{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5322533"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5322533","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η πρόκληση ζημίας σε τρίτον \"κατά την υπηρεσία\" του προστηθέντος ως προϋπόθεση της αδικοπρακτικής ευθύνης του προστήσαντος","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία επικεντρώνεται στη διάταξη του άρθρου 922 ΑΚ και επιχειρεί να δώσει μια κατά το δυνατόν ασφαλή απάντηση στο ερώτημα: Πότε η αδικοπραξία του προστηθέντος μπορεί να θεωρηθεί ότι τελέστηκε «κατά την υπηρεσία» που του ανέθεσε ο προστήσας, ώστε να γεννάται αστική ευθύνη (και) του τελευταίου; Η ερευνητική διεργασία, όπως είναι φυσικό, εκκινεί από μια γενική ερμηνευτική προσέγγιση του μελετώμενου άρθρου (ratio της ευθύνης για αλλότριες πράξεις – σχέση της ΑΚ 922 με άλλες διατάξεις του υποσυστήματος της αστικής ευθύνης – προϋποθέσεις εφαρμογής της ΑΚ 922), προτού καταπιαστεί με το κύριο ζήτημα, δηλαδή με την αναζήτηση της «συνάφειας της αδικοπραξίας του προστηθέντος με την ανατεθείσα σ’ αυτόν υπηρεσία». Η βασική προβληματική εξετάζεται αρχικώς από θεωρητική σκοπιά, όπου παρατίθενται οι σπουδαιότερες απόψεις που έχουν διατυπωθεί επί του θέματος, αξιολογείται η ορθότητά τους και τελικά εξάγονται τα χρήσιμα πορίσματα που αντλούνται από τη σχετική συζήτηση. Στη συνέχεια, παρατίθενται επιλεγμένες δικαστικές αποφάσεις, προκειμένου να καταδειχθεί ο τρόπος με τον οποίο η νομολογία προσεγγίζει το εν λόγω ζήτημα, αλλά και να διαπιστωθεί ο βαθμός αποδοχής εκ μέρους της των συμπερασμάτων της επιστήμης. Στο τέλος, η εργασία τάσσεται σαφώς υπέρ μιας άποψης που έχει ήδη εκφραστεί και επικρατεί στη θεωρία (κριτήριο των τυπικών κινδύνων), μα ταυτόχρονα προτείνει μία εξειδικεύουσα εκδοχή της (κριτήριο των τυπικών κινδύνων υπό την έννοια της «εγγύτητας» της υπηρεσίας προς το προσβληθέν αγαθό), προκειμένου να αμβλυνθούν τα όποια προβλήματα ενδεχομένως γεννά η εφαρμογή της στην πράξη.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία επικεντρώνεται στη διάταξη του άρθρου 922 ΑΚ και επιχειρεί να δώσει μια κατά το δυνατόν ασφαλή απάντηση στο ερώτημα: Πότε η αδικοπραξία του προστηθέντος μπορεί να θεωρηθεί ότι τελέστηκε «κατά την υπηρεσία» που του ανέθεσε ο προστήσας, ώστε να γεννάται αστική ευθύνη (και) του τελευταίου; Η ερευνητική διεργασία, όπως είναι φυσικό, εκκινεί από μια γενική ερμηνευτική προσέγγιση του μελετώμενου άρθρου (ratio της ευθύνης για αλλότριες πράξεις – σχέση της ΑΚ 922 με άλλες διατάξεις του υποσυστήματος της αστικής ευθύνης – προϋποθέσεις εφαρμογής της ΑΚ 922), προτού καταπιαστεί με το κύριο ζήτημα, δηλαδή με την αναζήτηση της «συνάφειας της αδικοπραξίας του προστηθέντος με την ανατεθείσα σ’ αυτόν υπηρεσία». Η βασική προβληματική εξετάζεται αρχικώς από θεωρητική σκοπιά, όπου παρατίθενται οι σπουδαιότερες απόψεις που έχουν διατυπωθεί επί του θέματος, αξιολογείται η ορθότητά τους και τελικά εξάγονται τα χρήσιμα πορίσματα που αντλούνται από τη σχετική συζήτηση. Στη συνέχεια, παρατίθενται επιλεγμένες δικαστικές αποφάσεις, προκειμένου να καταδειχθεί ο τρόπος με τον οποίο η νομολογία προσεγγίζει το εν λόγω ζήτημα, αλλά και να διαπιστωθεί ο βαθμός αποδοχής εκ μέρους της των συμπερασμάτων της επιστήμης. Στο τέλος, η εργασία τάσσεται σαφώς υπέρ μιας άποψης που έχει ήδη εκφραστεί και επικρατεί στη θεωρία (κριτήριο των τυπικών κινδύνων), μα ταυτόχρονα προτείνει μία εξειδικεύουσα εκδοχή της (κριτήριο των τυπικών κινδύνων υπό την έννοια της «εγγύτητας» της υπηρεσίας προς το προσβληθέν αγαθό), προκειμένου να αμβλυνθούν τα όποια προβλήματα ενδεχομένως γεννά η εφαρμογή της στην πράξη.","abstract_has_math":false,"creators":["ΠΛΑΚΑΛΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ","PLAKALIS