{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5324218"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5324218","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Maritime migration and the duty to rescue: legal responsibilities of states and humanitarian organizations","abstract":"Η διατριβή μου εξετάζει τις διεθνείς νομικές υποχρεώσεις των κρατών σε σχέση με τη διάσωση μεταναστών και αιτούντων άσυλο στη θάλασσα, με ιδιαίτερη έμφαση στην υποχρέωση διάσωσης σύμφωνα με το δίκαιο της θάλασσας και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Καθώς η παράνομη θαλάσσια μετανάστευση συνεχίζει να αποτελεί πρόκληση για τις ικανότητες και τις πολιτικές των παράκτιων κρατών, ιδίως στη Μεσόγειο, το ζήτημα της ευθύνης των κρατών έχει αποκτήσει νέα νομική και πολιτική σημασία. Με βάση το εθιμικό διεθνές δίκαιο και κωδικοποιημένη σε συνθήκες όπως η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), η Διεθνής Σύμβαση για τη Θαλάσσια Έρευνα και Διάσωση (SAR) και η Διεθνής Σύμβαση για την Ασφάλεια της Ζωής στη Θάλασσα (SOLAS), τα κράτη έχουν την υποχρέωση να βοηθούν άτομα που βρίσκονται σε κίνδυνο στη θάλασσα και να εξασφαλίζουν την ασφαλή αποβίβασή τους. Ωστόσο, η πρακτική εφαρμογή αυτής της υποχρέωσης έχει γίνει όλο και πιο αμφιλεγόμενη. Ορισμένα κράτη έχουν επιχειρήσει να αποφύγουν ή να μεταβιβάσουν την ευθύνη τους συνεργαζόμενα με τρίτες χώρες, περιορίζοντας την πρόσβαση στα χωρικά ύδατα ή παρεμποδίζοντας τις προσπάθειες μη κυβερνητικών φορέων διάσωσης. Η παρούσα έρευνα χρησιμοποιεί νομική ανάλυση και επιλεγμένες περιπτωσιολογικές μελέτες για να εξετάσει τον τρόπο με τον οποίο τα κράτη συμβιβάζουν τις νομικές τους υποχρεώσεις με την ασφάλεια των συνόρων και τον έλεγχο της μετανάστευσης στην πράξη. Η θαλάσσια μετανάστευση έχει καταστεί σημαντικό νομικό και ανθρωπιστικό ζήτημα, ιδίως για τα παράκτια κράτη σε περιοχές όπως η Μεσόγειος. Κάθε χρόνο, χιλιάδες άνθρωποι επιβιβάζονται σε επικίνδυνα θαλάσσια ταξίδια με ακατάλληλα για πλεύση σκάφη, ελπίζοντας να ξεφύγουν από συγκρούσεις, διώξεις και φτώχεια και να φτάσουν σε ασφαλές μέρος. Σε αυτό το πλαίσιο, η νομική υποχρέωση των κρατών να βοηθούν άτομα που βρίσκονται σε κίνδυνο στη θάλασσα έχει καταστεί κεντρικό θέμα διεθνούς συζήτησης. Οι διεθνείς συμφωνίες υποχρεώνουν σαφώς τα κράτη να διασώζουν άτομα που βρίσκονται σε κίνδυνο και να τα μεταφέρουν σε ασφαλές μέρος. Ωστόσο, θα γίνεται όλο και πιο δύσκολο να εκπληρωθούν αυτές οι υποχρεώσεις εάν ο αριθμός των αφίξεων δεν μειωθεί και η υποδοχή και η υποδομή υποδοχής δεν βελτιωθούν. Τα κράτη δεν είναι μόνο υπεύθυνα για την οργάνωση και τη διατήρηση επαρκών υπηρεσιών έρευνας και διάσωσης (SAR) στις θαλάσσιες ζώνες τους, αλλά πρέπει επίσης να διασφαλίζουν ότι αυτές οι υπηρεσίες παρέχονται σύμφωνα με τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δίκαιο των προσφύγων. Σε πολλές περιπτώσεις, ωστόσο, υπάρχει σημαντική απόκλιση μεταξύ του νόμου όπως έχει συνταχθεί και της εφαρμογής του.","abstract_html":"Η διατριβή μου εξετάζει τις διεθνείς νομικές υποχρεώσεις των κρατών σε σχέση με τη διάσωση μεταναστών και αιτούντων άσυλο στη θάλασσα, με ιδιαίτερη έμφαση στην υποχρέωση διάσωσης σύμφωνα με το δίκαιο της θάλασσας και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Καθώς η παράνομη θαλάσσια μετανάστευση συνεχίζει να αποτελεί πρόκληση για τις ικανότητες και τις πολιτικές των παράκτιων κρατών, ιδίως στη Μεσόγειο, το ζήτημα της ευθύνης των κρατών έχει αποκτήσει νέα νομική και πολιτική σημασία. Με βάση το εθιμικό διεθνές δίκαιο και κωδικοποιημένη σε συνθήκες όπως η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), η