{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5324449"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5324449","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διακυμάνσεις του χρόνου εργασίας και οι επιπτώσεις στην αμοιβή των εργαζομένων : Ετοιμότητα εργασίας και συμβάσεις κατά παραγγελία","abstract":"Η παρούσα μελέτη εξετάζει τις διακυμάνσεις του χρόνου εργασίας και τις επιπτώσεις τους στη μισθολογική προστασία των εργαζομένων, εστιάζοντας στην εργασιακή ετοιμότητα και στις συμβάσεις κατά παραγγελία ως σύγχρονες μορφές οργάνωσης της εργασίας που αποκλίνουν από το παραδοσιακό πρότυπο της πλήρους, σταθερής και αορίστου διάρκειας απασχόλησης. Στο πρώτο μέρος αναλύεται η εργασιακή ετοιμότητα υπό το πρίσμα του ενωσιακού και του ελληνικού δικαίου, με έμφαση στη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στα κριτήρια που αυτό έχει διαμορφώσει για τον χαρακτηρισμό της ετοιμότητας ως χρόνου εργασίας ή χρόνου ανάπαυσης. Παράλληλα, εξετάζεται η ελληνική νομολογία, η διάκριση μεταξύ γνήσιας και μη γνήσιας ετοιμότητας και αναδεικνύονται οι αποκλίσεις της από τη νομολογία του ΔΕΕ, καθώς και οι συνέπειες των αποκλίσεων αυτών για τη μισθολογική προστασία και την ασφάλεια των εργαζομένων, ιδίως υπό το φαινόμενο της ψηφιακής ετοιμότητας. Στο δεύτερο μέρος η μελέτη εξετάζει τις συμβάσεις κατά παραγγελία ως θεσμοθετημένη μορφή μη αμειβόμενης ετοιμότητας. Αρχικά γίνεται αναφορά στις συμβάσεις μηδενικών ωρών, οι οποίες συνιστούν την πιο ακραία εκδοχή των συμβάσεων κατά παραγγελία, καθώς και στις λειτουργικά ισοδύναμες μορφές τους, όπως αυτές έχουν αναπτυχθεί σε πολλές ευρωπαϊκές έννομες τάξεις. Στη συνέχεια αναλύεται η Οδηγία 2019/1152/ΕΕ, η οποία αποσκοπεί στη διασφάλιση διαφανών και προβλέψιμων όρων εργασίας, επιδιώκοντας παράλληλα την αποτροπή της κατάχρησης των συμβάσεων μηδενικών ωρών και των ισοδύναμων μορφών τους. Ακολούθως εξετάζεται η ενσωμάτωση της Οδηγίας στο ελληνικό δίκαιο με τη θέσπιση, μέσω του Ν. 5053/2023, των συμβάσεων κατά παραγγελία, ενός θεσμού άγνωστου μέχρι πρότινος στο ελληνικό εργατικό δίκαιο, και καταδεικνύεται ότι ο τρόπος εισαγωγής τους συνιστούσε απόκλιση από τον προστατευτικό σκοπό της Οδηγίας και παράβαση πρωτογενούς ενωσιακού δικαίου. Τέλος, αναδεικνύονται τα ανοιχτά ερμηνευτικά ζητήματα που ανέκυψαν, καθώς και οι έννομες και κοινωνικές συνέπειες της ένταξης τέτοιων μορφών απασχόλησης στην ελληνική έννομη τάξη. Στο τρίτο μέρος της μελέτης εξετάζεται η κατάργηση των συμβάσεων κατά παραγγελία και η ανάδυση των συμβάσεων με μη προβλέψιμο ωράριο. Δεδομένου ότι η παρούσα μελέτη συντάχθηκε τον Σεπτέμβριο του 2025, ήτοι πριν από τη θέση σε ισχύ του Ν. 5239/2025, με τον οποίο καταργήθηκαν οι συμβάσεις κατά παραγγελία, η σχετική νομοθετική μεταρρύθμιση προσεγγίζεται επιδερμικά και με βάση τα πρώτα διαθέσιμα δεδομένα. Σε ένα πρώτο επίπεδο αξιολόγησης, η νέα ρύθμιση φαίνεται να κινείται προς την κατεύθυνση μεγαλύτερης διαφάνειας και προβλεψιμότητας, καθιστώντας την έννοια της flexicurity περισσότερο προσεγγίσιμη και λειτουργική. Παρά ταύτα, επισημαίνεται ότι εξακολουθεί να υφίσταται η διαχρονική προβληματική των προδιατυπωμένων όρων και της μονομερούς διαμόρφωσης των