{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5319413"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5319413","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ψηφιακός συνταγματισμός και αλγοριθμική κυβερνολογική","abstract":"Η διπλωματική εργασία εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο η εξουσία αναδιοργανώνεται στην ψηφιακή εποχή μέσω ολιγοπωλίων πλατφορμών, επιχειρηματικών μοντέλων που βασίζονται στην επιτήρηση και τεχνικών πρόβλεψης και παρέμβασης που βασίζονται σε δεδομένα. Το Πρώτο Μέρος ανακατασκευάζει την εννοιολογική μετατόπιση από την πειθαρχική εξουσία στην αλγοριθμική διακυβέρνηση: βασιζόμενο στους Foucault και Deleuze για να πλαισιώσει τη σύγχρονη διακυβέρνηση μέσω κώδικα, και στην ερμηνεία της Rouvroy για τη ρύθμιση βάσει δεδομένων που διαμορφώνει προφίλ, κατατάσσει και ωθεί τα υποκείμενα εκ των προτέρων. Στη συνέχεια, τοποθετεί αυτές τις δυναμικές εντός της πολιτικής οικονομίας του διαδικτύου, δείχνοντας πώς τα αποτελέσματα του δικτύου και η κάθετη ολοκλήρωση εδραιώνουν μια χούφτα πλατφορμών των οποίων οι υποδομές μεσολαβούν στην ομιλία, την ορατότητα και την ευκαιρία - μια τάξη που θεωρητικοποιήθηκε από τους Σμυρναίο, Zuboff και Pasquale. Το Δεύτερο Μέρος υποστηρίζει ότι ο κλασικός συνταγματισμός - που βασίζεται στην εδαφική δικαιοδοσία, το χάσμα δημόσιου/ιδιωτικού τομέα και την εκ των υστέρων δικαστική απόφαση - δεν μπορεί από μόνος του να οικειοποιήσει την υπερεθνική, ιδιωτικά ενσωματωμένη, πιθανοτική διακυβέρνηση των πλατφορμών. Αναπτύσσει δύο συμπληρωματικές απαντήσεις. Ο κοινωνιακός συνταγματισμός, με κύριους εκπροσώπους τους Luhmann καιTeubner, εξηγεί πώς τα ισχυρά υποσυστήματα πρέπει να εσωτερικεύουν τα δικαιώματα και τις ρουτίνες της δέουσας διαδικασίας ως «συνταγματικά θραύσματα». Ο ψηφιακός συνταγματισμός, με κύριους εκπροσώπους τους De Gregorio και Suzor, μεταφράζει αυτή την εικόνα σε ειδικά καθήκοντα για τις πλατφόρμες: διαφάνεια, αιτιολόγηση, δυνατότητα αμφισβήτησης, δυνατότητα ελέγχου και δομικές λύσεις όπως η διαλειτουργικότητα, η φορητότητα και η πρόσβαση των ερευνητών. Η διπλωματική εργασία ενσωματώνει συγκριτικές και ελληνικές συζητήσεις δημοσίου δικαίου (π.χ. εποπτεία πλατφορμών και έλεγχος περιεχομένου) για να σκιαγραφήσει μια πρακτική ατζέντα: ενσωμάτωση δικαιωμάτων και αιτιών σε συστήματα κατάταξης, συστάσεων και εποπτείας, θέσπιση ανεξάρτητης εποπτείας ικανής να επαληθεύει την αυτοματοποιημένη εξουσία και αναπροσαρμογή κινήτρων που καθιστούν κερδοφόρα την διάχυτη εξαγωγή και χειραγώγηση. Ο κυρίαρχος ισχυρισμός είναι ότι οι συνταγματικές αρχές πρέπει να ταξιδεύουν με ισχύ - στον κώδικα, τις διεπαφές και τις ροές δεδομένων - εάν η ελευθερία της έκφρασης, η ισότητα, η ιδιωτικότητα και η νόμιμη διαδικασία πρόκειται να παραμείνουν ουσιαστικές στην αλγοριθμική κοινωνία.","abstract_html":"Η διπλωματική εργασία εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο η εξουσία αναδιοργανώνεται στην ψηφιακή εποχή μέσω ολιγοπωλίων πλατφορμών, επιχειρηματικών μοντέλων που βασίζονται στην επιτήρηση και τεχνικών πρόβλεψης και παρέμβασης που βασίζονται σε δεδομένα. Το Πρώτο Μέρος ανακατασκευάζει την εννοιολογική μετατόπιση από την πειθαρχική εξουσία στην αλγοριθμική διακυβέρνηση: βασιζόμενο στους