{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5319395"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5319395","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση της βιολογικής ωρίμανσης και της σχετικής ηλικίας στην απόδοση νέων αθλητών ποδοσφαίρου","abstract":"Η παρούσα μελέτη διερεύνησε την επίδραση της βιολογικής ωρίμανσης, της σχετικής ηλικίας (Relative Age Effect – RAE), και της χρονολογικής ηλικίας στη φυσική απόδοση νεαρών ποδοσφαιριστών. Η αθλητική απόδοση στο ποδόσφαιρο αποτελεί πολυπαραγοντικό φαινόμενο και εξαρτάται από φυσικές ικανότητες όπως η εκρηκτική δύναμη, η ταχύτητα, η αλτικότητα και η ευκινησία, οι οποίες επηρεάζονται σε σημαντικό βαθμό από τη φυσιολογική ανάπτυξη και τη βιολογική ωρίμανση κατά την εφηβεία. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι οι αθλητές που ωριμάζουν βιολογικά νωρίτερα παρουσιάζουν συχνά πλεονεκτήματα στη σωματική απόδοση σε σύγκριση με συνομηλίκους τους, ενώ παράλληλα η σχετική ηλικία μπορεί να επηρεάσει τόσο την επιλογή όσο και την εξέλιξη των αθλητών στις αναπτυξιακές κατηγορίες. Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να εξετάσει τη μεταξύ τους σχέση και τη σχετική συμβολή της βιολογικής ωρίμανσης, της χρονολογικής ηλικίας και της σχετικής ηλικίας στη διαμόρφωση της φυσικής απόδοσης νεαρών ποδοσφαιριστών. Στη μελέτη συμμετείχαν 73 αθλητές ποδοσφαίρου ηλικίας 12, 14 και 16 ετών, οι οποίοι κατηγοριοποιήθηκαν με βάση τη χρονολογική ηλικία, το τρίμηνο γέννησης (RAE) και το στάδιο βιολογικής ωρίμανσης στο οποίο ανήκαν. Η εκτίμηση της βιολογικής ωρίμανσης πραγματοποιήθηκε μέσω του maturity offset και του Peak Height Velocity (PHV), επιτρέποντας την ταξινόμηση των αθλητών σε ομάδες pre-PHV, circa-PHV και post-PHV. Πραγματοποιήθηκαν ανθρωπομετρικές μετρήσεις, όπως το ύψος, το σωματικό βάρος και το καθιστό ανάστημα, οι οποίες παρείχαν πληροφορίες για τη σωματική ανάπτυξη των συμμετεχόντων. Για την αξιολόγηση της φυσικής απόδοσης χρησιμοποιήθηκε ένα ολοκληρωμένο πρωτόκολλο δοκιμασιών. Η εκρηκτική δύναμη των κάτω άκρων εκτιμήθηκε μέσω των δοκιμασιών Squat Jump (SJ), Countermovement Jump (CMJ) και Drop Jump (DJ), με τη χρήση της εφαρμογής My Jump 2, η οποία έχει αποδειχθεί αξιόπιστη και έγκυρη για τη μέτρηση του ύψους άλματος και της εκρηκτικής απόδοσης. Από τη δοκιμασία Drop Jump υπολογίστηκε επίσης ο δείκτης Reactive Strength Index (RSI). Η ταχύτητα αξιολογήθηκε με τη δοκιμασία Sprint 20 μέτρων, ενώ η ευκινησία εκτιμήθηκε μέσω του T-test, το οποίο αξιολογεί την ικανότητα ταχείας αλλαγής κατεύθυνσης και επιτάχυνσης σε πολλαπλά επίπεδα κίνησης. Η συλλογή των δεδομένων πραγματοποιήθηκε σε ελεγχόμενο περιβάλλον, εντός της αγωνιστικής περιόδου, ακολουθώντας τυποποιημένες διαδικασίες. Για τη στατιστική ανάλυση χρησιμοποιήθηκαν περιγραφικά και συγκριτικά στατιστικά μέτρα. Οι διαφορές μεταξύ των ομάδων βιολογικής ωρίμανσης, χρονολογικής ηλικίας και σχετικής ηλικίας εξετάστηκαν με ανάλυση διακύμανσης (ANOVA) και, όπου δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις κανονικότητας, με μη παραμετρικές δοκιμασίες (Kruskal–Wallis, Mann–Whitney). Επιπλέον, πραγματοποιήθηκε ανάλυση συσχετίσεων Spearman, προκειμένου να διερευνηθεί η σχέση μεταξύ του δείκτη βιολογικής ωρίμανσης και των δεικτών