{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5324576"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5324576","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Το συνταγματικό καθήκον αντιμετώπισης της στεγαστικής κρίσης – Η ρυθμιστική πρόκληση των βραχυχρόνιων μισθώσεων","abstract":"Με αφορμή την αναντίρρητη σύγχρονη πραγματικότητα στεγαστικής επισφάλειας που επικρατεί παγκοσμίως, η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει, από συνταγματικής και συγκριτικής σκοπιάς, την κανονιστικότητα του κοινωνικού δικαιώματος στη στέγη, ειδικά σε περιόδους στεγαστικής κρίσης, όπου το τελευταίο αναδεικνύεται σε υπέρτερο δημόσιο συμφέρον, καθώς και τη δυνατότητα του κοινωνικού δικαιώματος να επιβάλλει περιορισμούς στο δικαίωμα ιδιοκτησίας υπό την ειδικότερη έκφανση της ελευθερίας του ιδιοκτήτη για διάθεση του ακινήτου του στην αγορά βραχυχρόνιας μίσθωσης. Αρχικώς, εξετάζονται τα διάφορα συνταγματικά εργαλεία που συνηγορούν υπέρ της κανονιστικότητας του κοινωνικού δικαιώματος στη στέγη (κεφ. Α) και υπέρ της πύκνωσης της κανονιστικότητας του σε περιόδους ελλειμματικής παροχής του (κεφ. Β). Στο πλαίσιο αυτό αναδεικνύονται ασφαλείς συνταγματικές βάσεις που αναδεικνύουν την υποχρέωση προστασίας όσο και την υποχρέωση επίτασης της προστασίας του κοινωνικού δικαιώματος στη στέγη κατά τη στεγαστική κρίση. Στη συνέχεια, η παράθεση των καθοριστικών επιπτώσεων της δραστηριότητας βραχυχρόνιας μίσθωσης ακινήτων τύπου Airbnb στην αγορά κατοικίας και συναφώς στη στεγαστική κρίση, καταδεικνύει την συνταγματική αναγκαιότητα ρύθμισης και οριοθέτησης της αγοράς βραχυχρόνιας μίσθωσης (κεφ. Γ) με σκοπό την προστασία της κατοικίας. Εξετάζοντας τον βαθμό εκπλήρωσης της ανωτέρω συνταγματικής υποχρέωσης από τις διάφορες έννομες τάξεις, αναλύονται τα χαρακτηριστικά της ελληνικής ρύθμισης για τις βραχυχρόνιες μισθώσεις σε αντιπαραβολή με την αντιμετώπιση τους από άλλες έννομες τάξεις φημισμένες για την κοινωνική προσέγγιση τους (π.χ. Γερμανία, κεφ. Γ.2.). Αυτή η περιπτωσιολογία συμβάλλει στην εύρεση των πλέον αποτελεσματικών τρόπων ρύθμισης της αγοράς βραχυχρόνιων μισθώσεων με σκοπό την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης. Ωστόσο, κατά τη διερεύνηση των επιτρεπτών ορίων επέμβασης στην ιδιωτική αγορά βραχυχρόνιων μισθώσεων, ξετυλίγεται η ρυθμιστική πρόκληση των βραχυχρόνιων μισθώσεων λόγω της αναπόφευκτης σύγκρουσης μεταξύ του κοινωνικού δικαιώματος στη στέγη και του ατομικού (αρνητικού) δικαιώματος ιδιοκτησίας που περιορίζεται για την προστασία της κατοικίας. Προκειμένου να βρεθεί το επιτρεπτό όριο επέμβασης στο θεμελιώδες δικαίωμα ιδιοκτησίας, ερευνώνται κατά πρώτον σε αφηρημένο επίπεδο, με βάση τη θεωρία της αρχής της αναλογικότητας και τη νομολογία ειδικά για το περιβάλλον, οι επιτρεπόμενοι περιορισμοί του δικαιώματος ιδιοκτησίας για την απόλαυση κοινωνικών δικαιωμάτων (κεφ. Γ.4.). Στη συνέχεια, εξετάζεται η πλούσια νομολογία του Ε.Δ.Δ.Α. σχετικά με τη δίκαιη ισορροπία ανάμεσα στο δημόσιο συμφέρον αντιμετώπισης στεγαστικών πιέσεων και την προστασία των δικαιωμάτων ιδιοκτητών επί των ακινήτων τους (Γ.4.1.). Ειδικά για τον επιτρεπτό χαρακτήρα των περιορισμών στις βραχυχρόνιες μισθώσεις αναλύεται ad hoc απόφαση του Δ.Ε.