{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5320963"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5320963","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η έννοια της διαδικασίας κατά τον ΚΠολΔ και ο ρόλος της στην πολιτική δίκη","abstract":"Στην παρούσα διπλωματική εργασία κεντρική είναι η έννοια της διαδικασίας εκδίκασης ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίων, η οποία δεν συνιστά διαδικαστική προϋπόθεση της δίκης, αλλά η εφαρμογή των δικονομικών κανόνων που συνιστούν την εκάστοτε διαδικασία ενεργοποιείται με βάση την φύση της εκδικαζόμενης διαφοράς. Στο πρώτο μέρος της διπλωματικής εργασίας αναλύεται συστηματικά το ζήτημα των διαφορετικών διαδικασιών εκδίκασης, με ανάδειξη των δικαιοπολιτικών λόγων που δικαιολογούν την ύπαρξη διαφορετικών διαδικασιών, και εξετάζονται οι διαφορετικές θεωρίες που έχουν διατυπωθεί ως προς το είδος της διαδικασίας. Στο δεύτερο μέρος παρουσιάζονται οι συνέπειες εισαγωγής ενδίκου βοηθήματος με εσφαλμένη διαδικασία, με ειδική αναφορά στην εφαρμογή του άρθρου 591 παρ. 6 ΚΠολΔ, το οποίο θεμελιώνει γενική αρχή διάσωσης του εισαγωγικού δικογράφου και αποτρέπει την τυπολατρική απόρριψη ενδίκων βοηθημάτων λόγω εισαγωγής με εσφαλμένη διαδικασία. Στο τρίτο μέρος, αναλύονται οι συνέπειες της εκδίκασης κατά εσφαλμένη διαδικασία στο πεδίο των ενδίκων μέσων, με παρουσίαση των σχετικών θεωριών και κριτική αποτίμηση της κρατούσας νομολογιακής άποψης περί της απόλυτης αρχής της μείζονος εύνοιας. Γίνεται δεκτό ότι η εκδίκαση κατά εσφαλμένη διαδικασία δεν θεμελιώνει αυτοτελώς λόγο έφεσης ή αναίρεσης, παρά μόνο εφόσον συνδέεται με συγκεκριμένη δικονομική παράβαση ή παρά τον νόμο κήρυξη απαραδέκτου. Στο τέταρτο και τελευταίο μέρος, εξετάζεται η ταυτότητα της διαδικασίας ως προϋπόθεση για τη σώρευση, τη συνεκδίκαση και την ανταγωγική άσκηση ενδίκων βοηθημάτων. Στο πλαίσιο αυτό, η απουσία ταυτότητας της διαδικασίας δεν οδηγεί αυτομάτως σε απαράδεκτο του ενδίκου βοηθήματος, αλλά κατά κανόνα επιβάλλει τον χωρισμό των υποθέσεων και την εκδίκασή τους κατά την προσήκουσα διαδικασία.","abstract_html":"Στην παρούσα διπλωματική εργασία κεντρική είναι η έννοια της διαδικασίας εκδίκασης ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίων, η οποία δεν συνιστά διαδικαστική προϋπόθεση της δίκης, αλλά η εφαρμογή των δικονομικών κανόνων που συνιστούν την εκάστοτε διαδικασία ενεργοποιείται με βάση την φύση της εκδικαζόμενης διαφοράς. Στο πρώτο μέρος της διπλωματικής εργασίας αναλύεται συστηματικά το ζήτημα των διαφορετικών διαδικασιών εκδίκασης, με ανάδειξη των δικαιοπολιτικών λόγων που δικαιολογούν την ύπαρξη διαφορετικών διαδικασιών, και εξετάζονται οι διαφορετικές θεωρίες που έχουν διατυπωθεί ως προς το είδος της διαδικασίας. Στο δεύτερο μέρος παρουσιάζονται οι συνέπειες εισαγωγής ενδίκου βοηθήματος με εσφαλμένη διαδικασία, με ειδική αναφορά στην εφαρμογή του άρθρου 591 παρ. 6 ΚΠολΔ, το οποίο θεμελιώνει γενική αρχή διάσωσης του εισαγωγικού δικογράφου και αποτρέπει την τυπολατρική απόρριψη ενδίκων βοηθημάτων λόγω εισαγωγής με εσφαλμένη διαδικασία. Στο τρίτο μέρος, αναλύονται οι συνέπειες της εκδίκασης κατά εσφαλμένη διαδικασία στο πεδίο των ενδίκων μέσων, με παρουσίαση των σχετικών θεωριών και κριτική αποτίμηση της κρατούσας νομολογιακής άποψης περί της απόλυτης αρχής της μείζονος εύνοιας. Γίνεται δεκτό ότι η εκδίκαση κατά εσφαλμένη διαδικασία δεν θεμελιώνει αυτοτελώς λόγο έφεσης ή αναίρεσης, παρά μόνο εφόσον συνδέεται με συγκεκριμένη δικονομική παράβαση ή παρά τον νόμο κήρυξη απαραδέκτου. Στο τέταρτο και τελευταίο μέρος, εξετάζεται η ταυτότητα της διαδικασίας ως προϋπόθεση για τη σώρευση, τη συνεκδίκαση και την ανταγωγική άσκηση ενδίκων βοηθημάτων. Στο πλαίσιο αυτό, η απουσία ταυτότητας της διαδικασίας δεν οδηγεί αυτομάτως σε απαράδεκτο του ενδίκου βοηθήματος, αλλά κατά κανόνα επιβάλλει τον χωρισμό των υποθέσεων και την εκδίκασή τους κατά την προσήκουσα διαδικασία.","abstract_has_math":false,"creators":["ΠΡΟΜΠΟΝΑ ΠΑΝΤΕΛΙΝΑ","PROMPONA PANTELINA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T06:41:33Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5320963"],"render_values":[{"text":"uoadl:5320963","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5320963","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5320963","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5320963","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΠΡΟΜΠΟΝΑ ΠΑΝΤΕΛΙΝΑ","PROMPONA PANTELINA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5320963","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5320963"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην παρούσα διπλωματική εργασία κεντρική είναι η έννοια της διαδικασίας εκδίκασης ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίων, η οποία δεν συνιστά διαδικαστική προϋπόθεση της δίκης, αλλά η εφαρμογή των δικονομικών κανόνων που συνιστούν την εκάστοτε διαδικασία ενεργοποιείται με βάση την φύση της εκδικαζόμενης διαφοράς. Στο πρώτο μέρος της διπλωματικής εργασίας αναλύεται συστηματικά το ζήτημα των διαφορετικών διαδικασιών εκδίκασης, με ανάδειξη των δικαιοπολιτικών λόγων που δικαιολογούν την ύπαρξη διαφορετικών διαδικασιών, και εξετάζονται οι διαφορετικές θεωρίες που έχουν διατυπωθεί ως προς το είδος της διαδικασίας. Στο δεύτερο μέρος παρουσιάζονται οι συνέπειες εισαγωγής ενδίκου βοηθήματος με εσφαλμένη διαδικασία, με ειδική αναφορά στην εφαρμογή του άρθρου 591 παρ. 6 ΚΠολΔ, το οποίο θεμελιώνει γενική αρχή διάσωσης του εισαγωγικού δικογράφου και αποτρέπει την τυπολατρική απόρριψη ενδίκων βοηθημάτων λόγω εισαγωγής με εσφαλμένη διαδικασία. Στο τρίτο μέρος, αναλύονται οι συνέπειες της εκδίκασης κατά εσφαλμένη διαδικασία στο πεδίο των ενδίκων μέσων, με παρουσίαση των σχετικών θεωριών και κριτική αποτίμηση της κρατούσας νομολογιακής άποψης περί της απόλυτης αρχής της μείζονος εύνοιας. Γίνεται δεκτό ότι η εκδίκαση κατά εσφαλμένη διαδικασία δεν θεμελιώνει αυτοτελώς λόγο έφεσης ή αναίρεσης, παρά μόνο εφόσον συνδέεται με συγκεκριμένη δικονομική παράβαση ή παρά τον νόμο κήρυξη απαραδέκτου. Στο τέταρτο και τελευταίο μέρος, εξετάζεται η ταυτότητα της διαδικασίας ως προϋπόθεση για τη σώρευση, τη συνεκδίκαση και την ανταγωγική άσκηση ενδίκων βοηθημάτων. Στο πλαίσιο αυτό, η απουσία ταυτότητας της διαδικασίας δεν οδηγεί αυτομάτως σε απαράδεκτο του ενδίκου βοηθήματος, αλλά κατά κανόνα επιβάλλει τον χωρισμό των υποθέσεων και την εκδίκασή τους κατά την προσήκουσα διαδικασία.","In the present master’s thesis, the concept of the procedure before the civil courts occupies a central place. Such procedure does not constitute a procedural prerequisite of the action; rather, the application of the procedural rules that form each specific procedure is triggered by the nature of the dispute being adjudicated. The first part of the thesis provides a systematic analysis of the different procedures, highlighting the legal-policy reasons that justify the existence of distinct procedures, and examines the various theories that have been developed regarding the nature of procedure. The second part addresses the consequences of bringing an action under an incorrect procedure, with particular emphasis on the application of Article 591(6) of the Code of Civil Procedure, which establishes a general principle of preserving the statement of claim and prevents the formalistic dismissal of actions solely on the ground that they were introduced under an incorrect procedure. The third part analyzes the consequences of adjudication under an incorrect procedure in the context of legal remedies, presenting the relevant theoretical approaches and offering a critical assessment of the prevailing case-law view concerning the absolute application of the principle of greatest favor. It is accepted that adjudication under an incorrect procedure does not, in itself, constitute an independent ground for appeal or cassation, unless it is linked to a specific procedural violation or to an unlawful declaration of inadmissibility. Finally, the fourth and last part examines the identity of the procedure as a prerequisite for the joinder, consolidation, and counterclaiming of actions. In this context, the absence of procedural identity does not automatically lead to the inadmissibility of the action, but as requires the separation of the cases and their adjudication under the appropriate procedure."