{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5323637"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5323637","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διαιτησία και διαμεσολάβηση στο διεθνές δικονομικό δίκαιο","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη θέση και τη λειτουργία των θεσμών της διαιτησίας και της διαμεσολάβησης στο πλαίσιο του διεθνούς δικονομικού δικαίου, αναδεικνύοντας τη συμβολή τους στην ανάπτυξη ενός σύγχρονου και αποτελεσματικού συστήματος εναλλακτικής επίλυσης διαφορών (ADR). Η έρευνα βασίζεται σε θεωρητική και ιστορική προσέγγιση, εστιάζοντας τόσο στη νομική φύση των θεσμών όσο και στην πρακτική τους εφαρμογή σε διεθνές και εθνικό επίπεδο. Μέσω συγκριτικής ανάλυσης, παρουσιάζονται οι θεμελιώδεις αρχές της διεθνούς διαιτησίας και διαμεσολάβησης, τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματά τους, καθώς και οι νέες διεθνείς εξελίξεις, με έμφαση στη Σύμβαση της Νέας Υόρκης (1958) και τη Σύμβαση της Σιγκαπούρης (2019). Η εργασία εξετάζει επιπλέον τις πρωτοβουλίες της Ελλάδας στον τομέα της ενσωμάτωσης διεθνών κανόνων ADR, τις νομοθετικές και δικαστικές εξελίξεις, καθώς και τις προοπτικές της χώρας ως έδρας διεθνούς διαιτησίας και διαμεσολάβησης. Διαπιστώνεται ότι, ενώ έχουν γίνει ουσιαστικά βήματα, η Ελλάδα οφείλει να επενδύσει περαιτέρω σε θεσμικές και υποδομικές μεταρρυθμίσεις, ώστε να ενισχύσει την αξιοπιστία της και να ανταγωνιστεί ισχυρά διεθνή κέντρα όπως η Σιγκαπούρη, το Λονδίνο ή το Παρίσι. Τα συμπεράσματα υπογραμμίζουν ότι οι θεσμοί της διαιτησίας και της διαμεσολάβησης δεν πρέπει να ιδωθούν ως ανταγωνιστικοί, αλλά ως συμπληρωματικοί μηχανισμοί που προάγουν την ταχύτητα, την ασφάλεια δικαίου και τη διατήρηση των σχέσεων. Η Ελλάδα, αξιοποιώντας τη γεωστρατηγική της θέση και ενισχύοντας την πολιτική της βούληση, μπορεί να καταστεί περιφερειακός κόμβος ADR στην Ανατολική Μεσόγειο. Η υιοθέτηση διεθνών συνθηκών, η ενίσχυση της εκπαίδευσης και η καλλιέργεια κουλτούρας εξωδικαστικής επίλυσης διαφορών συνιστούν κρίσιμες προτάσεις πολιτικής για το μέλλον.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη θέση και τη λειτουργία των θεσμών της διαιτησίας και της διαμεσολάβησης στο πλαίσιο του διεθνούς δικονομικού δικαίου, αναδεικνύοντας τη συμβολή τους στην ανάπτυξη ενός σύγχρονου και αποτελεσματικού συστήματος εναλλακτικής επίλυσης διαφορών (ADR). Η έρευνα βασίζεται σε θεωρητική και ιστορική προσέγγιση, εστιάζοντας τόσο στη νομική φύση των θεσμών όσο και στην πρακτική τους εφαρμογή σε διεθνές και εθνικό επίπεδο. Μέσω συγκριτικής ανάλυσης, παρουσιάζονται οι θεμελιώδεις αρχές της διεθνούς διαιτησίας και διαμεσολάβησης, τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματά τους, καθώς και οι νέες διεθνείς εξελίξεις, με έμφαση στη Σύμβαση της Νέας Υόρκης (1958) και τη Σύμβαση της Σιγκαπούρης (2019). Η εργασία εξετάζει επιπλέον τις πρωτοβουλίες της Ελλάδας στον τομέα της ενσωμάτωσης διεθνών κανόνων ADR, τις νομοθετικές και δικαστικές εξελίξεις, καθώς και τις προοπτικές της χώρας ως έδρας διεθνούς διαιτησίας και διαμεσολάβησης. Διαπιστώνεται ότι, ενώ έχουν γίνει ουσιαστικά βήματα, η Ελλάδα οφείλει να επενδύσει περαιτέρω σε θεσμικές και υποδομικές μεταρρυθμίσεις, ώστε να ενισχύσει την αξιοπιστία της και να ανταγωνιστεί ισχυρά διεθνή κέντρα όπως η Σιγκαπούρη, το Λονδίνο ή το Παρίσι. Τα συμπεράσματα υπογραμμίζουν ότι οι θεσμοί της διαιτησίας και της διαμεσολάβησης δεν πρέπει να ιδωθούν ως ανταγωνιστικοί, αλλά ως συμπληρωματικοί μηχανισμοί που προάγουν την ταχύτητα, την ασφάλεια δικαίου και τη διατήρηση των σχέσεων. Η Ελλάδα, αξιοποιώντας τη γεωστρατηγική της θέση και ενισχύοντας την πολιτική της βούληση, μπορεί να καταστεί περιφερειακός κόμβος ADR στην Ανατολική Μεσόγειο. Η υιοθέτηση διεθνών συνθηκών, η ενίσχυση της εκπαίδευσης και η καλλιέργεια κουλτούρας εξωδικαστικής επίλυσης διαφορών συνιστούν κρίσιμες προτάσεις πολιτικής για το μέλλον.","abstract_has_math":false,"creators":["ΔΑΜΙΑΝΙΔΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ","DAMIANIDIS