{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5324055"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5324055","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το Ευρωπαϊκό Κληρονομητήριο και η σχέση του προς τα εθνικά κληρονομητήρια","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει το Ευρωπαϊκό Κληρονομητήριο (ΕΚΣ), όπως θεσπίστηκε με τον Κανονισμό (ΕΕ) 650/2012, και αναλύει τη σχέση του προς τα εθνικά κληρονομητήρια των κρατών μελών. Αφετηρία της μελέτης αποτελεί η πολυμορφία των εθνικών συστημάτων απόδειξης της κληρονομικής ιδιότητας και οι πρακτικές δυσχέρειες που αυτή προκαλεί στις διασυνοριακές κληρονομικές διαδοχές. Στο πρώτο μέρος παρουσιάζονται οι βασικές έννοιες του κληρονομικού δικαίου και του Κανονισμού, με έμφαση στην αυτοτελή ερμηνεία τους, στο πεδίο εφαρμογής, στο κριτήριο της συνήθους διαμονής, καθώς και στους κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας και εφαρμοστέου δικαίου, ιδίως στη professio juris. Στη συνέχεια αναλύεται διεξοδικά το Ευρωπαϊκό Κληρονομητήριο ως αυτοτελές αποδεικτικό μέσο, η διαδικασία έκδοσής του, το περιεχόμενο και τα αποτελέσματά του, καθώς και η προστασία των καλόπιστων τρίτων. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη συγκριτική επισκόπηση επιλεγμένων εθνικών κληρονομητηρίων και στη διερεύνηση της πρακτικής συνύπαρξης του ΕΚΣ με τα εθνικά πιστοποιητικά. Η ανάλυση της νομολογίας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των εθνικών δικαστηρίων αναδεικνύει τόσο τη χρησιμότητα όσο και τα όρια του ΕΚΣ, ιδίως σε ζητήματα μεταγραφής εμπραγμάτων δικαιωμάτων, διοικητικών πρακτικών και τεχνικών εμποδίων εφαρμογής. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το Ευρωπαϊκό Κληρονομητήριο αποτελεί ένα ιδιαίτερα χρήσιμο εργαλείο για τις πολυκρατικές διαδοχές, χωρίς ωστόσο να υποκαθιστά πλήρως τα εθνικά κληρονομητήρια. Η αποτελεσματικότητά του εξαρτάται από τον βαθμό σύγκλισης στον τρόπο εφαρμογής του από τα κράτη μέλη, την ενίσχυση της ψηφιακής διασύνδεσης και την καλλιέργεια εμπιστοσύνης στους φορείς που καλούνται να το εφαρμόσουν.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει το Ευρωπαϊκό Κληρονομητήριο (ΕΚΣ), όπως θεσπίστηκε με τον Κανονισμό (ΕΕ) 650/2012, και αναλύει τη σχέση του προς τα εθνικά κληρονομητήρια των κρατών μελών. Αφετηρία της μελέτης αποτελεί η πολυμορφία των εθνικών συστημάτων απόδειξης της κληρονομικής ιδιότητας και οι πρακτικές δυσχέρειες που αυτή προκαλεί στις διασυνοριακές κληρονομικές διαδοχές. Στο πρώτο μέρος παρουσιάζονται οι βασικές έννοιες του κληρονομικού δικαίου και του Κανονισμού, με έμφαση στην αυτοτελή ερμηνεία τους, στο πεδίο εφαρμογής, στο κριτήριο της συνήθους διαμονής, καθώς και στους κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας και εφαρμοστέου δικαίου, ιδίως στη professio juris. Στη συνέχεια αναλύεται διεξοδικά το Ευρωπαϊκό Κληρονομητήριο ως αυτοτελές αποδεικτικό μέσο, η διαδικασία έκδοσής του, το περιεχόμενο και τα αποτελέσματά του, καθώς και η προστασία των καλόπιστων τρίτων. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη συγκριτική επισκόπηση επιλεγμένων εθνικών κληρονομητηρίων και στη διερεύνηση της πρακτικής συνύπαρξης του ΕΚΣ με τα εθνικά πιστοποιητικά. Η ανάλυση της νομολογίας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των εθνικών δικαστηρίων αναδεικνύει τόσο τη χρησιμότητα όσο και τα όρια του ΕΚΣ, ιδίως σε ζητήματα μεταγραφής εμπραγμάτων δικαιωμάτων, διοικητικών πρακτικών και τεχνικών εμποδίων εφαρμογής. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το Ευρωπαϊκό Κληρονομητήριο αποτελεί ένα ιδιαίτερα χρήσιμο εργαλείο για τις πολυκρατικές διαδοχές, χωρίς ωστόσο να υποκαθιστά πλήρως τα εθνικά κληρονομητήρια. Η αποτελεσματικότητά του εξαρτάται από τον βαθμό σύγκλισης στον τρόπο εφαρμογής του από τα κράτη μέλη, την ενίσχυση της ψηφιακής διασύνδεσης και την καλλιέργεια εμπιστοσύνης στους φορείς που καλούνται να το εφαρμόσουν.