Διεθνής Σύμβαση για τη Θαλάσσια Έρευνα και Διάσωση (SAR) και η Διεθνής Σύμβαση για την Ασφάλεια της Ζωής στη Θάλασσα (SOLAS), τα κράτη έχουν την υποχρέωση να βοηθούν άτομα που βρίσκονται σε κίνδυνο στη θάλασσα και να εξασφαλίζουν την ασφαλή αποβίβασή τους. Ωστόσο, η πρακτική εφαρμογή αυτής της υποχρέωσης έχει γίνει όλο και πιο αμφιλεγόμενη. Ορισμένα κράτη έχουν επιχειρήσει να αποφύγουν ή να μεταβιβάσουν την ευθύνη τους συνεργαζόμενα με τρίτες χώρες, περιορίζοντας την πρόσβαση στα χωρικά ύδατα ή παρεμποδίζοντας τις προσπάθειες μη κυβερνητικών φορέων διάσωσης. Η παρούσα έρευνα χρησιμοποιεί νομική ανάλυση και επιλεγμένες περιπτωσιολογικές μελέτες για να εξετάσει τον τρόπο με τον οποίο τα κράτη συμβιβάζουν τις νομικές τους υποχρεώσεις με την ασφάλεια των συνόρων και τον έλεγχο της μετανάστευσης στην πράξη. Η θαλάσσια μετανάστευση έχει καταστεί σημαντικό νομικό και ανθρωπιστικό ζήτημα, ιδίως για τα παράκτια κράτη σε περιοχές όπως η Μεσόγειος. Κάθε χρόνο, χιλιάδες άνθρωποι επιβιβάζονται σε επικίνδυνα θαλάσσια ταξίδια με ακατάλληλα για πλεύση σκάφη, ελπίζοντας να ξεφύγουν από συγκρούσεις, διώξεις και φτώχεια και να φτάσουν σε ασφαλές μέρος. Σε αυτό το πλαίσιο, η νομική υποχρέωση των κρατών να βοηθούν άτομα που βρίσκονται σε κίνδυνο στη θάλασσα έχει καταστεί κεντρικό θέμα διεθνούς συζήτησης. Οι διεθνείς συμφωνίες υποχρεώνουν σαφώς τα κράτη να διασώζουν άτομα που βρίσκονται σε κίνδυνο και να τα μεταφέρουν σε ασφαλές μέρος. Ωστόσο, θα γίνεται όλο και πιο δύσκολο να εκπληρωθούν αυτές οι υποχρεώσεις εάν ο αριθμός των αφίξεων δεν μειωθεί και η υποδοχή και η υποδομή υποδοχής δεν βελτιωθούν. Τα κράτη δεν είναι μόνο υπεύθυνα για την οργάνωση και τη διατήρηση επαρκών υπηρεσιών έρευνας και διάσωσης (SAR) στις θαλάσσιες ζώνες τους, αλλά πρέπει επίσης να διασφαλίζουν ότι αυτές οι υπηρεσίες παρέχονται σύμφωνα με τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δίκαιο των προσφύγων. Σε πολλές περιπτώσεις, ωστόσο, υπάρχει σημαντική απόκλιση μεταξύ του νόμου όπως έχει συνταχθεί και της εφαρμογής του.","abstract_has_math":false,"creators":["SOMOGYI DOROTTYA KLARA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:17:41Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5324218"],"render_values":[{"text":"uoadl:5324218","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324218","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324218","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5324218","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["SOMOGYI DOROTTYA KLARA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5324218","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324218"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η διατριβή μου εξετάζει τις διεθνείς νομικές υποχρεώσεις των κρατών σε σχέση με τη διάσωση μεταναστών και αιτούντων άσυλο στη θάλασσα, με ιδιαίτερη έμφαση στην υποχρέωση διάσωσης σύμφωνα με το δίκαιο της θάλασσας και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Καθώς η παράνομη θαλάσσια μετανάστευση συνεχίζει να αποτελεί πρόκληση για τις ικανότητες και τις πολιτικές των παράκτιων κρατών, ιδίως στη Μεσόγειο, το ζήτημα της ευθύνης των κρατών έχει αποκτήσει νέα νομική και πολιτική σημασία. Με βάση το εθιμικό διεθνές δίκαιο και κωδικοποιημένη σε συνθήκες όπως η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), η Διεθνής Σύμβαση για τη Θαλάσσια Έρευνα και Διάσωση (SAR) και η Διεθνής Σύμβαση για την Ασφάλεια της Ζωής στη Θάλασσα (SOLAS), τα κράτη έχουν την υποχρέωση να βοηθούν άτομα που βρίσκονται σε κίνδυνο στη θάλασσα και να εξασφαλίζουν