{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5320595"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5320595","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η αγωγή υπό αίρεση, η επικουρική σώρευση αγωγών κατά το άρθρο 219 ΚΠολΔ","abstract":"Η αποτελεσματική έννομη προστασία συνέχεται στενά με την «απαίτηση για μια λογική δίκη», η οποία επιτυγχάνεται μέσω της ορθολογικής οργάνωσης της διαδικασίας, που με τη σειρά της νομοτελειακά οδηγεί στην επιτάχυνση-συντόμευση της δίκης και στην αποσυμφόρηση των δικαστηρίων. Επειδή, όμως, η επιτάχυνση της διαδικασίας της πολιτικής δίκης δεν μπορεί να αποτελεί αυτοσκοπό, στο βωμό της οποίας θυσιάζεται η βεβαιότητα και η αποτελεσματικότητα της διαδικασίας, η αρχή της οικονομίας της δίκης ως έννοια γένους όλων των εκφάνσεων της «απαίτησης για λογική δίκη», που αίρει προσκόμματα και αποσκοπεί στην πληρέστερη έννομη προστασία, αναδεικνύεται σε αποφασιστική αρχή και υπόβαθρο για την επιτάχυνση και, συνάμα, την αποτελεσματικότητα της πολιτικής δίκης. Ο πρωταρχικός σκοπός της αρχής της οικονομίας της δίκης συνίσταται, έτσι, στην προστασία των ιδιωτικών δικαιωμάτων μέσω του περιορισμού του χρόνου διαδικασίας και της εξοικονόμησης δαπανών, τα όρια των οποίων φθάνουν μέχρι το σημείο της μη διακινδύνευσης της απρόσκοπτης επιδίκασης του δικαιώματος ή της βεβαιότητας της διαδικασίας. Στο πλαίσιο αυτό γίνεται δεκτό ότι η ανεξέλεγκτη εξάρτηση των διαδικαστικών πράξεων από αίρεση, παρά την ενδεχόμενη συμβολή αυτής στην ταχύτερη εκδίκαση των διαφορών, δεν πρέπει να θεωρείται παραδεκτή λόγω της προκαλούμενης αβεβαιότητας ή ακόμα και της άνευ σημασίας διόγκωσης των κατά βούληση των διαδίκων υποθέσεων εκδίκασης. Η άσκηση της αγωγής ως κομβικής για την έναρξη της διαδικασίας διαδικαστικής πράξης δεν εξαιρείται από τον γενικό αυτόν κανόνα. Ο δικονομικός νομοθέτης, όμως, λαμβάνοντας υπόψη του την ανάγκη για ευελιξία στην πολιτική δίκη, ευελιξία η οποία δεν πλήττει τη βεβαιότητα της διαδικασίας και εντάσσεται στα επιτρεπτά όρια της αρχής της διαθέσεως και της συζητήσεως θεσπίζει τη διάταξη του άρθρου 219 ΚΠολΔ, η οποία επιτρέπει υπό προϋποθέσεις την επικουρική σώρευση αγωγών. Ο δικονομικός νομοθέτης, ουσιαστικά, επεκτείνει τη «δικονομική επικουρικότητα», η οποία συνιστά επιτρεπτή δικονομική εκδήλωση, στην κύρια διαδικαστική πράξη της άσκησης της αγωγής. Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται σε πρώτο επίπεδο το επιτρεπτό της προσθήκης αιρέσεων στις διαδικαστικές πράξεις, εστιάζει στην έννοια της δικονομικής επικουρικότητας ως επιτρεπτής δικονομικής έκφανσης και επιχειρεί μια ιστορική αναδρομή στην καθιέρωση της επικουρικής σώρευσης αγωγών και της προληπτικής δικαστικής προστασίας στο ελληνικό δικονομικό δίκαιο. Εκτενής αναφορά γίνεται γύρω από ζητήματα της επικουρικής σώρευσης αγωγών και, ιδίως, στο αμφιλεγόμενο ζήτημα της επικουρικής εναγωγής πλειόνων, στην επιγενόμενη-επιβοηθητική επικουρική σώρευση, στην επικουρική ανταγωγή, σε διαδικαστικά ζητήματα που άπτονται της εκκρεμοδικίας, της διεθνούς δικαιοδοσίας, της αρμοδιότητας και αναλύονται προβληματισμοί ως προς την άσκηση ενδίκων μέσων επί της άσκησης επικουρικής σώρευσης αγωγής. Τέλος, αντιπαραβάλλεται από την επικουρική σώρευση αγωγών η προληπτική δικαστική προστασία ως μορφή υπό αίρεση επίδικου δικαιώματος