{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5323192"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5323192","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η αποζημιωτική αρχή στη θαλάσσια ασφάλιση","abstract":"Στην παρούσα διπλωματική εργασία αναλύεται διεξοδικά η λειτουργία και το περιεχόμενο της αποζημιωτικής αρχής ή αρχής του μη πλουτισμού ως θεμελιώδους κανόνα που διέπει την ασφάλιση ζημιών γενικά και τη θαλάσσια ασφάλιση ειδικά. Κεντρικός σκοπός της αρχής είναι η αποτροπή του πλουτισμού του ασφαλισμένου μέσω της λειτουργίας της ασφαλιστικής σύμβασης, διασφαλίζοντας ότι το καταβαλλόμενο ασφάλισμα περιορίζεται αποκλειστικά στην αποκατάσταση της επελθούσας πραγματικής ζημίας της ασφαλιστικής περίπτωσης. Η αρχή του μη πλουτισμού συνδέεται άμεσα με το ασφαλιστικό συμφέρον, το οποίο αποτελεί προϋπόθεση εγκυρότητας της ασφαλιστικής σύμβασης και κριτήριο διάκρισής της από τις κερδοσκοπικές συμβάσεις. Περαιτέρω, ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στις επιμέρους εκφάνσεις της αποζημιωτικής αρχής, ήτοι: στον υπολογισμό της ασφαλιστικής αξίας και την ενδεχόμενη υπασφάλιση ή υπερασφάλιση, στην ασφάλιση με περισσότερους ασφαλιστές και στην υποκατάσταση του ασφαλιστή. Ειδικότερα, η δυνατότητα συμφωνίας της ασφαλιστικής αξίας τελεί υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, η υπερασφάλιση, ιδίως η δόλια, αντιμετωπίζεται αυστηρά ως αντίθετη προς τον πυρήνα της αποζημιωτικής αρχής, ενώ η πολλαπλή ασφάλιση επιτρέπεται μόνον υπό την προϋπόθεση ότι δεν οδηγεί σε συνολική αποζημίωση ανώτερη της ασφαλιστικής ζημίας. Ο θεσμός της ασφαλιστικής υποκατάστασης τέλος, θεωρούμενος ως η κατ’ εξοχήν έκφανση της αποζημιωτικής αρχής, διασφαλίζει ότι ο ασφαλισμένος δεν θα αποζημιωθεί διπλά για την ίδια ζημία. Παράλληλα, στο πλαίσιο της ανωτέρω ανάλυσης επιχειρείται συγκριτική προσέγγιση με το κυρίαρχο στη θαλάσσια ασφάλιση αγγλικό δίκαιο, κατά το οποίο η αποζημιωτική αρχή αναγνωρίζεται μεν ως θεμελιώδης, εφαρμόζεται εντούτοις με μεγαλύτερη ευελιξία.","abstract_html":"Στην παρούσα διπλωματική εργασία αναλύεται διεξοδικά η λειτουργία και το περιεχόμενο της αποζημιωτικής αρχής ή αρχής του μη πλουτισμού ως θεμελιώδους κανόνα που διέπει την ασφάλιση ζημιών γενικά και τη θαλάσσια ασφάλιση ειδικά. Κεντρικός σκοπός της αρχής είναι η αποτροπή του πλουτισμού του ασφαλισμένου μέσω της λειτουργίας της ασφαλιστικής σύμβασης, διασφαλίζοντας ότι το καταβαλλόμενο ασφάλισμα περιορίζεται αποκλειστικά στην αποκατάσταση της επελθούσας πραγματικής ζημίας της ασφαλιστικής περίπτωσης. Η αρχή του μη πλουτισμού συνδέεται άμεσα με το ασφαλιστικό συμφέρον, το οποίο αποτελεί προϋπόθεση εγκυρότητας της ασφαλιστικής σύμβασης και κριτήριο διάκρισής της από τις κερδοσκοπικές συμβάσεις. Περαιτέρω, ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στις επιμέρους εκφάνσεις της αποζημιωτικής αρχής, ήτοι: στον υπολογισμό της ασφαλιστικής αξίας και την ενδεχόμενη υπασφάλιση ή υπερασφάλιση, στην ασφάλιση με περισσότερους ασφαλιστές και στην υποκατάσταση του ασφαλιστή. Ειδικότερα, η δυνατότητα συμφωνίας της ασφαλιστικής αξίας τελεί υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, η υπερασφάλιση, ιδίως η δόλια, αντιμετωπίζεται αυστηρά ως αντίθετη προς τον πυρήνα της αποζημιωτικής αρχής, ενώ η πολλαπλή ασφάλιση επιτρέπεται μόνον υπό την προϋπόθεση ότι δεν οδηγεί σε συνολική αποζημίωση ανώτερη της ασφαλιστικής ζημίας. Ο θεσμός της ασφαλιστικής υποκατάστασης τέλος, θεωρούμενος ως η κατ’ εξοχήν έκφανση της αποζημιωτικής αρχής, διασφαλίζει ότι ο ασφαλισμένος δεν θα αποζημιωθεί διπλά για την ίδια ζημία. Παράλληλα, στο πλαίσιο της ανωτέρω ανάλυσης επιχειρείται συγκριτική προσέγγιση με το κυρίαρχο στη θαλάσσια ασφάλιση αγγλικό δίκαιο, κατά το οποίο η αποζημιωτική αρχή αναγνωρίζεται μεν ως θεμελιώδης, εφαρμόζεται εντούτοις με μεγαλύτερη ευελιξία.","abstract_has_math":false,"creators":["ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΙΔΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ","KONTOGIANNIDIS