{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5324689"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5324689","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Κακοήθεις όγκοι στοματογναθικού συστήματος παιδιών και εφήβων: Αναδρομική μελέτη ευρημάτων 20ετίας και βιβλιογραφική ανασκόπηση","abstract":"Εισαγωγή :Οι κακοήθεις όγκοι της στοματικής και γναθοπροσωπικής χώρας (ΣΓΠΧ) αντιπροσωπεύουν το 12% του συνόλου των κακοηθειών της παιδικής ηλικίας, ανάμεσα στους οποίους συχνότεροι είναι το ραβδομυοσάρκωμα, το σάρκωμα Ewing, τα λεμφώματα, το οστεοσάρκωμα και το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα. Λόγω της σύνθετης ανατομίας και λειτουργίας της ΣΓΠΧ, που είναι ζωτικής σημασίας στη μάσηση, την ομιλία, την κατάποση και την αναπνοή, καθώς και του καθοριστικού ρόλου, που διαδραματίζει το πρόσωπο στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού, οποιαδήποτε επέμβαση στην περιοχή έχει σημαντικό αντίκτυπο στην εμφάνιση, τη λειτουργικότητα και την ποιότητα ζωής των παιδιατρικών ασθενών. Η διαγνωστική προσέγγιση κακοηθειών της ΣΓΠΧ απαιτεί συνδυασμό κλινικής εξέτασης, απεικονιστικών μεθόδων, ιστοπαθολογικής και ενίοτε ανοσοϊστοχημικής ή/και μοριακής ανάλυσης. Η διαφοροδιάγνωση από καλοήθεις βλάβες, που είναι πολύ συχνότερες στην παιδική ηλικία, συχνά καθυστερεί την έναρξη της θεραπείας, επιβαρύνοντας την πρόγνωση. Η θεραπευτική αντιμετώπιση των κακοηθειών της ΣΓΠΧ είναι πολυπαραγοντική και βασίζεται σε πρωτόκολλα, που συνδυάζουν ευρεία χειρουργική εκτομή, χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία ή/και στοχευμένη ανοσοθεραπεία, ανάλογα με τον ιστολογικό τύπο και την εντόπιση του όγκου, το στάδιο της νόσου και την ηλικία του ασθενούς. Η έγκαιρη διάγνωση και έναρξη θεραπείας σχετίζονται με βελτιωμένα ποσοστά επιβίωσης και καλύτερη ποιότητα ζωής των ασθενών. Σκοπός Σκοπός της μελέτης είναι η καταγραφή και ανάλυση των φακέλων παιδιατρικών ασθενών με κακοήθειες της στοματικής και γναθοπροσωπικής χώρας (ΣΓΠΧ), που αντιμετωπίστηκαν στην Πανεπιστημιακή Κλινική Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής του Γενικού Νοσοκομείου Παίδων «Π. & Α. Κυριακού» κατά το διάστημα 2002-2024 και η σύγκριση των ευρημάτων με αντίστοιχα βιβλιογραφικά δεδομένα. Υλικό και μέθοδος Πρόκειται για αναδρομική μελέτη, βασισμένη σε στοιχεία, που καταγράφηκαν και αναλύθηκαν από τους φακέλους παιδιατρικών ασθενών με κακοήθεις όγκους της στοματικής και γναθοπροσωπικής χώρας (ΣΓΠΧ), οι οποίοι προσήλθαν/παραπέμφθηκαν, διαγνώσθηκαν και αντιμετωπίστηκαν θεραπευτικά στην προαναφερθείσα κλινική από το 2002 έως και το 2024. Τα κριτήρια ένταξης στη μελέτη ήταν: α) ύπαρξη ιστοπαθολογικής διάγνωσης «κακοήθης όγκος», β) εντόπιση στην ευρύτερη ΣΓΠΧ και γ) ιστορικό χειρουργικής θεραπείας στην προαναφερθείσα κλινική κατά το διάστημα 2002-2024. Τα κριτήρια αποκλεισμού από τη μελέτη ήταν: α) απουσία ιστοπαθολογικής διάγνωσης «κακοήθης όγκος» ή ασαφής διάγνωση, β) ιστορικό θεραπευτικής αντιμετώπισης σε άλλα νοσηλευτικά ιδρύματα παρά την αρχική διάγνωση στην προαναφερθείσα κλινική. Για κάθε ασθενή καταγράφηκαν τα εξής: • Δημογραφικά χαρακτηριστικά (φύλο και ηλικία) κατά τη διάγνωση • Ο ακριβής ιστολογικός τύπος της κακοήθειας (π.