την ασφαλή αποβίβασή τους. Ωστόσο, η πρακτική εφαρμογή αυτής της υποχρέωσης έχει γίνει όλο και πιο αμφιλεγόμενη. Ορισμένα κράτη έχουν επιχειρήσει να αποφύγουν ή να μεταβιβάσουν την ευθύνη τους συνεργαζόμενα με τρίτες χώρες, περιορίζοντας την πρόσβαση στα χωρικά ύδατα ή παρεμποδίζοντας τις προσπάθειες μη κυβερνητικών φορέων διάσωσης. Η παρούσα έρευνα χρησιμοποιεί νομική ανάλυση και επιλεγμένες περιπτωσιολογικές μελέτες για να εξετάσει τον τρόπο με τον οποίο τα κράτη συμβιβάζουν τις νομικές τους υποχρεώσεις με την ασφάλεια των συνόρων και τον έλεγχο της μετανάστευσης στην πράξη. Η θαλάσσια μετανάστευση έχει καταστεί σημαντικό νομικό και ανθρωπιστικό ζήτημα, ιδίως για τα παράκτια κράτη σε περιοχές όπως η Μεσόγειος. Κάθε χρόνο, χιλιάδες άνθρωποι επιβιβάζονται σε επικίνδυνα θαλάσσια ταξίδια με ακατάλληλα για πλεύση σκάφη, ελπίζοντας να ξεφύγουν από συγκρούσεις, διώξεις και φτώχεια και να φτάσουν σε ασφαλές μέρος. Σε αυτό το πλαίσιο, η νομική υποχρέωση των κρατών να βοηθούν άτομα που βρίσκονται σε κίνδυνο στη θάλασσα έχει καταστεί κεντρικό θέμα διεθνούς συζήτησης. Οι διεθνείς συμφωνίες υποχρεώνουν σαφώς τα κράτη να διασώζουν άτομα που βρίσκονται σε κίνδυνο και να τα μεταφέρουν σε ασφαλές μέρος. Ωστόσο, θα γίνεται όλο και πιο δύσκολο να εκπληρωθούν αυτές οι υποχρεώσεις εάν ο αριθμός των αφίξεων δεν μειωθεί και η υποδοχή και η υποδομή υποδοχής δεν βελτιωθούν. Τα κράτη δεν είναι μόνο υπεύθυνα για την οργάνωση και τη διατήρηση επαρκών υπηρεσιών έρευνας και διάσωσης (SAR) στις θαλάσσιες ζώνες τους, αλλά πρέπει επίσης να διασφαλίζουν ότι αυτές οι υπηρεσίες παρέχονται σύμφωνα με τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δίκαιο των προσφύγων. Σε πολλές περιπτώσεις, ωστόσο, υπάρχει σημαντική απόκλιση μεταξύ του νόμου όπως έχει συνταχθεί και της εφαρμογής του.","My thesis examines the international legal obligations of states in relation to the rescue of migrants and asylum seekers at sea, with a particular focus on the obligation to rescue under the law of the sea and human rights. As illegal maritime migration continues to challenge the capacities and policies of coastal states, particularly in the Mediterranean, the issue of state responsibility has taken on renewed legal and political importance. Rooted in customary international law and codified in treaties such as the UN Convention on the Law of the Sea (UNCLOS), the International Convention on Maritime Search and Rescue (SAR) and the International Convention for the Safety of Life at Sea (SOLAS), the obligation on states to assist persons in distress at sea and to ensure safe disembarkation. However, the practical implementation of this obligation has become increasingly controversial. Some states have sought to avoid or delegate responsibility by cooperating with third countries, restricting access to territorial waters or hampering the efforts of non-governmental rescue actors. This research uses doctrinal legal analysis and selected case studies to examine how states reconcile their legal obligations with border security and migration control in practice. Maritime migration has become a significant legal and humanitarian issue, especially for coastal states in regions such as the Mediterranean. Every year, thousands of people embark on dangerous sea journeys in unseaworthy vessels, hoping to escape conflict, persecution and poverty and reach safety. Against this backdrop, the legal obligation of states to assist individuals in distress at sea has become a focal point of international debate. International agreements clearly oblige states