φυσικής απόδοσης. Τα αποτελέσματα της μελέτης ανέδειξαν τη βιολογική ωρίμανση ως τον ισχυρότερο παράγοντα διαφοροποίησης της φυσικής απόδοσης, σε σύγκριση με τη χρονολογική και τη σχετική ηλικία. Οι πιο ώριμοι βιολογικά αθλητές παρουσίασαν ανώτερες επιδόσεις στις περισσότερες δοκιμασίες εκρηκτικής δύναμης, ταχύτητας και ευκινησίας. Αντίθετα, η σχετική ηλικία παρουσίασε πιο περιορισμένη και ασυνεπή επίδραση. Συνολικά, τα ευρήματα υπογραμμίζουν τη σημασία της συνεκτίμησης της βιολογικής ωρίμανσης στον σχεδιασμό προπονητικών προγραμμάτων και στη διαδικασία αξιολόγησης και επιλογής ταλέντων, συμβάλλοντας στην εφαρμογή πιο δίκαιων και εξατομικευμένων πρακτικών στον αναπτυξιακό αθλητισμό.","abstract_html":"Η παρούσα μελέτη διερεύνησε την επίδραση της βιολογικής ωρίμανσης, της σχετικής ηλικίας (Relative Age Effect – RAE), και της χρονολογικής ηλικίας στη φυσική απόδοση νεαρών ποδοσφαιριστών. Η αθλητική απόδοση στο ποδόσφαιρο αποτελεί πολυπαραγοντικό φαινόμενο και εξαρτάται από φυσικές ικανότητες όπως η εκρηκτική δύναμη, η ταχύτητα, η αλτικότητα και η ευκινησία, οι οποίες επηρεάζονται σε σημαντικό βαθμό από τη φυσιολογική ανάπτυξη και τη βιολογική ωρίμανση κατά την εφηβεία. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι οι αθλητές που ωριμάζουν βιολογικά νωρίτερα παρουσιάζουν συχνά πλεονεκτήματα στη σωματική απόδοση σε σύγκριση με συνομηλίκους τους, ενώ παράλληλα η σχετική ηλικία μπορεί να επηρεάσει τόσο την επιλογή όσο και την εξέλιξη των αθλητών στις αναπτυξιακές κατηγορίες. Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να εξετάσει τη μεταξύ τους σχέση και τη σχετική συμβολή της βιολογικής ωρίμανσης, της χρονολογικής ηλικίας και της σχετικής ηλικίας στη διαμόρφωση της φυσικής απόδοσης νεαρών ποδοσφαιριστών. Στη μελέτη συμμετείχαν 73 αθλητές ποδοσφαίρου ηλικίας 12, 14 και 16 ετών, οι οποίοι κατηγοριοποιήθηκαν με βάση τη χρονολογική ηλικία, το τρίμηνο γέννησης (RAE) και το στάδιο βιολογικής ωρίμανσης στο οποίο ανήκαν. Η εκτίμηση της βιολογικής ωρίμανσης πραγματοποιήθηκε μέσω του maturity offset και του Peak Height Velocity (PHV), επιτρέποντας την ταξινόμηση των αθλητών σε ομάδες pre-PHV, circa-PHV και post-PHV. Πραγματοποιήθηκαν ανθρωπομετρικές μετρήσεις, όπως το ύψος, το σωματικό βάρος και το καθιστό ανάστημα, οι οποίες παρείχαν πληροφορίες για τη σωματική ανάπτυξη των συμμετεχόντων. Για την αξιολόγηση της φυσικής απόδοσης χρησιμοποιήθηκε ένα ολοκληρωμένο πρωτόκολλο δοκιμασιών. Η εκρηκτική δύναμη των κάτω άκρων εκτιμήθηκε μέσω των δοκιμασιών Squat Jump (SJ), Countermovement Jump (CMJ) και Drop Jump (DJ), με τη χρήση της εφαρμογής My Jump 2, η οποία έχει αποδειχθεί αξιόπιστη και έγκυρη για τη μέτρηση του ύψους άλματος και της εκρηκτικής απόδοσης. Από τη δοκιμασία Drop Jump υπολογίστηκε επίσης ο δείκτης Reactive Strength Index (RSI). Η ταχύτητα αξιολογήθηκε με τη δοκιμασία Sprint 20 μέτρων, ενώ η ευκινησία εκτιμήθηκε μέσω του T-test, το οποίο αξιολογεί την ικανότητα ταχείας αλλαγής κατεύθυνσης και επιτάχυνσης σε πολλαπλά επίπεδα κίνησης. Η συλλογή των δεδομένων πραγματοποιήθηκε σε ελεγχόμενο περιβάλλον, εντός της αγωνιστικής περιόδου, ακολουθώντας τυποποιημένες διαδικασίες. Για τη στατιστική ανάλυση χρησιμοποιήθηκαν περιγραφικά και συγκριτικά στατιστικά μέτρα. Οι