{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5324197"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5324197","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το ενέχυρο επί απαίτησης σε συγκριτική επισκόπηση με τη σύμβαση factoring","abstract":"Αντικείμενο της παρούσας εργασίας είναι η σύγκριση του ενεχύρου επί απαίτησης και της σύμβασης factoring. Στο πρώτο μέρος, αναλύεται διεξοδικά ο θεσμός του ενεχύρου επί απαίτησης, όπως αυτός διαμορφώνεται μέσα από ένα σύνθετο νομοθετικό πλέγμα: τον Αστικό Κώδικα, το ν.δ. της 17.7.1923, τον ν. 2844/2000 και, ιδίως, τον πρόσφατο ν. 5123/2024. Στο δεύτερο μέρος, εξετάζεται ο θεσμός του factoring, με ιδιαίτερη έμφαση στη διάκριση μεταξύ γνησίου και μη γνησίου factoring και στη διαφορετική νομική μεταχείριση της απαίτησης σε έκαστο εξ αυτών. Στο τρίτο μέρος, εξετάζονται συγκριτικά οι δύο θεσμοί. Μεταξύ άλλων, διαπιστώνεται ότι κοινός παρονομαστής των δύο θεσμών είναι η απαίτηση· ένα ενοχικό δικαίωμα, το οποίο ενσωματώνει αυτοτελή και ενεστώσα οικονομική αξία και ως εκ τούτου είναι ταυτοχρόνως και κυκλοφορούν οικονομικό αγαθό στις συναλλαγές, δηλαδή, αυτοτελές περιουσιακό στοιχείο, δεκτικό να καταστεί αντικείμενο εκποιητικών δικαιοπραξιών. Περαιτέρω, εντοπίζονται κι άλλες ομοιότητες μεταξύ των δύο θεσμών: η κοινή τους αφετηρία, δηλαδή η ανάγκη λήψης χρηματοδότησης, η κοινή πραγμάτωση αυτής της ανάγκης μέσω αξιοποίησης της απαίτησης και η τριμερής σχέση μεταξύ πιστολήπτη-πιστοδότη και τρίτου οφειλέτη, καθώς, δεν αξιοποιείται οποιαδήποτε απαίτηση, αλλά απαίτηση που διατηρεί ο πιστολήπτης έναντι τρίτου. Ωστόσο, η συγκριτική επισκόπηση αναδεικνύει ότι παρά την επιφανειακή σύγκλιση των δύο θεσμών ως προς τη χρησιμοποίηση της απαίτησης, η νομική τους φύση, ο λειτουργικός τους μηχανισμός και οι συνέπειές τους για τα συμβαλλόμενα μέρη διαφοροποιούνται ουσιωδώς. Η σύγκριση του factoring και της ενεχύρασης απαίτησης γίνεται σε δύο στάδια: το πρώτο στάδιο, αφορά στο πώς διαφορετικοί θεσμικοί μηχανισμοί δύνανται να παράγουν παρεμφερή οικονομικά αποτελέσματα, ακριβώς μέσω της διαφορετικής λειτουργικής αντιμετώπισης της απαίτησης ως αντικειμένου συναλλαγής. Το δεύτερο στάδιο, αφορά στα έννομα αποτελέσματα που πηγάζουν από τη διαφορετική αξιοποίηση της απαίτησης, όπως το πώς διαφοροποιείται η πρόσβαση των πιστοδοτών στις διατιθέμενες απαιτήσεις, ποιες εξουσίες έχουν αυτοί επί των απαιτήσεων, και, τέλος, πώς μεταβάλλεται ο τρόπος και η σειρά ικανοποίησης των πιστοδοτών από τις αντίστοιχες απαιτήσεις. Με άλλα λόγια, η σύγκριση επιτρέπει να φωτιστούν υποκείμενες αρχές της χρηματοδότησης και της εξασφάλισης και να καταδειχθεί η μεταξύ τους διαλεκτική σχέση μέσα από τους θεσμούς του ενεχύρου επί απαίτησης και της σύμβασης factoring.","abstract_html":"Αντικείμενο της παρούσας εργασίας είναι η σύγκριση του ενεχύρου επί απαίτησης και της σύμβασης factoring. Στο πρώτο μέρος, αναλύεται διεξοδικά ο θεσμός του ενεχύρου επί απαίτησης, όπως αυτός διαμορφώνεται μέσα από ένα σύνθετο νομοθετικό πλέγμα: τον Αστικό Κώδικα, το ν.