{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5323410"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5323410","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η μεταβίβαση επιχείρησης με οιονεί καθολική διαδοχή και η ευθύνη έναντι των δανειστών","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία αφορά στη μεταβίβαση της επιχείρησης με τα μέσα του Εταιρικού Δικαίου, ήτοι μέσω εταιρικών μετασχηματισμών και στην ευθύνη έναντι των δανειστών. Στον σύγχρονο οικονομικό κόσμο αναδεικνύεται συχνά η ανάγκη μεταβίβασης κατά τον ως άνω αναφερόμενο τρόπο, καθώς εξυπηρετείται η ταχύτητα των συναλλαγών και η εξοικονόμηση πόρων. Η μεταβίβαση, εν προκειμένω, πραγματοποιείται με οιονεί καθολική διαδοχή και οι έννομες συνέπειές της ρυθμίζονται, μεταξύ άλλων, στον Ν. 4601/2019. Ωστόσο, η διδασκαλία του Αστικού Δικαίου σχετικά με την καθολική διαδοχή, αλλά και με τις έννομες συνέπειες της μεταβίβασης επιχείρησης εν γένει παρουσιάζουν και στη συγκεκριμένη περίπτωση έντονο ενδιαφέρον και αποτελούν τα θεμέλια για την κατανόηση της ειδικότερης αυτής μορφής μεταβίβασης. Έτσι, η εν λόγω θεματική διαπνέεται τόσο από εταιρική όσο και από αστική χροιά. Και τούτο διότι και στη συγκεκριμένη περίπτωση μεταβίβασης επηρεάζονται η ταυτότητα του οφειλέτη, οι διαθέσιμες πηγές ικανοποίησης του δανειστή και κατ’ επέκταση το επίπεδο του πιστωτικού κινδύνου, στοιχεία τα οποία αποτέλεσαν αποφασιστικό κριτήριο για τα μέρη προκειμένου να συναλλαχθούν. Αυτή η διασύνδεση Εταιρικού και Αστικού Δικαίου αποτέλεσε την αφετηρία της παρούσας διπλωματικής εργασίας και εξηγεί, εν πολλοίς, την ανάγκη εξέτασης επιμέρους ζητημάτων του νομοθετικού πλαισίου για τους εταιρικούς μετασχηματισμούς. Ειδικότερα, oι μετασχηματισμοί βρίσκονται σήμερα, λόγω του πρακτικού και ευέλικτου χαρακτήρα τους, στο προσκήνιο των σύγχρονων οικονομικών συναλλαγών. Η αυξημένη συχνότητα εμφάνισης συγχωνεύσεων, διασπάσεων και αποσχίσεων κλάδων, αλλά και η πολυπλοκότητα των σχημάτων αυτών εντείνουν τη σημασία των δικλείδων προστασίας των δανειστών και καταδεικνύουν την ανάγκη για περαιτέρω ερμηνευτική εμβάθυνση προκειμένου να καταστεί σαφής η λειτουργία και η αποτελεσματικότητα όλων των προσφερόμενων μέσων προστασίας, αλλά και η τυχόν αλληλεπίδρασή τους με τα μέσα προστασίας του κοινού δικαίου. Mε την οιονεί καθολική διαδοχή επιτυγχάνεται η μεταβίβαση ενεργητικού και παθητικού της επιχείρησης με μία πράξη (uno actu), με αυτοδίκαιη υποκατάσταση του διαδόχου στις υφιστάμενες έννομες σχέσεις, χωρίς τις ειδικότερες διαδικαστικές προϋποθέσεις της εμπράγματης μεταβίβασης που επιβάλλονται από την αρχή της ειδικότητας. Το κατάλληλο θεσμικό υπόβαθρο για την ως άνω μεταβίβαση παρέχει ο Ν. 4601/2019, με τον οποίο υιοθετήθηκε ενιαίο και συνεκτικό πλαίσιο για το δίκαιο των εταιρικών μετασχηματισμών. Η θεσμική αυτή ενοποίηση αίρει τον προϊσχύσαντα κατακερματισμό και εισάγει σαφείς διαδικασίες, στάδια δημοσιότητας, αξιώσεις παροχής εγγυήσεων για τους δανειστές, καθώς και ειδικές ρυθμίσεις για την προστασία ομολογιούχων δανειστών και κατόχων λοιπών τίτλων. Με τη μελέτη και αξιολόγηση του ως άνω πλαισίου και των διατάξεων αστικής φύσεως που εμπεριέχονται σε