συμβατικών ρυθμίσεων, η οποία συνιστά πάγια πρόκληση για την ουσιαστική προστασία του εργαζομένου.","abstract_html":"Η παρούσα μελέτη εξετάζει τις διακυμάνσεις του χρόνου εργασίας και τις επιπτώσεις τους στη μισθολογική προστασία των εργαζομένων, εστιάζοντας στην εργασιακή ετοιμότητα και στις συμβάσεις κατά παραγγελία ως σύγχρονες μορφές οργάνωσης της εργασίας που αποκλίνουν από το παραδοσιακό πρότυπο της πλήρους, σταθερής και αορίστου διάρκειας απασχόλησης. Στο πρώτο μέρος αναλύεται η εργασιακή ετοιμότητα υπό το πρίσμα του ενωσιακού και του ελληνικού δικαίου, με έμφαση στη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στα κριτήρια που αυτό έχει διαμορφώσει για τον χαρακτηρισμό της ετοιμότητας ως χρόνου εργασίας ή χρόνου ανάπαυσης. Παράλληλα, εξετάζεται η ελληνική νομολογία, η διάκριση μεταξύ γνήσιας και μη γνήσιας ετοιμότητας και αναδεικνύονται οι αποκλίσεις της από τη νομολογία του ΔΕΕ, καθώς και οι συνέπειες των αποκλίσεων αυτών για τη μισθολογική προστασία και την ασφάλεια των εργαζομένων, ιδίως υπό το φαινόμενο της ψηφιακής ετοιμότητας. Στο δεύτερο μέρος η μελέτη εξετάζει τις συμβάσεις κατά παραγγελία ως θεσμοθετημένη μορφή μη αμειβόμενης ετοιμότητας. Αρχικά γίνεται αναφορά στις συμβάσεις μηδενικών ωρών, οι οποίες συνιστούν την πιο ακραία εκδοχή των συμβάσεων κατά παραγγελία, καθώς και στις λειτουργικά ισοδύναμες μορφές τους, όπως αυτές έχουν αναπτυχθεί σε πολλές ευρωπαϊκές έννομες τάξεις. Στη συνέχεια αναλύεται η Οδηγία 2019/1152/ΕΕ, η οποία αποσκοπεί στη διασφάλιση διαφανών και προβλέψιμων όρων εργασίας, επιδιώκοντας παράλληλα την αποτροπή της κατάχρησης των συμβάσεων μηδενικών ωρών και των ισοδύναμων μορφών τους. Ακολούθως εξετάζεται η ενσωμάτωση της Οδηγίας στο ελληνικό δίκαιο με τη θέσπιση, μέσω του Ν. 5053/2023, των συμβάσεων κατά παραγγελία, ενός θεσμού άγνωστου μέχρι πρότινος στο ελληνικό εργατικό δίκαιο, και καταδεικνύεται ότι ο τρόπος εισαγωγής τους συνιστούσε απόκλιση από τον προστατευτικό σκοπό της Οδηγίας και παράβαση πρωτογενούς ενωσιακού δικαίου. Τέλος, αναδεικνύονται τα ανοιχτά ερμηνευτικά ζητήματα που ανέκυψαν, καθώς και οι έννομες και κοινωνικές συνέπειες της ένταξης τέτοιων μορφών απασχόλησης στην ελληνική έννομη τάξη. Στο τρίτο μέρος της μελέτης εξετάζεται η κατάργηση των συμβάσεων κατά παραγγελία και η ανάδυση των συμβάσεων με μη προβλέψιμο ωράριο. Δεδομένου ότι η παρούσα μελέτη συντάχθηκε τον Σεπτέμβριο του 2025, ήτοι πριν από τη θέση σε ισχύ του Ν. 5239/2025, με τον οποίο καταργήθηκαν οι συμβάσεις κατά παραγγελία, η σχετική νομοθετική μεταρρύθμιση προσεγγίζεται επιδερμικά και με βάση τα πρώτα διαθέσιμα δεδομένα. Σε ένα πρώτο επίπεδο αξιολόγησης, η νέα ρύθμιση φαίνεται να κινείται προς την κατεύθυνση μεγαλύτερης διαφάνειας και προβλεψιμότητας, καθιστώντας την έννοια της flexicurity περισσότερο προσεγγίσιμη και λειτουργική. Παρά ταύτα, επισημαίνεται ότι εξακολουθεί να υφίσταται η διαχρονική προβληματική των προδιατυπωμένων όρων και της μονομερούς διαμόρφωσης των συμβατικών ρυθμίσεων, η οποία συνιστά πάγια πρόκληση για την ουσιαστική προστασία του εργαζομένου.","abstract_has_math":false,"creators":["ΦΡΑΝΤΖΗ ΒΙΛΕΛΜΙΝΗ","FRANTZI