{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5320339"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5320339","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αυτοστιγματισμός και ψυχικές διαταραχές: Ο ρόλος της αυτοεκτίμησης","abstract":"Σκοπός της μελέτης είναι η ανίχνευση του βαθμού αυτοστιγματισμού και αυτοεκτίμησης ατόμων με ψυχωσική διαταραχή και αυτών με διαταραχή χρήσης ουσιών. Η έρευνα επιχειρεί να απαντήσει στα εξής ερωτήματα. Αν υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά στα επίπεδα αυτοστιγματισμού και αυτοεκτίμησης μεταξύ ατόμων με ψυχωσική διαταραχή και ατόμων με διαταραχή χρήσης ουσιών. Τον τρόπο που σχετίζεται το επίπεδο αυτοεκτίμησης με τον αυτοστιγματισμό στο σύνολο του δείγματος. Τους κοινωνικοδημογραφικούς ή κλινικούς παράγοντες που σχετίζονται με υψηλότερα ή χαμηλότερα επίπεδα αυτοστιγματισμού και αυτοεκτίμησης. Τα ερευνητικά εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν για τη συλλογή των δεδομένων ήταν η Κλίμακα Αξιολόγησης Αυτοστιγματισμού (Karydi et al., 2007) η Κλίμακα Αυτοεκτίμησης του Rosenberg και ένα ερωτηματολόγιο κοινωνικοδημογραφικών στοιχείων. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε μέσω του προγράμματος IBM SPSS Statistics. Τα αποτελέσματα της έρευνάς έδειξαν πως τα άτομα με διαταραχή χρήσης ουσιών εμφανίζουν μεγαλύτερα ποσοστά αυτοστιγματισμού (Μ = 2,9, SD = 0,7) συγκριτικά με τα άτομα με ψυχωσική διαταραχή (Μ = 2,5, SD = 0,7) με στατιστικά σημαντική διαφορά (p = 0,016). Από την άλλη, φάνηκε πως τα άτομα με ψυχωσική διαταραχή παρουσιάζουν υψηλότερα επίπεδα αυτοεκτίμησης (Μ = 2,8, SD = 0,4), σε σχέση με τα άτομα με εξάρτηση (Μ = 2,5, SD = 0,5) με στατιστικά σημαντική διαφορά (p = 0,004). Ακόμη αποδείχθηκε η αντιστρόφως ανάλογη συσχέτιση των δύο μεταβλητών, του αυτοστιγματισμού και της αυτοεκτίμησης μόνο στο δείγμα των ατόμων με διαταραχή χρήσης ουσιών (p = 0,001), όπου υψηλότερα επίπεδα αυτοστιγματισμού συνδέονταν με χαμηλότερη αυτοεκτίμηση. Τέλος παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση των μεταβλητών με κοινωνικοδημογραφικούς και κλινικούς παράγοντες όπως η ανεργία, οι νοσηλείες, το υποστηρικτικό περιβάλλον, η ηλικία και η ηλικία νόσησης. Πιο συγκεκριμένα, στο σύνολο του δείγματος εντοπίστηκε σημαντική συσχέτιση μεταξύ της ηλικίας νόσησης και των δύο μεταβλητών, δηλαδή μικρότερη ηλικία έναρξης σχετίστηκε με υψηλότερα επίπεδα αυτοστιγματισμού και χαμηλότερα αυτοεκτίμησης (p < 0,05). Ακόμη, στα άτομα με ψυχωσική διαταραχή, η νοσηλεία σε ψυχιατρική κλινική συσχετίστηκε με χαμηλότερα επίπεδα αυτοεκτίμησης (p = 0,042). Στην ομάδα των ατόμων με εξάρτηση, η ανεργία σχετίστηκε με υψηλότερο αυτοστιγματισμό, ενώ στο σύνολο του δείγματος, η ύπαρξη υποστηρικτικού περιβάλλοντος αναδείχθηκε ως προστατευτικός παράγοντας και για τις δύο μεταβλητές. Τα ευρήματα της έρευνας έρχονται να επιβεβαιώσουν αποτελέσματα προγενέστερων ερευνών. Καταδεικνύεται λοιπόν η ανάγκη καταπολέμησης του κοινωνικού στίγματος και του συνακόλουθου αυτοστιγματισμού στα άτομα με κάποια μορφή ψυχικής διαταραχής. Μεγάλης σπουδαιότητας αποτελούν τα προγράμματα ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης και κοινωνικής επανένταξης, γι αυτό οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας οφείλουν να εφαρμόζουν υπηρεσίες κατάλληλες των αναγκών της εκάστοτε