αυτόν, καθίσταται εφικτή η ακριβής οριοθέτηση της σχέσης μεταξύ ειδικών εταιρικών ρυθμίσεων και γενικών κανόνων του κοινού Αστικού Δικαίου και συγκεκριμένα του άρθρου 479 ΑΚ. Σε συνέχεια της ανωτέρω ανάλυσης πραγματοποιείται παρουσίαση των αντιτιθέμενων απόψεων αναφορικά με το βασικό ερευνητικό ερώτημα της παρούσας εργασίας για την ενδεχόμενη παράλληλη εφαρμογή της ως άνω διάταξης και του Ν. 4601/2019, επί του οποίου δίνεται εν τέλει αρνητική απάντηση. Τούτων λεχθέντων, αναφέρεται συνοπτικά ότι στο Μέρος Α’ περιγράφονται οι βασικές έννοιες της εταιρίας, της επιχείρησης και της περιουσίας και αποτυπώνεται ο ρόλος των οικονομικολογιστικών απεικονίσεων στην αξιολόγηση της μεταβίβασης. Στο Μέρος Β’ εξετάζονται οι τρόποι συμβατικής μεταβίβασης της επιχείρησης (asset deal – share deal), καθώς και οι μορφές εταιρικού μετασχηματισμού με την εννοιολογική θεμελίωσή τους ως τρόπων μεταβίβασης της επιχείρησης με οιονεί καθολική διαδοχή. Το Μέρος Γ’ είναι αφιερωμένο στην ερμηνεία τυχόν ειδικών διατάξεων του Ν. 4601/2019 για την προστασία των δανειστών ανά είδος μετασχηματισμού, αλλά και στη σχέση των τελευταίων με τις διατάξεις του κοινού δικαίου και συγκεκριμένα του άρθρου 479 ΑΚ.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία αφορά στη μεταβίβαση της επιχείρησης με τα μέσα του Εταιρικού Δικαίου, ήτοι μέσω εταιρικών μετασχηματισμών και στην ευθύνη έναντι των δανειστών. Στον σύγχρονο οικονομικό κόσμο αναδεικνύεται συχνά η ανάγκη μεταβίβασης κατά τον ως άνω αναφερόμενο τρόπο, καθώς εξυπηρετείται η ταχύτητα των συναλλαγών και η εξοικονόμηση πόρων. Η μεταβίβαση, εν προκειμένω, πραγματοποιείται με οιονεί καθολική διαδοχή και οι έννομες συνέπειές της ρυθμίζονται, μεταξύ άλλων, στον Ν. 4601/2019. Ωστόσο, η διδασκαλία του Αστικού Δικαίου σχετικά με την καθολική διαδοχή, αλλά και με τις έννομες συνέπειες της μεταβίβασης επιχείρησης εν γένει παρουσιάζουν και στη συγκεκριμένη περίπτωση έντονο ενδιαφέρον και αποτελούν τα θεμέλια για την κατανόηση της ειδικότερης αυτής μορφής μεταβίβασης. Έτσι, η εν λόγω θεματική διαπνέεται τόσο από εταιρική όσο και από αστική χροιά. Και τούτο διότι και στη συγκεκριμένη περίπτωση μεταβίβασης επηρεάζονται η ταυτότητα του οφειλέτη, οι διαθέσιμες πηγές ικανοποίησης του δανειστή και κατ’ επέκταση το επίπεδο του πιστωτικού κινδύνου, στοιχεία τα οποία αποτέλεσαν αποφασιστικό κριτήριο για τα μέρη προκειμένου να συναλλαχθούν. Αυτή η διασύνδεση Εταιρικού και Αστικού Δικαίου αποτέλεσε την αφετηρία της παρούσας διπλωματικής εργασίας και εξηγεί, εν πολλοίς, την ανάγκη εξέτασης επιμέρους ζητημάτων του νομοθετικού πλαισίου για τους εταιρικούς μετασχηματισμούς. Ειδικότερα, oι μετασχηματισμοί βρίσκονται σήμερα, λόγω του πρακτικού και ευέλικτου χαρακτήρα τους, στο προσκήνιο των σύγχρονων οικονομικών συναλλαγών. Η αυξημένη συχνότητα εμφάνισης συγχωνεύσεων, διασπάσεων και αποσχίσεων κλάδων, αλλά και η πολυπλοκότητα των σχημάτων αυτών εντείνουν τη σημασία των δικλείδων προστασίας των δανειστών και καταδεικνύουν την ανάγκη για περαιτέρω ερμηνευτική εμβάθυνση προκειμένου να καταστεί σαφής η λειτουργία και η αποτελεσματικότητα όλων των προσφερόμενων μέσων προστασίας, αλλά και η τυχόν αλληλεπίδρασή