{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5322954"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5322954","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Sustainability within the context of competition law and Article 101 of the TFEU","abstract":"Η Ευρωπαϊκή Ένωση βασίζεται στη δέσμευση της προστασίας της αξιοπρέπειας, των θεμελιωδών δικαιωμάτων και της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας των πολιτών της. Οι ατομικές ελευθερίες συνιστούν αναγκαία (‘sine qua non’) προϋπόθεση για τη δημοκρατία και για μια έννομη τάξη που διέπεται από το κράτος δικαίου. Η ολοκληρωμένη και συνεπής προστασία των πολιτών της ΕΕ και των δικαιωμάτων τους ενισχύει την ασφάλεια δικαίου, ενώ παράλληλα ενισχύει την ενότητα και την ανθεκτικότητα του ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Εντός αυτού του πλαισίου, τόσο η προστασία του περιβάλλοντος όσο και η διατήρηση μιας ελεύθερης και χωρίς στρεβλώσεις εσωτερικής αγοράς αναδεικνύονται σε νομικά προστατευόμενα αγαθά θεμελιώδους σημασίας, καθένα εκ των οποίων συμβάλλει στην ευρύτερη προστασία των πολιτών της ΕΕ. Οι δεσμεύσεις της ΕΕ υπέρ της βιωσιμότητας είναι βαθιά ριζωμένες στις Συνθήκες, ιδίως μέσω διατάξεων που απαιτούν συνοχή πολιτικών, κοινωνική προστασία και ην ενσωμάτωση περιβαλλοντικών στόχων σε όλες τις δράσεις της ΕΕ. Οι δεσμεύσεις αυτές έχουν τεθεί σε εφαρμογή μέσω σημαντικών πρωτοβουλιών όπως η Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία (‘European Green Deal’), που αποσκοπούν στην ευθυγράμμιση της οικονομικής δραστηριότητας με την κλιματική ουδετερότητα. Ταυτόχρονα, τα άρθρα 101 και 102 της ΣΛΕΕ εξακολουθούν να λειτουργούν ως βασικοί μηχανισμοί αποτροπής των στρεβλώσεων του ανταγωνισμού, δίνοντας προτεραιότητα στην ακεραιότητα της αγοράς, ενώ παράλληλα επιτρέπουν την εξυπηρέτηση ευρύτερων σκοπών μέσω των εργαλείων/ μηχανισμών που προβλέπονται στην παράγραφο 3 του άρθρου 101 της ΣΛΕΕ. Τα τελευταία χρόνια, η σχέση μεταξύ του δικαίου ανταγωνισμού και της βιωσιμότητας έχει εξελιχθεί ουσιωδώς. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και οι Εθνικές Αρχές Ανταγωνισμού εξετάζουν ολοένα και περισσότερο το κατά πόσον η συνεργασία μέσω συμφωνιών μεταξύ ανταγωνιστών—η οποία κανονικά απαγορεύεται δυνάμει της παραγράφου 1 του άρθρου 101—θα μπορούσε να επιτραπεί όταν προάγει στόχους βιωσιμότητας και συνεπάγεται βελτίωση της αποτελεσματικότητας. Η εξέλιξη αυτή κορυφώθηκε με τις Κατευθυντήριες Γραμμές του 2023 για τις οριζόντιες συμφωνίες συνεργασίας, οι οποίες αφιερώνουν ειδική ενότητα στις συμφωνίες βιωσιμότητας και εισάγουν έννοιες όπως το «δίκαιο μερίδιο για τους καταναλωτές» (fair share for consumers) και τα «οφέλη εκτός αγοράς» (out-of-market benefits), σηματοδοτώντας μια ευρύτερη προθυμία αναγνώρισης κοινωνικών ωφελειών στο πλαίσιο της ανάλυσης του ανταγωνισμού. Υπό το πρίσμα αυτό, η βιωσιμότητα και ο ανταγωνισμός δεν είναι κατ’ ανάγκην έννοιες μη συμβατές· ωστόσο, νομικές εντάσεις ανακύπτουν όταν οι περιβαλλοντικοί στόχοι και οι παραδοσιακοί σκοποί του ανταγωνισμού δεν μπορούν να επιτευχθούν πλήρως και ταυτόχρονα. Η παρούσα διατριβή εξετάζει τα όρια και την νομιμότητα της χρήσης του άρθρου 101 ΣΛΕΕ—και ιδίως της παραγράφου 3 του άρθρου 101—ως εργαλείου για την προώθηση της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας. Αξιολογεί το εξελισσόμενο νομοθετικό πλαίσιο της ΕΕ, τις Κατευθυντήριες Γραμμές της Επιτροπής του 2023 και τις εθνικές προσεγγίσεις εφαρμογής/ επιβολής, προκειμένου να εκτιμήσει κατά πόσον