πληθυσμιακής ομάδας υπερασπίζοντας τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου.","abstract_html":"Σκοπός της μελέτης είναι η ανίχνευση του βαθμού αυτοστιγματισμού και αυτοεκτίμησης ατόμων με ψυχωσική διαταραχή και αυτών με διαταραχή χρήσης ουσιών. Η έρευνα επιχειρεί να απαντήσει στα εξής ερωτήματα. Αν υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά στα επίπεδα αυτοστιγματισμού και αυτοεκτίμησης μεταξύ ατόμων με ψυχωσική διαταραχή και ατόμων με διαταραχή χρήσης ουσιών. Τον τρόπο που σχετίζεται το επίπεδο αυτοεκτίμησης με τον αυτοστιγματισμό στο σύνολο του δείγματος. Τους κοινωνικοδημογραφικούς ή κλινικούς παράγοντες που σχετίζονται με υψηλότερα ή χαμηλότερα επίπεδα αυτοστιγματισμού και αυτοεκτίμησης. Τα ερευνητικά εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν για τη συλλογή των δεδομένων ήταν η Κλίμακα Αξιολόγησης Αυτοστιγματισμού (Karydi et al., 2007) η Κλίμακα Αυτοεκτίμησης του Rosenberg και ένα ερωτηματολόγιο κοινωνικοδημογραφικών στοιχείων. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε μέσω του προγράμματος IBM SPSS Statistics. Τα αποτελέσματα της έρευνάς έδειξαν πως τα άτομα με διαταραχή χρήσης ουσιών εμφανίζουν μεγαλύτερα ποσοστά αυτοστιγματισμού (Μ = 2,9, SD = 0,7) συγκριτικά με τα άτομα με ψυχωσική διαταραχή (Μ = 2,5, SD = 0,7) με στατιστικά σημαντική διαφορά (p = 0,016). Από την άλλη, φάνηκε πως τα άτομα με ψυχωσική διαταραχή παρουσιάζουν υψηλότερα επίπεδα αυτοεκτίμησης (Μ = 2,8, SD = 0,4), σε σχέση με τα άτομα με εξάρτηση (Μ = 2,5, SD = 0,5) με στατιστικά σημαντική διαφορά (p = 0,004). Ακόμη αποδείχθηκε η αντιστρόφως ανάλογη συσχέτιση των δύο μεταβλητών, του αυτοστιγματισμού και της αυτοεκτίμησης μόνο στο δείγμα των ατόμων με διαταραχή χρήσης ουσιών (p = 0,001), όπου υψηλότερα επίπεδα αυτοστιγματισμού συνδέονταν με χαμηλότερη αυτοεκτίμηση. Τέλος παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση των μεταβλητών με κοινωνικοδημογραφικούς και κλινικούς παράγοντες όπως η ανεργία, οι νοσηλείες, το υποστηρικτικό περιβάλλον, η ηλικία και η ηλικία νόσησης. Πιο συγκεκριμένα, στο σύνολο του δείγματος εντοπίστηκε σημαντική συσχέτιση μεταξύ της ηλικίας νόσησης και των δύο μεταβλητών, δηλαδή μικρότερη ηλικία έναρξης σχετίστηκε με υψηλότερα επίπεδα αυτοστιγματισμού και χαμηλότερα αυτοεκτίμησης (p &lt; 0,05). Ακόμη, στα άτομα με ψυχωσική διαταραχή, η νοσηλεία σε ψυχιατρική κλινική συσχετίστηκε με χαμηλότερα επίπεδα αυτοεκτίμησης (p = 0,042). Στην ομάδα των ατόμων με εξάρτηση, η ανεργία σχετίστηκε με υψηλότερο αυτοστιγματισμό, ενώ στο σύνολο του δείγματος, η ύπαρξη υποστηρικτικού περιβάλλοντος αναδείχθηκε ως προστατευτικός παράγοντας και για τις δύο μεταβλητές. Τα ευρήματα της έρευνας έρχονται να επιβεβαιώσουν αποτελέσματα προγενέστερων ερευνών. Καταδεικνύεται λοιπόν η ανάγκη καταπολέμησης του κοινωνικού στίγματος και του συνακόλουθου αυτοστιγματισμού στα άτομα με κάποια μορφή ψυχικής διαταραχής. Μεγάλης σπουδαιότητας αποτελούν τα προγράμματα ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης και κοινωνικής επανένταξης, γι αυτό οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας οφείλουν να εφαρμόζουν υπηρεσίες κατάλληλες των αναγκών της εκάστοτε πληθυσμιακής ομάδας υπερασπίζοντας τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου.","abstract_has_math":false,"creators":["Παναγιωτίδου