τους με τα μέσα προστασίας του κοινού δικαίου. Mε την οιονεί καθολική διαδοχή επιτυγχάνεται η μεταβίβαση ενεργητικού και παθητικού της επιχείρησης με μία πράξη (uno actu), με αυτοδίκαιη υποκατάσταση του διαδόχου στις υφιστάμενες έννομες σχέσεις, χωρίς τις ειδικότερες διαδικαστικές προϋποθέσεις της εμπράγματης μεταβίβασης που επιβάλλονται από την αρχή της ειδικότητας. Το κατάλληλο θεσμικό υπόβαθρο για την ως άνω μεταβίβαση παρέχει ο Ν. 4601/2019, με τον οποίο υιοθετήθηκε ενιαίο και συνεκτικό πλαίσιο για το δίκαιο των εταιρικών μετασχηματισμών. Η θεσμική αυτή ενοποίηση αίρει τον προϊσχύσαντα κατακερματισμό και εισάγει σαφείς διαδικασίες, στάδια δημοσιότητας, αξιώσεις παροχής εγγυήσεων για τους δανειστές, καθώς και ειδικές ρυθμίσεις για την προστασία ομολογιούχων δανειστών και κατόχων λοιπών τίτλων. Με τη μελέτη και αξιολόγηση του ως άνω πλαισίου και των διατάξεων αστικής φύσεως που εμπεριέχονται σε αυτόν, καθίσταται εφικτή η ακριβής οριοθέτηση της σχέσης μεταξύ ειδικών εταιρικών ρυθμίσεων και γενικών κανόνων του κοινού Αστικού Δικαίου και συγκεκριμένα του άρθρου 479 ΑΚ. Σε συνέχεια της ανωτέρω ανάλυσης πραγματοποιείται παρουσίαση των αντιτιθέμενων απόψεων αναφορικά με το βασικό ερευνητικό ερώτημα της παρούσας εργασίας για την ενδεχόμενη παράλληλη εφαρμογή της ως άνω διάταξης και του Ν. 4601/2019, επί του οποίου δίνεται εν τέλει αρνητική απάντηση. Τούτων λεχθέντων, αναφέρεται συνοπτικά ότι στο Μέρος Α’ περιγράφονται οι βασικές έννοιες της εταιρίας, της επιχείρησης και της περιουσίας και αποτυπώνεται ο ρόλος των οικονομικολογιστικών απεικονίσεων στην αξιολόγηση της μεταβίβασης. Στο Μέρος Β’ εξετάζονται οι τρόποι συμβατικής μεταβίβασης της επιχείρησης (asset deal – share deal), καθώς και οι μορφές εταιρικού μετασχηματισμού με την εννοιολογική θεμελίωσή τους ως τρόπων μεταβίβασης της επιχείρησης με οιονεί καθολική διαδοχή. Το Μέρος Γ’ είναι αφιερωμένο στην ερμηνεία τυχόν ειδικών διατάξεων του Ν. 4601/2019 για την προστασία των δανειστών ανά είδος μετασχηματισμού, αλλά και στη σχέση των τελευταίων με τις διατάξεις του κοινού δικαίου και συγκεκριμένα του άρθρου 479 ΑΚ.","abstract_has_math":false,"creators":["Νοφκίδου Μαρία-Ειρήνη","Nofkidou Maria-Eirini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:17:36Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5323410"],"render_values":[{"text":"uoadl:5323410","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5323410","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5323410","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5323410","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Νοφκίδου Μαρία-Ειρήνη","Nofkidou Maria-Eirini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5323410","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5323410"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία αφορά στη μεταβίβαση της επιχείρησης με τα μέσα του Εταιρικού Δικαίου, ήτοι μέσω εταιρικών μετασχηματισμών και στην ευθύνη έναντι των δανειστών. Στον σύγχρονο οικονομικό κόσμο αναδεικνύεται συχνά η ανάγκη μεταβίβασης κατά τον ως άνω αναφερόμενο τρόπο, καθώς εξυπηρετείται η ταχύτητα των συναλλαγών και η εξοικονόμηση πόρων. Η