{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5322624"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5322624","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Responsibility of the Permanent Members of the UN Security Council for Exercising the Veto Power in Cases Involving the Crime of Genocide","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει κατά πόσο και υπό ποιες συνθήκες η άσκηση του δικαιώματος αρνησικυρίας (veto) από μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ μπορεί να θεμελιώσει διεθνή ευθύνη, όταν εμποδίζει την έγκαιρη λήψη μέτρων σε περιπτώσεις γενοκτονίας. Ειδικότερα, το veto αναλύεται στο πλαίσιο της έντασης μεταξύ πολιτικής εξουσίας και νομικής υποχρέωσης, υποστηρίζοντας ότι, αν και αποτελεί διαδικαστικό προνόμιο αναγνωρισμένο από τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, δεν ασκείται εκτός των περιορισμών του διεθνούς δικαίου. Η γενοκτονία επιλέγεται ως υποδειγματική περίπτωση λόγω της ιδιότητάς της ως κανόνα jus cogens και της Σύμβασης για τη Γενοκτονία του 1948. Η μελέτη αναλύει, αρχικά, τις διεθνείς υποχρεώσεις που ενδέχεται να παραβιάζονται με τη χρήση του veto, όπως η πρόληψη της γενοκτονίας, η απαγόρευση βοήθειας στην τέλεσή της, η συνεργασία για τον τερματισμό σοβαρών παραβιάσεων jus cogens και η συμμόρφωση με τους σκοπούς και τις αρχές του Χάρτη του ΟΗΕ. Στη συνέχεια, αναλύονται τα καθεστώτα διεθνούς ευθύνης υπό τα Άρθρα για την Ευθύνη Κρατών (ARSIWA) και το Σχέδιο Άρθρων για την Ευθύνη Διεθνών Οργανισμών (ARIO), με έμφαση στην ευθύνη των μόνιμων μελών ως κυρίαρχων κρατών. Τέλος, εξετάζονται οι συνέπειες της ευθύνης, ήτοι η παύση της παράνομης συμπεριφοράς, οι εγγυήσεις μη επανάληψης και η επανόρθωση, με έμφαση στις σχετικές νομικές προκλήσεις. Η εργασία καταλήγει ότι, παρά τις δυσκολίες θεμελίωσης διεθνούς ευθύνης, το διεθνές δίκαιο παρέχει εργαλεία για τον χαρακτηρισμό της άσκησης του veto σε περιπτώσεις γενοκτονίας ως παράνομης. Η αποσαφήνιση των ορίων του δικαιώματος αυτού είναι κρίσιμη για την αξιοπιστία του συστήματος συλλογικής ασφάλειας και την επιβεβαίωση ότι κανένα διαδικαστικό προνόμιο δεν υπερισχύει των περιορισμών που επιβάλλει το διεθνές δίκαιο.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει κατά πόσο και υπό ποιες συνθήκες η άσκηση του δικαιώματος αρνησικυρίας (veto) από μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ μπορεί να θεμελιώσει διεθνή ευθύνη, όταν εμποδίζει την έγκαιρη λήψη μέτρων σε περιπτώσεις γενοκτονίας. Ειδικότερα, το veto αναλύεται στο πλαίσιο της έντασης μεταξύ πολιτικής εξουσίας και νομικής υποχρέωσης, υποστηρίζοντας ότι, αν και αποτελεί διαδικαστικό προνόμιο αναγνωρισμένο από τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, δεν ασκείται εκτός των περιορισμών του διεθνούς δικαίου. Η γενοκτονία επιλέγεται ως υποδειγματική περίπτωση λόγω της ιδιότητάς της ως κανόνα jus cogens και της Σύμβασης για τη Γενοκτονία του 1948. Η μελέτη αναλύει, αρχικά, τις διεθνείς υποχρεώσεις που ενδέχεται να παραβιάζονται με τη χρήση του veto, όπως η πρόληψη της γενοκτονίας, η απαγόρευση βοήθειας στην τέλεσή της, η συνεργασία για τον τερματισμό σοβαρών παραβιάσεων jus cogens και η συμμόρφωση με τους σκοπούς και τις αρχές του Χάρτη του ΟΗΕ. Στη συνέχεια, αναλύονται τα καθεστώτα διεθνούς ευθύνης υπό τα Άρθρα για την Ευθύνη Κρατών (ARSIWA) και το Σχέδιο Άρθρων για την Ευθύνη Διεθνών Οργανισμών (ARIO), με έμφαση στην ευθύνη των μόνιμων μελών ως κυρίαρχων κρατών. Τέλος, εξετάζονται οι συνέπειες της ευθύνης, ήτοι η παύση της παράνομης συμπεριφοράς, οι εγγυήσεις μη επανάληψης και η επανόρθωση, με έμφαση στις σχετικές νομικές προκλήσεις. Η εργασία καταλήγει ότι, παρά τις δυσκολίες θεμελίωσης διεθνούς ευθύνης, το διεθνές δίκαιο παρέχει εργαλεία για τον χαρακτηρισμό της άσκησης του veto σε περιπτώσεις γενοκτονίας ως παράνομης. Η αποσαφήνιση των ορίων του δικαιώματος αυτού είναι κρίσιμη για την αξιοπιστία του συστήματος συλλογικής ασφάλειας και την επιβεβαίωση ότι κανένα διαδικαστικό προνόμιο δεν υπερισχύει των περιορισμών που επιβάλλει το διεθνές δίκαιο.","abstract_has_math":false,"creators":["Ιορδανίδου Ίρις-Σταυρούλα","Iordanidou Iris-Stavroula"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:17:35Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5322624"],"render_values":[{"text":"uoadl:5322624","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5322624","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5322624","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5322624","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ιορδανίδου