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπίκου Δήμητρα","Bikou Dimitra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:17:41Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5324055"],"render_values":[{"text":"uoadl:5324055","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324055","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324055","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5324055","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπίκου Δήμητρα","Bikou Dimitra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5324055","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324055"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει το Ευρωπαϊκό Κληρονομητήριο (ΕΚΣ), όπως θεσπίστηκε με τον Κανονισμό (ΕΕ) 650/2012, και αναλύει τη σχέση του προς τα εθνικά κληρονομητήρια των κρατών μελών. Αφετηρία της μελέτης αποτελεί η πολυμορφία των εθνικών συστημάτων απόδειξης της κληρονομικής ιδιότητας και οι πρακτικές δυσχέρειες που αυτή προκαλεί στις διασυνοριακές κληρονομικές διαδοχές. Στο πρώτο μέρος παρουσιάζονται οι βασικές έννοιες του κληρονομικού δικαίου και του Κανονισμού, με έμφαση στην αυτοτελή ερμηνεία τους, στο πεδίο εφαρμογής, στο κριτήριο της συνήθους διαμονής, καθώς και στους κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας και εφαρμοστέου δικαίου, ιδίως στη professio juris. Στη συνέχεια αναλύεται διεξοδικά το Ευρωπαϊκό Κληρονομητήριο ως αυτοτελές αποδεικτικό μέσο, η διαδικασία έκδοσής του, το περιεχόμενο και τα αποτελέσματά του, καθώς και η προστασία των καλόπιστων τρίτων. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη συγκριτική επισκόπηση επιλεγμένων εθνικών κληρονομητηρίων και στη διερεύνηση της πρακτικής συνύπαρξης του ΕΚΣ με τα εθνικά πιστοποιητικά. Η ανάλυση της νομολογίας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των εθνικών δικαστηρίων αναδεικνύει τόσο τη χρησιμότητα όσο και τα όρια του ΕΚΣ, ιδίως σε ζητήματα μεταγραφής εμπραγμάτων δικαιωμάτων, διοικητικών πρακτικών και τεχνικών εμποδίων εφαρμογής. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το Ευρωπαϊκό Κληρονομητήριο αποτελεί ένα ιδιαίτερα χρήσιμο εργαλείο για τις πολυκρατικές διαδοχές, χωρίς ωστόσο να υποκαθιστά πλήρως τα εθνικά κληρονομητήρια. Η αποτελεσματικότητά του εξαρτάται από τον βαθμό σύγκλισης στον τρόπο εφαρμογής του από τα κράτη μέλη, την ενίσχυση της ψηφιακής διασύνδεσης και την καλλιέργεια εμπιστοσύνης στους φορείς που καλούνται να το εφαρμόσουν.","This thesis examines the European Certificate of Succession (ECS), as introduced by Regulation (EU) No 650/2012, and analyses its relationship with national certificates of succession within the Member States. The study is prompted by the diversity of national systems for proving succession rights and the practical difficulties this diversity creates in cross-border succession cases. The first part of the thesis addresses the fundamental concepts of succession law and the Regulation, focusing on their autonomous interpretation, the scope of application, the criterion of habitual residence, as well as rules on international jurisdiction and applicable law, with particular emphasis on professio juris. Subsequently, the European Certificate of Succession is examined as an autonomous means of proof, including its issuance procedure, content, legal effects, and the protection of bona fide third parties. Special attention is paid to the comparative analysis of selected national succession certificates and to the practical coexistence of the ECS with national instruments. The examination of the case law of the Court of Justice of the European Union and national courts highlights both the added value and the limitations of the ECS, especially in relation to the registration of rights in rem, administrative practices, and technical obstacles to its use. The thesis concludes that the European Certificate of Succession constitutes a valuable tool for cross-border successions, although it does not fully replace national certificates. Its effectiveness largely depends on the harmonisation of national practices, enhanced digital connectivity, and the development of trust among national authorities and practitioners."