Δέσποινα","Panagiotidou Despina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T06:41:30Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5320339"],"render_values":[{"text":"uoadl:5320339","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5320339","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5320339","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5320339","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παναγιωτίδου Δέσποινα","Panagiotidou Despina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5320339","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5320339"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός της μελέτης είναι η ανίχνευση του βαθμού αυτοστιγματισμού και αυτοεκτίμησης ατόμων με ψυχωσική διαταραχή και αυτών με διαταραχή χρήσης ουσιών. Η έρευνα επιχειρεί να απαντήσει στα εξής ερωτήματα. Αν υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά στα επίπεδα αυτοστιγματισμού και αυτοεκτίμησης μεταξύ ατόμων με ψυχωσική διαταραχή και ατόμων με διαταραχή χρήσης ουσιών. Τον τρόπο που σχετίζεται το επίπεδο αυτοεκτίμησης με τον αυτοστιγματισμό στο σύνολο του δείγματος. Τους κοινωνικοδημογραφικούς ή κλινικούς παράγοντες που σχετίζονται με υψηλότερα ή χαμηλότερα επίπεδα αυτοστιγματισμού και αυτοεκτίμησης. Τα ερευνητικά εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν για τη συλλογή των δεδομένων ήταν η Κλίμακα Αξιολόγησης Αυτοστιγματισμού (Karydi et al., 2007) η Κλίμακα Αυτοεκτίμησης του Rosenberg και ένα ερωτηματολόγιο κοινωνικοδημογραφικών στοιχείων. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε μέσω του προγράμματος IBM SPSS Statistics. Τα αποτελέσματα της έρευνάς έδειξαν πως τα άτομα με διαταραχή χρήσης ουσιών εμφανίζουν μεγαλύτερα ποσοστά αυτοστιγματισμού (Μ = 2,9, SD = 0,7) συγκριτικά με τα άτομα με ψυχωσική διαταραχή (Μ = 2,5, SD = 0,7) με στατιστικά σημαντική διαφορά (p = 0,016). Από την άλλη, φάνηκε πως τα άτομα με ψυχωσική διαταραχή παρουσιάζουν υψηλότερα επίπεδα αυτοεκτίμησης (Μ = 2,8, SD = 0,4), σε σχέση με τα άτομα με εξάρτηση (Μ = 2,5, SD = 0,5) με στατιστικά σημαντική διαφορά (p = 0,004). Ακόμη αποδείχθηκε η αντιστρόφως ανάλογη συσχέτιση των δύο μεταβλητών, του αυτοστιγματισμού και της αυτοεκτίμησης μόνο στο δείγμα των ατόμων με διαταραχή χρήσης ουσιών (p = 0,001), όπου υψηλότερα επίπεδα αυτοστιγματισμού συνδέονταν με χαμηλότερη αυτοεκτίμηση. Τέλος παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση των μεταβλητών με κοινωνικοδημογραφικούς και κλινικούς παράγοντες όπως η ανεργία, οι νοσηλείες, το υποστηρικτικό περιβάλλον, η ηλικία και η ηλικία νόσησης. Πιο συγκεκριμένα, στο σύνολο του δείγματος εντοπίστηκε σημαντική συσχέτιση μεταξύ της ηλικίας νόσησης και των δύο μεταβλητών, δηλαδή μικρότερη ηλικία έναρξης σχετίστηκε με υψηλότερα επίπεδα αυτοστιγματισμού και χαμηλότερα αυτοεκτίμησης (p < 0,05). Ακόμη, στα άτομα με ψυχωσική διαταραχή, η νοσηλεία σε ψυχιατρική κλινική συσχετίστηκε με χαμηλότερα επίπεδα αυτοεκτίμησης (p = 0,042). Στην ομάδα των ατόμων με εξάρτηση, η ανεργία σχετίστηκε με υψηλότερο αυτοστιγματισμό, ενώ στο σύνολο του δείγματος, η ύπαρξη υποστηρικτικού περιβάλλοντος αναδείχθηκε ως προστατευτικός παράγοντας και για τις δύο μεταβλητές. Τα ευρήματα της έρευνας έρχονται να επιβεβαιώσουν αποτελέσματα προγενέστερων ερευνών. Καταδεικνύεται