ANASTASIOS"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:17:39Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5323637"],"render_values":[{"text":"uoadl:5323637","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5323637","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5323637","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5323637","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΔΑΜΙΑΝΙΔΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ","DAMIANIDIS ANASTASIOS"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5323637","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5323637"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη θέση και τη λειτουργία των θεσμών της διαιτησίας και της διαμεσολάβησης στο πλαίσιο του διεθνούς δικονομικού δικαίου, αναδεικνύοντας τη συμβολή τους στην ανάπτυξη ενός σύγχρονου και αποτελεσματικού συστήματος εναλλακτικής επίλυσης διαφορών (ADR). Η έρευνα βασίζεται σε θεωρητική και ιστορική προσέγγιση, εστιάζοντας τόσο στη νομική φύση των θεσμών όσο και στην πρακτική τους εφαρμογή σε διεθνές και εθνικό επίπεδο. Μέσω συγκριτικής ανάλυσης, παρουσιάζονται οι θεμελιώδεις αρχές της διεθνούς διαιτησίας και διαμεσολάβησης, τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματά τους, καθώς και οι νέες διεθνείς εξελίξεις, με έμφαση στη Σύμβαση της Νέας Υόρκης (1958) και τη Σύμβαση της Σιγκαπούρης (2019). Η εργασία εξετάζει επιπλέον τις πρωτοβουλίες της Ελλάδας στον τομέα της ενσωμάτωσης διεθνών κανόνων ADR, τις νομοθετικές και δικαστικές εξελίξεις, καθώς και τις προοπτικές της χώρας ως έδρας διεθνούς διαιτησίας και διαμεσολάβησης. Διαπιστώνεται ότι, ενώ έχουν γίνει ουσιαστικά βήματα, η Ελλάδα οφείλει να επενδύσει περαιτέρω σε θεσμικές και υποδομικές μεταρρυθμίσεις, ώστε να ενισχύσει την αξιοπιστία της και να ανταγωνιστεί ισχυρά διεθνή κέντρα όπως η Σιγκαπούρη, το Λονδίνο ή το Παρίσι. Τα συμπεράσματα υπογραμμίζουν ότι οι θεσμοί της διαιτησίας και της διαμεσολάβησης δεν πρέπει να ιδωθούν ως ανταγωνιστικοί, αλλά ως συμπληρωματικοί μηχανισμοί που προάγουν την ταχύτητα, την ασφάλεια δικαίου και τη διατήρηση των σχέσεων. Η Ελλάδα, αξιοποιώντας τη γεωστρατηγική της θέση και ενισχύοντας την πολιτική της βούληση, μπορεί να καταστεί περιφερειακός κόμβος ADR στην Ανατολική Μεσόγειο. Η υιοθέτηση διεθνών συνθηκών, η ενίσχυση της εκπαίδευσης και η καλλιέργεια κουλτούρας εξωδικαστικής επίλυσης διαφορών συνιστούν κρίσιμες προτάσεις πολιτικής για το μέλλον.","This thesis examines the role and function of arbitration and mediation within the framework of international procedural law, highlighting their contribution to the development of a modern and effective system of Alternative Dispute Resolution (ADR). The research adopts both a theoretical and historical perspective, addressing the legal nature of these mechanisms as well as their practical application at the international and national level. Through comparative analysis, the study presents the fundamental principles of international arbitration and mediation, their advantages and limitations, and the latest global developments, with particular emphasis on the New York Convention (1958) and the Singapore Convention (2019). The dissertation also explores Greece’s initiatives in the field of ADR, including the incorporation of international standards into domestic law, recent legislative and judicial developments, and the country’s prospects as a hub for international arbitration and mediation. The findings indicate that, although significant progress has been made, Greece must further invest in institutional and infrastructural reforms to enhance its credibility and compete with established international centres such as Singapore, London, and Paris. The conclusions underline that arbitration and mediation should not be perceived as competing but rather as complementary mechanisms that promote efficiency, legal certainty, and the preservation of relationships. By leveraging its geostrategic position and reinforcing political commitment, Greece can emerge as a regional ADR hub in the Eastern Mediterranean. The adoption of international conventions, the strengthening of training programs, and the cultivation of a culture of out-of-court dispute resolution constitute key policy recommendations for the