η ενσωμάτωση της βιωσιμότητας στο δίκαιο του ανταγωνισμού συνιστά συνεκτική εξέλιξη της πολιτικής της ΕΕ ή ενδεχόμενη εργαλειοποίηση/ εκμετάλλευση των κανόνων του ανταγωνισμού πέραν του επιδιωκόμενου σκοπού τους.","abstract_html":"Η Ευρωπαϊκή Ένωση βασίζεται στη δέσμευση της προστασίας της αξιοπρέπειας, των θεμελιωδών δικαιωμάτων και της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας των πολιτών της. Οι ατομικές ελευθερίες συνιστούν αναγκαία (‘sine qua non’) προϋπόθεση για τη δημοκρατία και για μια έννομη τάξη που διέπεται από το κράτος δικαίου. Η ολοκληρωμένη και συνεπής προστασία των πολιτών της ΕΕ και των δικαιωμάτων τους ενισχύει την ασφάλεια δικαίου, ενώ παράλληλα ενισχύει την ενότητα και την ανθεκτικότητα του ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Εντός αυτού του πλαισίου, τόσο η προστασία του περιβάλλοντος όσο και η διατήρηση μιας ελεύθερης και χωρίς στρεβλώσεις εσωτερικής αγοράς αναδεικνύονται σε νομικά προστατευόμενα αγαθά θεμελιώδους σημασίας, καθένα εκ των οποίων συμβάλλει στην ευρύτερη προστασία των πολιτών της ΕΕ. Οι δεσμεύσεις της ΕΕ υπέρ της βιωσιμότητας είναι βαθιά ριζωμένες στις Συνθήκες, ιδίως μέσω διατάξεων που απαιτούν συνοχή πολιτικών, κοινωνική προστασία και ην ενσωμάτωση περιβαλλοντικών στόχων σε όλες τις δράσεις της ΕΕ. Οι δεσμεύσεις αυτές έχουν τεθεί σε εφαρμογή μέσω σημαντικών πρωτοβουλιών όπως η Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία (‘European Green Deal’), που αποσκοπούν στην ευθυγράμμιση της οικονομικής δραστηριότητας με την κλιματική ουδετερότητα. Ταυτόχρονα, τα άρθρα 101 και 102 της ΣΛΕΕ εξακολουθούν να λειτουργούν ως βασικοί μηχανισμοί αποτροπής των στρεβλώσεων του ανταγωνισμού, δίνοντας προτεραιότητα στην ακεραιότητα της αγοράς, ενώ παράλληλα επιτρέπουν την εξυπηρέτηση ευρύτερων σκοπών μέσω των εργαλείων/ μηχανισμών που προβλέπονται στην παράγραφο 3 του άρθρου 101 της ΣΛΕΕ. Τα τελευταία χρόνια, η σχέση μεταξύ του δικαίου ανταγωνισμού και της βιωσιμότητας έχει εξελιχθεί ουσιωδώς. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και οι Εθνικές Αρχές Ανταγωνισμού εξετάζουν ολοένα και περισσότερο το κατά πόσον η συνεργασία μέσω συμφωνιών μεταξύ ανταγωνιστών—η οποία κανονικά απαγορεύεται δυνάμει της παραγράφου 1 του άρθρου 101—θα μπορούσε να επιτραπεί όταν προάγει στόχους βιωσιμότητας και συνεπάγεται βελτίωση της αποτελεσματικότητας. Η εξέλιξη αυτή κορυφώθηκε με τις Κατευθυντήριες Γραμμές του 2023 για τις οριζόντιες συμφωνίες συνεργασίας, οι οποίες αφιερώνουν ειδική ενότητα στις συμφωνίες βιωσιμότητας και εισάγουν έννοιες όπως το «δίκαιο μερίδιο για τους καταναλωτές» (fair share for consumers) και τα «οφέλη εκτός αγοράς» (out-of-market benefits), σηματοδοτώντας μια ευρύτερη προθυμία αναγνώρισης κοινωνικών ωφελειών στο πλαίσιο της ανάλυσης του ανταγωνισμού. Υπό το πρίσμα αυτό, η βιωσιμότητα και ο ανταγωνισμός δεν είναι κατ’ ανάγκην έννοιες μη συμβατές· ωστόσο, νομικές εντάσεις ανακύπτουν όταν οι περιβαλλοντικοί στόχοι και οι παραδοσιακοί σκοποί του ανταγωνισμού δεν μπορούν να επιτευχθούν πλήρως και ταυτόχρονα. Η παρούσα διατριβή εξετάζει τα όρια και την νομιμότητα της χρήσης του άρθρου 101 ΣΛΕΕ—και ιδίως της παραγράφου 3 του άρθρου 101—ως εργαλείου για την προώθηση της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας. Αξιολογεί το εξελισσόμενο νομοθετικό πλαίσιο της ΕΕ, τις Κατευθυντήριες Γραμμές της Επιτροπής του 2023 και τις εθνικές προσεγγίσεις εφαρμογής/ επιβολής, προκειμένου να εκτιμήσει κατά πόσον η ενσωμάτωση της βιωσιμότητας στο δίκαιο