μεταβίβαση, εν προκειμένω, πραγματοποιείται με οιονεί καθολική διαδοχή και οι έννομες συνέπειές της ρυθμίζονται, μεταξύ άλλων, στον Ν. 4601/2019. Ωστόσο, η διδασκαλία του Αστικού Δικαίου σχετικά με την καθολική διαδοχή, αλλά και με τις έννομες συνέπειες της μεταβίβασης επιχείρησης εν γένει παρουσιάζουν και στη συγκεκριμένη περίπτωση έντονο ενδιαφέρον και αποτελούν τα θεμέλια για την κατανόηση της ειδικότερης αυτής μορφής μεταβίβασης. Έτσι, η εν λόγω θεματική διαπνέεται τόσο από εταιρική όσο και από αστική χροιά. Και τούτο διότι και στη συγκεκριμένη περίπτωση μεταβίβασης επηρεάζονται η ταυτότητα του οφειλέτη, οι διαθέσιμες πηγές ικανοποίησης του δανειστή και κατ’ επέκταση το επίπεδο του πιστωτικού κινδύνου, στοιχεία τα οποία αποτέλεσαν αποφασιστικό κριτήριο για τα μέρη προκειμένου να συναλλαχθούν. Αυτή η διασύνδεση Εταιρικού και Αστικού Δικαίου αποτέλεσε την αφετηρία της παρούσας διπλωματικής εργασίας και εξηγεί, εν πολλοίς, την ανάγκη εξέτασης επιμέρους ζητημάτων του νομοθετικού πλαισίου για τους εταιρικούς μετασχηματισμούς. Ειδικότερα, oι μετασχηματισμοί βρίσκονται σήμερα, λόγω του πρακτικού και ευέλικτου χαρακτήρα τους, στο προσκήνιο των σύγχρονων οικονομικών συναλλαγών. Η αυξημένη συχνότητα εμφάνισης συγχωνεύσεων, διασπάσεων και αποσχίσεων κλάδων, αλλά και η πολυπλοκότητα των σχημάτων αυτών εντείνουν τη σημασία των δικλείδων προστασίας των δανειστών και καταδεικνύουν την ανάγκη για περαιτέρω ερμηνευτική εμβάθυνση προκειμένου να καταστεί σαφής η λειτουργία και η αποτελεσματικότητα όλων των προσφερόμενων μέσων προστασίας, αλλά και η τυχόν αλληλεπίδρασή τους με τα μέσα προστασίας του κοινού δικαίου. Mε την οιονεί καθολική διαδοχή επιτυγχάνεται η μεταβίβαση ενεργητικού και παθητικού της επιχείρησης με μία πράξη (uno actu), με αυτοδίκαιη υποκατάσταση του διαδόχου στις υφιστάμενες έννομες σχέσεις, χωρίς τις ειδικότερες διαδικαστικές προϋποθέσεις της εμπράγματης μεταβίβασης που επιβάλλονται από την αρχή της ειδικότητας. Το κατάλληλο θεσμικό υπόβαθρο για την ως άνω μεταβίβαση παρέχει ο Ν. 4601/2019, με τον οποίο υιοθετήθηκε ενιαίο και συνεκτικό πλαίσιο για το δίκαιο των εταιρικών μετασχηματισμών. Η θεσμική αυτή ενοποίηση αίρει τον προϊσχύσαντα κατακερματισμό και εισάγει σαφείς διαδικασίες, στάδια δημοσιότητας, αξιώσεις παροχής εγγυήσεων για τους δανειστές, καθώς και ειδικές ρυθμίσεις για την προστασία ομολογιούχων δανειστών και κατόχων λοιπών τίτλων. Με τη μελέτη και αξιολόγηση του ως άνω πλαισίου και των διατάξεων αστικής φύσεως που εμπεριέχονται σε αυτόν, καθίσταται εφικτή η ακριβής οριοθέτηση της σχέσης μεταξύ ειδικών εταιρικών ρυθμίσεων και γενικών κανόνων του κοινού Αστικού Δικαίου και συγκεκριμένα του άρθρου 479 ΑΚ. Σε συνέχεια της ανωτέρω ανάλυσης πραγματοποιείται παρουσίαση των αντιτιθέμενων απόψεων αναφορικά με το βασικό ερευνητικό ερώτημα της παρούσας εργασίας για την ενδεχόμενη παράλληλη εφαρμογή της ως άνω διάταξης και του Ν. 4601/2019, επί του οποίου δίνεται εν τέλει αρνητική απάντηση. Τούτων λεχθέντων, αναφέρεται συνοπτικά ότι στο Μέρος Α’ περιγράφονται οι βασικές έννοιες της εταιρίας, της επιχείρησης και της περιουσίας και αποτυπώνεται ο ρόλος των οικονομικολογιστικών απεικονίσεων