{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5321372"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5321372","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διασυνοριακή μεταφορά έδρας εταιρείας: προκλήσεις και προσεγγίσεις σε ενωσιακό και διεθνές επίπεδο","abstract":"Η διασυνοριακή μεταφορά έδρας εταιρείας αποτελεί θεμελιώδες ζήτημα του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, του διεθνούς και του ευρωπαϊκού εταιρικού δικαίου, καθώς αναδεικνύει την ένταση μεταξύ της εθνικής κανονιστικής κυριαρχίας και της ανάγκης διευκόλυνσης της διεθνούς και ενωσιακής οικονομικής δραστηριότητας. Στο πλαίσιο αυτό, η έννοια της έδρας λειτουργεί ως βασικό συνδετικό στοιχείο του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου για τον προσδιορισμό του προσωπικού δικαίου των εταιρειών και επηρεάζει καθοριστικά τη νομική συνέχεια, την αναγνώριση της νομικής προσωπικότητας και την ασφάλεια των διασυνοριακών συναλλαγών. Η μελέτη επικεντρώνεται στις θεωρητικές προσεγγίσεις του ζητήματος, ιδίως στην αντιπαράθεση μεταξύ της θεωρίας της πραγματικής έδρας και της θεωρίας της ίδρυσης, καθώς και στις συνέπειες της ανομοιομορφίας των εθνικών συστημάτων για τη διασυνοριακή εταιρική κινητικότητα. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο εξετάζεται η συμβολή της νομολογίας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη διαμόρφωση της ελευθερίας εγκατάστασης των εταιρειών, καθώς και η θεσμοθέτηση ενιαίου διαδικαστικού πλαισίου με την Οδηγία (ΕΕ) 2019/2121, η οποία ενσωματώθηκε στο ελληνικό δίκαιο με τον Ν. 5055/2023. Αντιθέτως, στο διεθνές επίπεδο εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, η έλλειψη εναρμόνισης καθιστά τη ρύθμιση της διασυνοριακής μεταφοράς έδρας εξαρτώμενη από τους εθνικούς κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου. Υπό το πρίσμα αυτό, η προσήλωση του ελληνικού δικαίου στη θεωρία της πραγματικής έδρας αναδεικνύεται ως παράγοντας περιορισμού της προβλεψιμότητας και της διεθνούς ανταγωνιστικότητας και οδηγεί στην ανάγκη επανεξέτασης του συνδετικού κανόνα, με κατεύθυνση την υιοθέτηση της θεωρίας της ίδρυσης ως γενικού κανόνα, συνοδευόμενης από επαρκείς εγγυήσεις υπέρ εργαζομένων, πιστωτών και εταίρων. Με βάση τα ανωτέρω, η διασυνοριακή μεταφορά έδρας αναδεικνύεται σε κομβικό θεσμό αλληλεπίδρασης μεταξύ του ενωσιακού δικαίου και του εθνικού ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, το οποίο καλείται να εξισορροπήσει την ελευθερία εγκατάστασης με την ασφάλεια δικαίου και την προστασία τρίτων, ανταποκρινόμενο στις απαιτήσεις ενός πολυεπίπεδου ευρωπαϊκού και διεθνούς οικονομικού περιβάλλοντος.","abstract_html":"Η διασυνοριακή μεταφορά έδρας εταιρείας αποτελεί θεμελιώδες ζήτημα του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, του διεθνούς και του ευρωπαϊκού εταιρικού δικαίου, καθώς αναδεικνύει την ένταση μεταξύ της εθνικής κανονιστικής κυριαρχίας και της ανάγκης διευκόλυνσης της διεθνούς και ενωσιακής οικονομικής δραστηριότητας. Στο πλαίσιο αυτό, η έννοια της έδρας λειτουργεί ως βασικό συνδετικό στοιχείο του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου για τον προσδιορισμό του προσωπικού δικαίου των εταιρειών και επηρεάζει καθοριστικά τη νομική συνέχεια, την αναγνώριση της νομικής προσωπικότητας και την ασφάλεια των διασυνοριακών συναλλαγών. Η μελέτη επικεντρώνεται στις θεωρητικές προσεγγίσεις του ζητήματος, ιδίως στην αντιπαράθεση μεταξύ της θεωρίας της πραγματικής έδρας και της θεωρίας της ίδρυσης, καθώς και στις συνέπειες της ανομοιομορφίας των εθνικών συστημάτων για τη διασυνοριακή εταιρική κινητικότητα. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο εξετάζεται η συμβολή της νομολογίας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη διαμόρφωση της ελευθερίας εγκατάστασης των εταιρειών, καθώς και η θεσμοθέτηση ενιαίου διαδικαστικού πλαισίου με την Οδηγία (ΕΕ) 2019/2121, η οποία ενσωματώθηκε στο ελληνικό δίκαιο με τον Ν. 5055/2023. Αντιθέτως, στο διεθνές επίπεδο εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, η έλλειψη εναρμόνισης καθιστά τη ρύθμιση της διασυνοριακής μεταφοράς έδρας εξαρτώμενη από τους εθνικούς κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου. Υπό το πρίσμα αυτό, η προσήλωση του ελληνικού δικαίου στη θεωρία της πραγματικής έδρας αναδεικνύεται ως παράγοντας περιορισμού της προβλεψιμότητας και της διεθνούς ανταγωνιστικότητας και οδηγεί στην ανάγκη επανεξέτασης του συνδετικού κανόνα, με κατεύθυνση την υιοθέτηση της θεωρίας της ίδρυσης ως γενικού κανόνα, συνοδευόμενης από επαρκείς εγγυήσεις υπέρ εργαζομένων, πιστωτών και εταίρων. Με βάση τα ανωτέρω, η διασυνοριακή μεταφορά έδρας αναδεικνύεται σε κομβικό θεσμό αλληλεπίδρασης μεταξύ του ενωσιακού δικαίου και του εθνικού ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, το οποίο καλείται να εξισορροπήσει την ελευθερία εγκατάστασης με την ασφάλεια δικαίου και την προστασία τρίτων, ανταποκρινόμενο στις απαιτήσεις ενός πολυεπίπεδου ευρωπαϊκού και διεθνούς οικονομικού περιβάλλοντος.","abstract_has_math":false,"creators":["ΛΥΡΗ ΜΑΡΙΑ","LYRI MARIA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T06:41:35Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5321372"],"render_values":[{"text":"uoadl:5321372","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5321372","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5321372","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5321372","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΛΥΡΗ ΜΑΡΙΑ","LYRI MARIA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5321372","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5321372"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η διασυνοριακή μεταφορά έδρας εταιρείας αποτελεί θεμελιώδες ζήτημα του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, του διεθνούς και του ευρωπαϊκού εταιρικού δικαίου, καθώς αναδεικνύει την ένταση μεταξύ της εθνικής κανονιστικής κυριαρχίας και της ανάγκης διευκόλυνσης της διεθνούς και ενωσιακής οικονομικής δραστηριότητας. Στο πλαίσιο αυτό, η έννοια της έδρας λειτουργεί ως βασικό συνδετικό στοιχείο του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου για τον προσδιορισμό του προσωπικού δικαίου των εταιρειών και επηρεάζει καθοριστικά τη νομική συνέχεια, την αναγνώριση της νομικής προσωπικότητας και την ασφάλεια των διασυνοριακών συναλλαγών. Η μελέτη επικεντρώνεται στις θεωρητικές προσεγγίσεις του ζητήματος, ιδίως στην αντιπαράθεση μεταξύ της θεωρίας της πραγματικής έδρας και της θεωρίας της ίδρυσης, καθώς και στις συνέπειες της ανομοιομορφίας των εθνικών συστημάτων για τη διασυνοριακή εταιρική κινητικότητα. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο εξετάζεται η συμβολή της νομολογίας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη διαμόρφωση της ελευθερίας εγκατάστασης των εταιρειών, καθώς και η θεσμοθέτηση ενιαίου διαδικαστικού πλαισίου με την Οδηγία (ΕΕ) 2019/2121, η οποία ενσωματώθηκε στο ελληνικό δίκαιο με τον Ν. 5055/2023. Αντιθέτως, στο διεθνές επίπεδο εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, η έλλειψη εναρμόνισης καθιστά τη ρύθμιση της διασυνοριακής μεταφοράς έδρας εξαρτώμενη από τους εθνικούς κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου. Υπό το πρίσμα αυτό, η προσήλωση του ελληνικού δικαίου στη θεωρία της πραγματικής έδρας αναδεικνύεται ως παράγοντας περιορισμού της προβλεψιμότητας και της διεθνούς ανταγωνιστικότητας και οδηγεί στην ανάγκη επανεξέτασης του συνδετικού κανόνα, με κατεύθυνση την υιοθέτηση της θεωρίας της ίδρυσης ως γενικού κανόνα, συνοδευόμενης από επαρκείς εγγυήσεις υπέρ εργαζομένων, πιστωτών και εταίρων. Με βάση τα ανωτέρω, η διασυνοριακή μεταφορά έδρας