{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5322039"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5322039","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση του placebo στη θεραπεία των ψυχιατρικων διαταραχών","abstract":"Εισαγωγή: Η παρούσα εργασία επιχειρεί να διερευνήσει το φαινόμενο του placebo στο πλαίσιο των ψυχιατρικών διαταραχών, εστιάζοντας στη διαφοροποίηση της αποτελεσματικότητάς του ανάλογα με το είδος της διαταραχής και τα ψυχοβιολογικά χαρακτηριστικά των ασθενών. Το placebo, αν και ιστορικά θεωρήθηκε ένα εργαλείο ελέγχου σε κλινικές δοκιμές, έχει αποδειχθεί ότι αποτελεί ενεργό παράγοντα ψυχοφυσιολογικής αλλαγής, ικανό να επηρεάσει την έκβαση της θεραπείας μέσω μηχανισμών προσδοκίας, εσωτερίκευσης και νευροβιολογικής ενεργοποίησης. Σκοπός: Ο βασικός σκοπός της μελέτης είναι να συγκρίνει τα ποσοστά placebo ανταπόκρισης σε διάφορες ψυχιατρικές διαταραχές, όπως η Κατάθλιψη, η Αγχώδης Διαταραχή, η Σχιζοφρένεια, η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή (OCD) και η Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες (PTSD), προκειμένου να αποσαφηνιστεί πότε και γιατί το placebo δρα ή αποτυγχάνει να επιφέρει βελτίωση. Μέθοδος: Για την επίτευξη του σκοπού πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση 23 σύγχρονων ερευνών. Οι έρευνες αυτές περιλάμβαναν τυχαιοποιημένα, διπλά-τυφλά και ανοικτά placebo πρωτόκολλα, με δείγματα που κυμαίνονταν από 40 έως 500 συμμετέχοντες και διάρκεια θεραπείας από 2 έως 12 εβδομάδες. Η ανασκόπηση επικεντρώθηκε στα ποσοστά ανταπόκρισης, στη μείωση συμπτωματολογίας και στους πιθανούς νευροβιολογικούς ή ψυχολογικούς μηχανισμούς που σχετίζονται με την placebo δράση. Αποτελέσματα: Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι το placebo παρουσιάζει υψηλά ποσοστά ανταπόκρισης (25–35%) στις αγχώδεις και καταθλιπτικές διαταραχές, όπου η προσδοκία και η συναισθηματική εμπλοκή παίζουν καθοριστικό ρόλο. Αντίθετα, σε ψυχωσικές διαταραχές όπως η σχιζοφρένεια, η placebo επίδραση είναι περιορισμένη (10–15%) ή μηδενική, πιθανώς λόγω ελλειμμάτων γνωστικής συνοχής και συναισθηματικής αυτορρύθμισης. Παρόμοια, χαμηλά ποσοστά placebo ανταπόκρισης καταγράφονται στο OCD, ενώ στο PTSD τα ευρήματα είναι μικτά, με κάποιες μελέτες να δείχνουν σημαντική βελτίωση και άλλες να μην επιβεβαιώνουν ουσιαστική διαφορά. Συμπεράσματα: Συνολικά, η ανάλυση καταδεικνύει ότι η επίδραση του placebo εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη φύση της διαταραχής και τη λειτουργικότητα του ψυχογνωστικού συστήματος του ασθενούς. Στις διαταραχές όπου η συναισθηματική εμπλοκή και η ελπίδα παραμένουν ζωντανές, η προσδοκία έχει τη δύναμη να κινητοποιήσει μηχανισμούς αυτοΐασης. Το placebo, επομένως, δεν αποτελεί απλώς εργαλείο ελέγχου, αλλά παράγοντα που μπορεί να προσφέρει πολύτιμες ενδείξεις για τη σύνδεση νου, σώματος και θεραπείας. Λέξεις κλειδιά: Αγχώδεις Διαταραχές, Διπολική Διαταραχή, Διαταραχές Ύπνου, Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή, Κατάθλιψη, Σχιζοφρένεια, Φαινόμενο εικονικού φαρμάκου, Ψυχιατρικές Διαταραχές","abstract_html":"Εισαγωγή: Η παρούσα εργασία επιχειρεί να διερευνήσει το φαινόμενο του placebo στο πλαίσιο των ψυχιατρικών διαταραχών, εστιάζοντας στη διαφοροποίηση της αποτελεσματικότητάς του ανάλογα με το είδος της διαταραχής και τα ψυχοβιολογικά χαρακτηριστικά των ασθενών. Το placebo, αν και ιστορικά θεωρήθηκε ένα εργαλείο ελέγχου σε κλινικές δοκιμές, έχει αποδειχθεί ότι αποτελεί ενεργό παράγοντα ψυχοφυσιολογικής αλλαγής, ικανό να επηρεάσει την έκβαση της θεραπείας μέσω μηχανισμών