Ίρις-Σταυρούλα","Iordanidou Iris-Stavroula"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5322624","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5322624"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει κατά πόσο και υπό ποιες συνθήκες η άσκηση του δικαιώματος αρνησικυρίας (veto) από μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ μπορεί να θεμελιώσει διεθνή ευθύνη, όταν εμποδίζει την έγκαιρη λήψη μέτρων σε περιπτώσεις γενοκτονίας. Ειδικότερα, το veto αναλύεται στο πλαίσιο της έντασης μεταξύ πολιτικής εξουσίας και νομικής υποχρέωσης, υποστηρίζοντας ότι, αν και αποτελεί διαδικαστικό προνόμιο αναγνωρισμένο από τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, δεν ασκείται εκτός των περιορισμών του διεθνούς δικαίου. Η γενοκτονία επιλέγεται ως υποδειγματική περίπτωση λόγω της ιδιότητάς της ως κανόνα jus cogens και της Σύμβασης για τη Γενοκτονία του 1948. Η μελέτη αναλύει, αρχικά, τις διεθνείς υποχρεώσεις που ενδέχεται να παραβιάζονται με τη χρήση του veto, όπως η πρόληψη της γενοκτονίας, η απαγόρευση βοήθειας στην τέλεσή της, η συνεργασία για τον τερματισμό σοβαρών παραβιάσεων jus cogens και η συμμόρφωση με τους σκοπούς και τις αρχές του Χάρτη του ΟΗΕ. Στη συνέχεια, αναλύονται τα καθεστώτα διεθνούς ευθύνης υπό τα Άρθρα για την Ευθύνη Κρατών (ARSIWA) και το Σχέδιο Άρθρων για την Ευθύνη Διεθνών Οργανισμών (ARIO), με έμφαση στην ευθύνη των μόνιμων μελών ως κυρίαρχων κρατών. Τέλος, εξετάζονται οι συνέπειες της ευθύνης, ήτοι η παύση της παράνομης συμπεριφοράς, οι εγγυήσεις μη επανάληψης και η επανόρθωση, με έμφαση στις σχετικές νομικές προκλήσεις. Η εργασία καταλήγει ότι, παρά τις δυσκολίες θεμελίωσης διεθνούς ευθύνης, το διεθνές δίκαιο παρέχει εργαλεία για τον χαρακτηρισμό της άσκησης του veto σε περιπτώσεις γενοκτονίας ως παράνομης. Η αποσαφήνιση των ορίων του δικαιώματος αυτού είναι κρίσιμη για την αξιοπιστία του συστήματος συλλογικής ασφάλειας και την επιβεβαίωση ότι κανένα διαδικαστικό προνόμιο δεν υπερισχύει των περιορισμών που επιβάλλει το διεθνές δίκαιο.","This LL.M. thesis examines whether, and under what circumstances, the exercise of the veto by a permanent member of the United Nations Security Council may give rise to international responsibility when it obstructs timely action in situations involving genocide. It situates the veto within the tension between political power and legal obligation, arguing that while the veto is a procedural right under the UN Charter, it is not immune from the constraints of international law. The prohibition of genocide, as a peremptory norm under international law and governed by the 1948 Genocide Convention, is used as the paradigmatic case for assessing the legality of veto use. The study, first, identifies the international obligations potentially breached by a veto: the duty to prevent genocide, the prohibition on aiding or assisting in its commission, the duty to cooperate to end serious violations of jus cogens norms, and the obligation to act in accordance with the UN Charter’s purposes and principles. It then examines the frameworks governing responsibility under the Articles on Responsibility of States for Internationally Wrongful Acts (ARSIWA) and the Draft Articles on the Responsibility of International Organizations (ARIO), with emphasis on the role of permanent members acting as individual sovereign States within the Security Council. Finally, it explores the legal consequences of responsibility, namely cessation, guarantees of non-repetition and reparation, highlighting the relevant legal challenges. The thesis concludes that, although establishing responsibility for the wrongful exercise of the veto is legally and practically challenging, international law provides tools to characterize such conduct as unlawful. Clarifying these limits is crucial to safeguarding the credibility of the collective security system and reaffirming that no prerogative, however powerful, lies beyond the restrictions imposed by international law."