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το Ευρωπαϊκό Κληρονομητήριο και η σχέση του προς τα εθνικά κληρονομητήρια"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπίκου Δήμητρα","Bikou Dimitra"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει το Ευρωπαϊκό Κληρονομητήριο (ΕΚΣ), όπως θεσπίστηκε με τον Κανονισμό (ΕΕ) 650/2012, και αναλύει τη σχέση του προς τα εθνικά κληρονομητήρια των κρατών μελών. Αφετηρία της μελέτης αποτελεί η πολυμορφία των εθνικών συστημάτων απόδειξης της κληρονομικής ιδιότητας και οι πρακτικές δυσχέρειες που αυτή προκαλεί στις διασυνοριακές κληρονομικές διαδοχές. Στο πρώτο μέρος παρουσιάζονται οι βασικές έννοιες του κληρονομικού δικαίου και του Κανονισμού, με έμφαση στην αυτοτελή ερμηνεία τους, στο πεδίο εφαρμογής, στο κριτήριο της συνήθους διαμονής, καθώς και στους κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας και εφαρμοστέου δικαίου, ιδίως στη professio juris. Στη συνέχεια αναλύεται διεξοδικά το Ευρωπαϊκό Κληρονομητήριο ως αυτοτελές αποδεικτικό μέσο, η διαδικασία έκδοσής του, το περιεχόμενο και τα αποτελέσματά του, καθώς και η προστασία των καλόπιστων τρίτων. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη συγκριτική επισκόπηση επιλεγμένων εθνικών κληρονομητηρίων και στη διερεύνηση της πρακτικής συνύπαρξης του ΕΚΣ με τα εθνικά πιστοποιητικά. Η ανάλυση της νομολογίας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των εθνικών δικαστηρίων αναδεικνύει τόσο τη χρησιμότητα όσο και τα όρια του ΕΚΣ, ιδίως σε ζητήματα μεταγραφής εμπραγμάτων δικαιωμάτων, διοικητικών πρακτικών και τεχνικών εμποδίων εφαρμογής. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το Ευρωπαϊκό Κληρονομητήριο αποτελεί ένα ιδιαίτερα χρήσιμο εργαλείο για τις πολυκρατικές διαδοχές, χωρίς ωστόσο να υποκαθιστά πλήρως τα εθνικά κληρονομητήρια. Η αποτελεσματικότητά του εξαρτάται από τον βαθμό σύγκλισης στον τρόπο εφαρμογής του από τα κράτη μέλη, την ενίσχυση της ψηφιακής διασύνδεσης και την καλλιέργεια εμπιστοσύνης στους φορείς που καλούνται να το εφαρμόσουν.","This thesis examines the European Certificate of Succession (ECS), as introduced by Regulation (EU) No 650/2012, and analyses its relationship with national certificates of succession within the Member States. The study is prompted by the diversity of national systems for proving succession rights and the practical difficulties this diversity creates in cross-border succession cases. The first part of the thesis addresses the fundamental concepts of succession law and the Regulation, focusing on their autonomous interpretation, the scope of application, the criterion of habitual residence, as well as rules on international jurisdiction and applicable law, with particular emphasis on professio juris. Subsequently, the European Certificate of Succession is examined as an autonomous means of proof, including its issuance procedure, content, legal effects, and the protection of bona fide third parties. Special attention is paid to the comparative analysis of selected national succession certificates and to the practical coexistence of the ECS with national instruments. The examination of the case law of the Court of Justice of the European Union and national courts highlights both the added value and the limitations of the ECS, especially in relation to the registration of rights in rem, administrative practices, and technical obstacles to its use. The thesis concludes that the European Certificate of Succession constitutes a valuable tool for cross-border successions, although it does not fully replace national certificates. Its effectiveness largely depends on the harmonisation of national practices, enhanced digital connectivity, and the development of trust among national authorities and practitioners."],"dc:identifier":["uoadl:5324055","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324055"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Το Ευρωπαϊκό Κληρονομητήριο και η σχέση του προς τα εθνικά κληρονομητήρια"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:17:41Z"}