{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5321309"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5321309","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Τυχαία αφαίρεση σαρκωμάτων μαλακών μορίων. Η πρόγνωση και η αντιμετώπιση των προβλημάτων","abstract":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ։Τα σαρκώματα μαλακών μορίων συχνά εκλαμβάνονται αρχικά ως καλοήθη και έτσι καθυστερούν να αντιμετωπιστούν με τον κατάλληλο τρόπο και πολλές φορές αφαιρούνται αφήνοντας υπόλειμμα της μάζας στον ασθενή. Οι εκτομές αυτών γίνεται χωρίς πλάνο και έτσι αποκαλούνται τυχαίες και πολλές από αυτές υποβάλλονται σε επανάληψη για πλήρη αφαίρεση του σαρκώματος. Γίνεται αναφορά στην μετα ανάλυση των Larios και Mazzini που μελέτησαν ασθενείς που υποβλήθηκαν σε δεύτερη εκτομή μετά από μια τυχαία εκτομή. Μελέτηθηκαν τα συνολικά πέντε χρόνια επιβίωσης (OS), η πενταετή τοπική επιβίωση χωρίς υποτροπή (LRFS),το ποσοστό ακρωτηριασμού (AMP) και το ποσοστό χειρουργικής επέμβασης αποκατάστασης (PRS). ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ։ Η αναζήτηση στην μελέτη Larios Mazzini είχε ως αποτέλεσμα 462 άρθρα από το PubMed και 646 από το Embase αντίστοιχα. Μετά την αφαίρεση 384 διπλότυπων και με την προσθήκη δέκα άρθρων που εξετάστηκαν από χειρόγραφα αναλύθηκε και αξιολογήθηκε το περιεχόμενο 734 μοναδικών μελετών και τελικά αποκλείστηκαν 664. Συνολικά εν τέλει 43 μελέτες πληρούσαν τα κριτήρια καταλληλότητάς και τελικά συμπεριλήφθηκαν στην ανάλυσή. Δύο αξιολογητές (FL,GA) διεξήγαγαν ανεξάρτητα αξιολογήσεις ποιότητας χρησιμοποιώντας το εργαλείο ROBINS-I. Αυτό το εργαλείο συνιστάται από την CochraneCollaboration και χρησιμοποιείται για αξιολόγηση του κινδύνου μεροληψίας σε μη τυχαιοποιημένες μελέτες με παρέμβαση .Μελετήθηκαν και οι 43 μελέτες και συγκρίθηκαν τα αποτελέσματα μεταξύ προγραμματισμένων και μη προγραμματισμένων μεθόδων εκτομής. Η αξιολόγηση κάθε σταδίου κινδύνου μεροληψίας πραγματοποιήθηκε χρησιμοποιώντας το διαδικτυακό εργαλείο robvis. Αναλύθηκαν και οι τριάντα τρεις μελέτες και βρέθηκαν να εμπίπτουν στην κατηγορία του μέτριου κινδύνου μεροληψίας. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ։ Στην μελέτη Mazzini Larios συμπεριλήφθηκαν 16.946 ασθενείς με σαρκώματα μαλακών μορίων, από τους οποίους 6017 (35,5%) είχαν υποβληθεί σε προηγούμενη τυχαία εκτομή. Η παρουσία υπολειπόμενης νόσου μετά την επανεκτομή βρέθηκε σε 1429 ασθενείς και από αυτούς 850 (59%) είχαν θετική έκβαση. Ο αριθμός των ασθενών που περιλαμβάνονται σε κάθε μελέτη κυμαινόταν από 14 έως 3913 ασθενείς. Όλα τα άρθρα ήταν αναδρομικές μελέτες που δημοσιεύθηκαν στα αγγλικά μεταξύ 1987 και 2023. Η αναφερόμενη διάμεση ή μέση ηλικία ήταν η πέμπτη και έκτη δεκαετία της ζωής . Από τις 43 μελέτες 26 ανέφεραν πληροφορίες για το μέγεθος του όγκου με μεγαλύτερο μέσο όρο του μεγέθους των όγκων στην ομάδα των σχεδιασμένων εκτομών. Από 24 μελέτες που ανέφεραν πληροφορίες για το βάθος εντόπισης οι 22 ανέφεραν υψηλότερο ποσοστό για εν τω βάθει όγκους στην ομάδα των προγραμματισμένων μη τυχαίων εκτομών .Η ακτινοθεραπεία και η χημειοθεραπεία ήταν οι πιο χρησιμοποιημένες μέθοδοι επιπρόσθετης ογκολογικής θεραπείας. Η πιο κοινή εντόπιση ήταν το κάτω άκρο και ακολουθούσε το άνω άκρο και ο κορμός. Οι πιο κοινοί ιστολογικοί τύποι ήταν το αδιαφοροποίητο πλειομορφικό σάρκωμα, το λιποσάρκωμα και το συνοβιακό σάρκωμα. Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην επιβίωση στην 5ετία στις ομάδες με τυχαία ή μη εκτομή. Η τοπική υποτροπή όμως όπου παρουσιάστηκε αύξησε την θνητότητα. ΣΥΖΗΤΗΣΗ։ Η μελέτη των MAZZINI LARIOS μας έδειξε ότι η τυχαία εκτομή UE και η παρουσία όγκου στην επανεκτομή συσχετίστηκαν με χειρότερο ποσοστό υποτροπής του όγκου LRFS στην πενταετία. Αν και η τυχαία εκτομή UΕ δεν συσχετίστηκε με χειρότερη επιβίωση, η ανάπτυξη τοπικής υποτροπής συσχετίστηκε με χειρότερο ποσοστό επιβίωσης OS στην πενταετία. Δεν βρέθηκε διαφορά στα ποσοστά όπου χρειάστηκε χειρουργική επέμβαση με ακρωτηριασμό ή με πλαστική αποκατάσταση μεταξύ των ασθενών που έγινε τυχαία εκτομή και των ασθενών χωρίς τυχαία εκτομή . Μεταξύ των μελετών που συμπεριλήφτηκαν για την αξιολόγηση της υπολειπόμενης νόσου εντοπίστηκε ένα μέσο ποσοστό θετικότητας σχεδόν 60% στις βιοψίες μετά από την επανεκτομή. Αυτό σημαίνει ότι εάν επιλεγόταν μια προσέγγιση αναμονής πάνω από τους μισούς ασθενείς θα εμφάνιζαν αργότερα τον όγκο και θα είχαν μεγαλύτερη δυσκολία στην αντιμετωπισή του. Σημειώνεται η υψηλή σημασία της βιοψίας και της μαγνητικής τομογραφίας πριν την αφαίρεση των όγκων και η επαναξιολόγηση σε τυχαίες εκτομές της υποτροπής της νόσου με μαγνητική τομογραφία. Τέλος δεν βρέθηκε συσχέτιση μεταξύ μιας τυχαίας εκτομής και διενέργειας ακρωτηριασμού ή πλαστικής ανακατασκευής των άκρων όπου χρειάστηκε.","abstract_html":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ։Τα σαρκώματα μαλακών μορίων συχνά εκλαμβάνονται αρχικά ως καλοήθη και έτσι καθυστερούν να αντιμετωπιστούν με τον κατάλληλο τρόπο και πολλές φορές αφαιρούνται αφήνοντας υπόλειμμα της μάζας στον ασθενή. Οι εκτομές αυτών γίνεται χωρίς πλάνο και έτσι αποκαλούνται τυχαίες και πολλές από αυτές υποβάλλονται σε επανάληψη για πλήρη αφαίρεση του σαρκώματος. Γίνεται αναφορά στην μετα ανάλυση των Larios και Mazzini που μελέτησαν ασθενείς που υποβλήθηκαν σε δεύτερη εκτομή μετά από μια τυχαία εκτομή. Μελέτηθηκαν τα συνολικά πέντε χρόνια επιβίωσης (OS), η πενταετή τοπική επιβίωση χωρίς υποτροπή (LRFS),το ποσοστό ακρωτηριασμού (AMP) και το ποσοστό χειρουργικής επέμβασης αποκατάστασης (PRS). ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ։ Η αναζήτηση στην μελέτη Larios Mazzini είχε ως αποτέλεσμα 462 άρθρα από το PubMed και 646 από το Embase αντίστοιχα. Μετά την αφαίρεση 384 διπλότυπων και με την προσθήκη δέκα άρθρων που εξετάστηκαν από χειρόγραφα αναλύθηκε και αξιολογήθηκε το περιεχόμενο 734 μοναδικών μελετών και τελικά αποκλείστηκαν 664. Συνολικά εν τέλει 43 μελέτες πληρούσαν τα κριτήρια καταλληλότητάς και τελικά συμπεριλήφθηκαν στην ανάλυσή. Δύο αξιολογητές (FL,GA) διεξήγαγαν ανεξάρτητα αξιολογήσεις ποιότητας χρησιμοποιώντας το εργαλείο ROBINS-I. Αυτό το εργαλείο συνιστάται από την CochraneCollaboration και χρησιμοποιείται για αξιολόγηση του κινδύνου μεροληψίας σε μη τυχαιοποιημένες μελέτες με παρέμβαση .Μελετήθηκαν και οι 43 μελέτες και συγκρίθηκαν τα αποτελέσματα μεταξύ προγραμματισμένων και μη προγραμματισμένων μεθόδων εκτομής. Η αξιολόγηση κάθε σταδίου κινδύνου μεροληψίας πραγματοποιήθηκε χρησιμοποιώντας το διαδικτυακό εργαλείο robvis. Αναλύθηκαν και οι τριάντα τρεις μελέτες και βρέθηκαν να εμπίπτουν στην κατηγορία του μέτριου κινδύνου μεροληψίας. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ։ Στην μελέτη Mazzini Larios συμπεριλήφθηκαν 16.946 ασθενείς με σαρκώματα μαλακών μορίων, από τους οποίους 6017 (35,5%) είχαν υποβληθεί σε προηγούμενη τυχαία εκτομή. Η παρουσία υπολειπόμενης νόσου μετά την επανεκτομή βρέθηκε σε 1429 ασθενείς και από αυτούς 850 (59%) είχαν θετική έκβαση. Ο αριθμός των ασθενών που περιλαμβάνονται σε κάθε μελέτη κυμαινόταν από 14 έως 3913 ασθενείς. Όλα τα άρθρα ήταν αναδρομικές μελέτες που δημοσιεύθηκαν στα αγγλικά μεταξύ 1987 και 2023. Η αναφερόμενη διάμεση ή μέση ηλικία ήταν η πέμπτη και έκτη δεκαετία της ζωής . Από τις 43 μελέτες 26 ανέφεραν πληροφορίες για το μέγεθος του όγκου με μεγαλύτερο μέσο όρο του μεγέθους των όγκων στην ομάδα των σχεδιασμένων εκτομών. Από 24 μελέτες που ανέφεραν πληροφορίες για το βάθος εντόπισης οι 22 ανέφεραν υψηλότερο ποσοστό για εν τω βάθει όγκους στην ομάδα των προγραμματισμένων μη τυχαίων εκτομών .Η ακτινοθεραπεία και η χημειοθεραπεία ήταν οι πιο χρησιμοποιημένες μέθοδοι επιπρόσθετης ογκολογικής θεραπείας. Η πιο κοινή εντόπιση ήταν το κάτω άκρο και ακολουθούσε το άνω άκρο και ο κορμός. Οι πιο κοινοί ιστολογικοί τύποι ήταν το αδιαφοροποίητο πλειομορφικό σάρκωμα, το λιποσάρκωμα και το συνοβιακό σάρκωμα. Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην επιβίωση στην 5ετία στις ομάδες με τυχαία ή μη εκτομή. Η τοπική υποτροπή όμως όπου παρουσιάστηκε αύξησε την θνητότητα. ΣΥΖΗΤΗΣΗ։ Η μελέτη των MAZZINI LARIOS μας έδειξε ότι η τυχαία εκτομή UE και η παρουσία όγκου στην επανεκτομή συσχετίστηκαν με χειρότερο ποσοστό υποτροπής του όγκου LRFS στην πενταετία. Αν και η τυχαία εκτομή UΕ δεν συσχετίστηκε με χειρότερη επιβίωση, η ανάπτυξη τοπικής υποτροπής συσχετίστηκε με χειρότερο ποσοστό επιβίωσης OS στην πενταετία. Δεν βρέθηκε διαφορά στα ποσοστά όπου χρειάστηκε χειρουργική επέμβαση με ακρωτηριασμό ή με πλαστική αποκατάσταση μεταξύ των ασθενών που έγινε τυχαία εκτομή και των ασθενών χωρίς τυχαία εκτομή . Μεταξύ των μελετών που συμπεριλήφτηκαν για την αξιολόγηση της υπολειπόμενης νόσου εντοπίστηκε ένα μέσο ποσοστό θετικότητας σχεδόν 60% στις βιοψίες μετά από την επανεκτομή. Αυτό σημαίνει ότι εάν επιλεγόταν μια προσέγγιση αναμονής πάνω από τους μισούς ασθενείς θα εμφάνιζαν αργότερα τον όγκο και θα είχαν μεγαλύτερη δυσκολία στην αντιμετωπισή του. Σημειώνεται η υψηλή σημασία της βιοψίας και της μαγνητικής τομογραφίας πριν την αφαίρεση των όγκων και η επαναξιολόγηση σε τυχαίες εκτομές της υποτροπής της νόσου με μαγνητική τομογραφία. Τέλος δεν βρέθηκε συσχέτιση μεταξύ μιας τυχαίας εκτομής και διενέργειας ακρωτηριασμού ή πλαστικής ανακατασκευής των άκρων όπου χρειάστηκε.","abstract_has_math":false,"creators":["Προφητηλιώτης Γεώργιος","Profitiliotis Georgios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T06:41:35Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5321309"],"render_values":[{"text":"uoadl:5321309","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5321309","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5321309","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5321309","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Προφητηλιώτης Γεώργιος","Profitiliotis Georgios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5321309","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5321309"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ։Τα σαρκώματα μαλακών μορίων συχνά εκλαμβάνονται αρχικά ως καλοήθη και έτσι καθυστερούν να αντιμετωπιστούν με τον κατάλληλο τρόπο και πολλές φορές αφαιρούνται αφήνοντας υπόλειμμα της μάζας στον ασθενή. Οι εκτομές αυτών γίνεται χωρίς πλάνο και έτσι αποκαλούνται τυχαίες και πολλές από αυτές υποβάλλονται σε επανάληψη για πλήρη αφαίρεση του σαρκώματος. Γίνεται αναφορά στην μετα ανάλυση των Larios και Mazzini που μελέτησαν ασθενείς που υποβλήθηκαν σε δεύτερη εκτομή μετά από μια τυχαία εκτομή. Μελέτηθηκαν τα συνολικά πέντε χρόνια επιβίωσης (OS), η πενταετή τοπική επιβίωση χωρίς υποτροπή (LRFS),το ποσοστό ακρωτηριασμού (AMP) και το ποσοστό χειρουργικής επέμβασης αποκατάστασης (PRS). ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ։ Η αναζήτηση στην μελέτη Larios Mazzini είχε ως αποτέλεσμα 462 άρθρα από το PubMed και 646 από το Embase αντίστοιχα. Μετά την αφαίρεση 384 διπλότυπων και με την προσθήκη δέκα άρθρων που εξετάστηκαν από χειρόγραφα αναλύθηκε και αξιολογήθηκε το περιεχόμενο 734 μοναδικών μελετών και τελικά αποκλείστηκαν 664. Συνολικά εν τέλει 43 μελέτες πληρούσαν τα κριτήρια καταλληλότητάς και τελικά συμπεριλήφθηκαν στην ανάλυσή. Δύο αξιολογητές (FL,GA) διεξήγαγαν ανεξάρτητα αξιολογήσεις ποιότητας χρησιμοποιώντας το εργαλείο ROBINS-I. Αυτό το εργαλείο συνιστάται από την CochraneCollaboration και χρησιμοποιείται για αξιολόγηση του κινδύνου μεροληψίας σε μη τυχαιοποιημένες μελέτες με παρέμβαση .Μελετήθηκαν και οι 43 μελέτες και συγκρίθηκαν τα αποτελέσματα μεταξύ προγραμματισμένων και μη προγραμματισμένων μεθόδων εκτομής. Η αξιολόγηση κάθε σταδίου κινδύνου μεροληψίας πραγματοποιήθηκε χρησιμοποιώντας το διαδικτυακό εργαλείο robvis. Αναλύθηκαν και οι τριάντα τρεις μελέτες και βρέθηκαν να εμπίπτουν στην κατηγορία του μέτριου κινδύνου μεροληψίας. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ։ Στην μελέτη Mazzini Larios συμπεριλήφθηκαν 16.946 ασθενείς με σαρκώματα μαλακών μορίων, από τους οποίους 6017 (35,5%) είχαν υποβληθεί σε προηγούμενη τυχαία εκτομή. Η παρουσία υπολειπόμενης νόσου μετά την επανεκτομή βρέθηκε σε 1429 ασθενείς και από αυτούς 850 (59%) είχαν θετική έκβαση. Ο αριθμός των ασθενών που περιλαμβάνονται σε κάθε μελέτη κυμαινόταν από 14 έως 3913 ασθενείς. Όλα τα άρθρα ήταν αναδρομικές μελέτες που δημοσιεύθηκαν στα αγγλικά μεταξύ 1987 και 2023. Η αναφερόμενη διάμεση ή μέση ηλικία ήταν η πέμπτη και έκτη δεκαετία της ζωής . Από τις 43 μελέτες 26 ανέφεραν πληροφορίες για το μέγεθος του όγκου με μεγαλύτερο μέσο όρο του μεγέθους των όγκων στην ομάδα των σχεδιασμένων εκτομών. Από 24 μελέτες που ανέφεραν πληροφορίες για το βάθος εντόπισης οι 22 ανέφεραν υψηλότερο ποσοστό για εν τω βάθει όγκους στην ομάδα των προγραμματισμένων μη τυχαίων εκτομών .Η ακτινοθεραπεία και η χημειοθεραπεία ήταν οι πιο χρησιμοποιημένες μέθοδοι επιπρόσθετης ογκολογικής θεραπείας. Η πιο κοινή εντόπιση ήταν το κάτω άκρο και ακολουθούσε το άνω άκρο και ο κορμός. Οι πιο κοινοί ιστολογικοί τύποι ήταν το αδιαφοροποίητο πλειομορφικό σάρκωμα, το λιποσάρκωμα και το συνοβιακό σάρκωμα. Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην επιβίωση στην 5ετία στις ομάδες με τυχαία ή μη εκτομή. Η τοπική υποτροπή όμως όπου παρουσιάστηκε αύξησε την θνητότητα. ΣΥΖΗΤΗΣΗ։ Η μελέτη των MAZZINI LARIOS μας έδειξε ότι η τυχαία εκτομή UE και η παρουσία όγκου στην επανεκτομή συσχετίστηκαν με χειρότερο ποσοστό υποτροπής του όγκου LRFS στην πενταετία. Αν και η τυχαία εκτομή UΕ δεν συσχετίστηκε με χειρότερη επιβίωση, η ανάπτυξη τοπικής υποτροπής συσχετίστηκε με χειρότερο ποσοστό επιβίωσης OS στην πενταετία. Δεν βρέθηκε διαφορά στα ποσοστά όπου χρειάστηκε χειρουργική επέμβαση με ακρωτηριασμό ή με πλαστική αποκατάσταση μεταξύ των ασθενών που έγινε τυχαία εκτομή και των ασθενών χωρίς τυχαία εκτομή . Μεταξύ των μελετών που συμπεριλήφτηκαν για την