{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5321394"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5321394","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η διαδοχική ασφάλιση εντός και εκτός του e-ΕΦΚΑ","abstract":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ Ο θεσμός της διαδοχικής ασφάλισης προβλέφθηκε για να διασφαλίσει, ότι τα πρόσωπα που, κατά τη διάρκεια του εργασιακού τους βίου υπήχθησαν διαδοχικά σε περισσότερους από έναν ασφαλιστικούς φορείς, δεν θα οδηγούνταν σε απώλεια των ασφαλιστικών τους δικαιωμάτων. Μέσω του θεσμού αυτού, ο χρόνος ασφάλισης που διανύθηκε σε κάθε φορέα συνυπολογίζεται, προκειμένου να θεμελιωθεί δικαίωμα συνταξιοδότησης (γήρατος, αναπηρίας ή θανάτου) και να καθοριστεί το ποσό της σύνταξης. Επομένως, η διαδοχική ασφάλιση αποτρέπει την απώλεια ασφαλιστικού χρόνου, λόγω αλλαγής επαγγελματικής δραστηριότητας, κλάδου ή υποχρεωτικού φορέα ασφάλισης. Για τον λόγο αυτόν, όλοι οι χρόνοι ασφάλισης αθροίζονται, ανεξαρτήτως φορέα ή καθεστώτος ασφάλισης, ώστε να συμπληρώνονται οι ημέρες ή τα έτη που απαιτούνται για τη θεμελίωση δικαιώματος. Κατά κανόνα, αρμόδιος για την καταβολή της σύνταξης είναι ο τελευταίος φορέας ασφάλισης, εφόσον συντρέχουν ορισμένες προϋποθέσεις που τάσσει ο νόμος. Εάν οι προϋποθέσεις αυτές δεν πληρούνται, εξετάζεται η δυνατότητα απονομής από προηγούμενους φορείς. Ο εν λόγω θεσμός, που εισήχθη στην ελληνική έννομη τάξη με το Νομοθετικό Διάταγμα 4202/1961, δεν απώλεσε τη σημασία του ούτε μετά τον Ν. 4387/2016 και την ίδρυση του Ηλεκτρονικού Εθνικού Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (e-ΕΦΚΑ), καθώς αν και ο υπολογισμός των συντάξεων πλέον γίνεται με ενιαίο τρόπο, οι υφιστάμενες διαφορές στα όρια και τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης καθιστούν αναγκαία τη διατήρηση της διαδικασίας καθορισμού του αρμόδιου φορέα απονομής. Επιπλέον, στο πλαίσιο της διασυνοριακής μετακίνησης των προσώπων και του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας των πολιτών κρατών-μελών της Ε.Ε. σε περιπτώσεις εργασίας και ασφάλισης είτε εντός της Ε.Ε. είτε στην αλλοδαπή, εφαρμόζονται Κανονισμοί της Ε.Ε. (π.χ. Κανονισμός 883/2004) και διμερείς συμβάσεις κοινωνικής ασφάλισης, αντιστοίχως, που προβλέπουν τον συνυπολογισμό χρόνων ασφάλισης που διανύθηκαν σε άλλα κράτη για την απονομή σύνταξης. Τέλος, η καθιέρωση των Ταμείων Επαγγελματικής Ασφάλισης (Τ.Ε.Α.), τόσο υποχρεωτικής όσο και προαιρετικής, με τη μορφή Ν.Π.Ι.Δ., γέννησε την αναγκαιότητα καθορισμού των προϋποθέσεων συνυπολογισμού του χρόνου που έχει διανυθεί στα εν λόγω ταμεία με τον χρόνο που διαθέτει ο ασφαλισμένος στους ενταγμένους στον e-ΕΦΚΑ φορείς.","abstract_html":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ Ο θεσμός της διαδοχικής ασφάλισης προβλέφθηκε για να διασφαλίσει, ότι τα πρόσωπα που, κατά τη διάρκεια του εργασιακού τους βίου υπήχθησαν διαδοχικά σε περισσότερους από έναν ασφαλιστικούς φορείς, δεν θα οδηγούνταν σε απώλεια των ασφαλιστικών τους δικαιωμάτων. Μέσω του θεσμού αυτού, ο χρόνος ασφάλισης που διανύθηκε σε κάθε φορέα συνυπολογίζεται, προκειμένου να θεμελιωθεί δικαίωμα συνταξιοδότησης (γήρατος, αναπηρίας ή θανάτου) και να καθοριστεί το ποσό της σύνταξης. Επομένως, η διαδοχική ασφάλιση αποτρέπει την απώλεια ασφαλιστικού χρόνου, λόγω αλλαγής επαγγελματικής δραστηριότητας, κλάδου ή υποχρεωτικού φορέα ασφάλισης. Για τον λόγο αυτόν, όλοι οι χρόνοι ασφάλισης αθροίζονται, ανεξαρτήτως φορέα ή καθεστώτος ασφάλισης, ώστε να συμπληρώνονται οι ημέρες ή τα έτη που απαιτούνται για τη θεμελίωση δικαιώματος. Κατά κανόνα, αρμόδιος για την καταβολή της σύνταξης είναι ο τελευταίος φορέας ασφάλισης, εφόσον συντρέχουν ορισμένες προϋποθέσεις που τάσσει ο νόμος. Εάν οι προϋποθέσεις αυτές δεν πληρούνται, εξετάζεται η δυνατότητα απονομής από προηγούμενους φορείς. Ο εν λόγω θεσμός, που εισήχθη στην ελληνική έννομη τάξη με το Νομοθετικό Διάταγμα 4202/1961, δεν απώλεσε τη σημασία του ούτε μετά τον Ν. 4387/2016 και την ίδρυση του Ηλεκτρονικού Εθνικού Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (e-ΕΦΚΑ), καθώς αν και ο υπολογισμός των συντάξεων πλέον γίνεται με ενιαίο τρόπο, οι υφιστάμενες διαφορές στα όρια και τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης καθιστούν αναγκαία τη διατήρηση της διαδικασίας καθορισμού του αρμόδιου φορέα απονομής. Επιπλέον, στο πλαίσιο της διασυνοριακής μετακίνησης των προσώπων και του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας των πολιτών κρατών-μελών της Ε.