λοιπόν η ανάγκη καταπολέμησης του κοινωνικού στίγματος και του συνακόλουθου αυτοστιγματισμού στα άτομα με κάποια μορφή ψυχικής διαταραχής. Μεγάλης σπουδαιότητας αποτελούν τα προγράμματα ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης και κοινωνικής επανένταξης, γι αυτό οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας οφείλουν να εφαρμόζουν υπηρεσίες κατάλληλες των αναγκών της εκάστοτε πληθυσμιακής ομάδας υπερασπίζοντας τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου.","The present study investigates the extent of self-stigma and self-esteem among individuals diagnosed with psychotic disorders and those with substance use disorders. Its purpose is twofold: to contribute to the limited body of research on the topic within the Greek context, and to underscore the necessity of implementing substitution and rehabilitation programs tailored to the specific needs of each population group. Equally significant is the emphasis on early intervention and psychoeducation for both patients and their families, with the ultimate aim of improving prognosis and preventing relapses. Moreover, the study aspires to inform and sensitize the general public, as well as mental health professionals and policymakers, so as to foster empathy and promote the implementation of strategies that counteract social stigma and self-stigma—conceptualized by Karydi et al. (2010) as a “second mental illness.” The research seeks to address the following questions: (a) Are there statistically significant differences in levels of self-stigma and self-esteem between individuals with psychotic disorders and those with substance use disorders? (b) What is the nature of the relationship between self-esteem and self-stigma across the sample? (c) Which sociodemographic and clinical variables are associated with elevated levels of self-stigma and/or self-esteem? Data collection was carried out using the Self-Stigma Assessment Scale (Karydi et al., 2007), the Rosenberg Self-Esteem Scale, and a sociodemographic questionnaire. Statistical analyses were conducted using IBM SPSS Statistics. Findings indicated that individuals with substance use disorders demonstrated higher levels of self-stigma and lower levels of self-esteem compared to participants with psychotic disorders, the latter group exhibiting comparatively higher self-esteem, possibly attributable to their engagement in psychosocial rehabilitation programs. An inverse association between self-stigma and self-esteem was further observed in the substance use disorder group. Additionally, statistically significant correlations were identified between these psychological constructs and sociodemographic or clinical variables such as unemployment, hospitalization history, availability of social support, chronological age, and age at onset of illness. These results corroborate previous research, highlighting the pressing need to address social stigma and the consequent self-stigma experienced by individuals with mental disorders. The findings further emphasize the critical role of psychosocial rehabilitation and social reintegration programs. Accordingly, mental health professionals are called upon to implement interventions tailored to the distinct needs of each clinical population, thereby safeguarding human rights and affirming the uniqueness of every individual."