αξιολόγηση της υπολειπόμενης νόσου εντοπίστηκε ένα μέσο ποσοστό θετικότητας σχεδόν 60% στις βιοψίες μετά από την επανεκτομή. Αυτό σημαίνει ότι εάν επιλεγόταν μια προσέγγιση αναμονής πάνω από τους μισούς ασθενείς θα εμφάνιζαν αργότερα τον όγκο και θα είχαν μεγαλύτερη δυσκολία στην αντιμετωπισή του. Σημειώνεται η υψηλή σημασία της βιοψίας και της μαγνητικής τομογραφίας πριν την αφαίρεση των όγκων και η επαναξιολόγηση σε τυχαίες εκτομές της υποτροπής της νόσου με μαγνητική τομογραφία. Τέλος δεν βρέθηκε συσχέτιση μεταξύ μιας τυχαίας εκτομής και διενέργειας ακρωτηριασμού ή πλαστικής ανακατασκευής των άκρων όπου χρειάστηκε.","INTRODUCTION Soft-tissue sarcomas are often initially misinterpreted as benign lesions, resulting in delayed and suboptimal treatment, and in many cases they are removed in a manner that leaves residual tumor in the patient. These resections are performed without proper preoperative planning and are therefore referred to as “unplanned excisions,” many of which subsequently require repeat surgery for complete tumor removal. Reference is made to the meta-analysis conducted by Larios and Mazzini, who examined patients undergoing a second excision after an unplanned primary excision. The outcomes assessed included overall 5-year survival (OS), 5-year local recurrence-free survival (LRFS), amputation rate (AMP), and the rate of reconstructive surgical procedures (PRS). METHODOLOGY The literature search in the Larios–Mazzini study yielded 462 articles from PubMed and 646 from Embase. After removing 384 duplicates and adding ten manually screened articles, a total of 734 unique studies were evaluated, of which 664 were excluded. Ultimately, 43 studies met the eligibility criteria and were included in the analysis. Two reviewers (FL, GA) independently performed quality assessments using the ROBINS-I tool, recommended by the Cochrane Collaboration for evaluating risk of bias in non-randomized interventional studies. All 43 studies were reviewed, comparing outcomes between planned and unplanned excisions. Risk-of-bias assessment at each stage was conducted using the online robvis tool. Thirty-three of the studies were found to fall into the moderate risk of bias category. RESULTS The Mazzini–Larios analysis included 16946 patients with soft-tissue sarcomas, of whom 6,017 (35.5%) had undergone a previous unplanned excision. Residual disease after re-excision was identified in 1,429 patients, with 850 of them (59%) showing positive findings. The sample size across studies ranged from 14 to 3,913 patients. All included articles were retrospective studies published in English between 1987 and 2023. The reported median or mean age fell within the fifth and sixth decades of life. Out of the 43 studies, 26 reported tumor size data, with larger mean tumor size observed in the planned-excision group. Of the 24 studies reporting tumor depth, 22 noted a higher proportion of deep-seated tumors in the planned-excision cohort. Radiotherapy and chemotherapy were the most frequently used adjunctive oncologic treatments. The most common tumor location was the lower extremity, followed by the upper extremity and the trunk. The most prevalent histologic subtypes were undifferentiated pleomorphic sarcoma, liposarcoma, and synovial sarcoma. No statistically significant difference was found in 5-year overall survival between planned and unplanned excision groups. However, the