στην αξιολόγηση της μεταβίβασης. Στο Μέρος Β’ εξετάζονται οι τρόποι συμβατικής μεταβίβασης της επιχείρησης (asset deal – share deal), καθώς και οι μορφές εταιρικού μετασχηματισμού με την εννοιολογική θεμελίωσή τους ως τρόπων μεταβίβασης της επιχείρησης με οιονεί καθολική διαδοχή. Το Μέρος Γ’ είναι αφιερωμένο στην ερμηνεία τυχόν ειδικών διατάξεων του Ν. 4601/2019 για την προστασία των δανειστών ανά είδος μετασχηματισμού, αλλά και στη σχέση των τελευταίων με τις διατάξεις του κοινού δικαίου και συγκεκριμένα του άρθρου 479 ΑΚ.","This master’s thesis addresses the transfer of an undertaking by means of Company Law—namely through corporate transformations—and the ensuing liability towards creditors. In contemporary practice, transfers of this kind are increasingly utilised, as they facilitate speed and transactional efficiency and reduce costs. In the transformation context, the transfer is effected by quasi-universal succession, and its legal consequences are governed, inter alia, by Law 4601/2019. At the same time, Civil-Law doctrine on succession and on the legal effects of a business transfer remains central to understanding this particular mechanism. The topic therefore lies at the intersection of Company and Civil Law. A transformation-based transfer may change the debtor’s identity and the assets available for the creditor’s satisfaction, thereby affecting credit risk—considerations that ordinarily inform the parties’ decision to transact. This interaction between the two fields therefore serves as the starting point for the thesis and explains the need to examine specific aspects of the statutory framework on corporate transformations. A purely one-sided approach would be inadequate, given that, in practice, the relevant corporate and Civil-Law rules may operate cumulatively, complement one another, or, in certain respects, displace each other. Corporate transformations are currently at the forefront of modern economic activity, owing to their practical and flexible character. The increasing frequency of mergers, divisions and hive-downs (spin-offs/partial divisions), together with the complexity of these structures, reinforces the importance of creditor-protection safeguards and warrants closer interpretative scrutiny of their operation, effectiveness and potential interaction with Civil Law provisions. Quasi-universal succession enables the transfer of the undertaking’s assets and liabilities in a single act (uno actu), with the successor being substituted ipso jure into existing legal relationships, without the specific procedural requirements of in rem transfer imposed by the principle of specificity. The appropriate legal framework for this type of transfer is provided by Law 4601/2019, which introduced a unified and coherent regime for corporate transformations. That consolidation overcomes the prior fragmentation of the Law and establishes clear procedures, publicity stages, creditors’ claims for the provision of guarantees and specific protections for bondholder creditors and holders of other securities. By analyzing and assessing that framework, including the Civil-Law