του ανταγωνισμού συνιστά συνεκτική εξέλιξη της πολιτικής της ΕΕ ή ενδεχόμενη εργαλειοποίηση/ εκμετάλλευση των κανόνων του ανταγωνισμού πέραν του επιδιωκόμενου σκοπού τους.","abstract_has_math":false,"creators":["ΕΞΑΚΟΥΣΤΟΥ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ","EXAKOUSTOU MARGARITA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:17:35Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5322954"],"render_values":[{"text":"uoadl:5322954","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5322954","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5322954","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5322954","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΕΞΑΚΟΥΣΤΟΥ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ","EXAKOUSTOU MARGARITA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5322954","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5322954"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η Ευρωπαϊκή Ένωση βασίζεται στη δέσμευση της προστασίας της αξιοπρέπειας, των θεμελιωδών δικαιωμάτων και της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας των πολιτών της. Οι ατομικές ελευθερίες συνιστούν αναγκαία (‘sine qua non’) προϋπόθεση για τη δημοκρατία και για μια έννομη τάξη που διέπεται από το κράτος δικαίου. Η ολοκληρωμένη και συνεπής προστασία των πολιτών της ΕΕ και των δικαιωμάτων τους ενισχύει την ασφάλεια δικαίου, ενώ παράλληλα ενισχύει την ενότητα και την ανθεκτικότητα του ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Εντός αυτού του πλαισίου, τόσο η προστασία του περιβάλλοντος όσο και η διατήρηση μιας ελεύθερης και χωρίς στρεβλώσεις εσωτερικής αγοράς αναδεικνύονται σε νομικά προστατευόμενα αγαθά θεμελιώδους σημασίας, καθένα εκ των οποίων συμβάλλει στην ευρύτερη προστασία των πολιτών της ΕΕ. Οι δεσμεύσεις της ΕΕ υπέρ της βιωσιμότητας είναι βαθιά ριζωμένες στις Συνθήκες, ιδίως μέσω διατάξεων που απαιτούν συνοχή πολιτικών, κοινωνική προστασία και ην ενσωμάτωση περιβαλλοντικών στόχων σε όλες τις δράσεις της ΕΕ. Οι δεσμεύσεις αυτές έχουν τεθεί σε εφαρμογή μέσω σημαντικών πρωτοβουλιών όπως η Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία (‘European Green Deal’), που αποσκοπούν στην ευθυγράμμιση της οικονομικής δραστηριότητας με την κλιματική ουδετερότητα. Ταυτόχρονα, τα άρθρα 101 και 102 της ΣΛΕΕ εξακολουθούν να λειτουργούν ως βασικοί μηχανισμοί αποτροπής των στρεβλώσεων του ανταγωνισμού, δίνοντας προτεραιότητα στην ακεραιότητα της αγοράς, ενώ παράλληλα επιτρέπουν την εξυπηρέτηση ευρύτερων σκοπών μέσω των εργαλείων/ μηχανισμών που προβλέπονται στην παράγραφο 3 του άρθρου 101 της ΣΛΕΕ. Τα τελευταία χρόνια, η σχέση μεταξύ του δικαίου ανταγωνισμού και της βιωσιμότητας έχει εξελιχθεί ουσιωδώς. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και οι Εθνικές Αρχές Ανταγωνισμού εξετάζουν ολοένα και περισσότερο το κατά πόσον η συνεργασία μέσω συμφωνιών μεταξύ ανταγωνιστών—η οποία κανονικά απαγορεύεται δυνάμει της παραγράφου 1 του άρθρου 101—θα μπορούσε να επιτραπεί όταν προάγει στόχους βιωσιμότητας και συνεπάγεται βελτίωση της αποτελεσματικότητας. Η εξέλιξη αυτή κορυφώθηκε με τις Κατευθυντήριες Γραμμές του 2023 για τις οριζόντιες συμφωνίες συνεργασίας, οι οποίες αφιερώνουν ειδική ενότητα στις συμφωνίες βιωσιμότητας και εισάγουν έννοιες όπως το «δίκαιο μερίδιο για τους καταναλωτές» (fair share for consumers) και τα «οφέλη εκτός αγοράς» (out-of-market benefits), σηματοδοτώντας μια ευρύτερη προθυμία αναγνώρισης κοινωνικών ωφελειών στο πλαίσιο