αγωγής.","abstract_html":"Η αποτελεσματική έννομη προστασία συνέχεται στενά με την «απαίτηση για μια λογική δίκη», η οποία επιτυγχάνεται μέσω της ορθολογικής οργάνωσης της διαδικασίας, που με τη σειρά της νομοτελειακά οδηγεί στην επιτάχυνση-συντόμευση της δίκης και στην αποσυμφόρηση των δικαστηρίων. Επειδή, όμως, η επιτάχυνση της διαδικασίας της πολιτικής δίκης δεν μπορεί να αποτελεί αυτοσκοπό, στο βωμό της οποίας θυσιάζεται η βεβαιότητα και η αποτελεσματικότητα της διαδικασίας, η αρχή της οικονομίας της δίκης ως έννοια γένους όλων των εκφάνσεων της «απαίτησης για λογική δίκη», που αίρει προσκόμματα και αποσκοπεί στην πληρέστερη έννομη προστασία, αναδεικνύεται σε αποφασιστική αρχή και υπόβαθρο για την επιτάχυνση και, συνάμα, την αποτελεσματικότητα της πολιτικής δίκης. Ο πρωταρχικός σκοπός της αρχής της οικονομίας της δίκης συνίσταται, έτσι, στην προστασία των ιδιωτικών δικαιωμάτων μέσω του περιορισμού του χρόνου διαδικασίας και της εξοικονόμησης δαπανών, τα όρια των οποίων φθάνουν μέχρι το σημείο της μη διακινδύνευσης της απρόσκοπτης επιδίκασης του δικαιώματος ή της βεβαιότητας της διαδικασίας. Στο πλαίσιο αυτό γίνεται δεκτό ότι η ανεξέλεγκτη εξάρτηση των διαδικαστικών πράξεων από αίρεση, παρά την ενδεχόμενη συμβολή αυτής στην ταχύτερη εκδίκαση των διαφορών, δεν πρέπει να θεωρείται παραδεκτή λόγω της προκαλούμενης αβεβαιότητας ή ακόμα και της άνευ σημασίας διόγκωσης των κατά βούληση των διαδίκων υποθέσεων εκδίκασης. Η άσκηση της αγωγής ως κομβικής για την έναρξη της διαδικασίας διαδικαστικής πράξης δεν εξαιρείται από τον γενικό αυτόν κανόνα. Ο δικονομικός νομοθέτης, όμως, λαμβάνοντας υπόψη του την ανάγκη για ευελιξία στην πολιτική δίκη, ευελιξία η οποία δεν πλήττει τη βεβαιότητα της διαδικασίας και εντάσσεται στα επιτρεπτά όρια της αρχής της διαθέσεως και της συζητήσεως θεσπίζει τη διάταξη του άρθρου 219 ΚΠολΔ, η οποία επιτρέπει υπό προϋποθέσεις την επικουρική σώρευση αγωγών. Ο δικονομικός νομοθέτης, ουσιαστικά, επεκτείνει τη «δικονομική επικουρικότητα», η οποία συνιστά επιτρεπτή δικονομική εκδήλωση, στην κύρια διαδικαστική πράξη της άσκησης της αγωγής. Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται σε πρώτο επίπεδο το επιτρεπτό της προσθήκης αιρέσεων στις διαδικαστικές πράξεις, εστιάζει στην έννοια της δικονομικής επικουρικότητας ως επιτρεπτής δικονομικής έκφανσης και επιχειρεί μια ιστορική αναδρομή στην καθιέρωση της επικουρικής σώρευσης αγωγών και της προληπτικής δικαστικής προστασίας στο ελληνικό δικονομικό δίκαιο. Εκτενής αναφορά γίνεται γύρω από ζητήματα της επικουρικής σώρευσης αγωγών και, ιδίως, στο αμφιλεγόμενο ζήτημα της επικουρικής εναγωγής πλειόνων, στην επιγενόμενη-επιβοηθητική επικουρική σώρευση, στην επικουρική ανταγωγή, σε διαδικαστικά ζητήματα που άπτονται της εκκρεμοδικίας, της διεθνούς δικαιοδοσίας, της αρμοδιότητας και αναλύονται προβληματισμοί ως προς την άσκηση ενδίκων μέσων επί της άσκησης επικουρικής σώρευσης αγωγής. Τέλος, αντιπαραβάλλεται από την επικουρική σώρευση αγωγών η προληπτική δικαστική προστασία ως μορφή υπό αίρεση επίδικου δικαιώματος αγωγής.","abstract_has_math":false,"creators":["ΑΛΗΜΙΣΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ","ALIMISIS