provisions embedded within it, the thesis seeks to delineate with precision the boundary between the special corporate regime and the general rules of Civil Law, in particular Article 479 of the Greek Civil Code. It then presents the competing views on the thesis’s central research question—namely whether Article 479 GCC may apply in parallel with Law 4601/2019 in the context of corporate transformations—and ultimately answers that question in the negative. Finally, the thesis is structured as follows: Part A sets out the core concepts of the company, the undertaking and the estate and explains the role of accounting and financial representations in assessing the transfer; Part B examines contractual transfer structures (asset deal/share deal) and the principal forms of corporate transformations, grounding them conceptually as mechanisms for transferring an undertaking by quasi-universal succession; and Part C focuses on the interpretation of any transformation-specific creditor-protection provisions under Law 4601/2019 and on their relationship with the Civil Law, in particular Article 479 GCC."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η μεταβίβαση επιχείρησης με οιονεί καθολική διαδοχή και η ευθύνη έναντι των δανειστών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Νοφκίδου Μαρία-Ειρήνη","Nofkidou Maria-Eirini"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία αφορά στη μεταβίβαση της επιχείρησης με τα μέσα του Εταιρικού Δικαίου, ήτοι μέσω εταιρικών μετασχηματισμών και στην ευθύνη έναντι των δανειστών. Στον σύγχρονο οικονομικό κόσμο αναδεικνύεται συχνά η ανάγκη μεταβίβασης κατά τον ως άνω αναφερόμενο τρόπο, καθώς εξυπηρετείται η ταχύτητα των συναλλαγών και η εξοικονόμηση πόρων. Η μεταβίβαση, εν προκειμένω, πραγματοποιείται με οιονεί καθολική διαδοχή και οι έννομες συνέπειές της ρυθμίζονται, μεταξύ άλλων, στον Ν. 4601/2019. Ωστόσο, η διδασκαλία του Αστικού Δικαίου σχετικά με την καθολική διαδοχή, αλλά και με τις έννομες συνέπειες της μεταβίβασης επιχείρησης εν γένει παρουσιάζουν και στη συγκεκριμένη περίπτωση έντονο ενδιαφέρον και αποτελούν τα θεμέλια για την κατανόηση της ειδικότερης αυτής μορφής μεταβίβασης. Έτσι, η εν λόγω θεματική διαπνέεται τόσο από εταιρική όσο και από αστική χροιά. Και τούτο διότι και στη συγκεκριμένη περίπτωση μεταβίβασης επηρεάζονται η ταυτότητα του οφειλέτη, οι διαθέσιμες πηγές ικανοποίησης του δανειστή και κατ’ επέκταση το επίπεδο του πιστωτικού κινδύνου, στοιχεία τα οποία αποτέλεσαν αποφασιστικό κριτήριο για τα μέρη προκειμένου να συναλλαχθούν. Αυτή η διασύνδεση Εταιρικού και Αστικού Δικαίου αποτέλεσε την αφετηρία της παρούσας διπλωματικής εργασίας και εξηγεί, εν πολλοίς, την ανάγκη εξέτασης επιμέρους ζητημάτων του νομοθετικού πλαισίου για τους εταιρικούς μετασχηματισμούς. Ειδικότερα, oι μετασχηματισμοί βρίσκονται σήμερα, λόγω του πρακτικού και ευέλικτου χαρακτήρα τους, στο προσκήνιο των σύγχρονων οικονομικών συναλλαγών. Η αυξημένη συχνότητα εμφάνισης συγχωνεύσεων, διασπάσεων και αποσχίσεων κλάδων, αλλά και η πολυπλοκότητα των σχημάτων αυτών εντείνουν τη σημασία των δικλείδων προστασίας των δανειστών και καταδεικνύουν την ανάγκη για