διαφορές μεταξύ των ομάδων βιολογικής ωρίμανσης, χρονολογικής ηλικίας και σχετικής ηλικίας εξετάστηκαν με ανάλυση διακύμανσης (ANOVA) και, όπου δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις κανονικότητας, με μη παραμετρικές δοκιμασίες (Kruskal–Wallis, Mann–Whitney). Επιπλέον, πραγματοποιήθηκε ανάλυση συσχετίσεων Spearman, προκειμένου να διερευνηθεί η σχέση μεταξύ του δείκτη βιολογικής ωρίμανσης και των δεικτών φυσικής απόδοσης. Τα αποτελέσματα της μελέτης ανέδειξαν τη βιολογική ωρίμανση ως τον ισχυρότερο παράγοντα διαφοροποίησης της φυσικής απόδοσης, σε σύγκριση με τη χρονολογική και τη σχετική ηλικία. Οι πιο ώριμοι βιολογικά αθλητές παρουσίασαν ανώτερες επιδόσεις στις περισσότερες δοκιμασίες εκρηκτικής δύναμης, ταχύτητας και ευκινησίας. Αντίθετα, η σχετική ηλικία παρουσίασε πιο περιορισμένη και ασυνεπή επίδραση. Συνολικά, τα ευρήματα υπογραμμίζουν τη σημασία της συνεκτίμησης της βιολογικής ωρίμανσης στον σχεδιασμό προπονητικών προγραμμάτων και στη διαδικασία αξιολόγησης και επιλογής ταλέντων, συμβάλλοντας στην εφαρμογή πιο δίκαιων και εξατομικευμένων πρακτικών στον αναπτυξιακό αθλητισμό.","abstract_has_math":false,"creators":["Στρατάκης Ιωάννης","Stratakis Ioannis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T06:41:26Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5319395"],"render_values":[{"text":"uoadl:5319395","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5319395","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5319395","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5319395","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Στρατάκης Ιωάννης","Stratakis Ioannis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5319395","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5319395"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα μελέτη διερεύνησε την επίδραση της βιολογικής ωρίμανσης, της σχετικής ηλικίας (Relative Age Effect – RAE), και της χρονολογικής ηλικίας στη φυσική απόδοση νεαρών ποδοσφαιριστών. Η αθλητική απόδοση στο ποδόσφαιρο αποτελεί πολυπαραγοντικό φαινόμενο και εξαρτάται από φυσικές ικανότητες όπως η εκρηκτική δύναμη, η ταχύτητα, η αλτικότητα και η ευκινησία, οι οποίες επηρεάζονται σε σημαντικό βαθμό από τη φυσιολογική ανάπτυξη και τη βιολογική ωρίμανση κατά την εφηβεία. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι οι αθλητές που ωριμάζουν βιολογικά νωρίτερα παρουσιάζουν συχνά πλεονεκτήματα στη σωματική απόδοση σε σύγκριση με συνομηλίκους τους, ενώ παράλληλα η σχετική ηλικία μπορεί να επηρεάσει τόσο την επιλογή όσο και την εξέλιξη των αθλητών στις αναπτυξιακές κατηγορίες. Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να εξετάσει τη μεταξύ τους σχέση και τη σχετική συμβολή της βιολογικής ωρίμανσης, της χρονολογικής ηλικίας και της σχετικής ηλικίας στη διαμόρφωση της φυσικής απόδοσης νεαρών ποδοσφαιριστών. Στη μελέτη συμμετείχαν 73 αθλητές ποδοσφαίρου ηλικίας 12, 14 και 16 ετών, οι οποίοι κατηγοριοποιήθηκαν με βάση τη χρονολογική ηλικία, το τρίμηνο γέννησης (RAE) και το στάδιο βιολογικής ωρίμανσης στο οποίο ανήκαν. Η εκτίμηση της βιολογικής ωρίμανσης πραγματοποιήθηκε μέσω του maturity offset και του Peak Height Velocity (PHV), επιτρέποντας την ταξινόμηση των αθλητών σε ομάδες