{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5320130"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5320130","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η διαγενεακή ισότητα ως συνταγματική επιταγή;","abstract":"Ένας αρχικός -απλοϊκός- ορισμός της έννοιας της διαγενεακής ισότητας θα μπορούσε την ορίσει ως «δικαιοσύνη μεταξύ διαφορετικών γενεών» ή «ευθύνη έναντι των μελλοντικών γενεών». Εντούτοις, η απόπειρα να ορίσει κανείς την έννοια με απολύτως ενιαίο και ομοιόμορφο τρόπο για κάθε πεδίο στο οποίο αφορά αποτελεί εγχείρημα δύσκολο και μάλλον αλυσιτελές. Η έννοια είναι πολυδιάστατη , όπως άλλωστε αποδεικνύεται από το γεγονός ότι εμφανίζεται υπό ποικίλους όρους στη διεθνή βιβλιογραφία (intergenerational justice, intergenerational equity, sustainability, Generationengerechtigkeit, équité intergénérationnelle). Στο πεδίο του δικαίου της κοινωνικής ασφάλισης, η αρχή δύναται να αποδοθεί ως υποχρέωση της παρούσας γενεάς να προστατεύσει το κοινωνικό κεφάλαιο (που αποτελεί σύνολο σχέσεων εμπιστοσύνης και αμοιβαιότητας) κατά τρόπο ώστε αυτό να μεταβιβασθεί ακέραιο στις επόμενες γενεές . Στο πεδίο του περιβαλλοντικού δικαίου, η σημασία της αρχής δύναται να συμπυκνωθεί στην ιδέα ότι όλες οι γενεές θα πρέπει να διαθέτουν ισότιμα δικαιώματα στην απόλαυση του περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων . Ή, με άλλη διατύπωση, προσιδιάζουσα περισσότερο στην αρχή της βιώσιμης ανάπτυξης, η διαγενεακή ισότητα επιτάσσει την υποχρέωση διαχείρισης των περιβαλλοντικών πόρων κατά τρόπο ώστε να διατηρείται ακέραιο το σχετικό απόθεμά τους προς ικανοποίηση, υπό αντίστοιχους όρους, των αναγκών των μελλοντικών γενεών . Οι ανωτέρω ορισμοί ενέχουν, βέβαια, μεγάλο βαθμό γενικότητας. Η ακριβής έννοια της διαγενεακής ισότητας εξειδικεύεται υπό το πρίσμα και τις σταθμίσεις έκαστης έννομης τάξης από τη σκοπιά της οποίας εξετάζεται. Κυρίως, όμως, υπό το πρίσμα της συνταγματικής τάξης εντός της οποίας κατοχυρώνεται. Τούτων λεχθέντων, κρίνεται σκόπιμο στην παρούσα εργασία να προηγηθεί η παρουσίαση ορισμένων βασικών – κυρίως θεωρητικών – προβληματισμών που εντοπίζονται στη διεθνή βιβλιογραφία αναφορικά με την κατοχύρωση της διαγενεακής ισότητας στον θεμελιώδη νόμο του κράτους, το σύνταγμα. Στη συνέχεια, παρουσιάζεται η κατοχύρωση της αρχής της διαγενεακής ισότητας στις διατάξεις του ελληνικού Συντάγματος και, συγκεκριμένα, στις διατάξεις του δικαιώματος στην κοινωνική ασφάλιση (άρθρο 22 παρ. 5 Σ) και του δικαιώματος στο περιβάλλον (άρθρο 24 Σ), με αναφορά στη γενική θεωρία του συνταγματικού δικαίου και των θεμελιωδών δικαιωμάτων, καθώς και στην αναγνώριση της αρχής της διαγενεακής ισότητας στην ελληνική νομολογία. Όπου κρίνεται σκόπιμο, γίνονται οι αναγκαίες για την πληρότητα της παρούσας αναγωγές στη νομολογία του ΕΔΔΑ και του ΔΕΕ καθώς και στη νομολογία αλλοδαπών εθνικών δικαστηρίων. Ακόμη, διατυπώνονται προβληματισμοί αναφορικά με τη σχέση της αρχής της διαγενεακής ισότητας στο πεδίο του δικαίου της κοινωνικής ασφάλισης με την ίδια αρχή στο πεδίο του δικαίου του περιβάλλοντος και εξετάζεται η δυνατότητα συγκερασμού τους. Τέλος, η εργασία ολοκληρώνεται όπως ακριβώς αρχίζει, δηλαδή με ένα ερώτημα: είναι επαρκείς οι προβλέψεις του Συντάγματος σε σχέση με το υπό εξέταση ζήτημα;","abstract_html":"Ένας αρχικός -απλοϊκός- ορισμός της έννοιας της διαγενεακής ισότητας θα μπορούσε την ορίσει ως «δικαιοσύνη μεταξύ διαφορετικών γενεών» ή «ευθύνη έναντι των μελλοντικών γενεών». Εντούτοις, η απόπειρα να ορίσει κανείς την έννοια με απολύτως ενιαίο και ομοιόμορφο τρόπο για κάθε πεδίο στο οποίο αφορά αποτελεί εγχείρημα δύσκολο και μάλλον αλυσιτελές. Η έννοια είναι πολυδιάστατη , όπως άλλωστε αποδεικνύεται από το γεγονός ότι εμφανίζεται υπό ποικίλους όρους στη διεθνή βιβλιογραφία (intergenerational justice, intergenerational equity, sustainability, Generationengerechtigkeit, équité intergénérationnelle). Στο πεδίο του δικαίου της κοινωνικής ασφάλισης, η αρχή δύναται να