της ανάλυσης του ανταγωνισμού. Υπό το πρίσμα αυτό, η βιωσιμότητα και ο ανταγωνισμός δεν είναι κατ’ ανάγκην έννοιες μη συμβατές· ωστόσο, νομικές εντάσεις ανακύπτουν όταν οι περιβαλλοντικοί στόχοι και οι παραδοσιακοί σκοποί του ανταγωνισμού δεν μπορούν να επιτευχθούν πλήρως και ταυτόχρονα. Η παρούσα διατριβή εξετάζει τα όρια και την νομιμότητα της χρήσης του άρθρου 101 ΣΛΕΕ—και ιδίως της παραγράφου 3 του άρθρου 101—ως εργαλείου για την προώθηση της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας. Αξιολογεί το εξελισσόμενο νομοθετικό πλαίσιο της ΕΕ, τις Κατευθυντήριες Γραμμές της Επιτροπής του 2023 και τις εθνικές προσεγγίσεις εφαρμογής/ επιβολής, προκειμένου να εκτιμήσει κατά πόσον η ενσωμάτωση της βιωσιμότητας στο δίκαιο του ανταγωνισμού συνιστά συνεκτική εξέλιξη της πολιτικής της ΕΕ ή ενδεχόμενη εργαλειοποίηση/ εκμετάλλευση των κανόνων του ανταγωνισμού πέραν του επιδιωκόμενου σκοπού τους.","The European Union is founded upon the commitment to safeguard the dignity, fundamental rights, and free development of the personality of its citizens. Civil liberties constitute a sine qua non condition for democracy and for a polity governed by the rule of law. The comprehensive and consistent protection of EU citizens and their rights enhances legal certainty while reinforcing the unity and resilience of the European integration project. Within this constitutional framework, both environmental protection and the preservation of a free and undistorted internal market emerge as legally protected interests of fundamental importance, each contributing to the broader protection of EU citizens. EU sustainability commitments are deeply embedded in the EU Treaties, particularly through provisions requiring policy coherence, social protection, and the integration of environmental objectives across EU action. These commitments have been operationalized through major initiatives, such as the European Green Deal, designed to align economic activity with climate neutrality. At the same time, Articles 101 and 102 of the TFEU continue to serve as core mechanisms to prevent distortions of competition, traditionally prioritizing market integrity while also accommodating broader policy goals through the instruments provided by as Article 101(3) TFEU. In recent years, the relationship between competition law and sustainability has evolved substantially. The European Commission and national competition authorities have increasingly explored how cooperation between competitors—normally prohibited under Article 101(1)—might be permitted where it advances sustainability objectives and generates efficiencies. This development lead to implementation of the 2023 Horizontal Cooperation Guidelines, which dedicate specific attention to sustainability agreements and introduce concepts such as “fair share for consumers” and “out-of-market benefits,” signalling a broader willingness to recognise societal gains within competition analysis. Against this background, sustainability and competition are not necessarily incompatible, but legal tensions arise when environmental objectives and traditional competition goals cannot be fully realised simultaneously. This thesis investigates the limits and legitimacy of using Article 101 TFEU—especially Article 101(3)—as a tool for advancing environmental sustainability. It evaluates the evolving EU legal framework, the Commission’s 2023 Guidelines, and national enforcement approaches to assess whether integrating sustainability into competition law represents a coherent development of EU policy or a potential instrumentalisation of competition rules beyond their intended purpose."