περαιτέρω ερμηνευτική εμβάθυνση προκειμένου να καταστεί σαφής η λειτουργία και η αποτελεσματικότητα όλων των προσφερόμενων μέσων προστασίας, αλλά και η τυχόν αλληλεπίδρασή τους με τα μέσα προστασίας του κοινού δικαίου. Mε την οιονεί καθολική διαδοχή επιτυγχάνεται η μεταβίβαση ενεργητικού και παθητικού της επιχείρησης με μία πράξη (uno actu), με αυτοδίκαιη υποκατάσταση του διαδόχου στις υφιστάμενες έννομες σχέσεις, χωρίς τις ειδικότερες διαδικαστικές προϋποθέσεις της εμπράγματης μεταβίβασης που επιβάλλονται από την αρχή της ειδικότητας. Το κατάλληλο θεσμικό υπόβαθρο για την ως άνω μεταβίβαση παρέχει ο Ν. 4601/2019, με τον οποίο υιοθετήθηκε ενιαίο και συνεκτικό πλαίσιο για το δίκαιο των εταιρικών μετασχηματισμών. Η θεσμική αυτή ενοποίηση αίρει τον προϊσχύσαντα κατακερματισμό και εισάγει σαφείς διαδικασίες, στάδια δημοσιότητας, αξιώσεις παροχής εγγυήσεων για τους δανειστές, καθώς και ειδικές ρυθμίσεις για την προστασία ομολογιούχων δανειστών και κατόχων λοιπών τίτλων. Με τη μελέτη και αξιολόγηση του ως άνω πλαισίου και των διατάξεων αστικής φύσεως που εμπεριέχονται σε αυτόν, καθίσταται εφικτή η ακριβής οριοθέτηση της σχέσης μεταξύ ειδικών εταιρικών ρυθμίσεων και γενικών κανόνων του κοινού Αστικού Δικαίου και συγκεκριμένα του άρθρου 479 ΑΚ. Σε συνέχεια της ανωτέρω ανάλυσης πραγματοποιείται παρουσίαση των αντιτιθέμενων απόψεων αναφορικά με το βασικό ερευνητικό ερώτημα της παρούσας εργασίας για την ενδεχόμενη παράλληλη εφαρμογή της ως άνω διάταξης και του Ν. 4601/2019, επί του οποίου δίνεται εν τέλει αρνητική απάντηση. Τούτων λεχθέντων, αναφέρεται συνοπτικά ότι στο Μέρος Α’ περιγράφονται οι βασικές έννοιες της εταιρίας, της επιχείρησης και της περιουσίας και αποτυπώνεται ο ρόλος των οικονομικολογιστικών απεικονίσεων στην αξιολόγηση της μεταβίβασης. Στο Μέρος Β’ εξετάζονται οι τρόποι συμβατικής μεταβίβασης της επιχείρησης (asset deal – share deal), καθώς και οι μορφές εταιρικού μετασχηματισμού με την εννοιολογική θεμελίωσή τους ως τρόπων μεταβίβασης της επιχείρησης με οιονεί καθολική διαδοχή. Το Μέρος Γ’ είναι αφιερωμένο στην ερμηνεία τυχόν ειδικών διατάξεων του Ν. 4601/2019 για την προστασία των δανειστών ανά είδος μετασχηματισμού, αλλά και στη σχέση των τελευταίων με τις διατάξεις του κοινού δικαίου και συγκεκριμένα του άρθρου 479 ΑΚ.","This master’s thesis addresses the transfer of an undertaking by means of Company Law—namely through corporate transformations—and the ensuing liability towards creditors. In contemporary practice, transfers of this kind are increasingly utilised, as they facilitate speed and transactional efficiency and reduce costs. In the transformation context, the transfer is effected by quasi-universal succession, and its legal consequences are governed, inter alia, by Law 4601/2019. At the same time, Civil-Law doctrine on succession and on the legal effects of a business transfer remains central to understanding this particular mechanism. The topic therefore lies at the intersection of Company and Civil Law. A transformation-based transfer may change the debtor’s identity and the assets available for the creditor’s satisfaction, thereby affecting credit risk—considerations