{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5321343"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5321343","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Πολιτική ανυπακοή και υποχρέωση υπακοής του Νόμου : Μια κρίσιμη συζήτηση μεταξύ Φιλοσόφων","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία ασχολείται με το περίπλοκο φαινόμενο της πολιτικής ανυπακοής στις σύγχρονες αντιπροσωπευτικές φιλελεύθερες δημοκρατίες, αντιπαραβάλλοντας τις απόψεις τριών εξεχόντων στοχαστών, ο καθένας εκ των οποίων έχει χαράξει ένα ξεχωριστό μονοπάτι στη θεωρητική επεξεργασία της πολιτικής ανυπακοής. Ωστόσο, η διπλωματική αυτή εργασία εμβαθύνει περαιτέρω στην προαναφερθείσα προβληματική, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι η πολιτική ανυπακοή δεν μπορεί να περιοριστεί αυστηρά στο δίπολο ιδανικών και μη-ιδανικών θεωριών, αλλά μπορεί -και πιθανώς θα έπρεπε- να εξεταστεί μέσα από το πλαίσιο μιας μεταηθικής αναζήτησης της συλλογικής ηθικής αλήθειας στις δημοκρατικές κοινωνίες, μιας αναζήτησης που περνάει μέσα από τον μηχανισμό της διαβουλευτικής δημοκρατίας ως ενός καθαυτού ηθικού μηχανισμού που επιτρέπει τη συλλογική συμμετοχή και μεγιστοποιεί τις δυνατότητες αναζήτησης της αλήθειας της δημοκρατίας. Το επιλεγμένο μοντέλο δημοκρατίας που καθιστά την αναζήτηση της αλήθειας όχι μόνο δυνατή αλλά και επιθυμητή είναι ιδιαίτερα η επιστημική δημοκρατία. Η ιδέα της επιστημικής διαβουλευτικής δημοκρατίας είναι η βάση πάνω στην οποία η πολιτική ανυπακοή μπορεί να αποτελέσει με επιτυχία το μέσο με το οποίο οι πολιτικοί και ηθικοί αυτουργοί μπορούν να αναζητήσουν περαιτέρω την ηθική αλήθεια στις πολιτικές τους κοινότητες και να αποκαταστήσουν την πολιτική συμμετοχή τους ως ελεύθερα, ίσα και αυτόνομα ηθικά πρόσωπα, ειδικά όταν η διαβούλευση δεν έχει καταφέρει να τους αντιμετωπίσει ως τέτοια, δυνάμει ενός εξωδιαδικαστικού κριτηρίου ορθότητας των πλειοψηφικά ειλημμένων αποφάσεων. Αυτό που επιχειρεί επίσης να αναδείξει η εργασία αυτή είναι η ένταση μεταξύ της πολιτικής ανυπακοής και της πολιτικής υποχρέωσης, δηλαδή του καθήκοντος υπακοής στον Νόμο. Το επιχείρημα της επιστημικής διαβουλευτικής δημοκρατίας ως συλλογικού μηχανισμού αναζήτησης της αλήθειας ή της ικανότητας της δημοκρατίας να παράγει όχι μόνο νομιμοποιημένες -δηλαδή κατάλληλες προς εξαναγκασμό- αλλά και ορθές αποφάσεις χρησιμεύει ως δικαιολογητική βάση του δικαιώματος στην πολιτική ανυπακοή, ειδικά όταν οι ηθικές προϋποθέσεις αυτού του μηχανισμού έχουν αποτύχει εν όλω ή εν μέρει, υπερβαίνοντας τα παραδείγματα της απλής εργαλειοποίησης για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης ή της ατομικής έκφρασης ηθικής συνείδησης. Η ηθική ορθότητα κατόπιν της Δημόσιας Χρήσης του Λόγου ως αναβαθμός της νομιμοποίησης των πολιτικών πολιτικών αποφάσεων αυξάνει την δεσμευτικότητα του δικαίου εκ του περιεχομένου του και όχι λόγω της θέσπισής του. Η πολιτική ανυπακοή αναδεικνύεται ως το μέσο εκείνο που δύναται να αποκαταστήσει την διαβούλευση και λόγω της αμεσότητάς της να αυξήσει την λεγόμενη \"δημοκρατική εντροπία\".","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία ασχολείται με το περίπλοκο φαινόμενο της πολιτικής ανυπακοής στις σύγχρονες αντιπροσωπευτικές φιλελεύθερες δημοκρατίες, αντιπαραβάλλοντας τις απόψεις τριών εξεχόντων στοχαστών, ο καθένας εκ των οποίων έχει χαράξει ένα ξεχωριστό μονοπάτι στη θεωρητική επεξεργασία της πολιτικής ανυπακοής. Ωστόσο, η διπλωματική αυτή εργασία