινε με το τεστ Shapiro-Wilk. Σαν δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία μετρήθηκαν κλίμακες ισορροπίας (Fullerton Advanced Balance), λειτουργικότητας (Timed-Up and Go), αερόβιας ικανότητας (6-Minute Walking Test), ποιότητας ζωής (Parkinson’s Disease Questionnaire 39), κατάθλιψης (Beck Depression Inventory II) , γνωσιακής λειτουργίας (MoCA test) καθώς και ανθρωπομετρικά χαρακτηριστικά. Αποτελέσματα: Παρά τις βελτιώσεις που παρατηρήθηκαν στην υποκλίμακα MDS-UPDRS III σε αρκετούς συμμετέχοντες (με ορισμένους να ξεπερνούν το ελάχιστο κλινικά σημαντικό όριο των 2,5 μονάδων), η συνολική μεταβολή δεν ήταν στατιστικά σημαντική (F(1,6) = 0.955, p = 0.367). Ωστόσο, η ανάλυση σε ατομικό επίπεδο ανέδειξε μέτριες έως μεγάλες κλινικά σημαντικές βελτιώσεις στους περισσότερους συμμετέχοντες. Ενδείξεις βελτίωσης μετρήθηκαν και στις υπόλοιπες κλίμακες. Συμπεράσματα: Ένα δομημένο πρόγραμμα επιτραπέζιας αντισφαίρισης μπορεί να προσφέρει κλινικά σημαντικές βελτιώσεις στη λειτουργικότητα ατόμων με ΝΠ, παρά την απουσία στατιστικά σημαντικών διαφορών σε επίπεδο ομάδας. Τα προκαταρκτικά αυτά ευρήματα υποστηρίζουν την ενσωμάτωση αθλητικών δραστηριοτήτων στις στρατηγικές αποκατάστασης της ΝΠ και ενισχύουν την ανάγκη για μελλοντικές μελέτες μεγαλύτερης κλίμακας.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η Νόσος του Πάρκινσον (ΝΠ) είναι μια προοδευτική νευροεκφυλιστική διαταραχή που επηρεάζει σημαντικά τις κινητικές και μη κινητικές λειτουργίες. Τα τελευταία χρόνια, η φυσική δραστηριότητα έχει αναδειχθεί ως μια μη φαρμακευτική στρατηγική για τη βελτίωση των λειτουργικών εκβάσεων σε ασθενείς με ΝΠ. Η παρούσα μελέτη στόχευσε να αξιολογήσει την επίδραση ενός δομημένου προγράμματος προπόνησης επιτραπέζιας αντισφαίρισης στην κλινική εικόνα ασθενών με ΝΠ σε διάστημα έξι μηνών. Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε μια πιλοτική προοπτική παρεμβατική μελέτη πριν-μετά. Δεκατρείς ασθενείς με ιδιοπαθή ΝΠ επιλέχθηκαν για συμμετοχή σε μια εξαμηνιαία παρέμβαση που περιλάμβανε τακτικές προπονήσεις επιτραπέζιας αντισφαίρισης (τρεις φορές την εβδομάδα). Έξι από αυτούς δεν ολοκλήρωσαν την παρέμβαση. Η κλινική αξιολόγηση περιλάμβανε την υποκλίμακα III της κλίμακας MDS-UPDRS, η οποία πραγματοποιήθηκε στην έναρξη και στο τέλος του προγράμματος. Χρησιμοποιήθηκαν ANOVA επαναλαμβανόμενων μετρήσεων και το τεστ Wilcoxon για τη στατιστική ανάλυση, ενώ ο έλεγχος κανονικότητας έγινε με το τεστ Shapiro-Wilk. Σαν δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία μετρήθηκαν κλίμακες ισορροπίας (Fullerton Advanced Balance), λειτουργικότητας (Timed-Up and Go), αερόβιας ικανότητας (6-Minute Walking Test), ποιότητας ζωής (Parkinson’s Disease Questionnaire 39), κατάθλιψης (Beck Depression Inventory II) , γνωσιακής λειτουργίας (MoCA test) καθώς και ανθρωπομετρικά χαρακτηριστικά. Αποτελέσματα: Παρά τις βελτιώσεις που παρατηρήθηκαν στην υποκλίμακα MDS-UPDRS III σε αρκετούς συμμετέχοντες (με ορισμένους να ξεπερνούν το ελάχιστο κλινικά σημαντικό όριο των 2,5 μονάδων), η συνολική μεταβολή δεν ήταν στατιστικά σημαντική (F(1,6) = 0.955, p = 0.367). Ωστόσο, η ανάλυση σε ατομικό επίπεδο ανέδειξε μέτριες έως μεγάλες κλινικά σημαντικές βελτιώσεις στους περισσότερους συμμετέχοντες. Ενδείξεις βελτίωσης μετρήθηκαν και στις υπόλοιπες κλίμακες. Συμπεράσματα: Ένα δομημένο πρόγραμμα επιτραπέζιας αντισφαίρισης μπορεί να προσφέρει κλινικά σημαντικές βελτιώσεις στη λειτουργικότητα ατόμων με ΝΠ, παρά την απουσία στατιστικά σημαντικών διαφορών σε επίπεδο ομάδας. Τα προκαταρκτικά αυτά