Foucault και Deleuze για να πλαισιώσει τη σύγχρονη διακυβέρνηση μέσω κώδικα, και στην ερμηνεία της Rouvroy για τη ρύθμιση βάσει δεδομένων που διαμορφώνει προφίλ, κατατάσσει και ωθεί τα υποκείμενα εκ των προτέρων. Στη συνέχεια, τοποθετεί αυτές τις δυναμικές εντός της πολιτικής οικονομίας του διαδικτύου, δείχνοντας πώς τα αποτελέσματα του δικτύου και η κάθετη ολοκλήρωση εδραιώνουν μια χούφτα πλατφορμών των οποίων οι υποδομές μεσολαβούν στην ομιλία, την ορατότητα και την ευκαιρία - μια τάξη που θεωρητικοποιήθηκε από τους Σμυρναίο, Zuboff και Pasquale. Το Δεύτερο Μέρος υποστηρίζει ότι ο κλασικός συνταγματισμός - που βασίζεται στην εδαφική δικαιοδοσία, το χάσμα δημόσιου/ιδιωτικού τομέα και την εκ των υστέρων δικαστική απόφαση - δεν μπορεί από μόνος του να οικειοποιήσει την υπερεθνική, ιδιωτικά ενσωματωμένη, πιθανοτική διακυβέρνηση των πλατφορμών. Αναπτύσσει δύο συμπληρωματικές απαντήσεις. Ο κοινωνιακός συνταγματισμός, με κύριους εκπροσώπους τους Luhmann καιTeubner, εξηγεί πώς τα ισχυρά υποσυστήματα πρέπει να εσωτερικεύουν τα δικαιώματα και τις ρουτίνες της δέουσας διαδικασίας ως «συνταγματικά θραύσματα». Ο ψηφιακός συνταγματισμός, με κύριους εκπροσώπους τους De Gregorio και Suzor, μεταφράζει αυτή την εικόνα σε ειδικά καθήκοντα για τις πλατφόρμες: διαφάνεια, αιτιολόγηση, δυνατότητα αμφισβήτησης, δυνατότητα ελέγχου και δομικές λύσεις όπως η διαλειτουργικότητα, η φορητότητα και η πρόσβαση των ερευνητών. Η διπλωματική εργασία ενσωματώνει συγκριτικές και ελληνικές συζητήσεις δημοσίου δικαίου (π.χ. εποπτεία πλατφορμών και έλεγχος περιεχομένου) για να σκιαγραφήσει μια πρακτική ατζέντα: ενσωμάτωση δικαιωμάτων και αιτιών σε συστήματα κατάταξης, συστάσεων και εποπτείας, θέσπιση ανεξάρτητης εποπτείας ικανής να επαληθεύει την αυτοματοποιημένη εξουσία και αναπροσαρμογή κινήτρων που καθιστούν κερδοφόρα την διάχυτη εξαγωγή και χειραγώγηση. Ο κυρίαρχος ισχυρισμός είναι ότι οι συνταγματικές αρχές πρέπει να ταξιδεύουν με ισχύ - στον κώδικα, τις διεπαφές και τις ροές δεδομένων - εάν η ελευθερία της έκφρασης, η ισότητα, η ιδιωτικότητα και η νόμιμη διαδικασία πρόκειται να παραμείνουν ουσιαστικές στην αλγοριθμική κοινωνία.","abstract_has_math":false,"creators":["ΚΑΤΕΛΑΝΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ","KATELANAKIS DIMITRIOS"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T06:41:26Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5319413"],"render_values":[{"text":"uoadl:5319413","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5319413","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5319413","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5319413","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΚΑΤΕΛΑΝΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ","KATELANAKIS DIMITRIOS"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5319413","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5319413"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η διπλωματική εργασία εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο η εξουσία αναδιοργανώνεται στην ψηφιακή εποχή μέσω ολιγοπωλίων πλατφορμών, επιχειρηματικών μοντέλων που βασίζονται στην επιτήρηση και τεχνικών πρόβλεψης και παρέμβασης που βασίζονται σε δεδομένα. Το