VILELMINI"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:17:43Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5324449"],"render_values":[{"text":"uoadl:5324449","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324449","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324449","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5324449","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΦΡΑΝΤΖΗ ΒΙΛΕΛΜΙΝΗ","FRANTZI VILELMINI"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5324449","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324449"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα μελέτη εξετάζει τις διακυμάνσεις του χρόνου εργασίας και τις επιπτώσεις τους στη μισθολογική προστασία των εργαζομένων, εστιάζοντας στην εργασιακή ετοιμότητα και στις συμβάσεις κατά παραγγελία ως σύγχρονες μορφές οργάνωσης της εργασίας που αποκλίνουν από το παραδοσιακό πρότυπο της πλήρους, σταθερής και αορίστου διάρκειας απασχόλησης. Στο πρώτο μέρος αναλύεται η εργασιακή ετοιμότητα υπό το πρίσμα του ενωσιακού και του ελληνικού δικαίου, με έμφαση στη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στα κριτήρια που αυτό έχει διαμορφώσει για τον χαρακτηρισμό της ετοιμότητας ως χρόνου εργασίας ή χρόνου ανάπαυσης. Παράλληλα, εξετάζεται η ελληνική νομολογία, η διάκριση μεταξύ γνήσιας και μη γνήσιας ετοιμότητας και αναδεικνύονται οι αποκλίσεις της από τη νομολογία του ΔΕΕ, καθώς και οι συνέπειες των αποκλίσεων αυτών για τη μισθολογική προστασία και την ασφάλεια των εργαζομένων, ιδίως υπό το φαινόμενο της ψηφιακής ετοιμότητας. Στο δεύτερο μέρος η μελέτη εξετάζει τις συμβάσεις κατά παραγγελία ως θεσμοθετημένη μορφή μη αμειβόμενης ετοιμότητας. Αρχικά γίνεται αναφορά στις συμβάσεις μηδενικών ωρών, οι οποίες συνιστούν την πιο ακραία εκδοχή των συμβάσεων κατά παραγγελία, καθώς και στις λειτουργικά ισοδύναμες μορφές τους, όπως αυτές έχουν αναπτυχθεί σε πολλές ευρωπαϊκές έννομες τάξεις. Στη συνέχεια αναλύεται η Οδηγία 2019/1152/ΕΕ, η οποία αποσκοπεί στη διασφάλιση διαφανών και προβλέψιμων όρων εργασίας, επιδιώκοντας παράλληλα την αποτροπή της κατάχρησης των συμβάσεων μηδενικών ωρών και των ισοδύναμων μορφών τους. Ακολούθως εξετάζεται η ενσωμάτωση της Οδηγίας στο ελληνικό δίκαιο με τη θέσπιση, μέσω του Ν. 5053/2023, των συμβάσεων κατά παραγγελία, ενός θεσμού άγνωστου μέχρι πρότινος στο ελληνικό εργατικό δίκαιο, και καταδεικνύεται ότι ο τρόπος εισαγωγής τους συνιστούσε απόκλιση από τον προστατευτικό σκοπό της Οδηγίας και παράβαση πρωτογενούς ενωσιακού δικαίου. Τέλος, αναδεικνύονται τα ανοιχτά ερμηνευτικά ζητήματα που ανέκυψαν, καθώς και οι έννομες και κοινωνικές συνέπειες της ένταξης τέτοιων μορφών απασχόλησης στην ελληνική έννομη τάξη. Στο τρίτο μέρος της μελέτης εξετάζεται η κατάργηση των συμβάσεων κατά παραγγελία και η ανάδυση των συμβάσεων με μη προβλέψιμο ωράριο. Δεδομένου ότι η παρούσα μελέτη συντάχθηκε τον Σεπτέμβριο του 2025, ήτοι πριν από τη θέση σε ισχύ του Ν. 5239/2025, με τον οποίο καταργήθηκαν οι συμβάσεις κατά παραγγελία, η σχετική νομοθετική μεταρρύθμιση προσεγγίζεται επιδερμικά και με βάση τα πρώτα διαθέσιμα δεδομένα. Σε ένα πρώτο επίπεδο αξιολόγησης, η νέα ρύθμιση φαίνεται να κινείται προς την κατεύθυνση μεγαλύτερης