APOSTOLOS"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T06:41:33Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5320595"],"render_values":[{"text":"uoadl:5320595","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5320595","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5320595","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5320595","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΑΛΗΜΙΣΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ","ALIMISIS APOSTOLOS"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5320595","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5320595"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η αποτελεσματική έννομη προστασία συνέχεται στενά με την «απαίτηση για μια λογική δίκη», η οποία επιτυγχάνεται μέσω της ορθολογικής οργάνωσης της διαδικασίας, που με τη σειρά της νομοτελειακά οδηγεί στην επιτάχυνση-συντόμευση της δίκης και στην αποσυμφόρηση των δικαστηρίων. Επειδή, όμως, η επιτάχυνση της διαδικασίας της πολιτικής δίκης δεν μπορεί να αποτελεί αυτοσκοπό, στο βωμό της οποίας θυσιάζεται η βεβαιότητα και η αποτελεσματικότητα της διαδικασίας, η αρχή της οικονομίας της δίκης ως έννοια γένους όλων των εκφάνσεων της «απαίτησης για λογική δίκη», που αίρει προσκόμματα και αποσκοπεί στην πληρέστερη έννομη προστασία, αναδεικνύεται σε αποφασιστική αρχή και υπόβαθρο για την επιτάχυνση και, συνάμα, την αποτελεσματικότητα της πολιτικής δίκης. Ο πρωταρχικός σκοπός της αρχής της οικονομίας της δίκης συνίσταται, έτσι, στην προστασία των ιδιωτικών δικαιωμάτων μέσω του περιορισμού του χρόνου διαδικασίας και της εξοικονόμησης δαπανών, τα όρια των οποίων φθάνουν μέχρι το σημείο της μη διακινδύνευσης της απρόσκοπτης επιδίκασης του δικαιώματος ή της βεβαιότητας της διαδικασίας. Στο πλαίσιο αυτό γίνεται δεκτό ότι η ανεξέλεγκτη εξάρτηση των διαδικαστικών πράξεων από αίρεση, παρά την ενδεχόμενη συμβολή αυτής στην ταχύτερη εκδίκαση των διαφορών, δεν πρέπει να θεωρείται παραδεκτή λόγω της προκαλούμενης αβεβαιότητας ή ακόμα και της άνευ σημασίας διόγκωσης των κατά βούληση των διαδίκων υποθέσεων εκδίκασης. Η άσκηση της αγωγής ως κομβικής για την έναρξη της διαδικασίας διαδικαστικής πράξης δεν εξαιρείται από τον γενικό αυτόν κανόνα. Ο δικονομικός νομοθέτης, όμως, λαμβάνοντας υπόψη του την ανάγκη για ευελιξία στην πολιτική δίκη, ευελιξία η οποία δεν πλήττει τη βεβαιότητα της διαδικασίας και εντάσσεται στα επιτρεπτά όρια της αρχής της διαθέσεως και της συζητήσεως θεσπίζει τη διάταξη του άρθρου 219 ΚΠολΔ, η οποία επιτρέπει υπό προϋποθέσεις την επικουρική σώρευση αγωγών. Ο δικονομικός νομοθέτης, ουσιαστικά, επεκτείνει τη «δικονομική επικουρικότητα», η οποία συνιστά επιτρεπτή δικονομική εκδήλωση, στην κύρια διαδικαστική πράξη της άσκησης της αγωγής. Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται σε πρώτο επίπεδο το επιτρεπτό της προσθήκης αιρέσεων στις διαδικαστικές πράξεις, εστιάζει στην έννοια της δικονομικής επικουρικότητας ως επιτρεπτής δικονομικής έκφανσης και επιχειρεί μια ιστορική αναδρομή στην καθιέρωση της επικουρικής σώρευσης αγωγών και της προληπτικής δικαστικής προστασίας στο ελληνικό δικονομικό δίκαιο. Εκτενής αναφορά γίνεται γύρω από ζητήματα της επικουρικής σώρευσης αγωγών και, ιδίως, στο αμφιλεγόμενο ζήτημα της επικουρικής εναγωγής πλειόνων, στην επιγενόμενη-επιβοηθητική επικουρική σώρευση, στην επικουρική ανταγωγή, σε διαδικαστικά ζητήματα που άπτονται