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Sustainability within the context of competition law and Article 101 of the TFEU"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΕΞΑΚΟΥΣΤΟΥ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ","EXAKOUSTOU MARGARITA"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η Ευρωπαϊκή Ένωση βασίζεται στη δέσμευση της προστασίας της αξιοπρέπειας, των θεμελιωδών δικαιωμάτων και της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας των πολιτών της. Οι ατομικές ελευθερίες συνιστούν αναγκαία (‘sine qua non’) προϋπόθεση για τη δημοκρατία και για μια έννομη τάξη που διέπεται από το κράτος δικαίου. Η ολοκληρωμένη και συνεπής προστασία των πολιτών της ΕΕ και των δικαιωμάτων τους ενισχύει την ασφάλεια δικαίου, ενώ παράλληλα ενισχύει την ενότητα και την ανθεκτικότητα του ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Εντός αυτού του πλαισίου, τόσο η προστασία του περιβάλλοντος όσο και η διατήρηση μιας ελεύθερης και χωρίς στρεβλώσεις εσωτερικής αγοράς αναδεικνύονται σε νομικά προστατευόμενα αγαθά θεμελιώδους σημασίας, καθένα εκ των οποίων συμβάλλει στην ευρύτερη προστασία των πολιτών της ΕΕ. Οι δεσμεύσεις της ΕΕ υπέρ της βιωσιμότητας είναι βαθιά ριζωμένες στις Συνθήκες, ιδίως μέσω διατάξεων που απαιτούν συνοχή πολιτικών, κοινωνική προστασία και ην ενσωμάτωση περιβαλλοντικών στόχων σε όλες τις δράσεις της ΕΕ. Οι δεσμεύσεις αυτές έχουν τεθεί σε εφαρμογή μέσω σημαντικών πρωτοβουλιών όπως η Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία (‘European Green Deal’), που αποσκοπούν στην ευθυγράμμιση της οικονομικής δραστηριότητας με την κλιματική ουδετερότητα. Ταυτόχρονα, τα άρθρα 101 και 102 της ΣΛΕΕ εξακολουθούν να λειτουργούν ως βασικοί μηχανισμοί αποτροπής των στρεβλώσεων του ανταγωνισμού, δίνοντας προτεραιότητα στην ακεραιότητα της αγοράς, ενώ παράλληλα επιτρέπουν την εξυπηρέτηση ευρύτερων σκοπών μέσω των εργαλείων/ μηχανισμών που προβλέπονται στην παράγραφο 3 του άρθρου 101 της ΣΛΕΕ. Τα τελευταία χρόνια, η σχέση μεταξύ του δικαίου ανταγωνισμού και της βιωσιμότητας έχει εξελιχθεί ουσιωδώς. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και οι Εθνικές Αρχές Ανταγωνισμού εξετάζουν ολοένα και περισσότερο το κατά πόσον η συνεργασία μέσω συμφωνιών μεταξύ ανταγωνιστών—η οποία κανονικά απαγορεύεται δυνάμει της παραγράφου 1 του άρθρου 101—θα μπορούσε να επιτραπεί όταν προάγει στόχους βιωσιμότητας και συνεπάγεται βελτίωση της αποτελεσματικότητας. Η εξέλιξη αυτή κορυφώθηκε με τις Κατευθυντήριες Γραμμές του 2023 για τις οριζόντιες συμφωνίες συνεργασίας, οι οποίες αφιερώνουν ειδική ενότητα στις συμφωνίες βιωσιμότητας και εισάγουν έννοιες όπως το «δίκαιο μερίδιο για τους καταναλωτές» (fair share for consumers) και τα «οφέλη εκτός αγοράς» (out-of-market benefits), σηματοδοτώντας μια ευρύτερη προθυμία αναγνώρισης κοινωνικών ωφελειών στο πλαίσιο της ανάλυσης του ανταγωνισμού. Υπό το πρίσμα αυτό, η βιωσιμότητα και ο ανταγωνισμός δεν είναι κατ’ ανάγκην έννοιες μη συμβατές· ωστόσο, νομικές εντάσεις ανακύπτουν όταν οι περιβαλλοντικοί στόχοι και οι παραδοσιακοί σκοποί του ανταγωνισμού δεν μπορούν να επιτευχθούν πλήρως και ταυτόχρονα. Η παρούσα διατριβή εξετάζει τα όρια και την νομιμότητα της χρήσης του άρθρου 101 ΣΛΕΕ—και ιδίως της παραγράφου 3 του άρθρου 101—ως εργαλείου για την προώθηση