διαφάνειας και προβλεψιμότητας, καθιστώντας την έννοια της flexicurity περισσότερο προσεγγίσιμη και λειτουργική. Παρά ταύτα, επισημαίνεται ότι εξακολουθεί να υφίσταται η διαχρονική προβληματική των προδιατυπωμένων όρων και της μονομερούς διαμόρφωσης των συμβατικών ρυθμίσεων, η οποία συνιστά πάγια πρόκληση για την ουσιαστική προστασία του εργαζομένου.","The present study examines fluctuations in working time and their impact on the remuneration and economic security of employees, focusing on work-related standby time and on-demand contracts as contemporary forms of work organisation that depart from the traditional model of full-time, stable and open-ended employment. The first part analyses work-related standby time under EU and Greek law, with particular emphasis on the case law of the Court of Justice of the European Union and the criteria developed for classifying standby time as either working time or rest time. At the same time, Greek case law is examined, including the distinction between genuine and non-genuine standby time, and the divergences from the CJEU’s jurisprudence are highlighted, together with their implications for wage protection and employee safety, especially in the context of digital standby arrangements. The second part examines on-demand contracts as an institutionalised form of unpaid standby time. It first refers to zero-hours contracts, which constitute the most extreme form of on-demand work, as well as to their functionally equivalent contractual arrangements, as developed in several European countries. It then analyses Directive (EU) 2019/1152 on transparent and predictable working conditions, which aims both to enhance predictability and transparency in employment relationships and to prevent the abuse of zero-hours contracts and equivalent forms of work. Subsequently, the study examines the transposition of the Directive into Greek law through Law 5053/2023, which introduced on-demand contracts—previously unknown to the Greek labour law system. It is demonstrated that the manner in which these contracts were introduced deviated from the protective purpose of the Directive and amounted to a breach of primary EU law. Finally, the study highlights both the unresolved interpretative issues and the legal and social consequences of incorporating such contractual forms into the Greek legal order. The third part examines the abolition of on-demand contracts and the emergence of contracts with unpredictable working schedules. Given that the present study was completed in September 2025, that is, prior to the entry into force of Law 5239/2025, which abolished on-demand contracts, the relevant legislative reform is addressed only in a preliminary and cursory manner. At first glance, the new regulatory framework appears to move towards greater transparency and predictability, rendering the concept of flexicurity more accessible and operational. Nevertheless, the persistent issue of standard-form contracts and the unilateral determination of contractual terms is emphasised as a continuing challenge to the effective protection of employees."