της εκκρεμοδικίας, της διεθνούς δικαιοδοσίας, της αρμοδιότητας και αναλύονται προβληματισμοί ως προς την άσκηση ενδίκων μέσων επί της άσκησης επικουρικής σώρευσης αγωγής. Τέλος, αντιπαραβάλλεται από την επικουρική σώρευση αγωγών η προληπτική δικαστική προστασία ως μορφή υπό αίρεση επίδικου δικαιώματος αγωγής.","Effective legal protection is closely linked to the \"requirement for a fair trial,\" which is achieved through the rational organization of the process, which in turn leads to the acceleration and shortening of the trial and the decongestion of the courts. However, since speeding up civil proceedings cannot be an end in itself, at the expense of the certainty and effectiveness of the proceedings, the principle of procedural economy as a concept encompassing all aspects of the 'demand for a fair trial', which removes obstacles and aims at more complete legal protection, emerges as a decisive principle and basis for the acceleration and, at the same time, the effectiveness of civil proceedings. The primary purpose of the principle of procedural economy is thus to protect private rights by limiting the duration of proceedings and saving costs, the limits of which extend to the point of not jeopardizing the unimpeded adjudication of the right or the certainty of the proceedings. In this context, it is accepted that the uncontrolled dependence of procedural acts on conditions, despite its potential contribution to the faster adjudication of disputes, should not be considered acceptable due to the uncertainty it causes or even the insignificant increase in the number of cases brought before the courts at the discretion of the parties. The filing of a lawsuit as a key procedural act for the initiation of proceedings is not exempt from this general rule. However, the procedural legislator, taking into account the need for flexibility in civil proceedings, flexibility that does not undermine the certainty of the proceedings and falls within the permissible limits of the principle of disposition and discussion, establishes the provision of Article 219 of the Code of Civil Procedure, which allows, under certain conditions, the ancillary joinder of actions. The procedural legislator essentially extends \"procedural subsidiarity,\" which constitutes a permissible procedural manifestation, to the main procedural act of bringing an action. This thesis primarily addresses the permissibility of adding conditions to procedural acts, focuses on the concept of procedural subsidiarity as a permissible procedural manifestation, and attempts a historical review of the establishment of subsidiary joinder of actions and preventive judicial protection in Greek procedural law. Extensive reference is made to issues of ancillary joinder of actions and, in particular, to the controversial issue of ancillary joinder of multiple parties, to subsequent ancillary joinder, ancillary counterclaims, procedural issues relating to lis pendens, international jurisdiction, and competence, and analyses concerns regarding the exercise of legal remedies in the exercise of ancillary joinder of actions. Finally, ancillary joinder of actions is contrasted with preventive judicial protection as a form of conditional right of action."