ευρήματα υποστηρίζουν την ενσωμάτωση αθλητικών δραστηριοτήτων στις στρατηγικές αποκατάστασης της ΝΠ και ενισχύουν την ανάγκη για μελλοντικές μελέτες μεγαλύτερης κλίμακας.","abstract_has_math":false,"creators":["Ευμορφίδης Γεώργιος","Evmorfidis Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:41:26Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5319192"],"render_values":[{"text":"uoadl:5319192","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5319192","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5319192","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5319192","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ευμορφίδης Γεώργιος","Evmorfidis Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5319192","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5319192"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η Νόσος του Πάρκινσον (ΝΠ) είναι μια προοδευτική νευροεκφυλιστική διαταραχή που επηρεάζει σημαντικά τις κινητικές και μη κινητικές λειτουργίες. Τα τελευταία χρόνια, η φυσική δραστηριότητα έχει αναδειχθεί ως μια μη φαρμακευτική στρατηγική για τη βελτίωση των λειτουργικών εκβάσεων σε ασθενείς με ΝΠ. Η παρούσα μελέτη στόχευσε να αξιολογήσει την επίδραση ενός δομημένου προγράμματος προπόνησης επιτραπέζιας αντισφαίρισης στην κλινική εικόνα ασθενών με ΝΠ σε διάστημα έξι μηνών. Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε μια πιλοτική προοπτική παρεμβατική μελέτη πριν-μετά. Δεκατρείς ασθενείς με ιδιοπαθή ΝΠ επιλέχθηκαν για συμμετοχή σε μια εξαμηνιαία παρέμβαση που περιλάμβανε τακτικές προπονήσεις επιτραπέζιας αντισφαίρισης (τρεις φορές την εβδομάδα). Έξι από αυτούς δεν ολοκλήρωσαν την παρέμβαση. Η κλινική αξιολόγηση περιλάμβανε την υποκλίμακα III της κλίμακας MDS-UPDRS, η οποία πραγματοποιήθηκε στην έναρξη και στο τέλος του προγράμματος. Χρησιμοποιήθηκαν ANOVA επαναλαμβανόμενων μετρήσεων και το τεστ Wilcoxon για τη στατιστική ανάλυση, ενώ ο έλεγχος κανονικότητας έγινε με το τεστ Shapiro-Wilk. Σαν δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία μετρήθηκαν κλίμακες ισορροπίας (Fullerton Advanced Balance), λειτουργικότητας (Timed-Up and Go), αερόβιας ικανότητας (6-Minute Walking Test), ποιότητας ζωής (Parkinson’s Disease Questionnaire 39), κατάθλιψης (Beck Depression Inventory II) , γνωσιακής λειτουργίας (MoCA test) καθώς και ανθρωπομετρικά χαρακτηριστικά. Αποτελέσματα: Παρά τις βελτιώσεις που παρατηρήθηκαν στην υποκλίμακα MDS-UPDRS III σε αρκετούς συμμετέχοντες (με ορισμένους να ξεπερνούν το ελάχιστο κλινικά σημαντικό όριο των 2,5 μονάδων), η συνολική μεταβολή δεν ήταν στατιστικά σημαντική (F(1,6) = 0.955, p = 0.367). Ωστόσο, η ανάλυση σε ατομικό επίπεδο ανέδειξε μέτριες έως μεγάλες κλινικά σημαντικές βελτιώσεις στους περισσότερους συμμετέχοντες. Ενδείξεις βελτίωσης μετρήθηκαν και στις υπόλοιπες κλίμακες. Συμπεράσματα: Ένα δομημένο πρόγραμμα επιτραπέζιας αντισφαίρισης μπορεί να προσφέρει κλινικά σημαντικές βελτιώσεις στη λειτουργικότητα ατόμων με ΝΠ, παρά την απουσία στατιστικά σημαντικών διαφορών σε επίπεδο ομάδας. Τα προκαταρκτικά αυτά ευρήματα υποστηρίζουν την ενσωμάτωση αθλητικών δραστηριοτήτων στις στρατηγικές αποκατάστασης της ΝΠ και ενισχύουν την ανάγκη για μελλοντικές μελέτες μεγαλύτερης κλίμακας.","Background: Parkinson’s disease (PD) is a progressive neurodegenerative disorder that severely impacts motor and non-motor functions. In recent years, physical activity has gained attention as a non-pharmacological strategy to improve functional outcomes in PD. This study aimed to evaluate the