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διακυμάνσεις του χρόνου εργασίας και οι επιπτώσεις στην αμοιβή των εργαζομένων : Ετοιμότητα εργασίας και συμβάσεις κατά παραγγελία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΦΡΑΝΤΖΗ ΒΙΛΕΛΜΙΝΗ","FRANTZI VILELMINI"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα μελέτη εξετάζει τις διακυμάνσεις του χρόνου εργασίας και τις επιπτώσεις τους στη μισθολογική προστασία των εργαζομένων, εστιάζοντας στην εργασιακή ετοιμότητα και στις συμβάσεις κατά παραγγελία ως σύγχρονες μορφές οργάνωσης της εργασίας που αποκλίνουν από το παραδοσιακό πρότυπο της πλήρους, σταθερής και αορίστου διάρκειας απασχόλησης. Στο πρώτο μέρος αναλύεται η εργασιακή ετοιμότητα υπό το πρίσμα του ενωσιακού και του ελληνικού δικαίου, με έμφαση στη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στα κριτήρια που αυτό έχει διαμορφώσει για τον χαρακτηρισμό της ετοιμότητας ως χρόνου εργασίας ή χρόνου ανάπαυσης. Παράλληλα, εξετάζεται η ελληνική νομολογία, η διάκριση μεταξύ γνήσιας και μη γνήσιας ετοιμότητας και αναδεικνύονται οι αποκλίσεις της από τη νομολογία του ΔΕΕ, καθώς και οι συνέπειες των αποκλίσεων αυτών για τη μισθολογική προστασία και την ασφάλεια των εργαζομένων, ιδίως υπό το φαινόμενο της ψηφιακής ετοιμότητας. Στο δεύτερο μέρος η μελέτη εξετάζει τις συμβάσεις κατά παραγγελία ως θεσμοθετημένη μορφή μη αμειβόμενης ετοιμότητας. Αρχικά γίνεται αναφορά στις συμβάσεις μηδενικών ωρών, οι οποίες συνιστούν την πιο ακραία εκδοχή των συμβάσεων κατά παραγγελία, καθώς και στις λειτουργικά ισοδύναμες μορφές τους, όπως αυτές έχουν αναπτυχθεί σε πολλές ευρωπαϊκές έννομες τάξεις. Στη συνέχεια αναλύεται η Οδηγία 2019/1152/ΕΕ, η οποία αποσκοπεί στη διασφάλιση διαφανών και προβλέψιμων όρων εργασίας, επιδιώκοντας παράλληλα την αποτροπή της κατάχρησης των συμβάσεων μηδενικών ωρών και των ισοδύναμων μορφών τους. Ακολούθως εξετάζεται η ενσωμάτωση της Οδηγίας στο ελληνικό δίκαιο με τη θέσπιση, μέσω του Ν. 5053/2023, των συμβάσεων κατά παραγγελία, ενός θεσμού άγνωστου μέχρι πρότινος στο ελληνικό εργατικό δίκαιο, και καταδεικνύεται ότι ο τρόπος εισαγωγής τους συνιστούσε απόκλιση από τον προστατευτικό σκοπό της Οδηγίας και παράβαση πρωτογενούς ενωσιακού δικαίου. Τέλος, αναδεικνύονται τα ανοιχτά ερμηνευτικά ζητήματα που ανέκυψαν, καθώς και οι έννομες και κοινωνικές συνέπειες της ένταξης τέτοιων μορφών απασχόλησης στην ελληνική έννομη τάξη. Στο τρίτο μέρος της μελέτης εξετάζεται η κατάργηση των συμβάσεων κατά παραγγελία και η ανάδυση των συμβάσεων με μη προβλέψιμο ωράριο. Δεδομένου ότι η παρούσα μελέτη συντάχθηκε τον Σεπτέμβριο του 2025, ήτοι πριν από τη θέση σε ισχύ του Ν. 5239/2025, με τον οποίο καταργήθηκαν οι συμβάσεις κατά παραγγελία, η σχετική νομοθετική μεταρρύθμιση προσεγγίζεται επιδερμικά και με βάση τα πρώτα διαθέσιμα δεδομένα. Σε ένα πρώτο επίπεδο αξιολόγησης, η νέα ρύθμιση φαίνεται να κινείται προς την κατεύθυνση μεγαλύτερης διαφάνειας και προβλεψιμότητας, καθιστώντας την έννοια της flexicurity περισσότερο προσεγγίσιμη και λειτουργική. Παρά ταύτα, επισημαίνεται ότι εξακολουθεί να υφίσταται η διαχρονική προβληματική των προδιατυπωμένων όρων και της μονομερούς διαμόρφωσης των συμβατικών ρυθμίσεων, η οποία συνιστά πάγια