Ε. και παραδείγματα στάθμισης από τη νομολογία άλλων εθνικών εννόμων τάξεων (Γ.4.3-6) Ως αποτέλεσμα της ανωτέρω διεξοδικής ανάλυσης, εξάγονται συμπεράσματα για το αναλογικό μέτρο επέμβαση στο δικαίωμα ιδιοκτησίας (Γ.4.7.) και προτείνονται αντί επιλόγου λύσεις για την βελτίωση της ελληνικής νομοθετικής ρύθμισης των βραχυχρόνιων μισθώσεων με σκοπό την προστασία της κατοικίας.","abstract_html":"Με αφορμή την αναντίρρητη σύγχρονη πραγματικότητα στεγαστικής επισφάλειας που επικρατεί παγκοσμίως, η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει, από συνταγματικής και συγκριτικής σκοπιάς, την κανονιστικότητα του κοινωνικού δικαιώματος στη στέγη, ειδικά σε περιόδους στεγαστικής κρίσης, όπου το τελευταίο αναδεικνύεται σε υπέρτερο δημόσιο συμφέρον, καθώς και τη δυνατότητα του κοινωνικού δικαιώματος να επιβάλλει περιορισμούς στο δικαίωμα ιδιοκτησίας υπό την ειδικότερη έκφανση της ελευθερίας του ιδιοκτήτη για διάθεση του ακινήτου του στην αγορά βραχυχρόνιας μίσθωσης. Αρχικώς, εξετάζονται τα διάφορα συνταγματικά εργαλεία που συνηγορούν υπέρ της κανονιστικότητας του κοινωνικού δικαιώματος στη στέγη (κεφ. Α) και υπέρ της πύκνωσης της κανονιστικότητας του σε περιόδους ελλειμματικής παροχής του (κεφ. Β). Στο πλαίσιο αυτό αναδεικνύονται ασφαλείς συνταγματικές βάσεις που αναδεικνύουν την υποχρέωση προστασίας όσο και την υποχρέωση επίτασης της προστασίας του κοινωνικού δικαιώματος στη στέγη κατά τη στεγαστική κρίση. Στη συνέχεια, η παράθεση των καθοριστικών επιπτώσεων της δραστηριότητας βραχυχρόνιας μίσθωσης ακινήτων τύπου Airbnb στην αγορά κατοικίας και συναφώς στη στεγαστική κρίση, καταδεικνύει την συνταγματική αναγκαιότητα ρύθμισης και οριοθέτησης της αγοράς βραχυχρόνιας μίσθωσης (κεφ. Γ) με σκοπό την προστασία της κατοικίας. Εξετάζοντας τον βαθμό εκπλήρωσης της ανωτέρω συνταγματικής υποχρέωσης από τις διάφορες έννομες τάξεις, αναλύονται τα χαρακτηριστικά της ελληνικής ρύθμισης για τις βραχυχρόνιες μισθώσεις σε αντιπαραβολή με την αντιμετώπιση τους από άλλες έννομες τάξεις φημισμένες για την κοινωνική προσέγγιση τους (π.χ. Γερμανία, κεφ. Γ.2.). Αυτή η περιπτωσιολογία συμβάλλει στην εύρεση των πλέον αποτελεσματικών τρόπων ρύθμισης της αγοράς βραχυχρόνιων μισθώσεων με σκοπό την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης. Ωστόσο, κατά τη διερεύνηση των επιτρεπτών ορίων επέμβασης στην ιδιωτική αγορά βραχυχρόνιων μισθώσεων, ξετυλίγεται η ρυθμιστική πρόκληση των βραχυχρόνιων μισθώσεων λόγω της αναπόφευκτης σύγκρουσης μεταξύ του κοινωνικού δικαιώματος στη στέγη και του ατομικού (αρνητικού) δικαιώματος ιδιοκτησίας που περιορίζεται για την προστασία της κατοικίας. Προκειμένου να βρεθεί το επιτρεπτό όριο επέμβασης στο θεμελιώδες δικαίωμα ιδιοκτησίας, ερευνώνται κατά πρώτον σε αφηρημένο επίπεδο, με βάση τη θεωρία της αρχής της αναλογικότητας και τη νομολογία ειδικά για το περιβάλλον, οι επιτρεπόμενοι περιορισμοί του δικαιώματος ιδιοκτησίας για την απόλαυση κοινωνικών δικαιωμάτων (κεφ. Γ.4.). Στη συνέχεια, εξετάζεται η πλούσια νομολογία του Ε.Δ.Δ.Α. σχετικά με τη δίκαιη ισορροπία ανάμεσα στο δημόσιο συμφέρον αντιμετώπισης στεγαστικών πιέσεων και την προστασία των δικαιωμάτων ιδιοκτητών επί των ακινήτων τους (Γ.4.1.). Ειδικά για τον επιτρεπτό χαρακτήρα των περιορισμών στις βραχυχρόνιες μισθώσεις αναλύεται ad hoc απόφαση του Δ.Ε.Ε. και παραδείγματα στάθμισης από τη νομολογία άλλων εθνικών εννόμων τάξεων (Γ.4.3-6) Ως αποτέλεσμα της ανωτέρω διεξοδικής ανάλυσης, εξάγονται συμπεράσματα για το αναλογικό μέτρο επέμβαση στο δικαίωμα ιδιοκτησίας (Γ.4.7.) και προτείνονται αντί επιλόγου λύσεις για την βελτίωση της ελληνικής νομοθετικής ρύθμισης των βραχυχρόνιων μισθώσεων με σκοπό την προστασία της κατοικίας.","abstract_has_math":false,"creators":["ΚΟΥΛΟΥΡΗ ΕΛΕΝΗ","KOULOURI ELENI"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:17:43Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5324576"],"render_values":[{"text":"uoadl:5324576","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324576","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324576","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5324576","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΚΟΥΛΟΥΡΗ ΕΛΕΝΗ","KOULOURI ELENI"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5324576","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324576"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Με αφορμή την αναντίρρητη σύγχρονη πραγματικότητα στεγαστικής επισφάλειας που επικρατεί παγκοσμίως, η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει, από συνταγματικής και συγκριτικής σκοπιάς, την κανονιστικότητα του κοινωνικού δικαιώματος στη στέγη, ειδικά σε περιόδους στεγαστικής κρίσης, όπου το τελευταίο αναδεικνύεται σε υπέρτερο δημόσιο συμφέρον, καθώς και τη δυνατότητα του κοινωνικού δικαιώματος να επιβάλλει περιορισμούς στο δικαίωμα ιδιοκτησίας υπό την ειδικότερη έκφανση της ελευθερίας του ιδιοκτήτη για διάθεση του ακινήτου του στην αγορά βραχυχρόνιας μίσθωσης. Αρχικώς, εξετάζονται τα διάφορα συνταγματικά εργαλεία που συνηγορούν υπέρ της κανονιστικότητας του κοινωνικού δικαιώματος στη στέγη (κεφ. Α) και υπέρ της πύκνωσης της κανονιστικότητας του σε περιόδους ελλειμματικής παροχής του (κεφ. Β). Στο πλαίσιο αυτό αναδεικνύονται ασφαλείς συνταγματικές βάσεις που αναδεικνύουν την υποχρέωση προστασίας όσο και την υποχρέωση επίτασης της προστασίας του κοινωνικού δικαιώματος στη στέγη κατά τη στεγαστική κρίση. Στη συνέχεια, η παράθεση των καθοριστικών επιπτώσεων της δραστηριότητας βραχυχρόνιας μίσθωσης ακινήτων τύπου Airbnb στην αγορά κατοικίας και συναφώς στη στεγαστική κρίση, καταδεικνύει την συνταγματική αναγκαιότητα ρύθμισης και οριοθέτησης της αγοράς βραχυχρόνιας μίσθωσης (κεφ. Γ) με σκοπό την προστασία της κατοικίας. Εξετάζοντας τον βαθμό εκπλήρωσης της ανωτέρω συνταγματικής υποχρέωσης από τις διάφορες έννομες τάξεις, αναλύονται τα χαρακτηριστικά της ελληνικής ρύθμισης για τις βραχυχρόνιες μισθώσεις σε αντιπαραβολή με την αντιμετώπιση τους από άλλες έννομες τάξεις φημισμένες για την κοινωνική προσέγγιση τους (π.χ. Γερμανία, κεφ. Γ.2.). Αυτή η περιπτωσιολογία συμβάλλει στην εύρεση των πλέον αποτελεσματικών τρόπων ρύθμισης της αγοράς βραχυχρόνιων μισθώσεων με σκοπό την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης. Ωστόσο, κατά τη διερεύνηση των επιτρεπτών ορίων επέμβασης στην ιδιωτική αγορά βραχυχρόνιων μισθώσεων, ξετυλίγεται η ρυθμιστική πρόκληση των βραχυχρόνιων μισθώσεων λόγω της αναπόφευκτης σύγκρουσης μεταξύ του κοινωνικού δικαιώματος στη στέγη και του ατομικού (αρνητικού) δικαιώματος ιδιοκτησίας που περιορίζεται για την προστασία της κατοικίας. Προκειμένου να βρεθεί το επιτρεπτό όριο επέμβασης στο θεμελιώδες δικαίωμα ιδιοκτησίας, ερευνώνται κατά πρώτον σε αφηρημένο επίπεδο, με βάση τη θεωρία της αρχής της αναλογικότητας και τη νομολογία ειδικά για το περιβάλλον, οι επιτρεπόμενοι περιορισμοί του δικαιώματος ιδιοκτησίας για την απόλαυση κοινωνικών δικαιωμάτων (κεφ. Γ.4.). Στη συνέχεια, εξετάζεται η πλούσια νομολογία του Ε.Δ.Δ.Α. σχετικά με τη δίκαιη ισορροπία ανάμεσα στο δημόσιο συμφέρον αντιμετώπισης στεγαστικών πιέσεων και την προστασία των δικαιωμάτων ιδιοκτητών επί των ακινήτων τους (Γ.4.1.). Ειδικά για τον επιτρεπτό χαρακτήρα των περιορισμών στις βραχυχρόνιες μισθώσεις αναλύεται ad hoc απόφαση του Δ.Ε.