impact of a structured table tennis training program on the clinical status of patients with PD over a six-month period. Methods: A pilot prospective pre-post interventional study was conducted.Thirteen patients diagnosed with idiopathic Parkinson’s disease were selected to participate in a six-month intervention consisting of regular table tennis training sessions (three weekly). Six of them failed to complete the 6-month intervention. The clinical evaluation included the Movement Disorder Society-Unified Parkinson’s Disease Rating Scale (MDS-UPDRS) section III, administered at baseline and at six months. A repeated-measures analysis of variance (ANOVA) and Wilcoxon signed-rank test were used to assess statistical differences, and Shapiro-Wilk tests were performed for normality checks. Secondary outcome measures included QoL (Parkinson’s Disease Questionnaire 39), function (Timed-Up and Go), aerobic capacity (6-Minute Walking Test), balance (Fullerton Advanced Balance) and depression scales (Beck Depression Inventory II), cognitive status (MoCA test) as well as anthropometric measurements. Results: Although improvements were observed in the MDS-UPDRS III in several participants (with some exceeding the minimal clinically important difference of 2.5 points), the overall change was not statistically significant (F(1,6) = 0.955, p = 0.367). However, individual-level analysis suggested moderate to large clinically meaningful changes in most participants. Indications of improvement were also measured in the remaining scales. Conclusion: A structured table tennis program may lead to clinically significant functional improvements in patients with Parkinson’s disease, despite the absence of statistically significant group-level effects. These preliminary findings support the incorporation of sport-based physical activity in PD rehabilitation strategies, warranting larger-scale studies."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση της επιτραπέζιας αντισφαίρισης σε ασθενείς με νόσο του Πάρκινσον"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ευμορφίδης Γεώργιος","Evmorfidis Georgios"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η Νόσος του Πάρκινσον (ΝΠ) είναι μια προοδευτική νευροεκφυλιστική διαταραχή που επηρεάζει σημαντικά τις κινητικές και μη κινητικές λειτουργίες. Τα τελευταία χρόνια, η φυσική δραστηριότητα έχει αναδειχθεί ως μια μη φαρμακευτική στρατηγική για τη βελτίωση των λειτουργικών εκβάσεων σε ασθενείς με ΝΠ. Η παρούσα μελέτη στόχευσε να αξιολογήσει την επίδραση ενός δομημένου προγράμματος προπόνησης επιτραπέζιας αντισφαίρισης στην κλινική εικόνα ασθενών με ΝΠ σε διάστημα έξι μηνών. Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε μια πιλοτική προοπτική παρεμβατική μελέτη πριν-μετά. Δεκατρείς ασθενείς με ιδιοπαθή ΝΠ επιλέχθηκαν για συμμετοχή σε μια εξαμηνιαία παρέμβαση που περιλάμβανε τακτικές προπονήσεις επιτραπέζιας αντισφαίρισης (τρεις φορές την εβδομάδα). Έξι από αυτούς δεν ολοκλήρωσαν την παρέμβαση. Η κλινική αξιολόγηση περιλάμβανε την υποκλίμακα III της κλίμακας MDS-UPDRS, η οποία πραγματοποιήθηκε στην έναρξη και στο τέλος του προγράμματος. Χρησιμοποιήθηκαν ANOVA επαναλαμβανόμενων μετρήσεων και το τεστ Wilcoxon για τη στατιστική ανάλυση, ενώ ο έλεγχος κανονικότητας έγινε με το τεστ Shapiro-Wilk. Σαν δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία μετρήθηκαν κλίμακες ισορροπίας (Fullerton Advanced Balance), λειτουργικότητας (Timed-Up and Go), αερόβιας ικανότητας (6-Minute Walking Test), ποιότητας ζωής (Parkinson’s Disease Questionnaire 39), κατάθλιψης (Beck Depression Inventory II) , γνωσιακής λειτουργίας (MoCA test) καθώς και ανθρωπομετρικά χαρακτηριστικά. Αποτελέσματα: Παρά τις βελτιώσεις που παρατηρήθηκαν στην υποκλίμακα MDS-UPDRS III σε αρκετούς συμμετέχοντες (με ορισμένους να ξεπερνούν το ελάχιστο κλινικά σημαντικό όριο των 2,5 μονάδων), η συνολική μεταβολή δεν ήταν στατιστικά σημαντική (F(1,6) = 0.955, p = 0.367). Ωστόσο, η ανάλυση σε ατομικό επίπεδο ανέδειξε μέτριες έως μεγάλες κλινικά σημαντικές βελτιώσεις στους περισσότερους συμμετέχοντες. Ενδείξεις βελτίωσης μετρήθηκαν και στις υπόλοιπες κλίμακες. Συμπεράσματα: Ένα δομημένο πρόγραμμα επιτραπέζιας αντισφαίρισης μπορεί να προσφέρει κλινικά σημαντικές βελτιώσεις στη λειτουργικότητα ατόμων με ΝΠ, παρά την απουσία στατιστικά σημαντικών διαφορών σε επίπεδο ομάδας. Τα προκαταρκτικά αυτά ευρήματα υποστηρίζουν την ενσωμάτωση αθλητικών δραστηριοτήτων στις στρατηγικές αποκατάστασης της ΝΠ και ενισχύουν την ανάγκη για μελλοντικές μελέτες μεγαλύτερης κλίμακας.","Background: Parkinson’s disease (PD) is a progressive neurodegenerative disorder that severely impacts motor and non-motor functions. In recent years, physical activity has gained attention as a non-pharmacological strategy to improve functional outcomes in PD. This study aimed to evaluate the impact of a structured table tennis training program on the clinical status of patients with PD over a six-month period. Methods: A pilot prospective pre-post interventional study was conducted.Thirteen patients diagnosed with idiopathic Parkinson’s disease were selected to participate in a six-month intervention consisting of regular table tennis training sessions (three weekly). Six of them failed to complete the 6-month intervention. The clinical evaluation included the Movement Disorder Society-Unified Parkinson’s Disease Rating Scale (MDS-UPDRS) section III, administered at baseline and at six months. A repeated-measures analysis of variance (ANOVA) and Wilcoxon signed-rank test were used to assess statistical differences, and Shapiro-Wilk tests were performed for normality checks. Secondary outcome measures included QoL (Parkinson’s Disease Questionnaire 39), function (Timed-Up and Go), aerobic capacity (6-Minute Walking Test), balance (Fullerton Advanced Balance) and depression scales (Beck Depression Inventory II), cognitive status (MoCA test) as well as anthropometric measurements. Results: Although improvements were observed in the MDS-UPDRS III in several participants (with some exceeding the minimal clinically important difference of 2.5 points), the overall change was not statistically significant (F(1,6) = 0.955, p = 0.367). However, individual-level analysis suggested moderate to large clinically meaningful changes in most participants. Indications of improvement were also measured in the remaining scales. Conclusion: A structured table tennis program may lead to clinically significant functional improvements in patients with Parkinson’s disease, despite the absence of statistically significant group-level effects. These preliminary findings support the incorporation of sport-based physical activity in PD rehabilitation strategies, warranting larger-scale studies."],"dc:identifier":["uoadl:5319192","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5319192"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση της επιτραπέζιας αντισφαίρισης σε ασθενείς με νόσο του Πάρκινσον"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:26Z"}