pre-PHV, circa-PHV και post-PHV. Πραγματοποιήθηκαν ανθρωπομετρικές μετρήσεις, όπως το ύψος, το σωματικό βάρος και το καθιστό ανάστημα, οι οποίες παρείχαν πληροφορίες για τη σωματική ανάπτυξη των συμμετεχόντων. Για την αξιολόγηση της φυσικής απόδοσης χρησιμοποιήθηκε ένα ολοκληρωμένο πρωτόκολλο δοκιμασιών. Η εκρηκτική δύναμη των κάτω άκρων εκτιμήθηκε μέσω των δοκιμασιών Squat Jump (SJ), Countermovement Jump (CMJ) και Drop Jump (DJ), με τη χρήση της εφαρμογής My Jump 2, η οποία έχει αποδειχθεί αξιόπιστη και έγκυρη για τη μέτρηση του ύψους άλματος και της εκρηκτικής απόδοσης. Από τη δοκιμασία Drop Jump υπολογίστηκε επίσης ο δείκτης Reactive Strength Index (RSI). Η ταχύτητα αξιολογήθηκε με τη δοκιμασία Sprint 20 μέτρων, ενώ η ευκινησία εκτιμήθηκε μέσω του T-test, το οποίο αξιολογεί την ικανότητα ταχείας αλλαγής κατεύθυνσης και επιτάχυνσης σε πολλαπλά επίπεδα κίνησης. Η συλλογή των δεδομένων πραγματοποιήθηκε σε ελεγχόμενο περιβάλλον, εντός της αγωνιστικής περιόδου, ακολουθώντας τυποποιημένες διαδικασίες. Για τη στατιστική ανάλυση χρησιμοποιήθηκαν περιγραφικά και συγκριτικά στατιστικά μέτρα. Οι διαφορές μεταξύ των ομάδων βιολογικής ωρίμανσης, χρονολογικής ηλικίας και σχετικής ηλικίας εξετάστηκαν με ανάλυση διακύμανσης (ANOVA) και, όπου δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις κανονικότητας, με μη παραμετρικές δοκιμασίες (Kruskal–Wallis, Mann–Whitney). Επιπλέον, πραγματοποιήθηκε ανάλυση συσχετίσεων Spearman, προκειμένου να διερευνηθεί η σχέση μεταξύ του δείκτη βιολογικής ωρίμανσης και των δεικτών φυσικής απόδοσης. Τα αποτελέσματα της μελέτης ανέδειξαν τη βιολογική ωρίμανση ως τον ισχυρότερο παράγοντα διαφοροποίησης της φυσικής απόδοσης, σε σύγκριση με τη χρονολογική και τη σχετική ηλικία. Οι πιο ώριμοι βιολογικά αθλητές παρουσίασαν ανώτερες επιδόσεις στις περισσότερες δοκιμασίες εκρηκτικής δύναμης, ταχύτητας και ευκινησίας. Αντίθετα, η σχετική ηλικία παρουσίασε πιο περιορισμένη και ασυνεπή επίδραση. Συνολικά, τα ευρήματα υπογραμμίζουν τη σημασία της συνεκτίμησης της βιολογικής ωρίμανσης στον σχεδιασμό προπονητικών προγραμμάτων και στη διαδικασία αξιολόγησης και επιλογής ταλέντων, συμβάλλοντας στην εφαρμογή πιο δίκαιων και εξατομικευμένων πρακτικών στον αναπτυξιακό αθλητισμό.","The present study investigated the effects of biological maturation, Relative Age Effect (RAE) and chronological age on the physical performance of youth football players. Football performance is a multifactorial phenomenon that depends on physical abilities such as explosive strength, speed, jumping ability, and agility, which are strongly influenced by biological development and physiological maturation during adolescence. Previous research has shown that early-maturing athletes often demonstrate superior physical performance compared to their peers, while relative age may also affect both talent selection and performance development in youth sports. The aim of this study was to examine the relationships between biological maturation, chronological age, and relative age, and to determine their relative contribution to physical performance in youth football players. The sample consisted of 73 male football players aged 12, 14, and 16 years, who were classified according to chronological