Ε. και παραδείγματα στάθμισης από τη νομολογία άλλων εθνικών εννόμων τάξεων (Γ.4.3-6) Ως αποτέλεσμα της ανωτέρω διεξοδικής ανάλυσης, εξάγονται συμπεράσματα για το αναλογικό μέτρο επέμβαση στο δικαίωμα ιδιοκτησίας (Γ.4.7.) και προτείνονται αντί επιλόγου λύσεις για την βελτίωση της ελληνικής νομοθετικής ρύθμισης των βραχυχρόνιων μισθώσεων με σκοπό την προστασία της κατοικίας.","Prompted by the undeniable contemporary reality of housing insecurity prevailing worldwide, the present master’s thesis examines, from a constitutional and comparative perspective, the normative force of the social right to housing, particularly in periods of housing crisis, during which it emerges as a paramount public interest. It further explores the capacity of this social right to impose limitations on the right to property, specifically in its manifestation as the owner’s freedom to place property on the short-term rental market. At the outset, the thesis examines the various constitutional tools that support the normative character of the social right to housing (Chapter A), as well as those that argue in favor of an intensified normative force during periods of deficient provision of that right (Chapter B). Within this framework, secure constitutional foundations are identified that establish both the obligation to protect and the obligation to enhance the protection of the social right to housing during a housing crisis. Subsequently, an analysis of the decisive effects of short-term rental activity, Airbnb-type rentals, on the housing market and, consequently, on the housing crisis, demonstrates the constitutional necessity of regulating and delimiting the short-term rental market (Chapter C) with the aim of protecting housing. Examining the degree to which this constitutional obligation is fulfilled by different legal orders, the thesis analyzes the characteristics of the Greek regulatory framework for short-term rentals in comparison with the approaches adopted by other legal systems renowned for their social orientation (e.g. Germany, Chapter C.2). This case-based analysis contributes to identifying the most effective methods of regulating the short-term rental market to address the housing crisis. However, in exploring the permissible limits of intervention in the private short-term rental market, the regulatory challenge of short-term rentals unfolds, stemming from the inevitable conflict between the social right to housing and the individual (negative) right to property, which is restricted for the protection of housing. In order to determine the permissible extent of interference with the fundamental right to property, the thesis first investigates, at an abstract level and on the basis of the theory of the principle of proportionality and relevant case law, particularly environmental jurisprudence, the allowable limitations on the right to property for the enjoyment of social rights (Chapter C.4). Thereafter, the rich case law of the European Court of Human Rights is examined with regard to achieving a fair balance between the public interest in addressing housing pressures and the protection of property owners’ rights over their assets (Chapter C.4.1). With specific reference to the permissibility of restrictions on short-term rentals, an ad hoc decision of the Court of Justice of the European Union is analyzed, along with examples of balancing drawn from the jurisprudence of other national legal orders (Chapters C.4.3–6). As a result of the above in-depth analysis, conclusions are drawn regarding the proportionate degree of interference with the right to property (Chapter C.4.7), and, by way of concluding remarks, proposals are put forward for improving the Greek legislative framework governing short-term rentals, with the aim of protecting housing."