occurrence of local recurrence was associated with increased mortality. DISCUSSION The Mazzini–Larios study demonstrated that unplanned excision (UE) and the presence of residual tumor on re-excision were associated with worse 5-year local recurrence-free survival (LRFS). Although unplanned excision was not linked to poorer overall survival, the development of local recurrence correlated with worse 5-year overall survival (OS). No significant differences were found in amputation or reconstructive surgery rates between patients who had undergone unplanned excision and those who had not. Among the studies evaluating residual disease, the mean rate of positive findings on re-excision biopsies was nearly 60%. This indicates that if a “watch-and-wait” approach had been chosen, more than half of these patients would likely have later presented with recurrent or persistent disease, making management more challenging. The study underscores the critical importance of biopsy and MRI prior to tumor excision, as well as the role of MRI in reassessing cases of unplanned excisions for potential residual disease. Finally, no association was found between unplanned excision and the need for amputation or reconstructive limb surgery."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Τυχαία αφαίρεση σαρκωμάτων μαλακών μορίων. Η πρόγνωση και η αντιμετώπιση των προβλημάτων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Προφητηλιώτης Γεώργιος","Profitiliotis Georgios"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ։Τα σαρκώματα μαλακών μορίων συχνά εκλαμβάνονται αρχικά ως καλοήθη και έτσι καθυστερούν να αντιμετωπιστούν με τον κατάλληλο τρόπο και πολλές φορές αφαιρούνται αφήνοντας υπόλειμμα της μάζας στον ασθενή. Οι εκτομές αυτών γίνεται χωρίς πλάνο και έτσι αποκαλούνται τυχαίες και πολλές από αυτές υποβάλλονται σε επανάληψη για πλήρη αφαίρεση του σαρκώματος. Γίνεται αναφορά στην μετα ανάλυση των Larios και Mazzini που μελέτησαν ασθενείς που υποβλήθηκαν σε δεύτερη εκτομή μετά από μια τυχαία εκτομή. Μελέτηθηκαν τα συνολικά πέντε χρόνια επιβίωσης (OS), η πενταετή τοπική επιβίωση χωρίς υποτροπή (LRFS),το ποσοστό ακρωτηριασμού (AMP) και το ποσοστό χειρουργικής επέμβασης αποκατάστασης (PRS). ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ։ Η αναζήτηση στην μελέτη Larios Mazzini είχε ως αποτέλεσμα 462 άρθρα από το PubMed και 646 από το Embase αντίστοιχα. Μετά την αφαίρεση 384 διπλότυπων και με την προσθήκη δέκα άρθρων που εξετάστηκαν από χειρόγραφα αναλύθηκε και αξιολογήθηκε το περιεχόμενο 734 μοναδικών μελετών και τελικά αποκλείστηκαν 664. Συνολικά εν τέλει 43 μελέτες πληρούσαν τα κριτήρια καταλληλότητάς και τελικά συμπεριλήφθηκαν στην ανάλυσή. Δύο αξιολογητές (FL,GA) διεξήγαγαν ανεξάρτητα αξιολογήσεις ποιότητας χρησιμοποιώντας το εργαλείο ROBINS-I. Αυτό το εργαλείο συνιστάται από την CochraneCollaboration και χρησιμοποιείται για αξιολόγηση του κινδύνου μεροληψίας σε μη τυχαιοποιημένες μελέτες με παρέμβαση .Μελετήθηκαν και οι 43 μελέτες και συγκρίθηκαν τα αποτελέσματα μεταξύ προγραμματισμένων και μη προγραμματισμένων μεθόδων εκτομής. Η αξιολόγηση κάθε σταδίου κινδύνου μεροληψίας πραγματοποιήθηκε χρησιμοποιώντας το διαδικτυακό εργαλείο robvis. Αναλύθηκαν και οι τριάντα τρεις μελέτες και βρέθηκαν να εμπίπτουν στην κατηγορία του μέτριου κινδύνου μεροληψίας. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ։ Στην μελέτη Mazzini Larios συμπεριλήφθηκαν 16.946 ασθενείς με σαρκώματα μαλακών μορίων, από τους οποίους 6017 (35,5%) είχαν υποβληθεί σε προηγούμενη τυχαία εκτομή. Η παρουσία υπολειπόμενης νόσου μετά την επανεκτομή βρέθηκε σε 1429 ασθενείς και από αυτούς 850 (59%) είχαν θετική έκβαση. Ο αριθμός των ασθενών που περιλαμβάνονται σε κάθε μελέτη κυμαινόταν από 14 έως 3913 ασθενείς. Όλα τα άρθρα ήταν αναδρομικές μελέτες που δημοσιεύθηκαν στα αγγλικά μεταξύ 1987 και 2023. Η αναφερόμενη διάμεση ή μέση ηλικία ήταν η πέμπτη και έκτη δεκαετία της ζωής . Από τις 43 μελέτες 26 ανέφεραν πληροφορίες για το μέγεθος του όγκου με μεγαλύτερο μέσο όρο του μεγέθους των όγκων στην ομάδα των σχεδιασμένων εκτομών. Από 24 μελέτες που ανέφεραν πληροφορίες για το βάθος εντόπισης οι 22 ανέφεραν υψηλότερο ποσοστό για εν τω βάθει όγκους στην ομάδα των προγραμματισμένων μη τυχαίων εκτομών .Η ακτινοθεραπεία και η χημειοθεραπεία ήταν οι πιο χρησιμοποιημένες μέθοδοι επιπρόσθετης ογκολογικής θεραπείας. Η πιο κοινή εντόπιση ήταν το κάτω άκρο και ακολουθούσε το άνω άκρο και ο κορμός. Οι πιο κοινοί ιστολογικοί τύποι ήταν το αδιαφοροποίητο πλειομορφικό σάρκωμα, το λιποσάρκωμα και το συνοβιακό σάρκωμα. Δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην επιβίωση στην 5ετία στις ομάδες με τυχαία ή μη εκτομή. Η τοπική υποτροπή όμως όπου παρουσιάστηκε αύξησε την θνητότητα. ΣΥΖΗΤΗΣΗ։ Η μελέτη των MAZZINI LARIOS μας έδειξε ότι η τυχαία εκτομή UE και η παρουσία όγκου στην επανεκτομή συσχετίστηκαν με χειρότερο ποσοστό υποτροπής του όγκου LRFS στην πενταετία. Αν και η τυχαία εκτομή UΕ δεν συσχετίστηκε με χειρότερη επιβίωση, η ανάπτυξη τοπικής υποτροπής συσχετίστηκε με χειρότερο ποσοστό επιβίωσης OS στην πενταετία. Δεν βρέθηκε διαφορά στα ποσοστά όπου χρειάστηκε χειρουργική επέμβαση με ακρωτηριασμό ή με πλαστική αποκατάσταση μεταξύ των ασθενών που έγινε τυχαία εκτομή και των ασθενών χωρίς τυχαία εκτομή . Μεταξύ των μελετών που συμπεριλήφτηκαν για την αξιολόγηση της υπολειπόμενης νόσου εντοπίστηκε ένα μέσο ποσοστό θετικότητας σχεδόν 60% στις βιοψίες μετά από την επανεκτομή. Αυτό σημαίνει ότι εάν επιλεγόταν μια προσέγγιση αναμονής πάνω από τους μισούς ασθενείς θα εμφάνιζαν αργότερα τον όγκο και θα είχαν μεγαλύτερη δυσκολία στην αντιμετωπισή του. Σημειώνεται η υψηλή σημασία της βιοψίας και της μαγνητικής τομογραφίας πριν την αφαίρεση των όγκων και η επαναξιολόγηση σε τυχαίες εκτομές της υποτροπής της νόσου με μαγνητική τομογραφία. Τέλος δεν βρέθηκε συσχέτιση μεταξύ μιας τυχαίας εκτομής και διενέργειας ακρωτηριασμού ή πλαστικής ανακατασκευής των άκρων όπου χρειάστηκε.","INTRODUCTION Soft-tissue sarcomas are often initially misinterpreted as benign lesions, resulting in delayed and suboptimal treatment, and in many cases they are removed in a manner that leaves residual tumor in the patient. These resections are performed without proper preoperative planning and are therefore referred to as “unplanned excisions,” many of which subsequently require repeat surgery for complete tumor removal. Reference is made to the meta-analysis conducted by Larios and Mazzini, who examined patients undergoing a second excision after an unplanned primary excision. The outcomes assessed included overall 5-year survival (OS), 5-year local recurrence-free survival (LRFS), amputation rate (AMP), and the rate of reconstructive surgical procedures (PRS). METHODOLOGY The literature search in the Larios–Mazzini study yielded 462 articles from PubMed and 646 from Embase. After removing 384 