future"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διαιτησία και διαμεσολάβηση στο διεθνές δικονομικό δίκαιο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΔΑΜΙΑΝΙΔΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ","DAMIANIDIS ANASTASIOS"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη θέση και τη λειτουργία των θεσμών της διαιτησίας και της διαμεσολάβησης στο πλαίσιο του διεθνούς δικονομικού δικαίου, αναδεικνύοντας τη συμβολή τους στην ανάπτυξη ενός σύγχρονου και αποτελεσματικού συστήματος εναλλακτικής επίλυσης διαφορών (ADR). Η έρευνα βασίζεται σε θεωρητική και ιστορική προσέγγιση, εστιάζοντας τόσο στη νομική φύση των θεσμών όσο και στην πρακτική τους εφαρμογή σε διεθνές και εθνικό επίπεδο. Μέσω συγκριτικής ανάλυσης, παρουσιάζονται οι θεμελιώδεις αρχές της διεθνούς διαιτησίας και διαμεσολάβησης, τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματά τους, καθώς και οι νέες διεθνείς εξελίξεις, με έμφαση στη Σύμβαση της Νέας Υόρκης (1958) και τη Σύμβαση της Σιγκαπούρης (2019). Η εργασία εξετάζει επιπλέον τις πρωτοβουλίες της Ελλάδας στον τομέα της ενσωμάτωσης διεθνών κανόνων ADR, τις νομοθετικές και δικαστικές εξελίξεις, καθώς και τις προοπτικές της χώρας ως έδρας διεθνούς διαιτησίας και διαμεσολάβησης. Διαπιστώνεται ότι, ενώ έχουν γίνει ουσιαστικά βήματα, η Ελλάδα οφείλει να επενδύσει περαιτέρω σε θεσμικές και υποδομικές μεταρρυθμίσεις, ώστε να ενισχύσει την αξιοπιστία της και να ανταγωνιστεί ισχυρά διεθνή κέντρα όπως η Σιγκαπούρη, το Λονδίνο ή το Παρίσι. Τα συμπεράσματα υπογραμμίζουν ότι οι θεσμοί της διαιτησίας και της διαμεσολάβησης δεν πρέπει να ιδωθούν ως ανταγωνιστικοί, αλλά ως συμπληρωματικοί μηχανισμοί που προάγουν την ταχύτητα, την ασφάλεια δικαίου και τη διατήρηση των σχέσεων. Η Ελλάδα, αξιοποιώντας τη γεωστρατηγική της θέση και ενισχύοντας την πολιτική της βούληση, μπορεί να καταστεί περιφερειακός κόμβος ADR στην Ανατολική Μεσόγειο. Η υιοθέτηση διεθνών συνθηκών, η ενίσχυση της εκπαίδευσης και η καλλιέργεια κουλτούρας εξωδικαστικής επίλυσης διαφορών συνιστούν κρίσιμες προτάσεις πολιτικής για το μέλλον.","This thesis examines the role and function of arbitration and mediation within the framework of international procedural law, highlighting their contribution to the development of a modern and effective system of Alternative Dispute Resolution (ADR). The research adopts both a theoretical and historical perspective, addressing the legal nature of these mechanisms as well as their practical application at the international and national level. Through comparative analysis, the study presents the fundamental principles of international arbitration and mediation, their advantages and limitations, and the latest global developments, with particular emphasis on the New York Convention (1958) and the Singapore Convention (2019). The dissertation also explores Greece’s initiatives in the field of ADR, including the incorporation of international standards into domestic law, recent legislative and judicial developments, and the country’s prospects as a hub for international arbitration and mediation. The findings indicate that, although significant progress has been made, Greece must further invest in institutional and infrastructural reforms to enhance its credibility and compete with established international centres such as Singapore, London, and Paris. The conclusions underline that arbitration and mediation should not be perceived as competing but rather as complementary mechanisms that promote efficiency, legal certainty, and the preservation of relationships. By leveraging its geostrategic position and reinforcing political commitment, Greece can emerge as a regional ADR hub in the Eastern Mediterranean. The adoption of international conventions, the strengthening of training programs, and the cultivation of a culture of out-of-court dispute resolution constitute key policy recommendations for the future"],"dc:identifier":["uoadl:5323637","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5323637"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Διαιτησία και διαμεσολάβηση στο διεθνές δικονομικό δίκαιο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:17:39Z"}