δ. της 17.7.1923, τον ν. 2844/2000 και, ιδίως, τον πρόσφατο ν. 5123/2024. Στο δεύτερο μέρος, εξετάζεται ο θεσμός του factoring, με ιδιαίτερη έμφαση στη διάκριση μεταξύ γνησίου και μη γνησίου factoring και στη διαφορετική νομική μεταχείριση της απαίτησης σε έκαστο εξ αυτών. Στο τρίτο μέρος, εξετάζονται συγκριτικά οι δύο θεσμοί. Μεταξύ άλλων, διαπιστώνεται ότι κοινός παρονομαστής των δύο θεσμών είναι η απαίτηση· ένα ενοχικό δικαίωμα, το οποίο ενσωματώνει αυτοτελή και ενεστώσα οικονομική αξία και ως εκ τούτου είναι ταυτοχρόνως και κυκλοφορούν οικονομικό αγαθό στις συναλλαγές, δηλαδή, αυτοτελές περιουσιακό στοιχείο, δεκτικό να καταστεί αντικείμενο εκποιητικών δικαιοπραξιών. Περαιτέρω, εντοπίζονται κι άλλες ομοιότητες μεταξύ των δύο θεσμών: η κοινή τους αφετηρία, δηλαδή η ανάγκη λήψης χρηματοδότησης, η κοινή πραγμάτωση αυτής της ανάγκης μέσω αξιοποίησης της απαίτησης και η τριμερής σχέση μεταξύ πιστολήπτη-πιστοδότη και τρίτου οφειλέτη, καθώς, δεν αξιοποιείται οποιαδήποτε απαίτηση, αλλά απαίτηση που διατηρεί ο πιστολήπτης έναντι τρίτου. Ωστόσο, η συγκριτική επισκόπηση αναδεικνύει ότι παρά την επιφανειακή σύγκλιση των δύο θεσμών ως προς τη χρησιμοποίηση της απαίτησης, η νομική τους φύση, ο λειτουργικός τους μηχανισμός και οι συνέπειές τους για τα συμβαλλόμενα μέρη διαφοροποιούνται ουσιωδώς. Η σύγκριση του factoring και της ενεχύρασης απαίτησης γίνεται σε δύο στάδια: το πρώτο στάδιο, αφορά στο πώς διαφορετικοί θεσμικοί μηχανισμοί δύνανται να παράγουν παρεμφερή οικονομικά αποτελέσματα, ακριβώς μέσω της διαφορετικής λειτουργικής αντιμετώπισης της απαίτησης ως αντικειμένου συναλλαγής. Το δεύτερο στάδιο, αφορά στα έννομα αποτελέσματα που πηγάζουν από τη διαφορετική αξιοποίηση της απαίτησης, όπως το πώς διαφοροποιείται η πρόσβαση των πιστοδοτών στις διατιθέμενες απαιτήσεις, ποιες εξουσίες έχουν αυτοί επί των απαιτήσεων, και, τέλος, πώς μεταβάλλεται ο τρόπος και η σειρά ικανοποίησης των πιστοδοτών από τις αντίστοιχες απαιτήσεις. Με άλλα λόγια, η σύγκριση επιτρέπει να φωτιστούν υποκείμενες αρχές της χρηματοδότησης και της εξασφάλισης και να καταδειχθεί η μεταξύ τους διαλεκτική σχέση μέσα από τους θεσμούς του ενεχύρου επί απαίτησης και της σύμβασης factoring.","abstract_has_math":false,"creators":["ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ ΦΩΤΕΙΝΗ","PARASKEVOPOULOU FOTEINI"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:17:41Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5324197"],"render_values":[{"text":"uoadl:5324197","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324197","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324197","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5324197","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ ΦΩΤΕΙΝΗ","PARASKEVOPOULOU FOTEINI"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5324197","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324197"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Αντικείμενο της παρούσας εργασίας είναι η σύγκριση του ενεχύρου επί απαίτησης και της σύμβασης factoring. Στο πρώτο μέρος, αναλύεται διεξοδικά ο θεσμός του ενεχύρου επί απαίτησης, όπως αυτός διαμορφώνεται μέσα από ένα σύνθετο νομοθετικό πλέγμα: τον Αστικό Κώδικα, το ν.δ. της 17.7.1923, τον ν. 2844/2000 και, ιδίως, τον πρόσφατο ν. 5123/2024. Στο δεύτερο μέρος, εξετάζεται ο θεσμός του factoring, με ιδιαίτερη έμφαση στη διάκριση μεταξύ γνησίου και μη γνησίου factoring και στη διαφορετική νομική μεταχείριση της απαίτησης σε έκαστο εξ αυτών. Στο τρίτο μέρος, εξετάζονται συγκριτικά οι δύο θεσμοί. Μεταξύ άλλων, διαπιστώνεται ότι κοινός παρονομαστής των δύο θεσμών είναι η απαίτηση· ένα ενοχικό δικαίωμα, το οποίο ενσωματώνει αυτοτελή και ενεστώσα οικονομική αξία και ως εκ τούτου είναι ταυτοχρόνως και κυκλοφορούν οικονομικό αγαθό στις συναλλαγές, δηλαδή, αυτοτελές περιουσιακό στοιχείο, δεκτικό να καταστεί αντικείμενο εκποιητικών δικαιοπραξιών. Περαιτέρω, εντοπίζονται κι άλλες ομοιότητες μεταξύ των δύο θεσμών: η κοινή τους αφετηρία, δηλαδή η ανάγκη λήψης χρηματοδότησης, η κοινή πραγμάτωση αυτής της ανάγκης μέσω αξιοποίησης της απαίτησης και η τριμερής σχέση μεταξύ πιστολήπτη-πιστοδότη και τρίτου οφειλέτη, καθώς, δεν αξιοποιείται οποιαδήποτε απαίτηση, αλλά απαίτηση που διατηρεί ο πιστολήπτης έναντι τρίτου. Ωστόσο, η συγκριτική επισκόπηση αναδεικνύει ότι παρά την επιφανειακή σύγκλιση των δύο θεσμών ως προς τη χρησιμοποίηση της απαίτησης, η νομική τους φύση, ο λειτουργικός τους μηχανισμός και οι συνέπειές τους για τα συμβαλλόμενα μέρη διαφοροποιούνται ουσιωδώς. Η σύγκριση του factoring και της ενεχύρασης απαίτησης γίνεται σε δύο στάδια: το πρώτο στάδιο, αφορά στο πώς διαφορετικοί θεσμικοί μηχανισμοί δύνανται να παράγουν παρεμφερή οικονομικά αποτελέσματα, ακριβώς μέσω της διαφορετικής λειτουργικής αντιμετώπισης της απαίτησης ως αντικειμένου συναλλαγής. Το δεύτερο στάδιο, αφορά στα έννομα αποτελέσματα που πηγάζουν από τη διαφορετική αξιοποίηση της απαίτησης, όπως το πώς διαφοροποιείται η πρόσβαση των πιστοδοτών στις διατιθέμενες απαιτήσεις, ποιες εξουσίες έχουν αυτοί επί των απαιτήσεων, και, τέλος, πώς μεταβάλλεται ο τρόπος και η σειρά ικανοποίησης των πιστοδοτών από τις αντίστοιχες απαιτήσεις. Με άλλα λόγια, η σύγκριση επιτρέπει να φωτιστούν υποκείμενες αρχές της χρηματοδότησης και της εξασφάλισης και να καταδειχθεί η μεταξύ τους διαλεκτική σχέση μέσα από τους θεσμούς του ενεχύρου επί απαίτησης και της σύμβασης factoring.","The subject of the present study is the comparison between the pledge over a claim and the factoring agreement. The first part examines in depth the pledge over a claim, as shaped through a complex legislative framework: the Greek Civil Code, the Legislative Decree of 17 July 1923, Law No. 2844/2000, and, in particular, the recent Law No. 5123/2024. The second part examines the factoring agreement, with particular emphasis on the distinction between true and non-genuine factoring and on the different legal treatment of the claim in each of these forms. In the third part, the two legal forms are examined comparatively. Inter alia, it is established that the common denominator of both institutions is the claim: an in personam right which embodies an independent and existing economic value and, for this reason, simultaneously constitutes an economic asset in circulation within transactions, that is, an autonomous transferable asset. Furthermore, additional similarities between the two legal forms are identified: their common point of departure, namely the need to obtain financing; the common realization of this need through the utilization of the claim; and the tripartite relationship between the borrower, the lender, and the third-party debtor, since it is not just any claim that is utilized, but a claim held by the borrower against a third party. However, the comparative overview highlights