προσδοκίας, εσωτερίκευσης και νευροβιολογικής ενεργοποίησης. Σκοπός: Ο βασικός σκοπός της μελέτης είναι να συγκρίνει τα ποσοστά placebo ανταπόκρισης σε διάφορες ψυχιατρικές διαταραχές, όπως η Κατάθλιψη, η Αγχώδης Διαταραχή, η Σχιζοφρένεια, η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή (OCD) και η Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες (PTSD), προκειμένου να αποσαφηνιστεί πότε και γιατί το placebo δρα ή αποτυγχάνει να επιφέρει βελτίωση. Μέθοδος: Για την επίτευξη του σκοπού πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση 23 σύγχρονων ερευνών. Οι έρευνες αυτές περιλάμβαναν τυχαιοποιημένα, διπλά-τυφλά και ανοικτά placebo πρωτόκολλα, με δείγματα που κυμαίνονταν από 40 έως 500 συμμετέχοντες και διάρκεια θεραπείας από 2 έως 12 εβδομάδες. Η ανασκόπηση επικεντρώθηκε στα ποσοστά ανταπόκρισης, στη μείωση συμπτωματολογίας και στους πιθανούς νευροβιολογικούς ή ψυχολογικούς μηχανισμούς που σχετίζονται με την placebo δράση. Αποτελέσματα: Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι το placebo παρουσιάζει υψηλά ποσοστά ανταπόκρισης (25–35%) στις αγχώδεις και καταθλιπτικές διαταραχές, όπου η προσδοκία και η συναισθηματική εμπλοκή παίζουν καθοριστικό ρόλο. Αντίθετα, σε ψυχωσικές διαταραχές όπως η σχιζοφρένεια, η placebo επίδραση είναι περιορισμένη (10–15%) ή μηδενική, πιθανώς λόγω ελλειμμάτων γνωστικής συνοχής και συναισθηματικής αυτορρύθμισης. Παρόμοια, χαμηλά ποσοστά placebo ανταπόκρισης καταγράφονται στο OCD, ενώ στο PTSD τα ευρήματα είναι μικτά, με κάποιες μελέτες να δείχνουν σημαντική βελτίωση και άλλες να μην επιβεβαιώνουν ουσιαστική διαφορά. Συμπεράσματα: Συνολικά, η ανάλυση καταδεικνύει ότι η επίδραση του placebo εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη φύση της διαταραχής και τη λειτουργικότητα του ψυχογνωστικού συστήματος του ασθενούς. Στις διαταραχές όπου η συναισθηματική εμπλοκή και η ελπίδα παραμένουν ζωντανές, η προσδοκία έχει τη δύναμη να κινητοποιήσει μηχανισμούς αυτοΐασης. Το placebo, επομένως, δεν αποτελεί απλώς εργαλείο ελέγχου, αλλά παράγοντα που μπορεί να προσφέρει πολύτιμες ενδείξεις για τη σύνδεση νου, σώματος και θεραπείας. Λέξεις κλειδιά: Αγχώδεις Διαταραχές, Διπολική Διαταραχή, Διαταραχές Ύπνου, Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή, Κατάθλιψη, Σχιζοφρένεια, Φαινόμενο εικονικού φαρμάκου, Ψυχιατρικές Διαταραχές","abstract_has_math":false,"creators":["Μπάγια Ευαγγελία","Mpagia Evangelia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T06:41:36Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5322039"],"render_values":[{"text":"uoadl:5322039","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5322039","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5322039","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5322039","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπάγια Ευαγγελία","Mpagia Evangelia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5322039","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5322039"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η παρούσα εργασία επιχειρεί να διερευνήσει το φαινόμενο του placebo στο πλαίσιο των ψυχιατρικών διαταραχών, εστιάζοντας στη διαφοροποίηση της αποτελεσματικότητάς του ανάλογα με το είδος της διαταραχής και τα ψυχοβιολογικά χαρακτηριστικά των ασθενών. Το placebo, αν και ιστορικά θεωρήθηκε ένα εργαλείο ελέγχου σε κλινικές δοκιμές, έχει αποδειχθεί ότι αποτελεί ενεργό παράγοντα ψυχοφυσιολογικής αλλαγής, ικανό να επηρεάσει την έκβαση της θεραπείας μέσω μηχανισμών προσδοκίας, εσωτερίκευσης και νευροβιολογικής