{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5319581"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5319581","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αυτοκαταστροφική συμπεριφορά και αυτοκτονικότητα σε άτομα με οριακή διαταραχή προσωπικότητας","abstract":"Εισαγωγή: Η οριακή διαταραχή προσωπικότητας σχετίζεται με συναισθηματική αστάθεια, παρορμητικότητα, υψηλή συχνότητα αυτοτραυματισμού και αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονικού ιδεασμού. Η επικράτησή της στον γενικό πληθυσμό κυμαίνεται από 0,2–1,8% και η αιτιολογία της βασίζεται σε γενετικούς, νευροβιολογικούς, ψυχολογικούς και κοινωνικούς παράγοντες. Τα ποσοστά θανάτου από αυτοκτονία φτάνουν έως 10%, συνήθως αργότερα στην πορεία της διαταραχής. Οι θεραπείες στοχεύουν στη μείωση αυτοτραυματισμών, παρορμητικής συμπεριφοράς και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν κακοποίηση, κοινωνικοοικονομική δυσχέρεια, ψυχοπαθολογία και έλλειψη διαπροσωπικών σχέσεων. Σκοπός: H παρούσα συστηματική ανασκόπηση στοχεύει στη διερεύνηση της σχέσης μεταξύ της αυτοκαταστροφικής και αυτοκτονικής συμπεριφοράς και της Οριακής Διαταραχής Προσωπικότητας, καθώς και στην αποτύπωση των κυριότερων θεραπευτικών προσεγγίσεων για την αντιμετώπισή τους. Μέθοδος: Πρόκειται για μια συστηματική ανασκόπηση. Για τη διερεύνηση των παραπάνω σκοπών, χρησιμοποιήθηκαν 8 λέξεις-φράσεις κλειδιά και η αναζήτηση πραγματοποιήθηκε σε μία βάση ιατρικών δεδομένων, ενώ στη μελέτη χρησιμοποιήθηκαν μόνο άρθρα και μελέτες στην αγγλική γλώσσα με χρονικό περιορισμό τα τελευταία 20 έτη. Τέθηκαν κριτήρια ένταξης και περιορισμού. Η εργασία περιλαμβάνει εν τέλει 13 μελέτες ως βιβλιογραφία. Αποτελέσματα: Ο μη αυτοκτονικός αυτοτραυματισμός (NSSI) εμφανίζεται σε πάνω από 90% των ατόμων με Οριακή Διαταραχή Προσωπικότητας (ΟΔΠ). Στους εφήβους, οι αυτοτραυματισμοί ξεκινούν νωρίτερα και είναι πιο επικίνδυνοι. Οι ενήλικες εμφανίζουν πιο σοβαρές απόπειρες αυτοκτονίας. Οι πιο συχνές μέθοδοι αυτοτραυματισμού είναι το κόψιμο και το κάψιμο, ενώ στις απόπειρες αυτοκτονίας, κυριαρχεί η υπερδοσολογία φαρμάκων. Η εφαρμογή της Διαλεκτικής Συμπεριφορικής Θεραπείας μείωσε τις αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές κατά 50–70% σε διάφορες μελέτες, ενώ η ERGT μείωσε τη συχνότητα αυτοτραυματισμών σε έφηβους κατά 40–60%. Το μοντέλο BAS επέφερε σημαντική μείωση σοβαρών επεισοδίων αυτοτραυματισμού σε ενήλικες. Οι ποσοστώσεις αποχώρησης από τις θεραπείες κυμάνθηκαν μεταξύ 16–36%. Η παρακολούθηση μετά τη θεραπεία διατήρησε τα αποτελέσματα σε 6–12 μήνες. Συμπεράσματα: Η εφαρμογή παρεμβάσεων για άτομα με Οριακή Διαταραχή Προσωπικότητας (ΟΔΠ) ή υψηλό κίνδυνο αυτοκαταστροφής απαιτεί συνεχή εκπαίδευση και στενή συνεργασία του προσωπικού. Παρεμβάσεις όπως η DBT μειώνουν την αυτοκαταστροφική συμπεριφορά και βελτιώνουν δεξιότητες αντιμετώπισης. Η παρακολούθηση των μακροπρόθεσμων αποτελεσμάτων και η εξατομικευμένη επιλογή θεραπείας είναι κρίσιμες για τη διαρκή βελτίωση.