to rescue people in distress and transport them to safety. However, it will become increasingly difficult to fulfil these obligations if the number of arrivals does not decrease and reception capacity and infrastructure do not improve. Not only are states responsible for organizing and maintaining adequate search and rescue (SAR) services in their maritime zones, but they must also ensure that these services are conducted in accordance with human rights and refugee law. In many cases, however, there is a significant discrepancy between the law as written and its application. Well-worded legislation and protocols are useless if they are difficult to apply in real life when human lives and destinies are at stake. This research aims to explore the obligations that international law and regional norms impose on States and humanitarian organizations in maritime rescue operations. The research focuses on the legal interpretation and practical application of the obligation to rescue, with a particular focus on migration-related situations."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Maritime migration and the duty to rescue: legal responsibilities of states and humanitarian organizations"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["SOMOGYI DOROTTYA KLARA"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η διατριβή μου εξετάζει τις διεθνείς νομικές υποχρεώσεις των κρατών σε σχέση με τη διάσωση μεταναστών και αιτούντων άσυλο στη θάλασσα, με ιδιαίτερη έμφαση στην υποχρέωση διάσωσης σύμφωνα με το δίκαιο της θάλασσας και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Καθώς η παράνομη θαλάσσια μετανάστευση συνεχίζει να αποτελεί πρόκληση για τις ικανότητες και τις πολιτικές των παράκτιων κρατών, ιδίως στη Μεσόγειο, το ζήτημα της ευθύνης των κρατών έχει αποκτήσει νέα νομική και πολιτική σημασία. Με βάση το εθιμικό διεθνές δίκαιο και κωδικοποιημένη σε συνθήκες όπως η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), η Διεθνής Σύμβαση για τη Θαλάσσια Έρευνα και Διάσωση (SAR) και η Διεθνής Σύμβαση για την Ασφάλεια της Ζωής στη Θάλασσα (SOLAS), τα κράτη έχουν την υποχρέωση να βοηθούν άτομα που βρίσκονται σε κίνδυνο στη θάλασσα και να εξασφαλίζουν την ασφαλή αποβίβασή τους. Ωστόσο, η πρακτική εφαρμογή αυτής της υποχρέωσης έχει γίνει όλο και πιο αμφιλεγόμενη. Ορισμένα κράτη έχουν επιχειρήσει να αποφύγουν ή να μεταβιβάσουν την ευθύνη τους συνεργαζόμενα με τρίτες χώρες, περιορίζοντας την πρόσβαση στα χωρικά ύδατα ή παρεμποδίζοντας τις προσπάθειες μη κυβερνητικών φορέων διάσωσης. Η παρούσα έρευνα χρησιμοποιεί νομική ανάλυση και επιλεγμένες περιπτωσιολογικές μελέτες για να εξετάσει τον τρόπο με τον οποίο τα κράτη συμβιβάζουν τις νομικές τους υποχρεώσεις με την ασφάλεια των συνόρων και τον έλεγχο της μετανάστευσης στην πράξη. Η θαλάσσια μετανάστευση έχει καταστεί σημαντικό νομικό και ανθρωπιστικό ζήτημα, ιδίως για τα παράκτια κράτη σε περιοχές όπως η Μεσόγειος. Κάθε χρόνο, χιλιάδες άνθρωποι επιβιβάζονται σε επικίνδυνα θαλάσσια ταξίδια με ακατάλληλα για πλεύση σκάφη, ελπίζοντας να ξεφύγουν από συγκρούσεις, διώξεις και φτώχεια και να φτάσουν σε ασφαλές μέρος. Σε αυτό το πλαίσιο, η νομική υποχρέωση των κρατών να βοηθούν άτομα που βρίσκονται σε κίνδυνο στη θάλασσα έχει καταστεί κεντρικό θέμα διεθνούς συζήτησης. Οι διεθνείς συμφωνίες υποχρεώνουν σαφώς τα κράτη να διασώζουν άτομα που βρίσκονται σε κίνδυνο και να τα μεταφέρουν σε ασφαλές μέρος. Ωστόσο, θα γίνεται όλο και πιο δύσκολο να εκπληρωθούν αυτές οι υποχρεώσεις εάν ο αριθμός των αφίξεων δεν μειωθεί και η υποδοχή και η υποδομή υποδοχής δεν