Πρώτο Μέρος ανακατασκευάζει την εννοιολογική μετατόπιση από την πειθαρχική εξουσία στην αλγοριθμική διακυβέρνηση: βασιζόμενο στους Foucault και Deleuze για να πλαισιώσει τη σύγχρονη διακυβέρνηση μέσω κώδικα, και στην ερμηνεία της Rouvroy για τη ρύθμιση βάσει δεδομένων που διαμορφώνει προφίλ, κατατάσσει και ωθεί τα υποκείμενα εκ των προτέρων. Στη συνέχεια, τοποθετεί αυτές τις δυναμικές εντός της πολιτικής οικονομίας του διαδικτύου, δείχνοντας πώς τα αποτελέσματα του δικτύου και η κάθετη ολοκλήρωση εδραιώνουν μια χούφτα πλατφορμών των οποίων οι υποδομές μεσολαβούν στην ομιλία, την ορατότητα και την ευκαιρία - μια τάξη που θεωρητικοποιήθηκε από τους Σμυρναίο, Zuboff και Pasquale. Το Δεύτερο Μέρος υποστηρίζει ότι ο κλασικός συνταγματισμός - που βασίζεται στην εδαφική δικαιοδοσία, το χάσμα δημόσιου/ιδιωτικού τομέα και την εκ των υστέρων δικαστική απόφαση - δεν μπορεί από μόνος του να οικειοποιήσει την υπερεθνική, ιδιωτικά ενσωματωμένη, πιθανοτική διακυβέρνηση των πλατφορμών. Αναπτύσσει δύο συμπληρωματικές απαντήσεις. Ο κοινωνιακός συνταγματισμός, με κύριους εκπροσώπους τους Luhmann καιTeubner, εξηγεί πώς τα ισχυρά υποσυστήματα πρέπει να εσωτερικεύουν τα δικαιώματα και τις ρουτίνες της δέουσας διαδικασίας ως «συνταγματικά θραύσματα». Ο ψηφιακός συνταγματισμός, με κύριους εκπροσώπους τους De Gregorio και Suzor, μεταφράζει αυτή την εικόνα σε ειδικά καθήκοντα για τις πλατφόρμες: διαφάνεια, αιτιολόγηση, δυνατότητα αμφισβήτησης, δυνατότητα ελέγχου και δομικές λύσεις όπως η διαλειτουργικότητα, η φορητότητα και η πρόσβαση των ερευνητών. Η διπλωματική εργασία ενσωματώνει συγκριτικές και ελληνικές συζητήσεις δημοσίου δικαίου (π.χ. εποπτεία πλατφορμών και έλεγχος περιεχομένου) για να σκιαγραφήσει μια πρακτική ατζέντα: ενσωμάτωση δικαιωμάτων και αιτιών σε συστήματα κατάταξης, συστάσεων και εποπτείας, θέσπιση ανεξάρτητης εποπτείας ικανής να επαληθεύει την αυτοματοποιημένη εξουσία και αναπροσαρμογή κινήτρων που καθιστούν κερδοφόρα την διάχυτη εξαγωγή και χειραγώγηση. Ο κυρίαρχος ισχυρισμός είναι ότι οι συνταγματικές αρχές πρέπει να ταξιδεύουν με ισχύ - στον κώδικα, τις διεπαφές και τις ροές δεδομένων - εάν η ελευθερία της έκφρασης, η ισότητα, η ιδιωτικότητα και η νόμιμη διαδικασία πρόκειται να παραμείνουν ουσιαστικές στην αλγοριθμική κοινωνία.","This thesis will explore the reorganization of power in the digital era of platform oligopolies, business models based on surveillance and data-driven methods of prediction and intervention. Part One replicates the conceptual shift between disciplinary power and algorithmic governmentality: based on Foucault and Deleuze, to view modern governance by code, and on Rouvroy to describe datafied governance, which profiles and ranks subjects in advance and nudges them. It then places these dynamics in the political economy of the internet by demonstrating how network effect and vertical integration entrench a few platforms where the infrastructures of speech, visibility, and opportunity are mediated an order theorized by Smyrnaios, Zuboff, and Pasquale. Part Two states that classical constitutionalism, based on the territorial jurisdiction, the public/ private distinction, and ex post adjudication, does not suffice to make transnational