ALEXANDROS"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:17:36Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5323192"],"render_values":[{"text":"uoadl:5323192","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5323192","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5323192","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5323192","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΙΔΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ","KONTOGIANNIDIS ALEXANDROS"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5323192","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5323192"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην παρούσα διπλωματική εργασία αναλύεται διεξοδικά η λειτουργία και το περιεχόμενο της αποζημιωτικής αρχής ή αρχής του μη πλουτισμού ως θεμελιώδους κανόνα που διέπει την ασφάλιση ζημιών γενικά και τη θαλάσσια ασφάλιση ειδικά. Κεντρικός σκοπός της αρχής είναι η αποτροπή του πλουτισμού του ασφαλισμένου μέσω της λειτουργίας της ασφαλιστικής σύμβασης, διασφαλίζοντας ότι το καταβαλλόμενο ασφάλισμα περιορίζεται αποκλειστικά στην αποκατάσταση της επελθούσας πραγματικής ζημίας της ασφαλιστικής περίπτωσης. Η αρχή του μη πλουτισμού συνδέεται άμεσα με το ασφαλιστικό συμφέρον, το οποίο αποτελεί προϋπόθεση εγκυρότητας της ασφαλιστικής σύμβασης και κριτήριο διάκρισής της από τις κερδοσκοπικές συμβάσεις. Περαιτέρω, ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στις επιμέρους εκφάνσεις της αποζημιωτικής αρχής, ήτοι: στον υπολογισμό της ασφαλιστικής αξίας και την ενδεχόμενη υπασφάλιση ή υπερασφάλιση, στην ασφάλιση με περισσότερους ασφαλιστές και στην υποκατάσταση του ασφαλιστή. Ειδικότερα, η δυνατότητα συμφωνίας της ασφαλιστικής αξίας τελεί υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, η υπερασφάλιση, ιδίως η δόλια, αντιμετωπίζεται αυστηρά ως αντίθετη προς τον πυρήνα της αποζημιωτικής αρχής, ενώ η πολλαπλή ασφάλιση επιτρέπεται μόνον υπό την προϋπόθεση ότι δεν οδηγεί σε συνολική αποζημίωση ανώτερη της ασφαλιστικής ζημίας. Ο θεσμός της ασφαλιστικής υποκατάστασης τέλος, θεωρούμενος ως η κατ’ εξοχήν έκφανση της αποζημιωτικής αρχής, διασφαλίζει ότι ο ασφαλισμένος δεν θα αποζημιωθεί διπλά για την ίδια ζημία. Παράλληλα, στο πλαίσιο της ανωτέρω ανάλυσης επιχειρείται συγκριτική προσέγγιση με το κυρίαρχο στη θαλάσσια ασφάλιση αγγλικό δίκαιο, κατά το οποίο η αποζημιωτική αρχή αναγνωρίζεται μεν ως θεμελιώδης, εφαρμόζεται εντούτοις με μεγαλύτερη ευελιξία.","This thesis provides a comprehensive analysis of the operation and substance of the principle of indemnity, also referred to as the principle of non-enrichment, as a cornerstone of Insurance Law, with particular emphasis on Marine Insurance. The principle seeks to ensure that insurance operates solely as a mechanism for compensating loss, rather than as a means of profit, by limiting the insurer’s liability to the actual damage suffered following the occurrence of the insured event. Τhe principle of non-enrichment is inherently connected to the concept of insurable interest, which serves both as a requirement for the validity of the insurance contract and as a distinguishing feature from speculative arrangements. Further attention is devoted to the main manifestations of the principle of indemnity, including the calculation of the insurable value and any potential undervaluation and overvaluation, double insurance, and subrogation. Particularly, the possibility of agreeing upon the insurable value is subject to specific conditions, overvaluation, especially where fraud is involved, is treated as incompatible with the very essence of the principle, while multiple insurance is permitted only insofar as it does not result in recovery exceeding the insured loss. The institution of subrogation, finally, as the most characteristic expression of the principle of indemnity, prevents the insured from obtaining double recovery for the same loss. In parallel, the thesis adopts a comparative perspective, examining English Law, which plays a dominant role in Μarine Ιnsurance, where the principle of indemnity is firmly recognised, though applied in a more flexible manner."