αποδοθεί ως υποχρέωση της παρούσας γενεάς να προστατεύσει το κοινωνικό κεφάλαιο (που αποτελεί σύνολο σχέσεων εμπιστοσύνης και αμοιβαιότητας) κατά τρόπο ώστε αυτό να μεταβιβασθεί ακέραιο στις επόμενες γενεές . Στο πεδίο του περιβαλλοντικού δικαίου, η σημασία της αρχής δύναται να συμπυκνωθεί στην ιδέα ότι όλες οι γενεές θα πρέπει να διαθέτουν ισότιμα δικαιώματα στην απόλαυση του περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων . Ή, με άλλη διατύπωση, προσιδιάζουσα περισσότερο στην αρχή της βιώσιμης ανάπτυξης, η διαγενεακή ισότητα επιτάσσει την υποχρέωση διαχείρισης των περιβαλλοντικών πόρων κατά τρόπο ώστε να διατηρείται ακέραιο το σχετικό απόθεμά τους προς ικανοποίηση, υπό αντίστοιχους όρους, των αναγκών των μελλοντικών γενεών . Οι ανωτέρω ορισμοί ενέχουν, βέβαια, μεγάλο βαθμό γενικότητας. Η ακριβής έννοια της διαγενεακής ισότητας εξειδικεύεται υπό το πρίσμα και τις σταθμίσεις έκαστης έννομης τάξης από τη σκοπιά της οποίας εξετάζεται. Κυρίως, όμως, υπό το πρίσμα της συνταγματικής τάξης εντός της οποίας κατοχυρώνεται. Τούτων λεχθέντων, κρίνεται σκόπιμο στην παρούσα εργασία να προηγηθεί η παρουσίαση ορισμένων βασικών – κυρίως θεωρητικών – προβληματισμών που εντοπίζονται στη διεθνή βιβλιογραφία αναφορικά με την κατοχύρωση της διαγενεακής ισότητας στον θεμελιώδη νόμο του κράτους, το σύνταγμα. Στη συνέχεια, παρουσιάζεται η κατοχύρωση της αρχής της διαγενεακής ισότητας στις διατάξεις του ελληνικού Συντάγματος και, συγκεκριμένα, στις διατάξεις του δικαιώματος στην κοινωνική ασφάλιση (άρθρο 22 παρ. 5 Σ) και του δικαιώματος στο περιβάλλον (άρθρο 24 Σ), με αναφορά στη γενική θεωρία του συνταγματικού δικαίου και των θεμελιωδών δικαιωμάτων, καθώς και στην αναγνώριση της αρχής της διαγενεακής ισότητας στην ελληνική νομολογία. Όπου κρίνεται σκόπιμο, γίνονται οι αναγκαίες για την πληρότητα της παρούσας αναγωγές στη νομολογία του ΕΔΔΑ και του ΔΕΕ καθώς και στη νομολογία αλλοδαπών εθνικών δικαστηρίων. Ακόμη, διατυπώνονται προβληματισμοί αναφορικά με τη σχέση της αρχής της διαγενεακής ισότητας στο πεδίο του δικαίου της κοινωνικής ασφάλισης με την ίδια αρχή στο πεδίο του δικαίου του περιβάλλοντος και εξετάζεται η δυνατότητα συγκερασμού τους. Τέλος, η εργασία ολοκληρώνεται όπως ακριβώς αρχίζει, δηλαδή με ένα ερώτημα: είναι επαρκείς οι προβλέψεις του Συντάγματος σε σχέση με το υπό εξέταση ζήτημα;","abstract_has_math":false,"creators":["ΠΑΛΙΜΕΤΑΚΗΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ","PALIMETAKIS PANTELEIMON"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T06:41:28Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5320130"],"render_values":[{"text":"uoadl:5320130","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5320130","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5320130","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5320130","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΠΑΛΙΜΕΤΑΚΗΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ","PALIMETAKIS PANTELEIMON"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5320130","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5320130"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ένας αρχικός -απλοϊκός- ορισμός της έννοιας της διαγενεακής ισότητας θα μπορούσε την ορίσει ως «δικαιοσύνη μεταξύ διαφορετικών γενεών» ή «ευθύνη έναντι των μελλοντικών γενεών». Εντούτοις, η απόπειρα να ορίσει κανείς την έννοια με απολύτως ενιαίο και ομοιόμορφο τρόπο για κάθε πεδίο στο οποίο αφορά αποτελεί εγχείρημα δύσκολο και μάλλον αλυσιτελές. Η έννοια είναι πολυδιάστατη , όπως άλλωστε αποδεικνύεται από το γεγονός ότι εμφανίζεται υπό ποικίλους όρους στη διεθνή βιβλιογραφία (intergenerational justice, intergenerational equity, sustainability, Generationengerechtigkeit, équité intergénérationnelle). Στο πεδίο του δικαίου της κοινωνικής ασφάλισης, η αρχή δύναται να αποδοθεί ως υποχρέωση της παρούσας γενεάς να προστατεύσει το κοινωνικό κεφάλαιο (που αποτελεί σύνολο σχέσεων εμπιστοσύνης