Ε. σε περιπτώσεις εργασίας και ασφάλισης είτε εντός της Ε.Ε. είτε στην αλλοδαπή, εφαρμόζονται Κανονισμοί της Ε.Ε. (π.χ. Κανονισμός 883/2004) και διμερείς συμβάσεις κοινωνικής ασφάλισης, αντιστοίχως, που προβλέπουν τον συνυπολογισμό χρόνων ασφάλισης που διανύθηκαν σε άλλα κράτη για την απονομή σύνταξης. Τέλος, η καθιέρωση των Ταμείων Επαγγελματικής Ασφάλισης (Τ.Ε.Α.), τόσο υποχρεωτικής όσο και προαιρετικής, με τη μορφή Ν.Π.Ι.Δ., γέννησε την αναγκαιότητα καθορισμού των προϋποθέσεων συνυπολογισμού του χρόνου που έχει διανυθεί στα εν λόγω ταμεία με τον χρόνο που διαθέτει ο ασφαλισμένος στους ενταγμένους στον e-ΕΦΚΑ φορείς.","abstract_has_math":false,"creators":["ΚΟΥΤΙΒΑ ΜΑΡΚΕΛΛΑ","KOUTIVA MARKELLA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T06:41:35Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5321394"],"render_values":[{"text":"uoadl:5321394","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5321394","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5321394","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5321394","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΚΟΥΤΙΒΑ ΜΑΡΚΕΛΛΑ","KOUTIVA MARKELLA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5321394","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5321394"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ Ο θεσμός της διαδοχικής ασφάλισης προβλέφθηκε για να διασφαλίσει, ότι τα πρόσωπα που, κατά τη διάρκεια του εργασιακού τους βίου υπήχθησαν διαδοχικά σε περισσότερους από έναν ασφαλιστικούς φορείς, δεν θα οδηγούνταν σε απώλεια των ασφαλιστικών τους δικαιωμάτων. Μέσω του θεσμού αυτού, ο χρόνος ασφάλισης που διανύθηκε σε κάθε φορέα συνυπολογίζεται, προκειμένου να θεμελιωθεί δικαίωμα συνταξιοδότησης (γήρατος, αναπηρίας ή θανάτου) και να καθοριστεί το ποσό της σύνταξης. Επομένως, η διαδοχική ασφάλιση αποτρέπει την απώλεια ασφαλιστικού χρόνου, λόγω αλλαγής επαγγελματικής δραστηριότητας, κλάδου ή υποχρεωτικού φορέα ασφάλισης. Για τον λόγο αυτόν, όλοι οι χρόνοι ασφάλισης αθροίζονται, ανεξαρτήτως φορέα ή καθεστώτος ασφάλισης, ώστε να συμπληρώνονται οι ημέρες ή τα έτη που απαιτούνται για τη θεμελίωση δικαιώματος. Κατά κανόνα, αρμόδιος για την καταβολή της σύνταξης είναι ο τελευταίος φορέας ασφάλισης, εφόσον συντρέχουν ορισμένες προϋποθέσεις που τάσσει ο νόμος. Εάν οι προϋποθέσεις αυτές δεν πληρούνται, εξετάζεται η δυνατότητα απονομής από προηγούμενους φορείς. Ο εν λόγω θεσμός, που εισήχθη στην ελληνική έννομη τάξη με το Νομοθετικό Διάταγμα 4202/1961, δεν απώλεσε τη σημασία του ούτε μετά τον Ν. 4387/2016 και την ίδρυση του Ηλεκτρονικού Εθνικού Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (e-ΕΦΚΑ), καθώς αν και ο υπολογισμός των συντάξεων πλέον γίνεται με ενιαίο τρόπο, οι υφιστάμενες διαφορές στα όρια και τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης καθιστούν αναγκαία τη διατήρηση της διαδικασίας καθορισμού του αρμόδιου φορέα απονομής. Επιπλέον, στο πλαίσιο της διασυνοριακής μετακίνησης των προσώπων και του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας των πολιτών κρατών-μελών της Ε.Ε. σε περιπτώσεις εργασίας και ασφάλισης είτε εντός της Ε.Ε. είτε στην αλλοδαπή, εφαρμόζονται Κανονισμοί της Ε.Ε. (π.χ. Κανονισμός 883/2004) και διμερείς συμβάσεις κοινωνικής ασφάλισης, αντιστοίχως, που προβλέπουν τον συνυπολογισμό χρόνων ασφάλισης που διανύθηκαν σε άλλα κράτη για την απονομή σύνταξης. Τέλος, η καθιέρωση των Ταμείων Επαγγελματικής Ασφάλισης (Τ.Ε.