age, birth quarter (RAE), and biological maturation status. Biological maturation was estimated using maturity offset and Peak Height Velocity (PHV), allowing athletes to be categorized into pre-PHV, circa-PHV, and post-PHV groups. Anthropometric measurements, including body height, body mass, and sitting height, were collected to assess somatic growth. Physical performance was evaluated using a comprehensive testing battery. Lower-limb explosive power was assessed through Squat Jump (SJ), Countermovement Jump (CMJ), and Drop Jump (DJ) tests, using the My Jump 2 application, which has been shown to be a valid and reliable tool for jump performance assessment. The Reactive Strength Index (RSI) was also calculated from the Drop Jump test. Speed was assessed using a 20 m sprint test, while agility was evaluated with the T-test, which measures the ability to rapidly change direction and accelerate in multiple movement planes. Data collection took place during the competitive season under standardized and controlled conditions. Statistical analyses included both descriptive and inferential methods. Differences between biological maturation groups, chronological age groups, and relative age quarters were examined using analysis of variance (ANOVA) and, when assumptions of normality were violated, non-parametric tests (Kruskal–Wallis and Mann–Whitney). In addition, Spearman correlation analysis was conducted to examine the relationships between biological maturation indicators and physical performance variables. The results demonstrated that biological maturation was the strongest determinant of physical performance, surpassing the influence of both chronological age and relative age. Athletes at more advanced stages of biological maturation consistently showed superior performance in jumping ability, speed, and agility tests. In contrast, the influence of relative age was limited and inconsistent across performance measures. Overall, the findings highlight the importance of considering biological maturation in training design, performance evaluation, and talent identification processes, supporting the implementation of more equitable and maturation-informed practices in youth football development."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση της βιολογικής ωρίμανσης και της σχετικής ηλικίας στην απόδοση νέων αθλητών ποδοσφαίρου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Στρατάκης Ιωάννης","Stratakis Ioannis"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα μελέτη διερεύνησε την επίδραση της βιολογικής ωρίμανσης, της σχετικής ηλικίας (Relative Age Effect – RAE), και της χρονολογικής ηλικίας στη φυσική απόδοση νεαρών ποδοσφαιριστών. Η αθλητική απόδοση στο ποδόσφαιρο αποτελεί πολυπαραγοντικό φαινόμενο και εξαρτάται από φυσικές ικανότητες όπως η εκρηκτική δύναμη, η ταχύτητα, η αλτικότητα και η ευκινησία, οι οποίες επηρεάζονται σε σημαντικό βαθμό από τη φυσιολογική ανάπτυξη και τη βιολογική ωρίμανση κατά την εφηβεία. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι οι αθλητές που ωριμάζουν βιολογικά νωρίτερα παρουσιάζουν συχνά πλεονεκτήματα στη σωματική απόδοση σε σύγκριση με συνομηλίκους τους, ενώ παράλληλα η σχετική ηλικία μπορεί να επηρεάσει τόσο την επιλογή όσο και την εξέλιξη των αθλητών στις αναπτυξιακές κατηγορίες. Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν να εξετάσει τη μεταξύ τους σχέση και τη σχετική συμβολή της βιολογικής ωρίμανσης, της χρονολογικής ηλικίας και της σχετικής ηλικίας στη διαμόρφωση της φυσικής απόδοσης νεαρών ποδοσφαιριστών. Στη μελέτη συμμετείχαν 73 αθλητές ποδοσφαίρου ηλικίας 12, 14 και 16 ετών, οι οποίοι κατηγοριοποιήθηκαν με βάση τη χρονολογική ηλικία, το τρίμηνο γέννησης (RAE) και το στάδιο βιολογικής ωρίμανσης στο οποίο ανήκαν. Η εκτίμηση της βιολογικής ωρίμανσης πραγματοποιήθηκε μέσω του maturity offset και του Peak Height Velocity (PHV), επιτρέποντας την ταξινόμηση των αθλητών σε ομάδες pre-PHV, circa-PHV και post-PHV. Πραγματοποιήθηκαν ανθρωπομετρικές μετρήσεις, όπως το ύψος, το σωματικό βάρος και το καθιστό ανάστημα, οι οποίες παρείχαν πληροφορίες για τη σωματική ανάπτυξη των συμμετεχόντων. Για την αξιολόγηση της φυσικής απόδοσης χρησιμοποιήθηκε ένα ολοκληρωμένο πρωτόκολλο δοκιμασιών. Η εκρηκτική δύναμη των κάτω άκρων εκτιμήθηκε μέσω των δοκιμασιών Squat Jump (SJ), Countermovement Jump (CMJ) και Drop Jump (DJ), με τη χρήση της εφαρμογής My Jump 2, η οποία έχει αποδειχθεί αξιόπιστη και έγκυρη για τη μέτρηση του ύψους άλματος και της εκρηκτικής απόδοσης. Από τη δοκιμασία Drop Jump υπολογίστηκε επίσης ο δείκτης Reactive Strength Index (RSI). Η ταχύτητα αξιολογήθηκε με τη δοκιμασία Sprint 20 μέτρων, ενώ η ευκινησία εκτιμήθηκε μέσω του T-test, το οποίο αξιολογεί την ικανότητα ταχείας αλλαγής κατεύθυνσης και επιτάχυνσης σε πολλαπλά επίπεδα κίνησης. Η συλλογή των δεδομένων πραγματοποιήθηκε σε ελεγχόμενο περιβάλλον, εντός της αγωνιστικής περιόδου, ακολουθώντας τυποποιημένες διαδικασίες. Για τη στατιστική ανάλυση χρησιμοποιήθηκαν περιγραφικά και συγκριτικά στατιστικά μέτρα. Οι διαφορές μεταξύ των ομάδων βιολογικής ωρίμανσης, χρονολογικής ηλικίας και σχετικής ηλικίας εξετάστηκαν με ανάλυση διακύμανσης (ANOVA) και, όπου δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις κανονικότητας, με μη παραμετρικές δοκιμασίες (Kruskal–Wallis, Mann–Whitney). Επιπλέον, πραγματοποιήθηκε ανάλυση συσχετίσεων Spearman, προκειμένου να διερευνηθεί η σχέση μεταξύ του δείκτη βιολογικής ωρίμανσης και των δεικτών φυσικής απόδοσης. Τα αποτελέσματα της μελέτης ανέδειξαν τη βιολογική ωρίμανση ως τον ισχυρότερο παράγοντα διαφοροποίησης της φυσικής απόδοσης, σε σύγκριση με τη χρονολογική και τη σχετική ηλικία. Οι πιο ώριμοι βιολογικά αθλητές παρουσίασαν ανώτερες επιδόσεις στις περισσότερες δοκιμασίες εκρηκτικής δύναμης, ταχύτητας και ευκινησίας. Αντίθετα, η σχετική ηλικία παρουσίασε πιο περιορισμένη και ασυνεπή επίδραση. Συνολικά, τα ευρήματα υπογραμμίζουν τη σημασία της συνεκτίμησης της βιολογικής ωρίμανσης στον σχεδιασμό προπονητικών προγραμμάτων και στη διαδικασία αξιολόγησης και επιλογής ταλέντων, συμβάλλοντας στην εφαρμογή πιο δίκαιων και εξατομικευμένων πρακτικών στον αναπτυξιακό αθλητισμό.","The present study investigated the effects of biological maturation, Relative Age Effect (RAE) and chronological age on the physical performance of youth football players. Football performance is a multifactorial phenomenon that depends on physical abilities such as explosive strength, speed, jumping