EVANGELOS"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T06:41:38Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5322533"],"render_values":[{"text":"uoadl:5322533","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5322533","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5322533","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5322533","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΠΛΑΚΑΛΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ","PLAKALIS EVANGELOS"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5322533","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5322533"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία επικεντρώνεται στη διάταξη του άρθρου 922 ΑΚ και επιχειρεί να δώσει μια κατά το δυνατόν ασφαλή απάντηση στο ερώτημα: Πότε η αδικοπραξία του προστηθέντος μπορεί να θεωρηθεί ότι τελέστηκε «κατά την υπηρεσία» που του ανέθεσε ο προστήσας, ώστε να γεννάται αστική ευθύνη (και) του τελευταίου; Η ερευνητική διεργασία, όπως είναι φυσικό, εκκινεί από μια γενική ερμηνευτική προσέγγιση του μελετώμενου άρθρου (ratio της ευθύνης για αλλότριες πράξεις – σχέση της ΑΚ 922 με άλλες διατάξεις του υποσυστήματος της αστικής ευθύνης – προϋποθέσεις εφαρμογής της ΑΚ 922), προτού καταπιαστεί με το κύριο ζήτημα, δηλαδή με την αναζήτηση της «συνάφειας της αδικοπραξίας του προστηθέντος με την ανατεθείσα σ’ αυτόν υπηρεσία». Η βασική προβληματική εξετάζεται αρχικώς από θεωρητική σκοπιά, όπου παρατίθενται οι σπουδαιότερες απόψεις που έχουν διατυπωθεί επί του θέματος, αξιολογείται η ορθότητά τους και τελικά εξάγονται τα χρήσιμα πορίσματα που αντλούνται από τη σχετική συζήτηση. Στη συνέχεια, παρατίθενται επιλεγμένες δικαστικές αποφάσεις, προκειμένου να καταδειχθεί ο τρόπος με τον οποίο η νομολογία προσεγγίζει το εν λόγω ζήτημα, αλλά και να διαπιστωθεί ο βαθμός αποδοχής εκ μέρους της των συμπερασμάτων της επιστήμης. Στο τέλος, η εργασία τάσσεται σαφώς υπέρ μιας άποψης που έχει ήδη εκφραστεί και επικρατεί στη θεωρία (κριτήριο των τυπικών κινδύνων), μα ταυτόχρονα προτείνει μία εξειδικεύουσα εκδοχή της (κριτήριο των τυπικών κινδύνων υπό την έννοια της «εγγύτητας» της υπηρεσίας προς το προσβληθέν αγαθό), προκειμένου να αμβλυνθούν τα όποια προβλήματα ενδεχομένως γεννά η εφαρμογή της στην πράξη.","This master’s thesis focuses on Article 922 of the Greek Civil Code and seeks to provide, to the extent possible, a legally sound answer to the following question: under what circumstances may the agent ‘s tort be considered to have been committed “in the course of the service” entrusted to him by the principal, so as to give rise to civil liability (also) on the part of the latter? The research process, as is natural, begins with a general interpretative analysis of the provision under examination (the ratio of liability for acts of others; the relationship between Article 922 of the Greek Civil Code and other provisions of the tort-liability subsystem; and the prerequisites for the application of Article 922 GCC), before addressing the main issue, namely the determination of the “connection between the agent ‘s tort and the service entrusted to him”. The core issue is initially examined from a theoretical perspective, by presenting the most significant views advanced in legal theory, assessing their soundness, and ultimately drawing the useful conclusions emerging from the relevant doctrinal debate. Subsequently, selected judicial decisions are presented, in order to demonstrate the manner in which case law approaches the issue in question and to ascertain the degree to which it accepts the conclusions reached by legal theory. Finally, the thesis clearly endorses a view that has already been expressed and prevails in legal theory (the criterion of typical risks), while at the same time proposing a more specific formulation thereof (the criterion of typical risks understood in terms of the “proximity” of the service to the infringed legal interest), with a view to mitigating any difficulties that its application in practice may potentially entail."