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η έννοια της διαδικασίας κατά τον ΚΠολΔ και ο ρόλος της στην πολιτική δίκη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΠΡΟΜΠΟΝΑ ΠΑΝΤΕΛΙΝΑ","PROMPONA PANTELINA"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Στην παρούσα διπλωματική εργασία κεντρική είναι η έννοια της διαδικασίας εκδίκασης ενώπιον των πολιτικών δικαστηρίων, η οποία δεν συνιστά διαδικαστική προϋπόθεση της δίκης, αλλά η εφαρμογή των δικονομικών κανόνων που συνιστούν την εκάστοτε διαδικασία ενεργοποιείται με βάση την φύση της εκδικαζόμενης διαφοράς. Στο πρώτο μέρος της διπλωματικής εργασίας αναλύεται συστηματικά το ζήτημα των διαφορετικών διαδικασιών εκδίκασης, με ανάδειξη των δικαιοπολιτικών λόγων που δικαιολογούν την ύπαρξη διαφορετικών διαδικασιών, και εξετάζονται οι διαφορετικές θεωρίες που έχουν διατυπωθεί ως προς το είδος της διαδικασίας. Στο δεύτερο μέρος παρουσιάζονται οι συνέπειες εισαγωγής ενδίκου βοηθήματος με εσφαλμένη διαδικασία, με ειδική αναφορά στην εφαρμογή του άρθρου 591 παρ. 6 ΚΠολΔ, το οποίο θεμελιώνει γενική αρχή διάσωσης του εισαγωγικού δικογράφου και αποτρέπει την τυπολατρική απόρριψη ενδίκων βοηθημάτων λόγω εισαγωγής με εσφαλμένη διαδικασία. Στο τρίτο μέρος, αναλύονται οι συνέπειες της εκδίκασης κατά εσφαλμένη διαδικασία στο πεδίο των ενδίκων μέσων, με παρουσίαση των σχετικών θεωριών και κριτική αποτίμηση της κρατούσας νομολογιακής άποψης περί της απόλυτης αρχής της μείζονος εύνοιας. Γίνεται δεκτό ότι η εκδίκαση κατά εσφαλμένη διαδικασία δεν θεμελιώνει αυτοτελώς λόγο έφεσης ή αναίρεσης, παρά μόνο εφόσον συνδέεται με συγκεκριμένη δικονομική παράβαση ή παρά τον νόμο κήρυξη απαραδέκτου. Στο τέταρτο και τελευταίο μέρος, εξετάζεται η ταυτότητα της διαδικασίας ως προϋπόθεση για τη σώρευση, τη συνεκδίκαση και την ανταγωγική άσκηση ενδίκων βοηθημάτων. Στο πλαίσιο αυτό, η απουσία ταυτότητας της διαδικασίας δεν οδηγεί αυτομάτως σε απαράδεκτο του ενδίκου βοηθήματος, αλλά κατά κανόνα επιβάλλει τον χωρισμό των υποθέσεων και την εκδίκασή τους κατά την προσήκουσα διαδικασία.","In the present master’s thesis, the concept of the procedure before the civil courts occupies a central place. Such procedure does not constitute a procedural prerequisite of the action; rather, the application of the procedural rules that form each specific procedure is triggered by the nature of the dispute being adjudicated. The first part of the thesis provides a systematic analysis of the different procedures, highlighting the legal-policy reasons that justify the existence of distinct procedures, and examines the various theories that have been developed regarding the nature of procedure. The second part addresses the consequences of bringing an action under an incorrect procedure, with particular emphasis on the application of Article 591(6) of the Code of Civil Procedure, which establishes a general principle of preserving the statement of claim and prevents the formalistic dismissal of actions solely on the ground that they were introduced under an incorrect procedure. The third part analyzes the consequences of adjudication under an incorrect procedure in the context of legal remedies, presenting the relevant theoretical approaches and offering a critical assessment of the prevailing case-law view concerning the absolute application of the principle of greatest favor. It is accepted that adjudication under an incorrect procedure does not, in itself, constitute an independent ground for appeal or cassation, unless it is linked to a specific procedural violation or to an unlawful declaration of inadmissibility. Finally, the fourth and last part examines the identity of the procedure as a prerequisite for the joinder, consolidation, and counterclaiming of actions. In this context, the absence of procedural identity does not automatically lead to the inadmissibility of the action, but as requires the separation of the cases and their adjudication under the appropriate procedure."],"dc:identifier":["uoadl:5320963","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5320963"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η έννοια της διαδικασίας κατά τον ΚΠολΔ και ο ρόλος της στην πολιτική δίκη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:33Z"}