ability, and agility, which are strongly influenced by biological development and physiological maturation during adolescence. Previous research has shown that early-maturing athletes often demonstrate superior physical performance compared to their peers, while relative age may also affect both talent selection and performance development in youth sports. The aim of this study was to examine the relationships between biological maturation, chronological age, and relative age, and to determine their relative contribution to physical performance in youth football players. The sample consisted of 73 male football players aged 12, 14, and 16 years, who were classified according to chronological age, birth quarter (RAE), and biological maturation status. Biological maturation was estimated using maturity offset and Peak Height Velocity (PHV), allowing athletes to be categorized into pre-PHV, circa-PHV, and post-PHV groups. Anthropometric measurements, including body height, body mass, and sitting height, were collected to assess somatic growth. Physical performance was evaluated using a comprehensive testing battery. Lower-limb explosive power was assessed through Squat Jump (SJ), Countermovement Jump (CMJ), and Drop Jump (DJ) tests, using the My Jump 2 application, which has been shown to be a valid and reliable tool for jump performance assessment. The Reactive Strength Index (RSI) was also calculated from the Drop Jump test. Speed was assessed using a 20 m sprint test, while agility was evaluated with the T-test, which measures the ability to rapidly change direction and accelerate in multiple movement planes. Data collection took place during the competitive season under standardized and controlled conditions. Statistical analyses included both descriptive and inferential methods. Differences between biological maturation groups, chronological age groups, and relative age quarters were examined using analysis of variance (ANOVA) and, when assumptions of normality were violated, non-parametric tests (Kruskal–Wallis and Mann–Whitney). In addition, Spearman correlation analysis was conducted to examine the relationships between biological maturation indicators and physical performance variables. The results demonstrated that biological maturation was the strongest determinant of physical performance, surpassing the influence of both chronological age and relative age. Athletes at more advanced stages of biological maturation consistently showed superior performance in jumping ability, speed, and agility tests. In contrast, the influence of relative age was limited and inconsistent across performance measures. Overall, the findings highlight the importance of considering biological maturation in training design, performance evaluation, and talent identification processes, supporting the implementation of more equitable and maturation-informed practices in youth football development."],"dc:identifier":["uoadl:5319395","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5319395"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση της βιολογικής ωρίμανσης και της σχετικής ηλικίας στην απόδοση νέων αθλητών ποδοσφαίρου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:26Z"}