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η οριακή διαταραχή προσωπικότητας σχετίζεται με συναισθηματική αστάθεια, παρορμητικότητα, υψηλή συχνότητα αυτοτραυματισμού και αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονικού ιδεασμού. Η επικράτησή της στον γενικό πληθυσμό κυμαίνεται από 0,2–1,8% και η αιτιολογία της βασίζεται σε γενετικούς, νευροβιολογικούς, ψυχολογικούς και κοινωνικούς παράγοντες. Τα ποσοστά θανάτου από αυτοκτονία φτάνουν έως 10%, συνήθως αργότερα στην πορεία της διαταραχής. Οι θεραπείες στοχεύουν στη μείωση αυτοτραυματισμών, παρορμητικής συμπεριφοράς και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν κακοποίηση, κοινωνικοοικονομική δυσχέρεια, ψυχοπαθολογία και έλλειψη διαπροσωπικών σχέσεων. Σκοπός: H παρούσα συστηματική ανασκόπηση στοχεύει στη διερεύνηση της σχέσης μεταξύ της αυτοκαταστροφικής και αυτοκτονικής συμπεριφοράς και της Οριακής Διαταραχής Προσωπικότητας, καθώς και στην αποτύπωση των κυριότερων θεραπευτικών προσεγγίσεων για την αντιμετώπισή τους. Μέθοδος: Πρόκειται για μια συστηματική ανασκόπηση. Για τη διερεύνηση των παραπάνω σκοπών, χρησιμοποιήθηκαν 8 λέξεις-φράσεις κλειδιά και η αναζήτηση πραγματοποιήθηκε σε μία βάση ιατρικών δεδομένων, ενώ στη μελέτη χρησιμοποιήθηκαν μόνο άρθρα και μελέτες στην αγγλική γλώσσα με χρονικό περιορισμό τα τελευταία 20 έτη. Τέθηκαν κριτήρια ένταξης και περιορισμού. Η εργασία περιλαμβάνει εν τέλει 13 μελέτες ως βιβλιογραφία. Αποτελέσματα: Ο μη αυτοκτονικός αυτοτραυματισμός (NSSI) εμφανίζεται σε πάνω από 90% των ατόμων με Οριακή Διαταραχή Προσωπικότητας (ΟΔΠ). Στους εφήβους, οι αυτοτραυματισμοί ξεκινούν νωρίτερα και είναι πιο επικίνδυνοι. Οι ενήλικες εμφανίζουν πιο σοβαρές απόπειρες αυτοκτονίας. Οι πιο συχνές μέθοδοι αυτοτραυματισμού είναι το κόψιμο και το κάψιμο, ενώ στις απόπειρες αυτοκτονίας, κυριαρχεί η υπερδοσολογία φαρμάκων. Η εφαρμογή της Διαλεκτικής Συμπεριφορικής Θεραπείας μείωσε τις αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές κατά 50–70% σε διάφορες μελέτες, ενώ η ERGT μείωσε τη συχνότητα αυτοτραυματισμών σε έφηβους κατά 40–60%. Το μοντέλο BAS επέφερε σημαντική μείωση σοβαρών επεισοδίων αυτοτραυματισμού σε ενήλικες. Οι ποσοστώσεις αποχώρησης από τις θεραπείες κυμάνθηκαν μεταξύ 16–36%. Η παρακολούθηση μετά τη θεραπεία διατήρησε τα αποτελέσματα σε 6–12 μήνες. Συμπεράσματα: Η εφαρμογή παρεμβάσεων για άτομα με Οριακή Διαταραχή Προσωπικότητας (ΟΔΠ) ή υψηλό κίνδυνο αυτοκαταστροφής απαιτεί συνεχή εκπαίδευση και στενή συνεργασία του προσωπικού. Παρεμβάσεις όπως η DBT μειώνουν την αυτοκαταστροφική συμπεριφορά και βελτιώνουν δεξιότητες αντιμετώπισης. Η παρακολούθηση των μακροπρόθεσμων αποτελεσμάτων και η εξατομικευμένη επιλογή θεραπείας είναι κρίσιμες για τη διαρκή βελτίωση.","abstract_has_math":false,"creators":["Γκούντα Αναστασία","Gkounta Anastasia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2025,"date_issued":"2025","date_published":"2025","updated_at":"2026-11-19T06:41:28Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5319581"],"render_values":[{"text":"uoadl:5319581","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5319581","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5319581","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5319581","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γκούντα Αναστασία","Gkounta Anastasia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2025"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5319581","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5319581"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η οριακή διαταραχή προσωπικότητας σχετίζεται με συναισθηματική αστάθεια, παρορμητικότητα, υψηλή συχνότητα αυτοτραυματισμού και αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονικού ιδεασμού. Η επικράτησή της στον γενικό πληθυσμό κυμαίνεται από 0,2–1,8% και η αιτιολογία της βασίζεται σε γενετικούς, νευροβιολογικούς, ψυχολογικούς και κοινωνικούς παράγοντες. Τα ποσοστά θανάτου από αυτοκτονία φτάνουν έως 10%, συνήθως αργότερα