της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας. Αξιολογεί το εξελισσόμενο νομοθετικό πλαίσιο της ΕΕ, τις Κατευθυντήριες Γραμμές της Επιτροπής του 2023 και τις εθνικές προσεγγίσεις εφαρμογής/ επιβολής, προκειμένου να εκτιμήσει κατά πόσον η ενσωμάτωση της βιωσιμότητας στο δίκαιο του ανταγωνισμού συνιστά συνεκτική εξέλιξη της πολιτικής της ΕΕ ή ενδεχόμενη εργαλειοποίηση/ εκμετάλλευση των κανόνων του ανταγωνισμού πέραν του επιδιωκόμενου σκοπού τους.","The European Union is founded upon the commitment to safeguard the dignity, fundamental rights, and free development of the personality of its citizens. Civil liberties constitute a sine qua non condition for democracy and for a polity governed by the rule of law. The comprehensive and consistent protection of EU citizens and their rights enhances legal certainty while reinforcing the unity and resilience of the European integration project. Within this constitutional framework, both environmental protection and the preservation of a free and undistorted internal market emerge as legally protected interests of fundamental importance, each contributing to the broader protection of EU citizens. EU sustainability commitments are deeply embedded in the EU Treaties, particularly through provisions requiring policy coherence, social protection, and the integration of environmental objectives across EU action. These commitments have been operationalized through major initiatives, such as the European Green Deal, designed to align economic activity with climate neutrality. At the same time, Articles 101 and 102 of the TFEU continue to serve as core mechanisms to prevent distortions of competition, traditionally prioritizing market integrity while also accommodating broader policy goals through the instruments provided by as Article 101(3) TFEU. In recent years, the relationship between competition law and sustainability has evolved substantially. The European Commission and national competition authorities have increasingly explored how cooperation between competitors—normally prohibited under Article 101(1)—might be permitted where it advances sustainability objectives and generates efficiencies. This development lead to implementation of the 2023 Horizontal Cooperation Guidelines, which dedicate specific attention to sustainability agreements and introduce concepts such as “fair share for consumers” and “out-of-market benefits,” signalling a broader willingness to recognise societal gains within competition analysis. Against this background, sustainability and competition are not necessarily incompatible, but legal tensions arise when environmental objectives and traditional competition goals cannot be fully realised simultaneously. This thesis investigates the limits and legitimacy of using Article 101 TFEU—especially Article 101(3)—as a tool for advancing environmental sustainability. It evaluates the evolving EU legal framework, the Commission’s 2023 Guidelines, and national enforcement approaches to assess whether integrating sustainability into competition law represents a coherent development of EU policy or a potential instrumentalisation of competition rules beyond their intended purpose."],"dc:identifier":["uoadl:5322954","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5322954"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Sustainability within the context of competition law and Article 101 of the TFEU"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:17:35Z"}