ενεργοποίησης. Σκοπός: Ο βασικός σκοπός της μελέτης είναι να συγκρίνει τα ποσοστά placebo ανταπόκρισης σε διάφορες ψυχιατρικές διαταραχές, όπως η Κατάθλιψη, η Αγχώδης Διαταραχή, η Σχιζοφρένεια, η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή (OCD) και η Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες (PTSD), προκειμένου να αποσαφηνιστεί πότε και γιατί το placebo δρα ή αποτυγχάνει να επιφέρει βελτίωση. Μέθοδος: Για την επίτευξη του σκοπού πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση 23 σύγχρονων ερευνών. Οι έρευνες αυτές περιλάμβαναν τυχαιοποιημένα, διπλά-τυφλά και ανοικτά placebo πρωτόκολλα, με δείγματα που κυμαίνονταν από 40 έως 500 συμμετέχοντες και διάρκεια θεραπείας από 2 έως 12 εβδομάδες. Η ανασκόπηση επικεντρώθηκε στα ποσοστά ανταπόκρισης, στη μείωση συμπτωματολογίας και στους πιθανούς νευροβιολογικούς ή ψυχολογικούς μηχανισμούς που σχετίζονται με την placebo δράση. Αποτελέσματα: Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι το placebo παρουσιάζει υψηλά ποσοστά ανταπόκρισης (25–35%) στις αγχώδεις και καταθλιπτικές διαταραχές, όπου η προσδοκία και η συναισθηματική εμπλοκή παίζουν καθοριστικό ρόλο. Αντίθετα, σε ψυχωσικές διαταραχές όπως η σχιζοφρένεια, η placebo επίδραση είναι περιορισμένη (10–15%) ή μηδενική, πιθανώς λόγω ελλειμμάτων γνωστικής συνοχής και συναισθηματικής αυτορρύθμισης. Παρόμοια, χαμηλά ποσοστά placebo ανταπόκρισης καταγράφονται στο OCD, ενώ στο PTSD τα ευρήματα είναι μικτά, με κάποιες μελέτες να δείχνουν σημαντική βελτίωση και άλλες να μην επιβεβαιώνουν ουσιαστική διαφορά. Συμπεράσματα: Συνολικά, η ανάλυση καταδεικνύει ότι η επίδραση του placebo εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη φύση της διαταραχής και τη λειτουργικότητα του ψυχογνωστικού συστήματος του ασθενούς. Στις διαταραχές όπου η συναισθηματική εμπλοκή και η ελπίδα παραμένουν ζωντανές, η προσδοκία έχει τη δύναμη να κινητοποιήσει μηχανισμούς αυτοΐασης. Το placebo, επομένως, δεν αποτελεί απλώς εργαλείο ελέγχου, αλλά παράγοντα που μπορεί να προσφέρει πολύτιμες ενδείξεις για τη σύνδεση νου, σώματος και θεραπείας. Λέξεις κλειδιά: Αγχώδεις Διαταραχές, Διπολική Διαταραχή, Διαταραχές Ύπνου, Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή, Κατάθλιψη, Σχιζοφρένεια, Φαινόμενο εικονικού φαρμάκου, Ψυχιατρικές Διαταραχές","Introduction: The present study aims to investigate the placebo phenomenon within the context of psychiatric disorders, focusing on the variability of its effectiveness depending on the type of disorder and the psychobiological characteristics of patients. Although historically considered a control tool in clinical trials, the placebo has been shown to be an active agent of psychophysiological change, capable of influencing treatment outcomes through mechanisms of expectation, internalization, and neurobiological activation. Purpose: The main objective of this study is to compare placebo response rates across various psychiatric disorders, such as Depression, Anxiety Disorders, Schizophrenia, Obsessive-Compulsive Disorder (OCD), and Post-Traumatic Stress Disorder (PTSD), in order to clarify when and why the placebo effect succeeds or fails to produce improvement. Method: To achieve this goal, a systematic review of 23 contemporary studies was conducted. These studies included randomized, double-blind, and open-label placebo protocols, with samples ranging from 40 to 500 participants and treatment durations between 2 and 12 weeks. The review focused on response rates, symptom reduction, and potential neurobiological or