και αμοιβαιότητας) κατά τρόπο ώστε αυτό να μεταβιβασθεί ακέραιο στις επόμενες γενεές . Στο πεδίο του περιβαλλοντικού δικαίου, η σημασία της αρχής δύναται να συμπυκνωθεί στην ιδέα ότι όλες οι γενεές θα πρέπει να διαθέτουν ισότιμα δικαιώματα στην απόλαυση του περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων . Ή, με άλλη διατύπωση, προσιδιάζουσα περισσότερο στην αρχή της βιώσιμης ανάπτυξης, η διαγενεακή ισότητα επιτάσσει την υποχρέωση διαχείρισης των περιβαλλοντικών πόρων κατά τρόπο ώστε να διατηρείται ακέραιο το σχετικό απόθεμά τους προς ικανοποίηση, υπό αντίστοιχους όρους, των αναγκών των μελλοντικών γενεών . Οι ανωτέρω ορισμοί ενέχουν, βέβαια, μεγάλο βαθμό γενικότητας. Η ακριβής έννοια της διαγενεακής ισότητας εξειδικεύεται υπό το πρίσμα και τις σταθμίσεις έκαστης έννομης τάξης από τη σκοπιά της οποίας εξετάζεται. Κυρίως, όμως, υπό το πρίσμα της συνταγματικής τάξης εντός της οποίας κατοχυρώνεται. Τούτων λεχθέντων, κρίνεται σκόπιμο στην παρούσα εργασία να προηγηθεί η παρουσίαση ορισμένων βασικών – κυρίως θεωρητικών – προβληματισμών που εντοπίζονται στη διεθνή βιβλιογραφία αναφορικά με την κατοχύρωση της διαγενεακής ισότητας στον θεμελιώδη νόμο του κράτους, το σύνταγμα. Στη συνέχεια, παρουσιάζεται η κατοχύρωση της αρχής της διαγενεακής ισότητας στις διατάξεις του ελληνικού Συντάγματος και, συγκεκριμένα, στις διατάξεις του δικαιώματος στην κοινωνική ασφάλιση (άρθρο 22 παρ. 5 Σ) και του δικαιώματος στο περιβάλλον (άρθρο 24 Σ), με αναφορά στη γενική θεωρία του συνταγματικού δικαίου και των θεμελιωδών δικαιωμάτων, καθώς και στην αναγνώριση της αρχής της διαγενεακής ισότητας στην ελληνική νομολογία. Όπου κρίνεται σκόπιμο, γίνονται οι αναγκαίες για την πληρότητα της παρούσας αναγωγές στη νομολογία του ΕΔΔΑ και του ΔΕΕ καθώς και στη νομολογία αλλοδαπών εθνικών δικαστηρίων. Ακόμη, διατυπώνονται προβληματισμοί αναφορικά με τη σχέση της αρχής της διαγενεακής ισότητας στο πεδίο του δικαίου της κοινωνικής ασφάλισης με την ίδια αρχή στο πεδίο του δικαίου του περιβάλλοντος και εξετάζεται η δυνατότητα συγκερασμού τους. Τέλος, η εργασία ολοκληρώνεται όπως ακριβώς αρχίζει, δηλαδή με ένα ερώτημα: είναι επαρκείς οι προβλέψεις του Συντάγματος σε σχέση με το υπό εξέταση ζήτημα;","An initial - simplistic - definition of the concept of intergenerational equality could define it as \"justice between different generations\" or \"responsibility towards future generations\". However, the attempt to define the concept in a completely uniform way for each field to which it concerns is a difficult and rather ineffective undertaking. The concept is multidimensional, as evidenced by the fact that it appears in various terms in international literature (intergenerational justice, intergenerational equity, sustainability, Generationengerechtigkeit, équité intergénérationnelle). In the field of social security law, the principle can be attributed to the obligation of the present generation to protect social capital (which is a combination of relationships of trust and reciprocity) in such a way that it can be passed on in full to future generations. In the field of environmental law, the importance of the principle can be summed up in the idea that all generations should have equal rights to the enjoyment of the environment and natural resources. Or, in other words, more closely related to the principle of sustainable development, intergenerational equality requires the obligation to manage environmental resources in such a way as to preserve their stock intact in order to satisfy, under corresponding conditions, the needs of future generations. The above definitions are, of course, very general. The exact concept of intergenerational equality is specified in the light and under the evaluations of each legal order from the point of view of which it is examined. Mainly, however, in the light of the constitutional order in which it is enshrined. Having said that, it is appropriate in