that ordinarily inform the parties’ decision to transact. This interaction between the two fields therefore serves as the starting point for the thesis and explains the need to examine specific aspects of the statutory framework on corporate transformations. A purely one-sided approach would be inadequate, given that, in practice, the relevant corporate and Civil-Law rules may operate cumulatively, complement one another, or, in certain respects, displace each other. Corporate transformations are currently at the forefront of modern economic activity, owing to their practical and flexible character. The increasing frequency of mergers, divisions and hive-downs (spin-offs/partial divisions), together with the complexity of these structures, reinforces the importance of creditor-protection safeguards and warrants closer interpretative scrutiny of their operation, effectiveness and potential interaction with Civil Law provisions. Quasi-universal succession enables the transfer of the undertaking’s assets and liabilities in a single act (uno actu), with the successor being substituted ipso jure into existing legal relationships, without the specific procedural requirements of in rem transfer imposed by the principle of specificity. The appropriate legal framework for this type of transfer is provided by Law 4601/2019, which introduced a unified and coherent regime for corporate transformations. That consolidation overcomes the prior fragmentation of the Law and establishes clear procedures, publicity stages, creditors’ claims for the provision of guarantees and specific protections for bondholder creditors and holders of other securities. By analyzing and assessing that framework, including the Civil-Law provisions embedded within it, the thesis seeks to delineate with precision the boundary between the special corporate regime and the general rules of Civil Law, in particular Article 479 of the Greek Civil Code. It then presents the competing views on the thesis’s central research question—namely whether Article 479 GCC may apply in parallel with Law 4601/2019 in the context of corporate transformations—and ultimately answers that question in the negative. Finally, the thesis is structured as follows: Part A sets out the core concepts of the company, the undertaking and the estate and explains the role of accounting and financial representations in assessing the transfer; Part B examines contractual transfer structures (asset deal/share deal) and the principal forms of corporate transformations, grounding them conceptually as mechanisms for transferring an undertaking by quasi-universal succession; and Part C focuses on the interpretation of any transformation-specific creditor-protection provisions under Law 4601/2019 and on their relationship with the Civil Law, in particular Article 479 GCC."],"dc:identifier":["uoadl:5323410","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5323410"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Η μεταβίβαση επιχείρησης με οιονεί καθολική διαδοχή και η ευθύνη έναντι των δανειστών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:17:36Z"}