εμβαθύνει περαιτέρω στην προαναφερθείσα προβληματική, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι η πολιτική ανυπακοή δεν μπορεί να περιοριστεί αυστηρά στο δίπολο ιδανικών και μη-ιδανικών θεωριών, αλλά μπορεί -και πιθανώς θα έπρεπε- να εξεταστεί μέσα από το πλαίσιο μιας μεταηθικής αναζήτησης της συλλογικής ηθικής αλήθειας στις δημοκρατικές κοινωνίες, μιας αναζήτησης που περνάει μέσα από τον μηχανισμό της διαβουλευτικής δημοκρατίας ως ενός καθαυτού ηθικού μηχανισμού που επιτρέπει τη συλλογική συμμετοχή και μεγιστοποιεί τις δυνατότητες αναζήτησης της αλήθειας της δημοκρατίας. Το επιλεγμένο μοντέλο δημοκρατίας που καθιστά την αναζήτηση της αλήθειας όχι μόνο δυνατή αλλά και επιθυμητή είναι ιδιαίτερα η επιστημική δημοκρατία. Η ιδέα της επιστημικής διαβουλευτικής δημοκρατίας είναι η βάση πάνω στην οποία η πολιτική ανυπακοή μπορεί να αποτελέσει με επιτυχία το μέσο με το οποίο οι πολιτικοί και ηθικοί αυτουργοί μπορούν να αναζητήσουν περαιτέρω την ηθική αλήθεια στις πολιτικές τους κοινότητες και να αποκαταστήσουν την πολιτική συμμετοχή τους ως ελεύθερα, ίσα και αυτόνομα ηθικά πρόσωπα, ειδικά όταν η διαβούλευση δεν έχει καταφέρει να τους αντιμετωπίσει ως τέτοια, δυνάμει ενός εξωδιαδικαστικού κριτηρίου ορθότητας των πλειοψηφικά ειλημμένων αποφάσεων. Αυτό που επιχειρεί επίσης να αναδείξει η εργασία αυτή είναι η ένταση μεταξύ της πολιτικής ανυπακοής και της πολιτικής υποχρέωσης, δηλαδή του καθήκοντος υπακοής στον Νόμο. Το επιχείρημα της επιστημικής διαβουλευτικής δημοκρατίας ως συλλογικού μηχανισμού αναζήτησης της αλήθειας ή της ικανότητας της δημοκρατίας να παράγει όχι μόνο νομιμοποιημένες -δηλαδή κατάλληλες προς εξαναγκασμό- αλλά και ορθές αποφάσεις χρησιμεύει ως δικαιολογητική βάση του δικαιώματος στην πολιτική ανυπακοή, ειδικά όταν οι ηθικές προϋποθέσεις αυτού του μηχανισμού έχουν αποτύχει εν όλω ή εν μέρει, υπερβαίνοντας τα παραδείγματα της απλής εργαλειοποίησης για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης ή της ατομικής έκφρασης ηθικής συνείδησης. Η ηθική ορθότητα κατόπιν της Δημόσιας Χρήσης του Λόγου ως αναβαθμός της νομιμοποίησης των πολιτικών πολιτικών αποφάσεων αυξάνει την δεσμευτικότητα του δικαίου εκ του περιεχομένου του και όχι λόγω της θέσπισής του. Η πολιτική ανυπακοή αναδεικνύεται ως το μέσο εκείνο που δύναται να αποκαταστήσει την διαβούλευση και λόγω της αμεσότητάς της να αυξήσει την λεγόμενη &quot;δημοκρατική εντροπία&quot;.","abstract_has_math":false,"creators":["ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑ","PAPANIKOLAOU DIONYSIA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T06:41:35Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5321343"],"render_values":[{"text":"uoadl:5321343","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5321343","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5321343","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5321343","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑ","PAPANIKOLAOU DIONYSIA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5321343","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5321343"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία ασχολείται με το περίπλοκο φαινόμενο της πολιτικής ανυπακοής στις σύγχρονες αντιπροσωπευτικές φιλελεύθερες δημοκρατίες, αντιπαραβάλλοντας τις απόψεις τριών εξεχόντων στοχαστών, ο καθένας εκ των οποίων έχει χαράξει ένα ξεχωριστό μονοπάτι στη θεωρητική επεξεργασία της πολιτικής ανυπακοής. Ωστόσο, η