{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5321580"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5321580","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η κακή πίστη στο σήμα υπό το πρίσμα της ενωσιακής νομολογίας και η εφαρμογή της από το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της ΕΕ","abstract":"Η παρούσα εργασία πραγματεύεται την έννοια της κακής πίστης στο δίκαιο των εμπορικών σημάτων υπό το πρίσμα της ενωσιακής νομολογίας και εξετάζει συστηματικά τον τρόπο ερμηνείας και εφαρμογής της από το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO). Η κακή πίστη συνιστά αόριστη νομική έννοια, η οποία δεν ορίζεται ρητώς από τον νομοθέτη, αλλά αποκτά συγκεκριμένο περιεχόμενο μέσω της νομολογιακής επεξεργασίας και της διοικητικής πρακτικής, λειτουργώντας ως κρίσιμος μηχανισμός διασφάλισης της χρηστής λειτουργίας του συστήματος προστασίας των σημάτων. Στο πρώτο μέρος της εργασίας αναλύεται το διεθνές, ενωσιακό και εθνικό ρυθμιστικό πλαίσιο της κακής πίστης στο δίκαιο σημάτων, με αναφορά στη σταδιακή διαμόρφωση της σχετικής διάταξης από το προϊσχύσαν καθεστώς του Κοινοτικού Σήματος έως τον ισχύοντα Κανονισμό (ΕΕ) 2017/1001 και την Οδηγία (ΕΕ) 2015/2436, καθώς και στην ενσωμάτωσή της στο ελληνικό δίκαιο με τον Ν. 4679/2020. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στη σχέση και την αλληλεπίδραση μεταξύ ενωσιακού και εθνικού δικαίου εμπορικών σημάτων, καθώς και στην ανάγκη ενιαίας ερμηνείας και εφαρμογής της έννοιας της κακής πίστης εντός της Ένωσης. Ακολούθως, εξετάζεται διεξοδικά η συμβολή της νομολογίας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Γενικού Δικαστηρίου στη διαμόρφωση των προϋποθέσεων διαπίστωσης της κακής πίστης, με αφετηρία την απόφαση Lindt Goldhase και την καθιέρωση της αρχής της συνολικής εκτίμησης. Αναλύονται οι επιμέρους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη κατά την αξιολόγηση της κακής πίστης, όπως η δόλια πρόθεση του αιτούντος κατά τον κρίσιμο χρόνο της κατάθεσης της αίτησης καταχώρησης του σήματός του, η γνώση ή δυνατότητα γνώσης του για την ύπαρξη προγενέστερων σημείων ή δικαιωμάτων, η ύπαρξη προγενέστερης σχέσης μεταξύ αυτού και του νόμιμου δικαιούχου, καθώς και η απουσία θεμιτού επιχειρηματικού σκοπού. Το δεύτερο μέρος της εργασίας επικεντρώνεται στην περιπτωσιολογία κακόπιστων αιτήσεων καταχώρησης σημάτων και στην πρακτική εφαρμογή της έννοιας από το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO). Μία κακοπίστως κατατεθείσα αίτηση μπορεί να αποσκοπεί στην κατάχρηση δικαιωμάτων και συμφερόντων τρίτων και να συνίσταται σε καιροσκοπική παρασιτική συμπεριφορά ή πρόθεση παρεμπόδισης ανταγωνιστών. Σε ορισμένες περιπτώσεις η κακόπιστη κατάθεση αναγνωρίζεται ως κατάχρηση του συστήματος καταχώρησης σημάτων με χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις τις αμυντικές καταχωρήσεις, την κερδοσκοπική εκμετάλλευση του εμπορικού σήματος και την πρακτική της επανακατάθεσης. Εν συνεχεία η ανάλυση εστιάζει στην ερμηνεία και εφαρμογή της έννοιας της κακής πίστης από το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μέσω των σημαντικότερων αποφάσεων του OHIM φωτίζεται το περιεχόμενο που λάμβανε η κακή πίστη έως την εξέταση του ζητήματος από το ΔΕΕ και την παγίωση της νομολογίας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποφάσεων του EUIPO ιδίως στο πλαίσιο διεκδίκησης προστασίας για πνευματικό δημιούργημα, ακύρωσης παραπλανητικού σήματος και επί τη βάση κακοπιστίας και δεκτών ανακοπών σε περιπτώσεις επανακατάθεσης, παρουσιάζουν τον τρόπο εφαρμογής της νομολογίας από το ευρωπαϊκό Γραφείο. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η κακή πίστη αποτελεί θεμελιώδη αρχή για την προστασία της ακεραιότητας του ενωσιακού συστήματος σημάτων και τη διατήρηση της δίκαιης ισορροπίας μεταξύ ιδιωτικών και δημόσιων συμφερόντων.","abstract_html":"Η παρούσα εργασία πραγματεύεται την έννοια της κακής πίστης στο δίκαιο των εμπορικών σημάτων υπό το πρίσμα της ενωσιακής νομολογίας και εξετάζει συστηματικά τον τρόπο ερμηνείας και εφαρμογής της από το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO). Η κακή πίστη συνιστά αόριστη νομική έννοια, η οποία δεν ορίζεται ρητώς από τον νομοθέτη, αλλά αποκτά συγκεκριμένο περιεχόμενο μέσω της νομολογιακής επεξεργασίας και της διοικητικής πρακτικής, λειτουργώντας ως κρίσιμος μηχανισμός διασφάλισης της χρηστής λειτουργίας του συστήματος προστασίας των σημάτων. Στο πρώτο μέρος της εργασίας αναλύεται το διεθνές, ενωσιακό και εθνικό ρυθμιστικό πλαίσιο της κακής πίστης στο δίκαιο σημάτων, με αναφορά στη σταδιακή διαμόρφωση της σχετικής διάταξης από το προϊσχύσαν καθεστώς του Κοινοτικού Σήματος έως τον ισχύοντα Κανονισμό (ΕΕ) 2017/1001 και την Οδηγία (ΕΕ) 2015/2436, καθώς και στην ενσωμάτωσή της στο ελληνικό δίκαιο με τον Ν. 4679/2020. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στη σχέση και την αλληλεπίδραση μεταξύ ενωσιακού και εθνικού δικαίου εμπορικών σημάτων, καθώς και στην ανάγκη ενιαίας ερμηνείας και εφαρμογής της έννοιας της κακής πίστης εντός της Ένωσης. Ακολούθως, εξετάζεται διεξοδικά η συμβολή της νομολογίας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Γενικού Δικαστηρίου στη διαμόρφωση των προϋποθέσεων διαπίστωσης της κακής πίστης, με αφετηρία την απόφαση Lindt Goldhase και την καθιέρωση της αρχής της συνολικής εκτίμησης. Αναλύονται οι επιμέρους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη κατά την αξιολόγηση της κακής πίστης, όπως η δόλια πρόθεση του αιτούντος κατά τον κρίσιμο χρόνο της κατάθεσης της αίτησης καταχώρησης του σήματός του, η γνώση ή δυνατότητα γνώσης του για την ύπαρξη προγενέστερων σημείων ή δικαιωμάτων, η ύπαρξη προγενέστερης σχέσης μεταξύ αυτού και του νόμιμου δικαιούχου, καθώς και η απουσία θεμιτού επιχειρηματικού σκοπού. Το δεύτερο μέρος της εργασίας επικεντρώνεται στην περιπτωσιολογία κακόπιστων αιτήσεων καταχώρησης σημάτων και στην πρακτική εφαρμογή της έννοιας από το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO). Μία κακοπίστως κατατεθείσα αίτηση μπορεί να αποσκοπεί στην κατάχρηση δικαιωμάτων και συμφερόντων τρίτων και να συνίσταται σε καιροσκοπική παρασιτική συμπεριφορά ή πρόθεση παρεμπόδισης ανταγωνιστών. Σε ορισμένες περιπτώσεις η κακόπιστη κατάθεση αναγνωρίζεται ως κατάχρηση του συστήματος καταχώρησης σημάτων με χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις τις αμυντικές καταχωρήσεις, την κερδοσκοπική εκμετάλλευση του εμπορικού σήματος και την πρακτική της επανακατάθεσης. Εν συνεχεία η ανάλυση εστιάζει στην ερμηνεία και εφαρμογή της έννοιας της κακής πίστης από το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μέσω των σημαντικότερων αποφάσεων του OHIM φωτίζεται το περιεχόμενο που λάμβανε η κακή πίστη έως την εξέταση του ζητήματος από το ΔΕΕ και την παγίωση της νομολογίας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποφάσεων του EUIPO ιδίως στο πλαίσιο διεκδίκησης προστασίας για πνευματικό δημιούργημα, ακύρωσης παραπλανητικού σήματος και επί τη βάση κακοπιστίας και δεκτών ανακοπών σε περιπτώσεις επανακατάθεσης, παρουσιάζουν τον τρόπο εφαρμογής της νομολογίας από το ευρωπαϊκό Γραφείο. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η κακή πίστη αποτελεί θεμελιώδη αρχή για την προστασία της ακεραιότητας του ενωσιακού συστήματος σημάτων και τη διατήρηση της δίκαιης ισορροπίας μεταξύ ιδιωτικών και δημόσιων συμφερόντων.","abstract_has_math":false,"creators":["ΣΚΕΠΑΣΙΑΝΟΥ ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΗ","SKEPASIANOU CHRYSOVALANTI"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T06:41:35Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5321580"],"render_values":[{"text":"uoadl:5321580","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5321580","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5321580","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5321580","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΣΚΕΠΑΣΙΑΝΟΥ ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΗ","SKEPASIANOU CHRYSOVALANTI"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5321580","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5321580"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα εργασία πραγματεύεται την έννοια της κακής πίστης στο δίκαιο των εμπορικών σημάτων υπό το πρίσμα της ενωσιακής νομολογίας και εξετάζει συστηματικά τον τρόπο ερμηνείας και εφαρμογής της από το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO). Η κακή πίστη συνιστά αόριστη νομική έννοια, η οποία δεν ορίζεται ρητώς από τον νομοθέτη, αλλά αποκτά συγκεκριμένο περιεχόμενο μέσω της νομολογιακής επεξεργασίας και της διοικητικής πρακτικής, λειτουργώντας ως κρίσιμος μηχανισμός διασφάλισης της χρηστής λειτουργίας του συστήματος προστασίας των σημάτων. Στο πρώτο μέρος της εργασίας αναλύεται το διεθνές, ενωσιακό και εθνικό ρυθμιστικό πλαίσιο της κακής πίστης στο δίκαιο σημάτων, με αναφορά στη σταδιακή διαμόρφωση της σχετικής διάταξης από το προϊσχύσαν καθεστώς του Κοινοτικού Σήματος έως τον ισχύοντα Κανονισμό (ΕΕ) 2017/1001 και την Οδηγία (ΕΕ) 2015/2436, καθώς και στην ενσωμάτωσή της στο ελληνικό δίκαιο με τον Ν. 4679/2020. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στη σχέση και την αλληλεπίδραση μεταξύ ενωσιακού και εθνικού δικαίου εμπορικών σημάτων, καθώς και στην ανάγκη ενιαίας ερμηνείας και εφαρμογής της έννοιας της κακής πίστης εντός της Ένωσης. Ακολούθως, εξετάζεται διεξοδικά η συμβολή της νομολογίας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Γενικού Δικαστηρίου στη διαμόρφωση των προϋποθέσεων διαπίστωσης της κακής πίστης, με αφετηρία την απόφαση Lindt Goldhase και την καθιέρωση της αρχής της συνολικής εκτίμησης. Αναλύονται οι επιμέρους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη κατά την αξιολόγηση της κακής πίστης, όπως η δόλια πρόθεση του αιτούντος κατά τον κρίσιμο χρόνο της κατάθεσης της αίτησης καταχώρησης του σήματός του, η γνώση ή δυνατότητα γνώσης του για την ύπαρξη προγενέστερων σημείων ή δικαιωμάτων, η ύπαρξη προγενέστερης σχέσης μεταξύ αυτού και του νόμιμου δικαιούχου, καθώς και η απουσία θεμιτού επιχειρηματικού σκοπού. Το δεύτερο μέρος της εργασίας επικεντρώνεται στην περιπτωσιολογία κακόπιστων αιτήσεων καταχώρησης σημάτων και στην πρακτική εφαρμογή της έννοιας από το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO). Μία κακοπίστως κατατεθείσα αίτηση μπορεί να αποσκοπεί στην κατάχρηση δικαιωμάτων και συμφερόντων τρίτων και να συνίσταται σε καιροσκοπική παρασιτική συμπεριφορά ή πρόθεση παρεμπόδισης ανταγωνιστών. Σε ορισμένες περιπτώσεις η κακόπιστη κατάθεση αναγνωρίζεται ως κατάχρηση του συστήματος καταχώρησης σημάτων με χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις τις αμυντικές καταχωρήσεις, την κερδοσκοπική εκμετάλλευση του εμπορικού σήματος και την πρακτική της επανακατάθεσης. Εν συνεχεία η ανάλυση εστιάζει στην ερμηνεία και εφαρμογή της έννοιας της κακής πίστης από το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μέσω των σημαντικότερων αποφάσεων του OHIM φωτίζεται το περιεχόμενο που λάμβανε η κακή πίστη έως την εξέταση του ζητήματος από το ΔΕΕ και την παγίωση της νομολογίας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποφάσεων του EUIPO ιδίως στο πλαίσιο διεκδίκησης προστασίας για πνευματικό δημιούργημα, ακύρωσης παραπλανητικού σήματος και επί τη βάση κακοπιστίας και δεκτών ανακοπών σε περιπτώσεις επανακατάθεσης, παρουσιάζουν τον τρόπο εφαρμογής της νομολογίας από το ευρωπαϊκό Γραφείο. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η κακή πίστη αποτελεί θεμελιώδη αρχή για την προστασία της ακεραιότητας του ενωσιακού συστήματος σημάτων και τη διατήρηση της δίκαιης ισορροπίας μεταξύ ιδιωτικών και δημόσιων συμφερόντων.","This thesis addresses the concept of bad faith in trade mark law through the prism of European Union case law and systematically examines the manner in which it is interpreted and applied by the European Union Intellectual Property Office (EUIPO). Bad faith constitutes an indeterminate legal concept, which is not expressly defined by the legislator but acquires concrete content through judicial elaboration and administrative practice, functioning as a critical mechanism for safeguarding the proper functioning of the trade mark protection system. In the first part of the thesis, the international, European Union and national regulatory framework governing bad faith in trade mark law is analysed, with reference to the gradual development of the relevant provision from the former Community Trade Mark regime to the current Regulation (EU) 2017/1001 and Directive (EU) 2015/2436, as well as its transposition into Greek law by Law 4679/2020. Particular emphasis is placed on the relationship and interaction between EU and national trade mark law, as well as on the need for uniform interpretation and application of the concept of bad faith within the European Union. Subsequently, the thesis examines in depth the contribution of the case law of the Court of Justice of the European Union and the General Court to the shaping of the conditions for establishing bad faith, starting with the Lindt Goldhase judgment and the establishment of the principle of a global assessment. The analysis addresses the individual factors taken into account when assessing bad faith, such as the fraudulent intention of the applicant at the relevant time of filing the trade mark application, the applicant’s knowledge or constructive knowledge of the existence of earlier signs or rights, the existence of a prior relationship between the applicant and the legitimate right holder, as well as the absence of a legitimate commercial purpose. The second part of the thesis focuses on the typology of bad-faith trade mark applications and on the practical application of the concept by the European Union Intellectual Property Office (EUIPO). An application filed in bad faith may aim at the abuse of the rights and interests of third parties and may take the form of opportunistic parasitic behaviour or an intention to obstruct competitors. In certain cases, bad-faith filing is recognised as an abuse of the trade mark registration system, with the most characteristic examples being defensive registrations, the speculative exploitation of the trade mark and the practice of repeated filings. The analysis then turns to the interpretation and application of the concept of bad faith by the European Union Intellectual Property Office. Through the most significant decisions of the OHIM, the content attributed to bad faith prior to the examination of the issue by the Court of Justice of the European Union and the consolidation of the relevant case law is elucidated. Characteristic examples of EUIPO decisions, in particular in cases involving the claim of trade mark protection for a work of authorship, the invalidation of a misleading trade mark on the ground of bad faith, and the upholding of oppositions in cases of repeated filings, illustrate the manner in which the European Office applies the case law in practice. The thesis concludes that bad faith constitutes a fundamental principle for safeguarding the integrity of the EU trade mark system and for maintaining a fair balance between private and public interests."