privately entrenched, probabilistic governance domesticated. It results in two mutually supportive reactions. The term societal constitutionalism (Luhmann, Teubner) describes how the strong subsystems are forced to internalize the rights and due-process routines in the form of constitutional fragments. That wisdom is reflected in digital constitutionalism (De Gregorio, Suzor): platform-specific responsibilities to transparency, reason-giving, contestability, auditability, and structural solutions like interoperability, portability, and researcher access. The thesis combines comparative and Greek debates on public law (e.g. platform oversight and content control) to provide a practical agenda: integrate rights and reasons in ranking, recommendation, and moderation systems; establish independent oversight that can check automated authority; and redress incentives that enable pervasive extraction and manipulation to be profitable. The general argument is that constitutional values should accompany power- into code, interfaces and data streams- so that freedom of expression, equality, privacy and due process can continue to have any significance in the algorithmic society."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ψηφιακός συνταγματισμός και αλγοριθμική κυβερνολογική"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΚΑΤΕΛΑΝΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ","KATELANAKIS DIMITRIOS"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η διπλωματική εργασία εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο η εξουσία αναδιοργανώνεται στην ψηφιακή εποχή μέσω ολιγοπωλίων πλατφορμών, επιχειρηματικών μοντέλων που βασίζονται στην επιτήρηση και τεχνικών πρόβλεψης και παρέμβασης που βασίζονται σε δεδομένα. Το Πρώτο Μέρος ανακατασκευάζει την εννοιολογική μετατόπιση από την πειθαρχική εξουσία στην αλγοριθμική διακυβέρνηση: βασιζόμενο στους Foucault και Deleuze για να πλαισιώσει τη σύγχρονη διακυβέρνηση μέσω κώδικα, και στην ερμηνεία της Rouvroy για τη ρύθμιση βάσει δεδομένων που διαμορφώνει προφίλ, κατατάσσει και ωθεί τα υποκείμενα εκ των προτέρων. Στη συνέχεια, τοποθετεί αυτές τις δυναμικές εντός της πολιτικής οικονομίας του διαδικτύου, δείχνοντας πώς τα αποτελέσματα του δικτύου και η κάθετη ολοκλήρωση εδραιώνουν μια χούφτα πλατφορμών των οποίων οι υποδομές μεσολαβούν στην ομιλία, την ορατότητα και την ευκαιρία - μια τάξη που θεωρητικοποιήθηκε από τους Σμυρναίο, Zuboff και Pasquale. Το Δεύτερο Μέρος υποστηρίζει ότι ο κλασικός συνταγματισμός - που βασίζεται στην εδαφική δικαιοδοσία, το χάσμα δημόσιου/ιδιωτικού τομέα και την εκ των υστέρων δικαστική απόφαση - δεν μπορεί από μόνος του να οικειοποιήσει την υπερεθνική, ιδιωτικά ενσωματωμένη, πιθανοτική διακυβέρνηση των πλατφορμών. Αναπτύσσει δύο συμπληρωματικές απαντήσεις. Ο κοινωνιακός συνταγματισμός, με κύριους εκπροσώπους τους Luhmann καιTeubner, εξηγεί πώς τα ισχυρά υποσυστήματα πρέπει να εσωτερικεύουν τα δικαιώματα και τις ρουτίνες της δέουσας διαδικασίας ως «συνταγματικά θραύσματα». Ο ψηφιακός συνταγματισμός, με κύριους εκπροσώπους τους De Gregorio και Suzor, μεταφράζει αυτή την εικόνα σε ειδικά καθήκοντα για τις πλατφόρμες: διαφάνεια, αιτιολόγηση, δυνατότητα αμφισβήτησης, δυνατότητα ελέγχου και δομικές λύσεις όπως η διαλειτουργικότητα, η φορητότητα και η πρόσβαση των ερευνητών. Η διπλωματική εργασία ενσωματώνει συγκριτικές και ελληνικές συζητήσεις δημοσίου δικαίου (π.