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Το συνταγματικό καθήκον αντιμετώπισης της στεγαστικής κρίσης – Η ρυθμιστική πρόκληση των βραχυχρόνιων μισθώσεων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΚΟΥΛΟΥΡΗ ΕΛΕΝΗ","KOULOURI ELENI"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Με αφορμή την αναντίρρητη σύγχρονη πραγματικότητα στεγαστικής επισφάλειας που επικρατεί παγκοσμίως, η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει, από συνταγματικής και συγκριτικής σκοπιάς, την κανονιστικότητα του κοινωνικού δικαιώματος στη στέγη, ειδικά σε περιόδους στεγαστικής κρίσης, όπου το τελευταίο αναδεικνύεται σε υπέρτερο δημόσιο συμφέρον, καθώς και τη δυνατότητα του κοινωνικού δικαιώματος να επιβάλλει περιορισμούς στο δικαίωμα ιδιοκτησίας υπό την ειδικότερη έκφανση της ελευθερίας του ιδιοκτήτη για διάθεση του ακινήτου του στην αγορά βραχυχρόνιας μίσθωσης. Αρχικώς, εξετάζονται τα διάφορα συνταγματικά εργαλεία που συνηγορούν υπέρ της κανονιστικότητας του κοινωνικού δικαιώματος στη στέγη (κεφ. Α) και υπέρ της πύκνωσης της κανονιστικότητας του σε περιόδους ελλειμματικής παροχής του (κεφ. Β). Στο πλαίσιο αυτό αναδεικνύονται ασφαλείς συνταγματικές βάσεις που αναδεικνύουν την υποχρέωση προστασίας όσο και την υποχρέωση επίτασης της προστασίας του κοινωνικού δικαιώματος στη στέγη κατά τη στεγαστική κρίση. Στη συνέχεια, η παράθεση των καθοριστικών επιπτώσεων της δραστηριότητας βραχυχρόνιας μίσθωσης ακινήτων τύπου Airbnb στην αγορά κατοικίας και συναφώς στη στεγαστική κρίση, καταδεικνύει την συνταγματική αναγκαιότητα ρύθμισης και οριοθέτησης της αγοράς βραχυχρόνιας μίσθωσης (κεφ. Γ) με σκοπό την προστασία της κατοικίας. Εξετάζοντας τον βαθμό εκπλήρωσης της ανωτέρω συνταγματικής υποχρέωσης από τις διάφορες έννομες τάξεις, αναλύονται τα χαρακτηριστικά της ελληνικής ρύθμισης για τις βραχυχρόνιες μισθώσεις σε αντιπαραβολή με την αντιμετώπιση τους από άλλες έννομες τάξεις φημισμένες για την κοινωνική προσέγγιση τους (π.χ. Γερμανία, κεφ. Γ.2.). Αυτή η περιπτωσιολογία συμβάλλει στην εύρεση των πλέον αποτελεσματικών τρόπων ρύθμισης της αγοράς βραχυχρόνιων μισθώσεων με σκοπό την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης. Ωστόσο, κατά τη διερεύνηση των επιτρεπτών ορίων επέμβασης στην ιδιωτική αγορά βραχυχρόνιων μισθώσεων, ξετυλίγεται η ρυθμιστική πρόκληση των βραχυχρόνιων μισθώσεων λόγω της αναπόφευκτης σύγκρουσης μεταξύ του κοινωνικού δικαιώματος στη στέγη και του ατομικού (αρνητικού) δικαιώματος ιδιοκτησίας που περιορίζεται για την προστασία της κατοικίας. Προκειμένου να βρεθεί το επιτρεπτό όριο επέμβασης στο θεμελιώδες δικαίωμα ιδιοκτησίας, ερευνώνται κατά πρώτον σε αφηρημένο επίπεδο, με βάση τη θεωρία της αρχής της αναλογικότητας και τη νομολογία ειδικά για το περιβάλλον, οι επιτρεπόμενοι περιορισμοί του δικαιώματος ιδιοκτησίας για την απόλαυση κοινωνικών δικαιωμάτων (κεφ. Γ.4.). Στη συνέχεια, εξετάζεται η πλούσια νομολογία του Ε.Δ.Δ.Α. σχετικά με τη δίκαιη ισορροπία ανάμεσα στο δημόσιο συμφέρον αντιμετώπισης στεγαστικών πιέσεων και την προστασία των δικαιωμάτων ιδιοκτητών επί των ακινήτων τους (Γ.4.1.). Ειδικά για τον επιτρεπτό χαρακτήρα των περιορισμών στις βραχυχρόνιες μισθώσεις αναλύεται ad hoc απόφαση του Δ.Ε.Ε. και παραδείγματα στάθμισης από τη νομολογία άλλων εθνικών εννόμων τάξεων (Γ.4.3-6) Ως αποτέλεσμα της ανωτέρω διεξοδικής ανάλυσης, εξάγονται συμπεράσματα για το αναλογικό μέτρο επέμβαση στο δικαίωμα ιδιοκτησίας (Γ.4.7.) και προτείνονται αντί επιλόγου λύσεις για την βελτίωση της ελληνικής νομοθετικής ρύθμισης των βραχυχρόνιων μισθώσεων με σκοπό την προστασία της κατοικίας.","Prompted by the undeniable contemporary reality of housing insecurity prevailing worldwide, the present master’s thesis examines, from a constitutional and comparative