αναδεικνύεται σε κομβικό θεσμό αλληλεπίδρασης μεταξύ του ενωσιακού δικαίου και του εθνικού ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, το οποίο καλείται να εξισορροπήσει την ελευθερία εγκατάστασης με την ασφάλεια δικαίου και την προστασία τρίτων, ανταποκρινόμενο στις απαιτήσεις ενός πολυεπίπεδου ευρωπαϊκού και διεθνούς οικονομικού περιβάλλοντος.","The cross-border transfer of a company’s seat constitutes a fundamental issue of private international law, international law, and European company law, as it highlights the tension between national regulatory sovereignty and the need to facilitate international and EU economic activity. In this context, the concept of the seat operates as a key connecting factor in private international law for the determination of a company’s personal law and decisively affects legal continuity, the recognition of legal personality, and legal certainty in cross-border transactions. The analysis focuses on the theoretical approaches to the issue, in particular the opposition between the real seat theory and the incorporation theory, as well as on the implications of the lack of uniformity among national legal systems for cross-border corporate mobility. At the European level, particular attention is paid to the contribution of the case law of the Court of Justice of the European Union to the shaping of the freedom of establishment of companies, as well as to the establishment of a uniform procedural framework through Directive (EU) 2019/2121, as transposed into Greek law by Law 5055/2023. By contrast, at the international level outside the European Union, the absence of harmonisation renders the regulation of cross-border transfers of seat dependent on national rules of private international law. From this perspective, the adherence of Greek law to the real seat theory emerges as a factor limiting predictability and international competitiveness and leads to the need to reconsider the relevant connecting factor, towards the adoption of the incorporation theory as a general rule, accompanied by adequate safeguards for employees, creditors, and shareholders. In light of the above, the cross-border transfer of seat emerges as a pivotal institution of interaction between EU law and national private international law, which is called upon to strike a balance between the freedom of establishment, legal certainty, and the protection of third parties, in response to the requirements of a multi-layered European and international economic environment."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διασυνοριακή μεταφορά έδρας εταιρείας: προκλήσεις και προσεγγίσεις σε ενωσιακό και διεθνές επίπεδο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΛΥΡΗ ΜΑΡΙΑ","LYRI MARIA"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η διασυνοριακή μεταφορά έδρας εταιρείας αποτελεί θεμελιώδες ζήτημα του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, του διεθνούς και του ευρωπαϊκού εταιρικού δικαίου, καθώς αναδεικνύει την ένταση μεταξύ της εθνικής κανονιστικής κυριαρχίας και της ανάγκης διευκόλυνσης της διεθνούς και ενωσιακής οικονομικής δραστηριότητας. Στο πλαίσιο αυτό, η έννοια της έδρας λειτουργεί ως βασικό συνδετικό στοιχείο του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου για τον προσδιορισμό του προσωπικού δικαίου των εταιρειών και επηρεάζει καθοριστικά τη νομική συνέχεια, την αναγνώριση της νομικής προσωπικότητας και την ασφάλεια των διασυνοριακών συναλλαγών. Η μελέτη επικεντρώνεται στις θεωρητικές προσεγγίσεις του ζητήματος, ιδίως στην αντιπαράθεση μεταξύ της θεωρίας της πραγματικής έδρας και της θεωρίας της ίδρυσης, καθώς και στις συνέπειες της ανομοιομορφίας των εθνικών συστημάτων για τη διασυνοριακή εταιρική κινητικότητα. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο εξετάζεται η συμβολή της νομολογίας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη διαμόρφωση της ελευθερίας εγκατάστασης των εταιρειών, καθώς και η θεσμοθέτηση ενιαίου διαδικαστικού πλαισίου με την Οδηγία (ΕΕ) 2019/2121, η οποία ενσωματώθηκε στο ελληνικό δίκαιο με τον Ν. 5055/2023. Αντιθέτως, στο διεθνές επίπεδο εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, η έλλειψη εναρμόνισης καθιστά τη ρύθμιση της διασυνοριακής μεταφοράς έδρας εξαρτώμενη από τους εθνικούς κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου. Υπό το πρίσμα αυτό, η προσήλωση του ελληνικού δικαίου στη θεωρία της πραγματικής έδρας αναδεικνύεται ως παράγοντας περιορισμού της προβλεψιμότητας και της διεθνούς ανταγωνιστικότητας και οδηγεί στην ανάγκη επανεξέτασης του συνδετικού κανόνα, με κατεύθυνση την υιοθέτηση της θεωρίας της ίδρυσης ως γενικού κανόνα, συνοδευόμενης από επαρκείς εγγυήσεις υπέρ εργαζομένων, πιστωτών και εταίρων. Με βάση τα ανωτέρω, η διασυνοριακή μεταφορά έδρας αναδεικνύεται σε κομβικό θεσμό αλληλεπίδρασης μεταξύ του ενωσιακού δικαίου και του εθνικού ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, το οποίο καλείται να εξισορροπήσει την ελευθερία εγκατάστασης με την ασφάλεια δικαίου και την προστασία τρίτων, ανταποκρινόμενο στις απαιτήσεις ενός πολυεπίπεδου ευρωπαϊκού και διεθνούς οικονομικού περιβάλλοντος.","The cross-border transfer of a company’s seat constitutes a fundamental issue of private international law, international law, and European company law, as it highlights the tension between national regulatory sovereignty and the need to facilitate international and EU economic activity. In this context, the concept of the seat operates as a key connecting factor in private international law for the determination of a company’s personal law and decisively affects legal continuity, the recognition of legal personality, and legal certainty in cross-border transactions. The analysis focuses on the theoretical approaches to the issue, in particular the opposition between the real seat theory and the incorporation theory, as well as on the implications of the lack of uniformity among national legal systems for cross-border corporate mobility. At the European level, particular attention is paid to the contribution of the case law of the Court of Justice of the European Union to the shaping of the freedom of establishment of companies, as well as to the establishment of a uniform procedural framework through Directive (EU) 2019/2121, as transposed into Greek law by Law 5055/2023. By contrast, at the international level outside the European Union, the absence of harmonisation renders the regulation of cross-border transfers of seat dependent on national rules of private international law. From this perspective, the adherence of Greek law to the real seat theory emerges as a factor limiting predictability and international competitiveness and leads to the need to reconsider the relevant connecting factor, towards the adoption of the incorporation theory as a general rule, accompanied by adequate safeguards for employees, creditors, and shareholders. In light of the above, the cross-border transfer of seat emerges as a pivotal institution of interaction between EU law and national private international law, which is called upon to strike a balance between the freedom of establishment, legal certainty, and the protection of third parties, in response to the requirements of a multi-layered European and international economic environment."],"dc:identifier":["uoadl:5321372","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5321372"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Διασυνοριακή μεταφορά έδρας εταιρείας: προκλήσεις και προσεγγίσεις σε ενωσιακό και διεθνές επίπεδο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:35Z"}