duplicates and adding ten manually screened articles, a total of 734 unique studies were evaluated, of which 664 were excluded. Ultimately, 43 studies met the eligibility criteria and were included in the analysis. Two reviewers (FL, GA) independently performed quality assessments using the ROBINS-I tool, recommended by the Cochrane Collaboration for evaluating risk of bias in non-randomized interventional studies. All 43 studies were reviewed, comparing outcomes between planned and unplanned excisions. Risk-of-bias assessment at each stage was conducted using the online robvis tool. Thirty-three of the studies were found to fall into the moderate risk of bias category. RESULTS The Mazzini–Larios analysis included 16946 patients with soft-tissue sarcomas, of whom 6,017 (35.5%) had undergone a previous unplanned excision. Residual disease after re-excision was identified in 1,429 patients, with 850 of them (59%) showing positive findings. The sample size across studies ranged from 14 to 3,913 patients. All included articles were retrospective studies published in English between 1987 and 2023. The reported median or mean age fell within the fifth and sixth decades of life. Out of the 43 studies, 26 reported tumor size data, with larger mean tumor size observed in the planned-excision group. Of the 24 studies reporting tumor depth, 22 noted a higher proportion of deep-seated tumors in the planned-excision cohort. Radiotherapy and chemotherapy were the most frequently used adjunctive oncologic treatments. The most common tumor location was the lower extremity, followed by the upper extremity and the trunk. The most prevalent histologic subtypes were undifferentiated pleomorphic sarcoma, liposarcoma, and synovial sarcoma. No statistically significant difference was found in 5-year overall survival between planned and unplanned excision groups. However, the occurrence of local recurrence was associated with increased mortality. DISCUSSION The Mazzini–Larios study demonstrated that unplanned excision (UE) and the presence of residual tumor on re-excision were associated with worse 5-year local recurrence-free survival (LRFS). Although unplanned excision was not linked to poorer overall survival, the development of local recurrence correlated with worse 5-year overall survival (OS). No significant differences were found in amputation or reconstructive surgery rates between patients who had undergone unplanned excision and those who had not. Among the studies evaluating residual disease, the mean rate of positive findings on re-excision biopsies was nearly 60%. This indicates that if a “watch-and-wait” approach had been chosen, more than half of these patients would likely have later presented with recurrent or persistent disease, making management more challenging. The study underscores the critical importance of biopsy and MRI prior to tumor excision, as well as the role of MRI in reassessing cases of unplanned excisions for potential residual disease. Finally, no association was found between unplanned excision and the need for amputation or reconstructive limb surgery."],"dc:identifier":["uoadl:5321309","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5321309"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Τυχαία αφαίρεση σαρκωμάτων μαλακών μορίων. Η πρόγνωση και η αντιμετώπιση των προβλημάτων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:35Z"}