Α.), τόσο υποχρεωτικής όσο και προαιρετικής, με τη μορφή Ν.Π.Ι.Δ., γέννησε την αναγκαιότητα καθορισμού των προϋποθέσεων συνυπολογισμού του χρόνου που έχει διανυθεί στα εν λόγω ταμεία με τον χρόνο που διαθέτει ο ασφαλισμένος στους ενταγμένους στον e-ΕΦΚΑ φορείς.","ABSTRACT The institution of successive insurance was established to safeguard the social security rights of insured people who, during their working life, were successively insured with more than one social security funds. Under this system, each insurance period completed with the different social security funds is accumulated to establish the right to any kind of pension (due to age, disability, or death) and determine the amount of pension payable. Thus, successive insurance prevents the loss of insurance time as a result of changes in someone’s business activity, working field, or mandatory insurance provider. To this end, notwithstanding the insurance body or the insurance status, all insurance periods of time are included for calculating the number of insurance days or years needed to establish the pension right. As a general rule, the competent institution for conferring the pension right is the last insurance body, when certain law conditions are met. Otherwise, the right to pension is assessed in connection with the previous insurance institutions. The institution of successive insurance, initially introduced into the Greek legal order by Legislative Decree 4202/1961, has retained its importance even after the adoption of Law 4387/2016 and the establishment of the Electronic National Social Security Entity (e-EFKA). Although pensions are now calculated according to a unified methodology, there are still differences in the retirement age limits and awarding conditions, which make it necessary to maintain the rules for determining the competent pension awarding body. In addition, in the context of cross-border mobility and the right of free movement of EU citizens within the European Union, EU Regulations (notably the Regulation (EC) No 883/2004) and bilateral social security agreements regarding the terms of work and insurance inside and outside the EU are respectively applied, which provide for the inclusion of insurance periods of time completed in other countries to award the pension right. Lastly, the establishment of Occupational Pension Funds (T.E.A.), both mandatory and voluntary, as Legal Entities of Private Law (L.E.P.L.), has created the need to define the conditions under which the periods of insurance completed within these funds may be included within the periods completed by the insured people in the funds integrated into the e-EFKA."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η διαδοχική ασφάλιση εντός και εκτός του e-ΕΦΚΑ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΚΟΥΤΙΒΑ ΜΑΡΚΕΛΛΑ","KOUTIVA MARKELLA"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ Ο θεσμός της διαδοχικής ασφάλισης προβλέφθηκε για να διασφαλίσει, ότι τα πρόσωπα που, κατά τη διάρκεια του εργασιακού τους βίου υπήχθησαν διαδοχικά σε περισσότερους από έναν ασφαλιστικούς φορείς, δεν θα οδηγούνταν σε απώλεια των ασφαλιστικών τους δικαιωμάτων. Μέσω του θεσμού αυτού, ο χρόνος ασφάλισης που διανύθηκε σε κάθε φορέα συνυπολογίζεται, προκειμένου να θεμελιωθεί δικαίωμα συνταξιοδότησης (γήρατος, αναπηρίας ή θανάτου) και να καθοριστεί το ποσό της σύνταξης. Επομένως, η διαδοχική ασφάλιση αποτρέπει την απώλεια ασφαλιστικού χρόνου, λόγω αλλαγής επαγγελματικής δραστηριότητας, κλάδου ή υποχρεωτικού φορέα ασφάλισης. Για τον λόγο αυτόν, όλοι οι χρόνοι ασφάλισης αθροίζονται, ανεξαρτήτως φορέα ή καθεστώτος ασφάλισης, ώστε να συμπληρώνονται οι ημέρες ή τα έτη που απαιτούνται για τη θεμελίωση δικαιώματος. Κατά κανόνα, αρμόδιος για την καταβολή της σύνταξης είναι ο τελευταίος φορέας ασφάλισης, εφόσον συντρέχουν ορισμένες προϋποθέσεις που τάσσει ο νόμος. Εάν οι προϋποθέσεις αυτές δεν πληρούνται, εξετάζεται η δυνατότητα απονομής από προηγούμενους φορείς. Ο