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η αγωγή υπό αίρεση, η επικουρική σώρευση αγωγών κατά το άρθρο 219 ΚΠολΔ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΑΛΗΜΙΣΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ","ALIMISIS APOSTOLOS"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η αποτελεσματική έννομη προστασία συνέχεται στενά με την «απαίτηση για μια λογική δίκη», η οποία επιτυγχάνεται μέσω της ορθολογικής οργάνωσης της διαδικασίας, που με τη σειρά της νομοτελειακά οδηγεί στην επιτάχυνση-συντόμευση της δίκης και στην αποσυμφόρηση των δικαστηρίων. Επειδή, όμως, η επιτάχυνση της διαδικασίας της πολιτικής δίκης δεν μπορεί να αποτελεί αυτοσκοπό, στο βωμό της οποίας θυσιάζεται η βεβαιότητα και η αποτελεσματικότητα της διαδικασίας, η αρχή της οικονομίας της δίκης ως έννοια γένους όλων των εκφάνσεων της «απαίτησης για λογική δίκη», που αίρει προσκόμματα και αποσκοπεί στην πληρέστερη έννομη προστασία, αναδεικνύεται σε αποφασιστική αρχή και υπόβαθρο για την επιτάχυνση και, συνάμα, την αποτελεσματικότητα της πολιτικής δίκης. Ο πρωταρχικός σκοπός της αρχής της οικονομίας της δίκης συνίσταται, έτσι, στην προστασία των ιδιωτικών δικαιωμάτων μέσω του περιορισμού του χρόνου διαδικασίας και της εξοικονόμησης δαπανών, τα όρια των οποίων φθάνουν μέχρι το σημείο της μη διακινδύνευσης της απρόσκοπτης επιδίκασης του δικαιώματος ή της βεβαιότητας της διαδικασίας. Στο πλαίσιο αυτό γίνεται δεκτό ότι η ανεξέλεγκτη εξάρτηση των διαδικαστικών πράξεων από αίρεση, παρά την ενδεχόμενη συμβολή αυτής στην ταχύτερη εκδίκαση των διαφορών, δεν πρέπει να θεωρείται παραδεκτή λόγω της προκαλούμενης αβεβαιότητας ή ακόμα και της άνευ σημασίας διόγκωσης των κατά βούληση των διαδίκων υποθέσεων εκδίκασης. Η άσκηση της αγωγής ως κομβικής για την έναρξη της διαδικασίας διαδικαστικής πράξης δεν εξαιρείται από τον γενικό αυτόν κανόνα. Ο δικονομικός νομοθέτης, όμως, λαμβάνοντας υπόψη του την ανάγκη για ευελιξία στην πολιτική δίκη, ευελιξία η οποία δεν πλήττει τη βεβαιότητα της διαδικασίας και εντάσσεται στα επιτρεπτά όρια της αρχής της διαθέσεως και της συζητήσεως θεσπίζει τη διάταξη του άρθρου 219 ΚΠολΔ, η οποία επιτρέπει υπό προϋποθέσεις την επικουρική σώρευση αγωγών. Ο δικονομικός νομοθέτης, ουσιαστικά, επεκτείνει τη «δικονομική επικουρικότητα», η οποία συνιστά επιτρεπτή δικονομική εκδήλωση, στην κύρια διαδικαστική πράξη της άσκησης της αγωγής. Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται σε πρώτο επίπεδο το επιτρεπτό της προσθήκης αιρέσεων στις διαδικαστικές πράξεις, εστιάζει στην έννοια της δικονομικής επικουρικότητας ως επιτρεπτής δικονομικής έκφανσης και επιχειρεί μια ιστορική αναδρομή στην καθιέρωση της επικουρικής σώρευσης αγωγών και της προληπτικής δικαστικής προστασίας στο ελληνικό δικονομικό δίκαιο. Εκτενής αναφορά γίνεται γύρω από ζητήματα της επικουρικής σώρευσης αγωγών και, ιδίως, στο αμφιλεγόμενο ζήτημα της επικουρικής εναγωγής πλειόνων, στην επιγενόμενη-επιβοηθητική επικουρική σώρευση, στην επικουρική ανταγωγή, σε διαδικαστικά ζητήματα που άπτονται της εκκρεμοδικίας, της διεθνούς δικαιοδοσίας, της αρμοδιότητας και αναλύονται προβληματισμοί ως προς την άσκηση ενδίκων μέσων επί της άσκησης επικουρικής σώρευσης αγωγής. Τέλος, αντιπαραβάλλεται από την επικουρική σώρευση αγωγών η προληπτική δικαστική προστασία ως