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η κακή πίστη στο σήμα υπό το πρίσμα της ενωσιακής νομολογίας και η εφαρμογή της από το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της ΕΕ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΣΚΕΠΑΣΙΑΝΟΥ ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΗ","SKEPASIANOU CHRYSOVALANTI"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα εργασία πραγματεύεται την έννοια της κακής πίστης στο δίκαιο των εμπορικών σημάτων υπό το πρίσμα της ενωσιακής νομολογίας και εξετάζει συστηματικά τον τρόπο ερμηνείας και εφαρμογής της από το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO). Η κακή πίστη συνιστά αόριστη νομική έννοια, η οποία δεν ορίζεται ρητώς από τον νομοθέτη, αλλά αποκτά συγκεκριμένο περιεχόμενο μέσω της νομολογιακής επεξεργασίας και της διοικητικής πρακτικής, λειτουργώντας ως κρίσιμος μηχανισμός διασφάλισης της χρηστής λειτουργίας του συστήματος προστασίας των σημάτων. Στο πρώτο μέρος της εργασίας αναλύεται το διεθνές, ενωσιακό και εθνικό ρυθμιστικό πλαίσιο της κακής πίστης στο δίκαιο σημάτων, με αναφορά στη σταδιακή διαμόρφωση της σχετικής διάταξης από το προϊσχύσαν καθεστώς του Κοινοτικού Σήματος έως τον ισχύοντα Κανονισμό (ΕΕ) 2017/1001 και την Οδηγία (ΕΕ) 2015/2436, καθώς και στην ενσωμάτωσή της στο ελληνικό δίκαιο με τον Ν. 4679/2020. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στη σχέση και την αλληλεπίδραση μεταξύ ενωσιακού και εθνικού δικαίου εμπορικών σημάτων, καθώς και στην ανάγκη ενιαίας ερμηνείας και εφαρμογής της έννοιας της κακής πίστης εντός της Ένωσης. Ακολούθως, εξετάζεται διεξοδικά η συμβολή της νομολογίας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Γενικού Δικαστηρίου στη διαμόρφωση των προϋποθέσεων διαπίστωσης της κακής πίστης, με αφετηρία την απόφαση Lindt Goldhase και την καθιέρωση της αρχής της συνολικής εκτίμησης. Αναλύονται οι επιμέρους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη κατά την αξιολόγηση της κακής πίστης, όπως η δόλια πρόθεση του αιτούντος κατά τον κρίσιμο χρόνο της κατάθεσης της αίτησης καταχώρησης του σήματός του, η γνώση ή δυνατότητα γνώσης του για την ύπαρξη προγενέστερων σημείων ή δικαιωμάτων, η ύπαρξη προγενέστερης σχέσης μεταξύ αυτού και του νόμιμου δικαιούχου, καθώς και η απουσία θεμιτού επιχειρηματικού σκοπού. Το δεύτερο μέρος της εργασίας επικεντρώνεται στην περιπτωσιολογία κακόπιστων αιτήσεων καταχώρησης σημάτων και στην πρακτική εφαρμογή της έννοιας από το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EUIPO). Μία κακοπίστως κατατεθείσα αίτηση μπορεί να αποσκοπεί στην κατάχρηση δικαιωμάτων και συμφερόντων τρίτων και να συνίσταται σε καιροσκοπική παρασιτική συμπεριφορά ή πρόθεση παρεμπόδισης ανταγωνιστών. Σε ορισμένες περιπτώσεις η κακόπιστη κατάθεση αναγνωρίζεται ως κατάχρηση του συστήματος καταχώρησης σημάτων με χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις τις αμυντικές καταχωρήσεις, την κερδοσκοπική εκμετάλλευση του εμπορικού σήματος και την πρακτική της επανακατάθεσης. Εν συνεχεία η ανάλυση εστιάζει στην ερμηνεία και εφαρμογή της έννοιας της κακής πίστης από το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μέσω των σημαντικότερων αποφάσεων του OHIM φωτίζεται το περιεχόμενο που λάμβανε η κακή πίστη έως την εξέταση του ζητήματος από το ΔΕΕ και την παγίωση της νομολογίας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποφάσεων του EUIPO ιδίως στο πλαίσιο διεκδίκησης προστασίας για πνευματικό δημιούργημα, ακύρωσης παραπλανητικού σήματος και επί τη βάση κακοπιστίας και δεκτών ανακοπών σε περιπτώσεις επανακατάθεσης, παρουσιάζουν τον τρόπο εφαρμογής της νομολογίας από το ευρωπαϊκό Γραφείο. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η κακή πίστη αποτελεί θεμελιώδη αρχή για την προστασία της ακεραιότητας του ενωσιακού συστήματος σημάτων και τη διατήρηση της δίκαιης ισορροπίας μεταξύ ιδιωτικών και δημόσιων συμφερόντων.","This thesis addresses the concept of bad faith in trade mark law through the prism of European Union case law and systematically examines the manner in which it is interpreted and applied by the European Union Intellectual Property Office (EUIPO). Bad faith constitutes an indeterminate legal concept, which is not expressly defined by the legislator but acquires concrete content through judicial elaboration and administrative practice, functioning as a critical mechanism for safeguarding the proper functioning of the trade mark protection system. In the first part of the thesis, the international, European Union and national regulatory framework governing bad faith in trade mark law is analysed, with reference to the gradual development of the relevant provision from the former Community Trade Mark regime to the current Regulation (EU) 2017/1001 and Directive (EU) 2015/2436, as well as its transposition into Greek law by Law 4679/2020. Particular emphasis is placed on the relationship and interaction between EU and national trade mark law, as well as on the need for uniform interpretation and application of the concept of bad faith within the European Union. Subsequently, the thesis examines in depth the contribution of the case law of the Court of Justice of the European Union and the General Court to the shaping of the conditions for establishing bad faith, starting with the Lindt Goldhase judgment and the establishment of the principle of a global assessment. The analysis addresses the individual factors taken into account when assessing bad faith, such as the fraudulent intention of the applicant at the relevant time of filing the trade mark application, the applicant’s knowledge or constructive knowledge of the existence of earlier signs or rights, the existence of a prior relationship between the applicant and the legitimate right holder, as well as the absence of a legitimate commercial purpose. The second part of the thesis focuses on the typology of bad-faith trade mark applications and on the practical application of the concept by the European Union Intellectual Property Office (EUIPO). An application filed in bad faith may aim at the abuse of the rights and interests of third parties and may take the form of opportunistic parasitic behaviour or an intention to obstruct competitors. In certain cases, bad-faith filing is recognised as an abuse of the trade mark registration system, with the most characteristic examples being defensive registrations, the speculative exploitation of the trade mark and the practice of repeated filings. The analysis then turns to the interpretation and application of the concept of bad faith by the European Union Intellectual Property Office. Through the most significant decisions of the OHIM, the content attributed to bad faith prior to the examination of the issue by the Court of Justice of the European Union and the consolidation of the relevant case law is elucidated. Characteristic examples of EUIPO decisions, in particular in cases involving the claim of trade mark protection for a work of authorship, the invalidation of a misleading trade mark on the ground of bad faith, and the upholding of oppositions in cases of repeated filings, illustrate the manner in which the European Office applies the case law in practice. The thesis concludes that bad faith constitutes a fundamental principle for safeguarding the integrity of the EU trade mark system and for maintaining a fair balance between private and public interests."],"dc:identifier":["uoadl:5321580","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5321580"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η κακή πίστη στο σήμα υπό το πρίσμα της ενωσιακής νομολογίας και η εφαρμογή της από το Γραφείο Διανοητικής Ιδιοκτησίας της ΕΕ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:35Z"}