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Responsibility of the Permanent Members of the UN Security Council for Exercising the Veto Power in Cases Involving the Crime of Genocide"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ιορδανίδου Ίρις-Σταυρούλα","Iordanidou Iris-Stavroula"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει κατά πόσο και υπό ποιες συνθήκες η άσκηση του δικαιώματος αρνησικυρίας (veto) από μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ μπορεί να θεμελιώσει διεθνή ευθύνη, όταν εμποδίζει την έγκαιρη λήψη μέτρων σε περιπτώσεις γενοκτονίας. Ειδικότερα, το veto αναλύεται στο πλαίσιο της έντασης μεταξύ πολιτικής εξουσίας και νομικής υποχρέωσης, υποστηρίζοντας ότι, αν και αποτελεί διαδικαστικό προνόμιο αναγνωρισμένο από τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, δεν ασκείται εκτός των περιορισμών του διεθνούς δικαίου. Η γενοκτονία επιλέγεται ως υποδειγματική περίπτωση λόγω της ιδιότητάς της ως κανόνα jus cogens και της Σύμβασης για τη Γενοκτονία του 1948. Η μελέτη αναλύει, αρχικά, τις διεθνείς υποχρεώσεις που ενδέχεται να παραβιάζονται με τη χρήση του veto, όπως η πρόληψη της γενοκτονίας, η απαγόρευση βοήθειας στην τέλεσή της, η συνεργασία για τον τερματισμό σοβαρών παραβιάσεων jus cogens και η συμμόρφωση με τους σκοπούς και τις αρχές του Χάρτη του ΟΗΕ. Στη συνέχεια, αναλύονται τα καθεστώτα διεθνούς ευθύνης υπό τα Άρθρα για την Ευθύνη Κρατών (ARSIWA) και το Σχέδιο Άρθρων για την Ευθύνη Διεθνών Οργανισμών (ARIO), με έμφαση στην ευθύνη των μόνιμων μελών ως κυρίαρχων κρατών. Τέλος, εξετάζονται οι συνέπειες της ευθύνης, ήτοι η παύση της παράνομης συμπεριφοράς, οι εγγυήσεις μη επανάληψης και η επανόρθωση, με έμφαση στις σχετικές νομικές προκλήσεις. Η εργασία καταλήγει ότι, παρά τις δυσκολίες θεμελίωσης διεθνούς ευθύνης, το διεθνές δίκαιο παρέχει εργαλεία για τον χαρακτηρισμό της άσκησης του veto σε περιπτώσεις γενοκτονίας ως παράνομης. Η αποσαφήνιση των ορίων του δικαιώματος αυτού είναι κρίσιμη για την αξιοπιστία του συστήματος συλλογικής ασφάλειας και την επιβεβαίωση ότι κανένα διαδικαστικό προνόμιο δεν υπερισχύει των περιορισμών που επιβάλλει το διεθνές δίκαιο.","This LL.M. thesis examines whether, and under what circumstances, the exercise of the veto by a permanent member of the United Nations Security Council may give rise to international responsibility when it obstructs timely action in situations involving genocide. It situates the veto within the tension between political power and legal obligation, arguing that while the veto is a procedural right under the UN Charter, it is not immune from the constraints of international law. The prohibition of genocide, as a peremptory norm under international law and governed by the 1948 Genocide Convention, is used as the paradigmatic case for assessing the legality of veto use. The study, first, identifies the international obligations potentially breached by a veto: the duty to prevent genocide, the prohibition on aiding or assisting in its commission, the duty to cooperate to end serious violations of jus cogens norms, and the obligation to act in accordance with the UN Charter’s purposes and principles. It then examines the frameworks governing responsibility under the Articles on Responsibility of States for Internationally Wrongful Acts (ARSIWA) and the Draft Articles on the Responsibility of International Organizations (ARIO), with emphasis on the role of permanent members acting as individual sovereign States within the Security Council. Finally, it explores the legal consequences of responsibility, namely cessation, guarantees of non-repetition and reparation, highlighting the relevant legal challenges. The thesis concludes that, although establishing responsibility for the wrongful exercise of the veto is legally and practically challenging, international law provides tools to characterize such conduct as unlawful. Clarifying these limits is crucial to safeguarding the credibility of the collective security system and reaffirming that no prerogative, however powerful, lies beyond the restrictions imposed by international law."],"dc:identifier":["uoadl:5322624","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5322624"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Responsibility of the Permanent Members of the UN Security Council for Exercising the Veto Power in Cases Involving the Crime of Genocide"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:17:35Z"}