this thesis to precede the presentation of some basic – mainly theoretical – concerns found in the international literature regarding the recognition of intergenerational equality in the fundamental law of the state, the constitution. Subsequently, the recognition of the principle of intergenerational equality in the provisions of the Greek Constitution and, in particular, in the provisions of the right to social security (Article 22 para. 5 of the Constitution) and the right to the environment (Article 24 of the Constitution), with reference to the general theory of constitutional law and fundamental rights, as well as to the recognition of the principle of intergenerational equality in Greek jurisprudence. Where appropriate, the necessary references are made to the case law of the ECHR and the CJEU as well as to the case law of foreign national courts. Furthermore, concerns are raised regarding the relationship between the principle of intergenerational equality in the field of social security law and the same principle in the field of environmental law and the possibility of combining them is examined. Finally, the thesis ends exactly as it begins, that is, with a question: are the provisions of the Constitution sufficient in relation to the issue under consideration?"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η διαγενεακή ισότητα ως συνταγματική επιταγή;"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΠΑΛΙΜΕΤΑΚΗΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ","PALIMETAKIS PANTELEIMON"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Ένας αρχικός -απλοϊκός- ορισμός της έννοιας της διαγενεακής ισότητας θα μπορούσε την ορίσει ως «δικαιοσύνη μεταξύ διαφορετικών γενεών» ή «ευθύνη έναντι των μελλοντικών γενεών». Εντούτοις, η απόπειρα να ορίσει κανείς την έννοια με απολύτως ενιαίο και ομοιόμορφο τρόπο για κάθε πεδίο στο οποίο αφορά αποτελεί εγχείρημα δύσκολο και μάλλον αλυσιτελές. Η έννοια είναι πολυδιάστατη , όπως άλλωστε αποδεικνύεται από το γεγονός ότι εμφανίζεται υπό ποικίλους όρους στη διεθνή βιβλιογραφία (intergenerational justice, intergenerational equity, sustainability, Generationengerechtigkeit, équité intergénérationnelle). Στο πεδίο του δικαίου της κοινωνικής ασφάλισης, η αρχή δύναται να αποδοθεί ως υποχρέωση της παρούσας γενεάς να προστατεύσει το κοινωνικό κεφάλαιο (που αποτελεί σύνολο σχέσεων εμπιστοσύνης και αμοιβαιότητας) κατά τρόπο ώστε αυτό να μεταβιβασθεί ακέραιο στις επόμενες γενεές . Στο πεδίο του περιβαλλοντικού δικαίου, η σημασία της αρχής δύναται να συμπυκνωθεί στην ιδέα ότι όλες οι γενεές θα πρέπει να διαθέτουν ισότιμα δικαιώματα στην απόλαυση του περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων . Ή, με άλλη διατύπωση, προσιδιάζουσα περισσότερο στην αρχή της βιώσιμης ανάπτυξης, η διαγενεακή ισότητα επιτάσσει την υποχρέωση διαχείρισης των περιβαλλοντικών πόρων κατά τρόπο ώστε να διατηρείται ακέραιο το σχετικό απόθεμά τους προς ικανοποίηση, υπό αντίστοιχους όρους, των αναγκών των μελλοντικών γενεών . Οι ανωτέρω ορισμοί ενέχουν, βέβαια, μεγάλο βαθμό γενικότητας. Η ακριβής έννοια της διαγενεακής ισότητας εξειδικεύεται υπό το πρίσμα και τις σταθμίσεις έκαστης έννομης τάξης από τη σκοπιά της οποίας εξετάζεται. Κυρίως, όμως, υπό το πρίσμα της συνταγματικής τάξης εντός της οποίας κατοχυρώνεται. Τούτων λεχθέντων, κρίνεται σκόπιμο στην παρούσα εργασία να προηγηθεί η παρουσίαση ορισμένων βασικών – κυρίως θεωρητικών – προβληματισμών που εντοπίζονται στη διεθνή βιβλιογραφία αναφορικά με την κατοχύρωση της διαγενεακής ισότητας στον θεμελιώδη νόμο του κράτους, το σύνταγμα. Στη συνέχεια, παρουσιάζεται η κατοχύρωση της αρχής της διαγενεακής ισότητας στις διατάξεις του ελληνικού Συντάγματος και, συγκεκριμένα, στις διατάξεις του δικαιώματος στην κοινωνική ασφάλιση (άρθρο 22 παρ. 5 Σ) και του δικαιώματος στο περιβάλλον (άρθρο 24 Σ), με αναφορά στη γενική θεωρία του συνταγματικού δικαίου και των θεμελιωδών δικαιωμάτων, καθώς