μορφή υπό αίρεση επίδικου δικαιώματος αγωγής.","Effective legal protection is closely linked to the \"requirement for a fair trial,\" which is achieved through the rational organization of the process, which in turn leads to the acceleration and shortening of the trial and the decongestion of the courts. However, since speeding up civil proceedings cannot be an end in itself, at the expense of the certainty and effectiveness of the proceedings, the principle of procedural economy as a concept encompassing all aspects of the 'demand for a fair trial', which removes obstacles and aims at more complete legal protection, emerges as a decisive principle and basis for the acceleration and, at the same time, the effectiveness of civil proceedings. The primary purpose of the principle of procedural economy is thus to protect private rights by limiting the duration of proceedings and saving costs, the limits of which extend to the point of not jeopardizing the unimpeded adjudication of the right or the certainty of the proceedings. In this context, it is accepted that the uncontrolled dependence of procedural acts on conditions, despite its potential contribution to the faster adjudication of disputes, should not be considered acceptable due to the uncertainty it causes or even the insignificant increase in the number of cases brought before the courts at the discretion of the parties. The filing of a lawsuit as a key procedural act for the initiation of proceedings is not exempt from this general rule. However, the procedural legislator, taking into account the need for flexibility in civil proceedings, flexibility that does not undermine the certainty of the proceedings and falls within the permissible limits of the principle of disposition and discussion, establishes the provision of Article 219 of the Code of Civil Procedure, which allows, under certain conditions, the ancillary joinder of actions. The procedural legislator essentially extends \"procedural subsidiarity,\" which constitutes a permissible procedural manifestation, to the main procedural act of bringing an action. This thesis primarily addresses the permissibility of adding conditions to procedural acts, focuses on the concept of procedural subsidiarity as a permissible procedural manifestation, and attempts a historical review of the establishment of subsidiary joinder of actions and preventive judicial protection in Greek procedural law. Extensive reference is made to issues of ancillary joinder of actions and, in particular, to the controversial issue of ancillary joinder of multiple parties, to subsequent ancillary joinder, ancillary counterclaims, procedural issues relating to lis pendens, international jurisdiction, and competence, and analyses concerns regarding the exercise of legal remedies in the exercise of ancillary joinder of actions. Finally, ancillary joinder of actions is contrasted with preventive judicial protection as a form of conditional right of action."],"dc:identifier":["uoadl:5320595","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5320595"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η αγωγή υπό αίρεση, η επικουρική σώρευση αγωγών κατά το άρθρο 219 ΚΠολΔ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:33Z"}