that, despite the superficial convergence of the two legal forms as regards the use of the claim, their legal nature, functional mechanism, and consequences for the contracting parties differ substantially. The comparison between factoring and the pledging of a claim is carried out in two stages. The first stage concerns how different legal mechanisms are capable of producing similar economic results, precisely through the different functional treatment of the claim as an object of transaction. The second stage concerns the legal effects arising from the different utilization of the claim, such as how access of lenders to the available claims is differentiated, which powers they have over the claims, and, finally, how the manner and order of satisfaction of lenders from the respective claims are altered. In other words, the comparison makes it possible to shed light on underlying principles of financing and security and to demonstrate their dialectical relationship through the institutions of the pledge over a claim and the factoring agreement."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το ενέχυρο επί απαίτησης σε συγκριτική επισκόπηση με τη σύμβαση factoring"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ ΦΩΤΕΙΝΗ","PARASKEVOPOULOU FOTEINI"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Αντικείμενο της παρούσας εργασίας είναι η σύγκριση του ενεχύρου επί απαίτησης και της σύμβασης factoring. Στο πρώτο μέρος, αναλύεται διεξοδικά ο θεσμός του ενεχύρου επί απαίτησης, όπως αυτός διαμορφώνεται μέσα από ένα σύνθετο νομοθετικό πλέγμα: τον Αστικό Κώδικα, το ν.δ. της 17.7.1923, τον ν. 2844/2000 και, ιδίως, τον πρόσφατο ν. 5123/2024. Στο δεύτερο μέρος, εξετάζεται ο θεσμός του factoring, με ιδιαίτερη έμφαση στη διάκριση μεταξύ γνησίου και μη γνησίου factoring και στη διαφορετική νομική μεταχείριση της απαίτησης σε έκαστο εξ αυτών. Στο τρίτο μέρος, εξετάζονται συγκριτικά οι δύο θεσμοί. Μεταξύ άλλων, διαπιστώνεται ότι κοινός παρονομαστής των δύο θεσμών είναι η απαίτηση· ένα ενοχικό δικαίωμα, το οποίο ενσωματώνει αυτοτελή και ενεστώσα οικονομική αξία και ως εκ τούτου είναι ταυτοχρόνως και κυκλοφορούν οικονομικό αγαθό στις συναλλαγές, δηλαδή, αυτοτελές περιουσιακό στοιχείο, δεκτικό να καταστεί αντικείμενο εκποιητικών δικαιοπραξιών. Περαιτέρω, εντοπίζονται κι άλλες ομοιότητες μεταξύ των δύο θεσμών: η κοινή τους αφετηρία, δηλαδή η ανάγκη λήψης χρηματοδότησης, η κοινή πραγμάτωση αυτής της ανάγκης μέσω αξιοποίησης της απαίτησης και η τριμερής σχέση μεταξύ πιστολήπτη-πιστοδότη και τρίτου οφειλέτη, καθώς, δεν αξιοποιείται οποιαδήποτε απαίτηση, αλλά απαίτηση που διατηρεί ο πιστολήπτης έναντι τρίτου. Ωστόσο, η συγκριτική επισκόπηση αναδεικνύει ότι παρά την επιφανειακή σύγκλιση των δύο θεσμών ως προς τη χρησιμοποίηση της απαίτησης, η νομική τους φύση, ο λειτουργικός τους μηχανισμός και οι συνέπειές τους για τα συμβαλλόμενα μέρη διαφοροποιούνται ουσιωδώς. Η σύγκριση του factoring και της ενεχύρασης απαίτησης γίνεται σε δύο στάδια: το πρώτο στάδιο, αφορά στο πώς διαφορετικοί θεσμικοί μηχανισμοί δύνανται να παράγουν παρεμφερή οικονομικά αποτελέσματα, ακριβώς μέσω της διαφορετικής λειτουργικής αντιμετώπισης της απαίτησης ως αντικειμένου συναλλαγής. Το δεύτερο στάδιο, αφορά στα έννομα αποτελέσματα που πηγάζουν από τη