χ. εποπτεία πλατφορμών και έλεγχος περιεχομένου) για να σκιαγραφήσει μια πρακτική ατζέντα: ενσωμάτωση δικαιωμάτων και αιτιών σε συστήματα κατάταξης, συστάσεων και εποπτείας, θέσπιση ανεξάρτητης εποπτείας ικανής να επαληθεύει την αυτοματοποιημένη εξουσία και αναπροσαρμογή κινήτρων που καθιστούν κερδοφόρα την διάχυτη εξαγωγή και χειραγώγηση. Ο κυρίαρχος ισχυρισμός είναι ότι οι συνταγματικές αρχές πρέπει να ταξιδεύουν με ισχύ - στον κώδικα, τις διεπαφές και τις ροές δεδομένων - εάν η ελευθερία της έκφρασης, η ισότητα, η ιδιωτικότητα και η νόμιμη διαδικασία πρόκειται να παραμείνουν ουσιαστικές στην αλγοριθμική κοινωνία.","This thesis will explore the reorganization of power in the digital era of platform oligopolies, business models based on surveillance and data-driven methods of prediction and intervention. Part One replicates the conceptual shift between disciplinary power and algorithmic governmentality: based on Foucault and Deleuze, to view modern governance by code, and on Rouvroy to describe datafied governance, which profiles and ranks subjects in advance and nudges them. It then places these dynamics in the political economy of the internet by demonstrating how network effect and vertical integration entrench a few platforms where the infrastructures of speech, visibility, and opportunity are mediated an order theorized by Smyrnaios, Zuboff, and Pasquale. Part Two states that classical constitutionalism, based on the territorial jurisdiction, the public/ private distinction, and ex post adjudication, does not suffice to make transnational privately entrenched, probabilistic governance domesticated. It results in two mutually supportive reactions. The term societal constitutionalism (Luhmann, Teubner) describes how the strong subsystems are forced to internalize the rights and due-process routines in the form of constitutional fragments. That wisdom is reflected in digital constitutionalism (De Gregorio, Suzor): platform-specific responsibilities to transparency, reason-giving, contestability, auditability, and structural solutions like interoperability, portability, and researcher access. The thesis combines comparative and Greek debates on public law (e.g. platform oversight and content control) to provide a practical agenda: integrate rights and reasons in ranking, recommendation, and moderation systems; establish independent oversight that can check automated authority; and redress incentives that enable pervasive extraction and manipulation to be profitable. The general argument is that constitutional values should accompany power- into code, interfaces and data streams- so that freedom of expression, equality, privacy and due process can continue to have any significance in the algorithmic society."],"dc:identifier":["uoadl:5319413","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5319413"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Ψηφιακός συνταγματισμός και αλγοριθμική κυβερνολογική"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:26Z"}