διπλωματική αυτή εργασία εμβαθύνει περαιτέρω στην προαναφερθείσα προβληματική, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι η πολιτική ανυπακοή δεν μπορεί να περιοριστεί αυστηρά στο δίπολο ιδανικών και μη-ιδανικών θεωριών, αλλά μπορεί -και πιθανώς θα έπρεπε- να εξεταστεί μέσα από το πλαίσιο μιας μεταηθικής αναζήτησης της συλλογικής ηθικής αλήθειας στις δημοκρατικές κοινωνίες, μιας αναζήτησης που περνάει μέσα από τον μηχανισμό της διαβουλευτικής δημοκρατίας ως ενός καθαυτού ηθικού μηχανισμού που επιτρέπει τη συλλογική συμμετοχή και μεγιστοποιεί τις δυνατότητες αναζήτησης της αλήθειας της δημοκρατίας. Το επιλεγμένο μοντέλο δημοκρατίας που καθιστά την αναζήτηση της αλήθειας όχι μόνο δυνατή αλλά και επιθυμητή είναι ιδιαίτερα η επιστημική δημοκρατία. Η ιδέα της επιστημικής διαβουλευτικής δημοκρατίας είναι η βάση πάνω στην οποία η πολιτική ανυπακοή μπορεί να αποτελέσει με επιτυχία το μέσο με το οποίο οι πολιτικοί και ηθικοί αυτουργοί μπορούν να αναζητήσουν περαιτέρω την ηθική αλήθεια στις πολιτικές τους κοινότητες και να αποκαταστήσουν την πολιτική συμμετοχή τους ως ελεύθερα, ίσα και αυτόνομα ηθικά πρόσωπα, ειδικά όταν η διαβούλευση δεν έχει καταφέρει να τους αντιμετωπίσει ως τέτοια, δυνάμει ενός εξωδιαδικαστικού κριτηρίου ορθότητας των πλειοψηφικά ειλημμένων αποφάσεων. Αυτό που επιχειρεί επίσης να αναδείξει η εργασία αυτή είναι η ένταση μεταξύ της πολιτικής ανυπακοής και της πολιτικής υποχρέωσης, δηλαδή του καθήκοντος υπακοής στον Νόμο. Το επιχείρημα της επιστημικής διαβουλευτικής δημοκρατίας ως συλλογικού μηχανισμού αναζήτησης της αλήθειας ή της ικανότητας της δημοκρατίας να παράγει όχι μόνο νομιμοποιημένες -δηλαδή κατάλληλες προς εξαναγκασμό- αλλά και ορθές αποφάσεις χρησιμεύει ως δικαιολογητική βάση του δικαιώματος στην πολιτική ανυπακοή, ειδικά όταν οι ηθικές προϋποθέσεις αυτού του μηχανισμού έχουν αποτύχει εν όλω ή εν μέρει, υπερβαίνοντας τα παραδείγματα της απλής εργαλειοποίησης για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης ή της ατομικής έκφρασης ηθικής συνείδησης. Η ηθική ορθότητα κατόπιν της Δημόσιας Χρήσης του Λόγου ως αναβαθμός της νομιμοποίησης των πολιτικών πολιτικών αποφάσεων αυξάνει την δεσμευτικότητα του δικαίου εκ του περιεχομένου του και όχι λόγω της θέσπισής του. Η πολιτική ανυπακοή αναδεικνύεται ως το μέσο εκείνο που δύναται να αποκαταστήσει την διαβούλευση και λόγω της αμεσότητάς της να αυξήσει την λεγόμενη \"δημοκρατική εντροπία\".","The thesis at hand deals with the intricate phenomenon of civil disobedience in modern representative liberal democracies by juxtaposing the views of three prominent thinkers who respectively have blazed a distinctive trail in the theoretical processing of civil disobedience. But this thesis delves further into the abovementioned problematic thrusting the argument that civil disobedience cannot be strictly confined in the ideal and non-ideal theory binary but can -and probably should- be examined through the scope of a meta-ethical quest of collective moral truth in democratic societies, a quest that necessarily passes through the mechanism of deliberative democracy as a moral device in its own merit that enables collective participation and maximizes democracy's truth seeking capabilities. The chosen model of democracy that makes the case of truth seeking not only possible but also desirable is particularly epistemic democracy. The idea of epistemic deliberative democracy is the basis