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αυτοστιγματισμός και ψυχικές διαταραχές: Ο ρόλος της αυτοεκτίμησης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παναγιωτίδου Δέσποινα","Panagiotidou Despina"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Σκοπός της μελέτης είναι η ανίχνευση του βαθμού αυτοστιγματισμού και αυτοεκτίμησης ατόμων με ψυχωσική διαταραχή και αυτών με διαταραχή χρήσης ουσιών. Η έρευνα επιχειρεί να απαντήσει στα εξής ερωτήματα. Αν υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά στα επίπεδα αυτοστιγματισμού και αυτοεκτίμησης μεταξύ ατόμων με ψυχωσική διαταραχή και ατόμων με διαταραχή χρήσης ουσιών. Τον τρόπο που σχετίζεται το επίπεδο αυτοεκτίμησης με τον αυτοστιγματισμό στο σύνολο του δείγματος. Τους κοινωνικοδημογραφικούς ή κλινικούς παράγοντες που σχετίζονται με υψηλότερα ή χαμηλότερα επίπεδα αυτοστιγματισμού και αυτοεκτίμησης. Τα ερευνητικά εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν για τη συλλογή των δεδομένων ήταν η Κλίμακα Αξιολόγησης Αυτοστιγματισμού (Karydi et al., 2007) η Κλίμακα Αυτοεκτίμησης του Rosenberg και ένα ερωτηματολόγιο κοινωνικοδημογραφικών στοιχείων. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε μέσω του προγράμματος IBM SPSS Statistics. Τα αποτελέσματα της έρευνάς έδειξαν πως τα άτομα με διαταραχή χρήσης ουσιών εμφανίζουν μεγαλύτερα ποσοστά αυτοστιγματισμού (Μ = 2,9, SD = 0,7) συγκριτικά με τα άτομα με ψυχωσική διαταραχή (Μ = 2,5, SD = 0,7) με στατιστικά σημαντική διαφορά (p = 0,016). Από την άλλη, φάνηκε πως τα άτομα με ψυχωσική διαταραχή παρουσιάζουν υψηλότερα επίπεδα αυτοεκτίμησης (Μ = 2,8, SD = 0,4), σε σχέση με τα άτομα με εξάρτηση (Μ = 2,5, SD = 0,5) με στατιστικά σημαντική διαφορά (p = 0,004). Ακόμη αποδείχθηκε η αντιστρόφως ανάλογη συσχέτιση των δύο μεταβλητών, του αυτοστιγματισμού και της αυτοεκτίμησης μόνο στο δείγμα των ατόμων με διαταραχή χρήσης ουσιών (p = 0,001), όπου υψηλότερα επίπεδα αυτοστιγματισμού συνδέονταν με χαμηλότερη αυτοεκτίμηση. Τέλος παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση των μεταβλητών με κοινωνικοδημογραφικούς και κλινικούς παράγοντες όπως η ανεργία, οι νοσηλείες, το υποστηρικτικό περιβάλλον, η ηλικία και η ηλικία νόσησης. Πιο συγκεκριμένα, στο σύνολο του δείγματος εντοπίστηκε σημαντική συσχέτιση μεταξύ της ηλικίας νόσησης και των δύο μεταβλητών, δηλαδή μικρότερη ηλικία έναρξης σχετίστηκε με υψηλότερα επίπεδα αυτοστιγματισμού και χαμηλότερα αυτοεκτίμησης (p < 0,05). Ακόμη, στα άτομα με ψυχωσική διαταραχή, η νοσηλεία σε ψυχιατρική κλινική συσχετίστηκε με χαμηλότερα επίπεδα αυτοεκτίμησης (p = 0,042). Στην ομάδα των ατόμων με εξάρτηση, η ανεργία σχετίστηκε με υψηλότερο αυτοστιγματισμό, ενώ στο σύνολο του δείγματος, η ύπαρξη υποστηρικτικού περιβάλλοντος αναδείχθηκε ως προστατευτικός παράγοντας και για τις δύο μεταβλητές. Τα ευρήματα της έρευνας έρχονται να επιβεβαιώσουν αποτελέσματα προγενέστερων ερευνών. Καταδεικνύεται λοιπόν η ανάγκη καταπολέμησης του κοινωνικού στίγματος και του συνακόλουθου αυτοστιγματισμού στα άτομα με κάποια μορφή ψυχικής διαταραχής. Μεγάλης σπουδαιότητας αποτελούν τα προγράμματα ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης και κοινωνικής επανένταξης, γι αυτό οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας οφείλουν να εφαρμόζουν υπηρεσίες κατάλληλες των αναγκών της εκάστοτε πληθυσμιακής ομάδας υπερασπίζοντας τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου.","The present study investigates the extent of self-stigma and self-esteem among individuals diagnosed with psychotic disorders and those with substance use disorders. Its purpose is twofold: to contribute to the limited body of research on the topic within the Greek context, and to underscore the necessity of implementing substitution and rehabilitation programs tailored to the specific needs of each population group. Equally significant is the emphasis on early intervention and psychoeducation for both patients and their families, with the ultimate aim of improving prognosis and preventing relapses. Moreover, the study aspires to inform and sensitize the general public, as well as mental health professionals and policymakers, so as to foster empathy and promote the implementation of strategies that counteract social stigma and self-stigma—conceptualized by Karydi et al. (2010) as a “second mental illness.” The research seeks to address the following questions: (a) Are there statistically significant differences in levels of self-stigma and self-esteem between individuals with psychotic disorders and those with substance use disorders? (b) What is the nature of the relationship between self-esteem and self-stigma across the sample? (c) Which sociodemographic and clinical variables are associated with elevated levels of self-stigma and/or self-esteem? Data collection was carried out using the Self-Stigma Assessment Scale (Karydi et al., 2007), the Rosenberg Self-Esteem Scale, and a sociodemographic questionnaire. Statistical analyses were conducted using IBM SPSS Statistics. Findings indicated that individuals with substance use disorders demonstrated higher levels of self-stigma and lower levels of self-esteem compared to participants with psychotic disorders, the latter group exhibiting comparatively higher self-esteem, possibly attributable to their engagement in psychosocial rehabilitation programs. An inverse association between self-stigma and self-esteem was further observed in the substance use disorder group. Additionally, statistically significant correlations were identified between these psychological constructs and sociodemographic or clinical variables such as unemployment, hospitalization history, availability of social support, chronological age, and age at onset of illness. These results corroborate previous research, highlighting the pressing need to address social stigma and the consequent self-stigma experienced by individuals with mental disorders. The findings further emphasize the critical role of psychosocial rehabilitation and social reintegration programs. Accordingly, mental health professionals are called upon to implement interventions tailored to the distinct needs of each clinical population, thereby safeguarding human rights and affirming the uniqueness of every individual."],"dc:identifier":["uoadl:5320339","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5320339"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αυτοστιγματισμός και ψυχικές διαταραχές: Ο ρόλος της αυτοεκτίμησης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:30Z"}