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η αποζημιωτική αρχή στη θαλάσσια ασφάλιση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΙΔΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ","KONTOGIANNIDIS ALEXANDROS"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Στην παρούσα διπλωματική εργασία αναλύεται διεξοδικά η λειτουργία και το περιεχόμενο της αποζημιωτικής αρχής ή αρχής του μη πλουτισμού ως θεμελιώδους κανόνα που διέπει την ασφάλιση ζημιών γενικά και τη θαλάσσια ασφάλιση ειδικά. Κεντρικός σκοπός της αρχής είναι η αποτροπή του πλουτισμού του ασφαλισμένου μέσω της λειτουργίας της ασφαλιστικής σύμβασης, διασφαλίζοντας ότι το καταβαλλόμενο ασφάλισμα περιορίζεται αποκλειστικά στην αποκατάσταση της επελθούσας πραγματικής ζημίας της ασφαλιστικής περίπτωσης. Η αρχή του μη πλουτισμού συνδέεται άμεσα με το ασφαλιστικό συμφέρον, το οποίο αποτελεί προϋπόθεση εγκυρότητας της ασφαλιστικής σύμβασης και κριτήριο διάκρισής της από τις κερδοσκοπικές συμβάσεις. Περαιτέρω, ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στις επιμέρους εκφάνσεις της αποζημιωτικής αρχής, ήτοι: στον υπολογισμό της ασφαλιστικής αξίας και την ενδεχόμενη υπασφάλιση ή υπερασφάλιση, στην ασφάλιση με περισσότερους ασφαλιστές και στην υποκατάσταση του ασφαλιστή. Ειδικότερα, η δυνατότητα συμφωνίας της ασφαλιστικής αξίας τελεί υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, η υπερασφάλιση, ιδίως η δόλια, αντιμετωπίζεται αυστηρά ως αντίθετη προς τον πυρήνα της αποζημιωτικής αρχής, ενώ η πολλαπλή ασφάλιση επιτρέπεται μόνον υπό την προϋπόθεση ότι δεν οδηγεί σε συνολική αποζημίωση ανώτερη της ασφαλιστικής ζημίας. Ο θεσμός της ασφαλιστικής υποκατάστασης τέλος, θεωρούμενος ως η κατ’ εξοχήν έκφανση της αποζημιωτικής αρχής, διασφαλίζει ότι ο ασφαλισμένος δεν θα αποζημιωθεί διπλά για την ίδια ζημία. Παράλληλα, στο πλαίσιο της ανωτέρω ανάλυσης επιχειρείται συγκριτική προσέγγιση με το κυρίαρχο στη θαλάσσια ασφάλιση αγγλικό δίκαιο, κατά το οποίο η αποζημιωτική αρχή αναγνωρίζεται μεν ως θεμελιώδης, εφαρμόζεται εντούτοις με μεγαλύτερη ευελιξία.","This thesis provides a comprehensive analysis of the operation and substance of the principle of indemnity, also referred to as the principle of non-enrichment, as a cornerstone of Insurance Law, with particular emphasis on Marine Insurance. The principle seeks to ensure that insurance operates solely as a mechanism for compensating loss, rather than as a means of profit, by limiting the insurer’s liability to the actual damage suffered following the occurrence of the insured event. Τhe principle of non-enrichment is inherently connected to the concept of insurable interest, which serves both as a requirement for the validity of the insurance contract and as a distinguishing feature from speculative arrangements. Further attention is devoted to the main manifestations of the principle of indemnity, including the calculation of the insurable value and any potential undervaluation and overvaluation, double insurance, and subrogation. Particularly, the possibility of agreeing upon the insurable value is subject to specific conditions, overvaluation, especially where fraud is involved, is treated as incompatible with the very essence of the principle, while multiple insurance is permitted only insofar as it does not result in recovery exceeding the insured loss. The institution of subrogation, finally, as the most characteristic expression of the principle of indemnity, prevents the insured from obtaining double recovery for the same loss. In parallel, the thesis adopts a comparative perspective, examining English Law, which plays a dominant role in Μarine Ιnsurance, where the principle of indemnity is firmly recognised, though applied in a more flexible manner."],"dc:identifier":["uoadl:5323192","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5323192"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η αποζημιωτική αρχή στη θαλάσσια ασφάλιση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:17:36Z"}