upon which civil disobedience can successfully be the means by which political and moral agents can further seek the moral truth in their political societies and restore political participation as free, equal and autonomous moral agents, especially when deliberation has failed to treat them as such, in virtue of an extra-procedural criterion of rightness of mere majoritarian decision-making. What this thesis also attempts to showcase is the tension between civil disobedience and political obligation, ie the duty to obey the law. The argument of epistemic deliberative democracy as a collective truth-seeking mechanism or the ability of democracy to produce not only legitimate but also right decisions serves as the justificatory base of a right to civil disobedience especially when the moral prerequisites of this mechanism have wholly or partly failed, moving beyond the paradigms of mere instrumentality to restore justice or individual expression of moral conscience. Moral rightness as a level of legitimacy of political decisions increases the bindingness of law by its content and not by its enactment. Civil disobedience emerges as the means that can restore deliberation and, due to its immediacy and directness, increase the so-called \"democratic entropy\"."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Πολιτική ανυπακοή και υποχρέωση υπακοής του Νόμου : Μια κρίσιμη συζήτηση μεταξύ Φιλοσόφων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑ","PAPANIKOLAOU DIONYSIA"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία ασχολείται με το περίπλοκο φαινόμενο της πολιτικής ανυπακοής στις σύγχρονες αντιπροσωπευτικές φιλελεύθερες δημοκρατίες, αντιπαραβάλλοντας τις απόψεις τριών εξεχόντων στοχαστών, ο καθένας εκ των οποίων έχει χαράξει ένα ξεχωριστό μονοπάτι στη θεωρητική επεξεργασία της πολιτικής ανυπακοής. Ωστόσο, η διπλωματική αυτή εργασία εμβαθύνει περαιτέρω στην προαναφερθείσα προβληματική, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι η πολιτική ανυπακοή δεν μπορεί να περιοριστεί αυστηρά στο δίπολο ιδανικών και μη-ιδανικών θεωριών, αλλά μπορεί -και πιθανώς θα έπρεπε- να εξεταστεί μέσα από το πλαίσιο μιας μεταηθικής αναζήτησης της συλλογικής ηθικής αλήθειας στις δημοκρατικές κοινωνίες, μιας αναζήτησης που περνάει μέσα από τον μηχανισμό της διαβουλευτικής δημοκρατίας ως ενός καθαυτού ηθικού μηχανισμού που επιτρέπει τη συλλογική συμμετοχή και μεγιστοποιεί τις δυνατότητες αναζήτησης της αλήθειας της δημοκρατίας. Το επιλεγμένο μοντέλο δημοκρατίας που καθιστά την αναζήτηση της αλήθειας όχι μόνο δυνατή αλλά και επιθυμητή είναι ιδιαίτερα η επιστημική δημοκρατία. Η ιδέα της επιστημικής διαβουλευτικής δημοκρατίας είναι η βάση πάνω στην οποία η πολιτική ανυπακοή μπορεί να αποτελέσει με επιτυχία το μέσο με το οποίο οι πολιτικοί και ηθικοί αυτουργοί μπορούν να αναζητήσουν περαιτέρω την ηθική αλήθεια στις πολιτικές τους κοινότητες και να αποκαταστήσουν την πολιτική συμμετοχή τους ως ελεύθερα, ίσα και αυτόνομα ηθικά πρόσωπα, ειδικά όταν η διαβούλευση δεν έχει καταφέρει να τους αντιμετωπίσει ως τέτοια, δυνάμει ενός εξωδιαδικαστικού κριτηρίου ορθότητας των πλειοψηφικά ειλημμένων αποφάσεων. Αυτό που επιχειρεί επίσης να αναδείξει η εργασία αυτή είναι η ένταση μεταξύ της πολιτικής ανυπακοής και της πολιτικής υποχρέωσης, δηλαδή του καθήκοντος υπακοής στον Νόμο. Το επιχείρημα της επιστημικής διαβουλευτικής δημοκρατίας ως συλλογικού μηχανισμού αναζήτησης της αλήθειας