και στην αναγνώριση της αρχής της διαγενεακής ισότητας στην ελληνική νομολογία. Όπου κρίνεται σκόπιμο, γίνονται οι αναγκαίες για την πληρότητα της παρούσας αναγωγές στη νομολογία του ΕΔΔΑ και του ΔΕΕ καθώς και στη νομολογία αλλοδαπών εθνικών δικαστηρίων. Ακόμη, διατυπώνονται προβληματισμοί αναφορικά με τη σχέση της αρχής της διαγενεακής ισότητας στο πεδίο του δικαίου της κοινωνικής ασφάλισης με την ίδια αρχή στο πεδίο του δικαίου του περιβάλλοντος και εξετάζεται η δυνατότητα συγκερασμού τους. Τέλος, η εργασία ολοκληρώνεται όπως ακριβώς αρχίζει, δηλαδή με ένα ερώτημα: είναι επαρκείς οι προβλέψεις του Συντάγματος σε σχέση με το υπό εξέταση ζήτημα;","An initial - simplistic - definition of the concept of intergenerational equality could define it as \"justice between different generations\" or \"responsibility towards future generations\". However, the attempt to define the concept in a completely uniform way for each field to which it concerns is a difficult and rather ineffective undertaking. The concept is multidimensional, as evidenced by the fact that it appears in various terms in international literature (intergenerational justice, intergenerational equity, sustainability, Generationengerechtigkeit, équité intergénérationnelle). In the field of social security law, the principle can be attributed to the obligation of the present generation to protect social capital (which is a combination of relationships of trust and reciprocity) in such a way that it can be passed on in full to future generations. In the field of environmental law, the importance of the principle can be summed up in the idea that all generations should have equal rights to the enjoyment of the environment and natural resources. Or, in other words, more closely related to the principle of sustainable development, intergenerational equality requires the obligation to manage environmental resources in such a way as to preserve their stock intact in order to satisfy, under corresponding conditions, the needs of future generations. The above definitions are, of course, very general. The exact concept of intergenerational equality is specified in the light and under the evaluations of each legal order from the point of view of which it is examined. Mainly, however, in the light of the constitutional order in which it is enshrined. Having said that, it is appropriate in this thesis to precede the presentation of some basic – mainly theoretical – concerns found in the international literature regarding the recognition of intergenerational equality in the fundamental law of the state, the constitution. Subsequently, the recognition of the principle of intergenerational equality in the provisions of the Greek Constitution and, in particular, in the provisions of the right to social security (Article 22 para. 5 of the Constitution) and the right to the environment (Article 24 of the Constitution), with reference to the general theory of constitutional law and fundamental rights, as well as to the recognition of the principle of intergenerational equality in Greek jurisprudence. Where appropriate, the necessary references are made to the case law of the ECHR and the CJEU as well as to the case law of foreign national courts. Furthermore, concerns are raised regarding the relationship between the principle of intergenerational equality in the field of social security law and the same principle in the field of environmental law and the possibility of combining them is examined. Finally, the thesis ends exactly as it begins, that is, with a question: are the provisions of the Constitution sufficient in relation to the issue under consideration?"],"dc:identifier":["uoadl:5320130","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5320130"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η διαγενεακή ισότητα ως συνταγματική επιταγή;"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:28Z"}