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η πρόκληση ζημίας σε τρίτον \"κατά την υπηρεσία\" του προστηθέντος ως προϋπόθεση της αδικοπρακτικής ευθύνης του προστήσαντος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΠΛΑΚΑΛΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ","PLAKALIS EVANGELOS"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία επικεντρώνεται στη διάταξη του άρθρου 922 ΑΚ και επιχειρεί να δώσει μια κατά το δυνατόν ασφαλή απάντηση στο ερώτημα: Πότε η αδικοπραξία του προστηθέντος μπορεί να θεωρηθεί ότι τελέστηκε «κατά την υπηρεσία» που του ανέθεσε ο προστήσας, ώστε να γεννάται αστική ευθύνη (και) του τελευταίου; Η ερευνητική διεργασία, όπως είναι φυσικό, εκκινεί από μια γενική ερμηνευτική προσέγγιση του μελετώμενου άρθρου (ratio της ευθύνης για αλλότριες πράξεις – σχέση της ΑΚ 922 με άλλες διατάξεις του υποσυστήματος της αστικής ευθύνης – προϋποθέσεις εφαρμογής της ΑΚ 922), προτού καταπιαστεί με το κύριο ζήτημα, δηλαδή με την αναζήτηση της «συνάφειας της αδικοπραξίας του προστηθέντος με την ανατεθείσα σ’ αυτόν υπηρεσία». Η βασική προβληματική εξετάζεται αρχικώς από θεωρητική σκοπιά, όπου παρατίθενται οι σπουδαιότερες απόψεις που έχουν διατυπωθεί επί του θέματος, αξιολογείται η ορθότητά τους και τελικά εξάγονται τα χρήσιμα πορίσματα που αντλούνται από τη σχετική συζήτηση. Στη συνέχεια, παρατίθενται επιλεγμένες δικαστικές αποφάσεις, προκειμένου να καταδειχθεί ο τρόπος με τον οποίο η νομολογία προσεγγίζει το εν λόγω ζήτημα, αλλά και να διαπιστωθεί ο βαθμός αποδοχής εκ μέρους της των συμπερασμάτων της επιστήμης. Στο τέλος, η εργασία τάσσεται σαφώς υπέρ μιας άποψης που έχει ήδη εκφραστεί και επικρατεί στη θεωρία (κριτήριο των τυπικών κινδύνων), μα ταυτόχρονα προτείνει μία εξειδικεύουσα εκδοχή της (κριτήριο των τυπικών κινδύνων υπό την έννοια της «εγγύτητας» της υπηρεσίας προς το προσβληθέν αγαθό), προκειμένου να αμβλυνθούν τα όποια προβλήματα ενδεχομένως γεννά η εφαρμογή της στην πράξη.","This master’s thesis focuses on Article 922 of the Greek Civil Code and seeks to provide, to the extent possible, a legally sound answer to the following question: under what circumstances may the agent ‘s tort be considered to have been committed “in the course of the service” entrusted to him by the principal, so as to give rise to civil liability (also) on the part of the latter? The research process, as is natural, begins with a general interpretative analysis of the provision under examination (the ratio of liability for acts of others; the relationship between Article 922 of the Greek Civil Code and other provisions of the tort-liability subsystem; and the prerequisites for the application of Article 922 GCC), before addressing the main issue, namely the determination of the “connection between the agent ‘s tort and the service entrusted to him”. The core issue is initially examined from a theoretical perspective, by presenting the most significant views advanced in legal theory, assessing their soundness, and ultimately drawing the useful conclusions emerging from the relevant doctrinal debate. Subsequently, selected judicial decisions are presented, in order to demonstrate the manner in which case law approaches the issue in question and to ascertain the degree to which it accepts the conclusions reached by legal theory. Finally, the thesis clearly endorses a view that has already been expressed and prevails in legal theory (the criterion of typical risks), while at the same time proposing a more specific formulation thereof (the criterion of typical risks understood in terms of the “proximity” of the service to the infringed legal interest), with a view to mitigating any difficulties that its application in practice may potentially entail."],"dc:identifier":["uoadl:5322533","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5322533"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η πρόκληση ζημίας σε τρίτον \"κατά την υπηρεσία\" του προστηθέντος ως προϋπόθεση της αδικοπρακτικής ευθύνης του προστήσαντος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T06:41:38Z"}