ή της ικανότητας της δημοκρατίας να παράγει όχι μόνο νομιμοποιημένες -δηλαδή κατάλληλες προς εξαναγκασμό- αλλά και ορθές αποφάσεις χρησιμεύει ως δικαιολογητική βάση του δικαιώματος στην πολιτική ανυπακοή, ειδικά όταν οι ηθικές προϋποθέσεις αυτού του μηχανισμού έχουν αποτύχει εν όλω ή εν μέρει, υπερβαίνοντας τα παραδείγματα της απλής εργαλειοποίησης για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης ή της ατομικής έκφρασης ηθικής συνείδησης. Η ηθική ορθότητα κατόπιν της Δημόσιας Χρήσης του Λόγου ως αναβαθμός της νομιμοποίησης των πολιτικών πολιτικών αποφάσεων αυξάνει την δεσμευτικότητα του δικαίου εκ του περιεχομένου του και όχι λόγω της θέσπισής του. Η πολιτική ανυπακοή αναδεικνύεται ως το μέσο εκείνο που δύναται να αποκαταστήσει την διαβούλευση και λόγω της αμεσότητάς της να αυξήσει την λεγόμενη \"δημοκρατική εντροπία\".","The thesis at hand deals with the intricate phenomenon of civil disobedience in modern representative liberal democracies by juxtaposing the views of three prominent thinkers who respectively have blazed a distinctive trail in the theoretical processing of civil disobedience. But this thesis delves further into the abovementioned problematic thrusting the argument that civil disobedience cannot be strictly confined in the ideal and non-ideal theory binary but can -and probably should- be examined through the scope of a meta-ethical quest of collective moral truth in democratic societies, a quest that necessarily passes through the mechanism of deliberative democracy as a moral device in its own merit that enables collective participation and maximizes democracy's truth seeking capabilities. The chosen model of democracy that makes the case of truth seeking not only possible but also desirable is particularly epistemic democracy. The idea of epistemic deliberative democracy is the basis upon which civil disobedience can successfully be the means by which political and moral agents can further seek the moral truth in their political societies and restore political participation as free, equal and autonomous moral agents, especially when deliberation has failed to treat them as such, in virtue of an extra-procedural criterion of rightness of mere majoritarian decision-making. What this thesis also attempts to showcase is the tension between civil disobedience and political obligation, ie the duty to obey the law. The argument of epistemic deliberative democracy as a collective truth-seeking mechanism or the ability of democracy to produce not only legitimate but also right decisions serves as the justificatory base of a right to civil disobedience especially when the moral prerequisites of this mechanism have wholly or partly failed, moving beyond the paradigms of mere instrumentality to restore justice or individual expression of moral conscience. Moral rightness as a level of legitimacy of political decisions increases the bindingness of law by its content and not by its enactment. Civil disobedience emerges as the means that can restore deliberation and, due to its immediacy and directness, increase the so-called \"democratic entropy\"."],"dc:identifier":["uoadl:5321343","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5321343"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Πολιτική ανυπακοή και υποχρέωση υπακοής του Νόμου : Μια κρίσιμη συζήτηση μεταξύ Φιλοσόφων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:35Z"}