βελτιωθούν. Τα κράτη δεν είναι μόνο υπεύθυνα για την οργάνωση και τη διατήρηση επαρκών υπηρεσιών έρευνας και διάσωσης (SAR) στις θαλάσσιες ζώνες τους, αλλά πρέπει επίσης να διασφαλίζουν ότι αυτές οι υπηρεσίες παρέχονται σύμφωνα με τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δίκαιο των προσφύγων. Σε πολλές περιπτώσεις, ωστόσο, υπάρχει σημαντική απόκλιση μεταξύ του νόμου όπως έχει συνταχθεί και της εφαρμογής του.","My thesis examines the international legal obligations of states in relation to the rescue of migrants and asylum seekers at sea, with a particular focus on the obligation to rescue under the law of the sea and human rights. As illegal maritime migration continues to challenge the capacities and policies of coastal states, particularly in the Mediterranean, the issue of state responsibility has taken on renewed legal and political importance. Rooted in customary international law and codified in treaties such as the UN Convention on the Law of the Sea (UNCLOS), the International Convention on Maritime Search and Rescue (SAR) and the International Convention for the Safety of Life at Sea (SOLAS), the obligation on states to assist persons in distress at sea and to ensure safe disembarkation. However, the practical implementation of this obligation has become increasingly controversial. Some states have sought to avoid or delegate responsibility by cooperating with third countries, restricting access to territorial waters or hampering the efforts of non-governmental rescue actors. This research uses doctrinal legal analysis and selected case studies to examine how states reconcile their legal obligations with border security and migration control in practice. Maritime migration has become a significant legal and humanitarian issue, especially for coastal states in regions such as the Mediterranean. Every year, thousands of people embark on dangerous sea journeys in unseaworthy vessels, hoping to escape conflict, persecution and poverty and reach safety. Against this backdrop, the legal obligation of states to assist individuals in distress at sea has become a focal point of international debate. International agreements clearly oblige states to rescue people in distress and transport them to safety. However, it will become increasingly difficult to fulfil these obligations if the number of arrivals does not decrease and reception capacity and infrastructure do not improve. Not only are states responsible for organizing and maintaining adequate search and rescue (SAR) services in their maritime zones, but they must also ensure that these services are conducted in accordance with human rights and refugee law. In many cases, however, there is a significant discrepancy between the law as written and its application. Well-worded legislation and protocols are useless if they are difficult to apply in real life when human lives and destinies are at stake. This research aims to explore the obligations that international law and regional norms impose on States and humanitarian organizations in maritime rescue operations. The research focuses on the legal interpretation and practical application of the obligation to rescue, with a particular focus on migration-related situations."],"dc:identifier":["uoadl:5324218","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324218"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Maritime migration and the duty to rescue: legal responsibilities of states and humanitarian organizations"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:17:41Z"}