στην πορεία της διαταραχής. Οι θεραπείες στοχεύουν στη μείωση αυτοτραυματισμών, παρορμητικής συμπεριφοράς και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν κακοποίηση, κοινωνικοοικονομική δυσχέρεια, ψυχοπαθολογία και έλλειψη διαπροσωπικών σχέσεων. Σκοπός: H παρούσα συστηματική ανασκόπηση στοχεύει στη διερεύνηση της σχέσης μεταξύ της αυτοκαταστροφικής και αυτοκτονικής συμπεριφοράς και της Οριακής Διαταραχής Προσωπικότητας, καθώς και στην αποτύπωση των κυριότερων θεραπευτικών προσεγγίσεων για την αντιμετώπισή τους. Μέθοδος: Πρόκειται για μια συστηματική ανασκόπηση. Για τη διερεύνηση των παραπάνω σκοπών, χρησιμοποιήθηκαν 8 λέξεις-φράσεις κλειδιά και η αναζήτηση πραγματοποιήθηκε σε μία βάση ιατρικών δεδομένων, ενώ στη μελέτη χρησιμοποιήθηκαν μόνο άρθρα και μελέτες στην αγγλική γλώσσα με χρονικό περιορισμό τα τελευταία 20 έτη. Τέθηκαν κριτήρια ένταξης και περιορισμού. Η εργασία περιλαμβάνει εν τέλει 13 μελέτες ως βιβλιογραφία. Αποτελέσματα: Ο μη αυτοκτονικός αυτοτραυματισμός (NSSI) εμφανίζεται σε πάνω από 90% των ατόμων με Οριακή Διαταραχή Προσωπικότητας (ΟΔΠ). Στους εφήβους, οι αυτοτραυματισμοί ξεκινούν νωρίτερα και είναι πιο επικίνδυνοι. Οι ενήλικες εμφανίζουν πιο σοβαρές απόπειρες αυτοκτονίας. Οι πιο συχνές μέθοδοι αυτοτραυματισμού είναι το κόψιμο και το κάψιμο, ενώ στις απόπειρες αυτοκτονίας, κυριαρχεί η υπερδοσολογία φαρμάκων. Η εφαρμογή της Διαλεκτικής Συμπεριφορικής Θεραπείας μείωσε τις αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές κατά 50–70% σε διάφορες μελέτες, ενώ η ERGT μείωσε τη συχνότητα αυτοτραυματισμών σε έφηβους κατά 40–60%. Το μοντέλο BAS επέφερε σημαντική μείωση σοβαρών επεισοδίων αυτοτραυματισμού σε ενήλικες. Οι ποσοστώσεις αποχώρησης από τις θεραπείες κυμάνθηκαν μεταξύ 16–36%. Η παρακολούθηση μετά τη θεραπεία διατήρησε τα αποτελέσματα σε 6–12 μήνες. Συμπεράσματα: Η εφαρμογή παρεμβάσεων για άτομα με Οριακή Διαταραχή Προσωπικότητας (ΟΔΠ) ή υψηλό κίνδυνο αυτοκαταστροφής απαιτεί συνεχή εκπαίδευση και στενή συνεργασία του προσωπικού. Παρεμβάσεις όπως η DBT μειώνουν την αυτοκαταστροφική συμπεριφορά και βελτιώνουν δεξιότητες αντιμετώπισης. Η παρακολούθηση των μακροπρόθεσμων αποτελεσμάτων και η εξατομικευμένη επιλογή θεραπείας είναι κρίσιμες για τη διαρκή βελτίωση.","Introduction: Borderline personality disorder is associated with emotional instability, impulsivity, a high frequency of self-harm, and an increased risk of suicidal ideation. Its prevalence in the general population ranges from 0.2–1.8%, and its etiology is based on genetic, neurobiological, psychological, and social factors. Suicide rates can reach up to 10%, usually occurring later in the course of the disorder. Treatments aim to reduce self-harming and impulsive behaviors and improve quality of life. Risk factors include abuse, socioeconomic hardship, psychopathology, and lack of interpersonal relationships. Aim: This systematic review aims to examine the relationship between self-injurious and suicidal behaviors and Borderline Personality Disorder, as well as to provide an overview of the primary therapeutic interventions employed for their management. Method: This is a systematic review. To investigate the above objectives, seven keywords/phrases were used, and the search was conducted in a single medical database. Only articles and studies in English from the past 20 years were included in the study. Inclusion and exclusion criteria were applied. Ultimately, the review includes 13 studies in the bibliography. Results: Non-suicidal self-injury (NSSI) occurs in over 90% of individuals with borderline personality disorder (BPD). In adolescents, self-injuries start earlier and are more dangerous, while adults tend to have more severe suicide attempts. The most common methods of self-injury are cutting and burning, while overdose is the predominant method in suicide attempts. The implementation of dialectical behavior therapy (DBT) reduced self-destructive behaviors by 50–70% in various studies, while emotion regulation group therapy (ERGT) reduced the frequency of self-injury in adolescents by 40–60%. The BAS model caused a significant reduction in severe self-injury episodes in adults. Dropout rates from therapies ranged between 16–36%. Follow-up after treatment maintained the results for 6–12 months. Conclusions: Implementing interventions for individuals with Borderline Personality Disorder (BPD) or at high risk of self-harm requires ongoing staff training and close collaboration. Interventions such as DBT reduce self-destructive behavior and improve coping skills. Monitoring long-term outcomes and tailoring treatment to the individual are crucial for sustained improvement."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αυτοκαταστροφική συμπεριφορά και αυτοκτονικότητα σε άτομα με οριακή διαταραχή προσωπικότητας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γκούντα Αναστασία","Gkounta Anastasia"],"dc:date":["2025"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η οριακή διαταραχή προσωπικότητας σχετίζεται με συναισθηματική αστάθεια, παρορμητικότητα, υψηλή συχνότητα αυτοτραυματισμού και αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονικού ιδεασμού. Η επικράτησή της στον γενικό πληθυσμό κυμαίνεται από 0,2–1,8% και η αιτιολογία της βασίζεται σε γενετικούς, νευροβιολογικούς, ψυχολογικούς και κοινωνικούς παράγοντες. Τα ποσοστά θανάτου από αυτοκτονία φτάνουν έως 10%, συνήθως αργότερα στην πορεία της διαταραχής. Οι θεραπείες στοχεύουν στη μείωση αυτοτραυματισμών, παρορμητικής συμπεριφοράς και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής. Παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν κακοποίηση, κοινωνικοοικονομική δυσχέρεια, ψυχοπαθολογία και έλλειψη διαπροσωπικών σχέσεων. Σκοπός: H παρούσα συστηματική ανασκόπηση στοχεύει στη διερεύνηση της σχέσης μεταξύ της αυτοκαταστροφικής και αυτοκτονικής συμπεριφοράς και της Οριακής Διαταραχής Προσωπικότητας, καθώς και στην αποτύπωση των κυριότερων θεραπευτικών προσεγγίσεων για την αντιμετώπισή τους. Μέθοδος: Πρόκειται για μια συστηματική ανασκόπηση. Για τη διερεύνηση των παραπάνω σκοπών, χρησιμοποιήθηκαν 8 λέξεις-φράσεις κλειδιά και η αναζήτηση πραγματοποιήθηκε σε μία βάση ιατρικών δεδομένων, ενώ στη μελέτη χρησιμοποιήθηκαν μόνο άρθρα και μελέτες στην αγγλική γλώσσα με χρονικό περιορισμό τα τελευταία 20 έτη. Τέθηκαν κριτήρια ένταξης και περιορισμού. Η εργασία περιλαμβάνει εν τέλει 13 μελέτες ως βιβλιογραφία. Αποτελέσματα: Ο μη αυτοκτονικός αυτοτραυματισμός (NSSI) εμφανίζεται σε πάνω από 90% των ατόμων με Οριακή Διαταραχή Προσωπικότητας (ΟΔΠ). Στους εφήβους, οι αυτοτραυματισμοί ξεκινούν νωρίτερα και είναι πιο επικίνδυνοι. Οι ενήλικες εμφανίζουν πιο σοβαρές απόπειρες αυτοκτονίας. Οι πιο συχνές μέθοδοι αυτοτραυματισμού είναι το κόψιμο και το κάψιμο, ενώ στις απόπειρες αυτοκτονίας, κυριαρχεί η υπερδοσολογία φαρμάκων. Η εφαρμογή της Διαλεκτικής Συμπεριφορικής Θεραπείας μείωσε τις αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές κατά 