εν λόγω θεσμός, που εισήχθη στην ελληνική έννομη τάξη με το Νομοθετικό Διάταγμα 4202/1961, δεν απώλεσε τη σημασία του ούτε μετά τον Ν. 4387/2016 και την ίδρυση του Ηλεκτρονικού Εθνικού Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (e-ΕΦΚΑ), καθώς αν και ο υπολογισμός των συντάξεων πλέον γίνεται με ενιαίο τρόπο, οι υφιστάμενες διαφορές στα όρια και τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης καθιστούν αναγκαία τη διατήρηση της διαδικασίας καθορισμού του αρμόδιου φορέα απονομής. Επιπλέον, στο πλαίσιο της διασυνοριακής μετακίνησης των προσώπων και του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας των πολιτών κρατών-μελών της Ε.Ε. σε περιπτώσεις εργασίας και ασφάλισης είτε εντός της Ε.Ε. είτε στην αλλοδαπή, εφαρμόζονται Κανονισμοί της Ε.Ε. (π.χ. Κανονισμός 883/2004) και διμερείς συμβάσεις κοινωνικής ασφάλισης, αντιστοίχως, που προβλέπουν τον συνυπολογισμό χρόνων ασφάλισης που διανύθηκαν σε άλλα κράτη για την απονομή σύνταξης. Τέλος, η καθιέρωση των Ταμείων Επαγγελματικής Ασφάλισης (Τ.Ε.Α.), τόσο υποχρεωτικής όσο και προαιρετικής, με τη μορφή Ν.Π.Ι.Δ., γέννησε την αναγκαιότητα καθορισμού των προϋποθέσεων συνυπολογισμού του χρόνου που έχει διανυθεί στα εν λόγω ταμεία με τον χρόνο που διαθέτει ο ασφαλισμένος στους ενταγμένους στον e-ΕΦΚΑ φορείς.","ABSTRACT The institution of successive insurance was established to safeguard the social security rights of insured people who, during their working life, were successively insured with more than one social security funds. Under this system, each insurance period completed with the different social security funds is accumulated to establish the right to any kind of pension (due to age, disability, or death) and determine the amount of pension payable. Thus, successive insurance prevents the loss of insurance time as a result of changes in someone’s business activity, working field, or mandatory insurance provider. To this end, notwithstanding the insurance body or the insurance status, all insurance periods of time are included for calculating the number of insurance days or years needed to establish the pension right. As a general rule, the competent institution for conferring the pension right is the last insurance body, when certain law conditions are met. Otherwise, the right to pension is assessed in connection with the previous insurance institutions. The institution of successive insurance, initially introduced into the Greek legal order by Legislative Decree 4202/1961, has retained its importance even after the adoption of Law 4387/2016 and the establishment of the Electronic National Social Security Entity (e-EFKA). Although pensions are now calculated according to a unified methodology, there are still differences in the retirement age limits and awarding conditions, which make it necessary to maintain the rules for determining the competent pension awarding body. In addition, in the context of cross-border mobility and the right of free movement of EU citizens within the European Union, EU Regulations (notably the Regulation (EC) No 883/2004) and bilateral social security agreements regarding the terms of work and insurance inside and outside the EU are respectively applied, which provide for the inclusion of insurance periods of time completed in other countries to award the pension right. Lastly, the establishment of Occupational Pension Funds (T.E.A.), both mandatory and voluntary, as Legal Entities of Private Law (L.E.P.L.), has created the need to define the conditions under which the periods of insurance completed within these funds may be included within the periods completed by the insured people in the funds integrated into the e-EFKA."],"dc:identifier":["uoadl:5321394","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5321394"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η διαδοχική ασφάλιση εντός και εκτός του e-ΕΦΚΑ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:35Z"}