διαφορετική αξιοποίηση της απαίτησης, όπως το πώς διαφοροποιείται η πρόσβαση των πιστοδοτών στις διατιθέμενες απαιτήσεις, ποιες εξουσίες έχουν αυτοί επί των απαιτήσεων, και, τέλος, πώς μεταβάλλεται ο τρόπος και η σειρά ικανοποίησης των πιστοδοτών από τις αντίστοιχες απαιτήσεις. Με άλλα λόγια, η σύγκριση επιτρέπει να φωτιστούν υποκείμενες αρχές της χρηματοδότησης και της εξασφάλισης και να καταδειχθεί η μεταξύ τους διαλεκτική σχέση μέσα από τους θεσμούς του ενεχύρου επί απαίτησης και της σύμβασης factoring.","The subject of the present study is the comparison between the pledge over a claim and the factoring agreement. The first part examines in depth the pledge over a claim, as shaped through a complex legislative framework: the Greek Civil Code, the Legislative Decree of 17 July 1923, Law No. 2844/2000, and, in particular, the recent Law No. 5123/2024. The second part examines the factoring agreement, with particular emphasis on the distinction between true and non-genuine factoring and on the different legal treatment of the claim in each of these forms. In the third part, the two legal forms are examined comparatively. Inter alia, it is established that the common denominator of both institutions is the claim: an in personam right which embodies an independent and existing economic value and, for this reason, simultaneously constitutes an economic asset in circulation within transactions, that is, an autonomous transferable asset. Furthermore, additional similarities between the two legal forms are identified: their common point of departure, namely the need to obtain financing; the common realization of this need through the utilization of the claim; and the tripartite relationship between the borrower, the lender, and the third-party debtor, since it is not just any claim that is utilized, but a claim held by the borrower against a third party. However, the comparative overview highlights that, despite the superficial convergence of the two legal forms as regards the use of the claim, their legal nature, functional mechanism, and consequences for the contracting parties differ substantially. The comparison between factoring and the pledging of a claim is carried out in two stages. The first stage concerns how different legal mechanisms are capable of producing similar economic results, precisely through the different functional treatment of the claim as an object of transaction. The second stage concerns the legal effects arising from the different utilization of the claim, such as how access of lenders to the available claims is differentiated, which powers they have over the claims, and, finally, how the manner and order of satisfaction of lenders from the respective claims are altered. In other words, the comparison makes it possible to shed light on underlying principles of financing and security and to demonstrate their dialectical relationship through the institutions of the pledge over a claim and the factoring agreement."],"dc:identifier":["uoadl:5324197","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324197"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Το ενέχυρο επί απαίτησης σε συγκριτική επισκόπηση με τη σύμβαση factoring"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:17:41Z"}