perspective, the normative force of the social right to housing, particularly in periods of housing crisis, during which it emerges as a paramount public interest. It further explores the capacity of this social right to impose limitations on the right to property, specifically in its manifestation as the owner’s freedom to place property on the short-term rental market. At the outset, the thesis examines the various constitutional tools that support the normative character of the social right to housing (Chapter A), as well as those that argue in favor of an intensified normative force during periods of deficient provision of that right (Chapter B). Within this framework, secure constitutional foundations are identified that establish both the obligation to protect and the obligation to enhance the protection of the social right to housing during a housing crisis. Subsequently, an analysis of the decisive effects of short-term rental activity, Airbnb-type rentals, on the housing market and, consequently, on the housing crisis, demonstrates the constitutional necessity of regulating and delimiting the short-term rental market (Chapter C) with the aim of protecting housing. Examining the degree to which this constitutional obligation is fulfilled by different legal orders, the thesis analyzes the characteristics of the Greek regulatory framework for short-term rentals in comparison with the approaches adopted by other legal systems renowned for their social orientation (e.g. Germany, Chapter C.2). This case-based analysis contributes to identifying the most effective methods of regulating the short-term rental market to address the housing crisis. However, in exploring the permissible limits of intervention in the private short-term rental market, the regulatory challenge of short-term rentals unfolds, stemming from the inevitable conflict between the social right to housing and the individual (negative) right to property, which is restricted for the protection of housing. In order to determine the permissible extent of interference with the fundamental right to property, the thesis first investigates, at an abstract level and on the basis of the theory of the principle of proportionality and relevant case law, particularly environmental jurisprudence, the allowable limitations on the right to property for the enjoyment of social rights (Chapter C.4). Thereafter, the rich case law of the European Court of Human Rights is examined with regard to achieving a fair balance between the public interest in addressing housing pressures and the protection of property owners’ rights over their assets (Chapter C.4.1). With specific reference to the permissibility of restrictions on short-term rentals, an ad hoc decision of the Court of Justice of the European Union is analyzed, along with examples of balancing drawn from the jurisprudence of other national legal orders (Chapters C.4.3–6). As a result of the above in-depth analysis, conclusions are drawn regarding the proportionate degree of interference with the right to property (Chapter C.4.7), and, by way of concluding remarks, proposals are put forward for improving the Greek legislative framework governing short-term rentals, with the aim of protecting housing."],"dc:identifier":["uoadl:5324576","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324576"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Το συνταγματικό καθήκον αντιμετώπισης της στεγαστικής κρίσης – Η ρυθμιστική πρόκληση των βραχυχρόνιων μισθώσεων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:17:43Z"}