psychological mechanisms associated with placebo effects. Results: Findings indicate that placebo shows high response rates (25–35%) in anxiety and depressive disorders, where expectation and emotional engagement play a key role. Conversely, in psychotic disorders such as schizophrenia, placebo effects are limited (10–15%) or even negligible, possibly due to deficits in cognitive coherence and emotional self-regulation. Similarly, low placebo response rates were recorded in OCD, while in PTSD results were mixed, with some studies reporting significant improvement and others showing no substantial difference. Conclusions: Overall, the analysis demonstrates that the impact of placebo largely depends on the nature of the disorder and the functionality of the patient’s cognitive emotional system. In disorders where emotional engagement and hope remain active, expectation can mobilize self-healing mechanisms. Therefore, the placebo should not be viewed merely as a control tool, but as a factor offering valuable insights into the intricate connection between mind, body, and therapy. Keywords: Anxiety Disorders, Bipolar Disorder, Sleep Disorders, Obsessive Compulsive Disorder (OCD), Depression, Schizophrenia, Placebo Effect, Psychiatric Disorders"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση του placebo στη θεραπεία των ψυχιατρικων διαταραχών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπάγια Ευαγγελία","Mpagia Evangelia"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η παρούσα εργασία επιχειρεί να διερευνήσει το φαινόμενο του placebo στο πλαίσιο των ψυχιατρικών διαταραχών, εστιάζοντας στη διαφοροποίηση της αποτελεσματικότητάς του ανάλογα με το είδος της διαταραχής και τα ψυχοβιολογικά χαρακτηριστικά των ασθενών. Το placebo, αν και ιστορικά θεωρήθηκε ένα εργαλείο ελέγχου σε κλινικές δοκιμές, έχει αποδειχθεί ότι αποτελεί ενεργό παράγοντα ψυχοφυσιολογικής αλλαγής, ικανό να επηρεάσει την έκβαση της θεραπείας μέσω μηχανισμών προσδοκίας, εσωτερίκευσης και νευροβιολογικής ενεργοποίησης. Σκοπός: Ο βασικός σκοπός της μελέτης είναι να συγκρίνει τα ποσοστά placebo ανταπόκρισης σε διάφορες ψυχιατρικές διαταραχές, όπως η Κατάθλιψη, η Αγχώδης Διαταραχή, η Σχιζοφρένεια, η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή (OCD) και η Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες (PTSD), προκειμένου να αποσαφηνιστεί πότε και γιατί το placebo δρα ή αποτυγχάνει να επιφέρει βελτίωση. Μέθοδος: Για την επίτευξη του σκοπού πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση 23 σύγχρονων ερευνών. Οι έρευνες αυτές περιλάμβαναν τυχαιοποιημένα, διπλά-τυφλά και ανοικτά placebo πρωτόκολλα, με δείγματα που κυμαίνονταν από 40 έως 500 συμμετέχοντες και διάρκεια θεραπείας από 2 έως 12 εβδομάδες. Η ανασκόπηση επικεντρώθηκε στα ποσοστά ανταπόκρισης, στη μείωση συμπτωματολογίας και στους πιθανούς νευροβιολογικούς ή ψυχολογικούς μηχανισμούς που σχετίζονται με την placebo δράση. Αποτελέσματα: Τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι το placebo παρουσιάζει υψηλά ποσοστά ανταπόκρισης (25–35%) στις αγχώδεις και καταθλιπτικές διαταραχές, όπου η προσδοκία και η συναισθηματική εμπλοκή παίζουν καθοριστικό ρόλο. Αντίθετα, σε ψυχωσικές διαταραχές όπως η σχιζοφρένεια, η placebo επίδραση είναι περιορισμένη (10–15%) ή μηδενική, πιθανώς λόγω ελλειμμάτων γνωστικής συνοχής και συναισθηματικής αυτορρύθμισης. Παρόμοια, χαμηλά ποσοστά placebo ανταπόκρισης καταγράφονται στο OCD, ενώ στο PTSD τα ευρήματα είναι μικτά, με κάποιες μελέτες να δείχνουν σημαντική βελτίωση και άλλες να μην