πρόκληση για την ουσιαστική προστασία του εργαζομένου.","The present study examines fluctuations in working time and their impact on the remuneration and economic security of employees, focusing on work-related standby time and on-demand contracts as contemporary forms of work organisation that depart from the traditional model of full-time, stable and open-ended employment. The first part analyses work-related standby time under EU and Greek law, with particular emphasis on the case law of the Court of Justice of the European Union and the criteria developed for classifying standby time as either working time or rest time. At the same time, Greek case law is examined, including the distinction between genuine and non-genuine standby time, and the divergences from the CJEU’s jurisprudence are highlighted, together with their implications for wage protection and employee safety, especially in the context of digital standby arrangements. The second part examines on-demand contracts as an institutionalised form of unpaid standby time. It first refers to zero-hours contracts, which constitute the most extreme form of on-demand work, as well as to their functionally equivalent contractual arrangements, as developed in several European countries. It then analyses Directive (EU) 2019/1152 on transparent and predictable working conditions, which aims both to enhance predictability and transparency in employment relationships and to prevent the abuse of zero-hours contracts and equivalent forms of work. Subsequently, the study examines the transposition of the Directive into Greek law through Law 5053/2023, which introduced on-demand contracts—previously unknown to the Greek labour law system. It is demonstrated that the manner in which these contracts were introduced deviated from the protective purpose of the Directive and amounted to a breach of primary EU law. Finally, the study highlights both the unresolved interpretative issues and the legal and social consequences of incorporating such contractual forms into the Greek legal order. The third part examines the abolition of on-demand contracts and the emergence of contracts with unpredictable working schedules. Given that the present study was completed in September 2025, that is, prior to the entry into force of Law 5239/2025, which abolished on-demand contracts, the relevant legislative reform is addressed only in a preliminary and cursory manner. At first glance, the new regulatory framework appears to move towards greater transparency and predictability, rendering the concept of flexicurity more accessible and operational. Nevertheless, the persistent issue of standard-form contracts and the unilateral determination of contractual terms is emphasised as a continuing challenge to the effective protection of employees."],"dc:identifier":["uoadl:5324449","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324449"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Διακυμάνσεις του χρόνου εργασίας και οι επιπτώσεις στην αμοιβή των εργαζομένων : Ετοιμότητα εργασίας και συμβάσεις κατά παραγγελία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:17:43Z"}