50–70% σε διάφορες μελέτες, ενώ η ERGT μείωσε τη συχνότητα αυτοτραυματισμών σε έφηβους κατά 40–60%. Το μοντέλο BAS επέφερε σημαντική μείωση σοβαρών επεισοδίων αυτοτραυματισμού σε ενήλικες. Οι ποσοστώσεις αποχώρησης από τις θεραπείες κυμάνθηκαν μεταξύ 16–36%. Η παρακολούθηση μετά τη θεραπεία διατήρησε τα αποτελέσματα σε 6–12 μήνες. Συμπεράσματα: Η εφαρμογή παρεμβάσεων για άτομα με Οριακή Διαταραχή Προσωπικότητας (ΟΔΠ) ή υψηλό κίνδυνο αυτοκαταστροφής απαιτεί συνεχή εκπαίδευση και στενή συνεργασία του προσωπικού. Παρεμβάσεις όπως η DBT μειώνουν την αυτοκαταστροφική συμπεριφορά και βελτιώνουν δεξιότητες αντιμετώπισης. Η παρακολούθηση των μακροπρόθεσμων αποτελεσμάτων και η εξατομικευμένη επιλογή θεραπείας είναι κρίσιμες για τη διαρκή βελτίωση.","Introduction: Borderline personality disorder is associated with emotional instability, impulsivity, a high frequency of self-harm, and an increased risk of suicidal ideation. Its prevalence in the general population ranges from 0.2–1.8%, and its etiology is based on genetic, neurobiological, psychological, and social factors. Suicide rates can reach up to 10%, usually occurring later in the course of the disorder. Treatments aim to reduce self-harming and impulsive behaviors and improve quality of life. Risk factors include abuse, socioeconomic hardship, psychopathology, and lack of interpersonal relationships. Aim: This systematic review aims to examine the relationship between self-injurious and suicidal behaviors and Borderline Personality Disorder, as well as to provide an overview of the primary therapeutic interventions employed for their management. Method: This is a systematic review. To investigate the above objectives, seven keywords/phrases were used, and the search was conducted in a single medical database. Only articles and studies in English from the past 20 years were included in the study. Inclusion and exclusion criteria were applied. Ultimately, the review includes 13 studies in the bibliography. Results: Non-suicidal self-injury (NSSI) occurs in over 90% of individuals with borderline personality disorder (BPD). In adolescents, self-injuries start earlier and are more dangerous, while adults tend to have more severe suicide attempts. The most common methods of self-injury are cutting and burning, while overdose is the predominant method in suicide attempts. The implementation of dialectical behavior therapy (DBT) reduced self-destructive behaviors by 50–70% in various studies, while emotion regulation group therapy (ERGT) reduced the frequency of self-injury in adolescents by 40–60%. The BAS model caused a significant reduction in severe self-injury episodes in adults. Dropout rates from therapies ranged between 16–36%. Follow-up after treatment maintained the results for 6–12 months. Conclusions: Implementing interventions for individuals with Borderline Personality Disorder (BPD) or at high risk of self-harm requires ongoing staff training and close collaboration. Interventions such as DBT reduce self-destructive behavior and improve coping skills. Monitoring long-term outcomes and tailoring treatment to the individual are crucial for sustained improvement."],"dc:identifier":["uoadl:5319581","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5319581"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αυτοκαταστροφική συμπεριφορά και αυτοκτονικότητα σε άτομα με οριακή διαταραχή προσωπικότητας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:28Z"}