επιβεβαιώνουν ουσιαστική διαφορά. Συμπεράσματα: Συνολικά, η ανάλυση καταδεικνύει ότι η επίδραση του placebo εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη φύση της διαταραχής και τη λειτουργικότητα του ψυχογνωστικού συστήματος του ασθενούς. Στις διαταραχές όπου η συναισθηματική εμπλοκή και η ελπίδα παραμένουν ζωντανές, η προσδοκία έχει τη δύναμη να κινητοποιήσει μηχανισμούς αυτοΐασης. Το placebo, επομένως, δεν αποτελεί απλώς εργαλείο ελέγχου, αλλά παράγοντα που μπορεί να προσφέρει πολύτιμες ενδείξεις για τη σύνδεση νου, σώματος και θεραπείας. Λέξεις κλειδιά: Αγχώδεις Διαταραχές, Διπολική Διαταραχή, Διαταραχές Ύπνου, Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή, Κατάθλιψη, Σχιζοφρένεια, Φαινόμενο εικονικού φαρμάκου, Ψυχιατρικές Διαταραχές","Introduction: The present study aims to investigate the placebo phenomenon within the context of psychiatric disorders, focusing on the variability of its effectiveness depending on the type of disorder and the psychobiological characteristics of patients. Although historically considered a control tool in clinical trials, the placebo has been shown to be an active agent of psychophysiological change, capable of influencing treatment outcomes through mechanisms of expectation, internalization, and neurobiological activation. Purpose: The main objective of this study is to compare placebo response rates across various psychiatric disorders, such as Depression, Anxiety Disorders, Schizophrenia, Obsessive-Compulsive Disorder (OCD), and Post-Traumatic Stress Disorder (PTSD), in order to clarify when and why the placebo effect succeeds or fails to produce improvement. Method: To achieve this goal, a systematic review of 23 contemporary studies was conducted. These studies included randomized, double-blind, and open-label placebo protocols, with samples ranging from 40 to 500 participants and treatment durations between 2 and 12 weeks. The review focused on response rates, symptom reduction, and potential neurobiological or psychological mechanisms associated with placebo effects. Results: Findings indicate that placebo shows high response rates (25–35%) in anxiety and depressive disorders, where expectation and emotional engagement play a key role. Conversely, in psychotic disorders such as schizophrenia, placebo effects are limited (10–15%) or even negligible, possibly due to deficits in cognitive coherence and emotional self-regulation. Similarly, low placebo response rates were recorded in OCD, while in PTSD results were mixed, with some studies reporting significant improvement and others showing no substantial difference. Conclusions: Overall, the analysis demonstrates that the impact of placebo largely depends on the nature of the disorder and the functionality of the patient’s cognitive emotional system. In disorders where emotional engagement and hope remain active, expectation can mobilize self-healing mechanisms. Therefore, the placebo should not be viewed merely as a control tool, but as a factor offering valuable insights into the intricate connection between mind, body, and therapy. Keywords: Anxiety Disorders, Bipolar Disorder, Sleep Disorders, Obsessive Compulsive Disorder (OCD), Depression, Schizophrenia, Placebo Effect, Psychiatric Disorders"],"dc:identifier":["uoadl:5322039","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5322039"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η επίδραση του placebo στη θεραπεία των ψυχιατρικων διαταραχών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:36Z"}