χ. ραβδομυοσάρκωμα) • Η ακριβής εντόπιση του πρωτοπαθούς κακοήθους όγκου στην ΣΓΠΧ • Κλινικά και απεικονιστικά ευρήματα ανά κακοήθη όγκο • Η ύπαρξη περιοχικών (λεμφαδενικών) ή απομακρυσμένων μεταστάσεων κατά τη διάγνωση • Το είδος και η διάρκεια του εφαρμοσθέντος ανά περίπτωση θεραπευτικού πρωτοκόλλου • Η πορεία νόσου μετά την θεραπεία, συμπεριλαμβανομένων της καταγραφής θανάτων, τοπικής υποτροπής, περιοχικών ή/και απομακρυσμένων μεταστάσεων, καθώς και των περαιτέρω θεραπευτικών παρεμβάσεων για την αντιμετώπισή τους Αποτελέσματα Το δείγμα της μελέτης περιέλαβε 11 άρρενα (42,3%) και 15 θήλεα (57,7%) παιδιά και εφήβους (αναλογία αρρένων/θηλέων 1: 1,36). Η μέση ηλικία κατά τη διάγνωση ήταν 8,27 έτη (ελάχιστη ηλικία: 6 μήνες – μέγιστη ηλικία:15 έτη). Από τις συνολικά 26 κακοήθειες, 8 ήταν ραβδομυοσαρκώματα, 8 σαρκώματα Ewing, 2 λεμφώματα, 3 οστεοσαρκώματα, 4 νευροεξωδερμικοί όγκοι και ένας ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα. Ως προς την εντόπιση οι κακοήθεις όγκοι αφορούσαν αποκλειστικά μαλακούς ιστούς (2/26 ή 7,69%) ή αποκλειστικά σκληρούς ιστούς (17/26 ή 65,38%), ή σκληρούς και μαλακούς ιστούς ταυτόχρονα (7/26 ή 28%). Τα κλινικά και απεικονιστικά ευρήματα των κακοήθων όγκων της μελέτης ήταν χαρακτηριστικά αλλά όχι παθογνωμονικά. Τέσσερις από τους 26 ασθενείς (15,38%) παρουσίαζαν απομακρυσμένες μεταστάσεις κατά τη διάγνωση: 2 με σάρκωμα Ewing σε πνεύμονες και μηριαίο οστό, μία με οστεοσάρκωμα στο βραχιόνιο και δύο πλευρές και ένας με νευροεξωδερμικό όγκο σε εγκέφαλο και ήπαρ. Το εφαρμοσθέν θεραπευτικό πρωτόκολλο περιελάμβανε: 1) χημειοθεραπεία σε όλους τους ασθενείς, 2) εκτεταμένη χειρουργική αφαίρεση επί υγιών ορίων σε όλους τους ασθενείς εκτός των #1, #4 και #5 και 3) ακτινοθεραπεία στους ασθενείς #1, #6, #7 και #8. Οι 8 από τους 26 ασθενείς (30,76%) δεν ανταποκρίθηκαν στο εφαρμοσθέν θεραπευτικό πρωτόκολλο και κατέληξαν από επιπλοκές της νόσου. Σε αυτούς συγκαταλέγονταν οι 4 ασθενείς με απομακρυσμένες μεταστάσεις κατά τη διάγνωση και 4 ασθενείς, που δεν ανταποκρίθηκαν στο θεραπευτικό πρωτόκολλο και παρουσίασαν ταχεία εξέλιξη της νόσου. Ένας ασθενής με σάρκωμα Ewing (#3) παρουσίασε υποτροπή δύο χρόνια μετά τη διάγνωση, υποβλήθηκε σε ευρύτερη εκτομή και αποκατάσταση με ελεύθερο κρημνό και παραμένει ελεύθερος νόσου επί 9 χρόνια. Συμπεράσματα Οι συχνότεροι κακοήθεις όγκοι στα παιδιά της μελέτης ήταν το ραβδομυοσάρκωμα και το σάρκωμα Ewing. Η συχνότερη ηλικία εμφάνισης κακοήθειας στην ΣΓΠΧ ήταν τα 10-15 έτη και η συχνότερη εντόπιση (53,84%) η οπίσθια περιοχή της κάτω γνάθου. Η χειρουργική εξαίρεση επί ευρέων υγιών ορίων, εφόσον ήταν εφικτή, αποτέλεσε την θεραπεία εκλογής. Η χημειοθεραπεία, η ακτινοθεραπεία και η ανοσοθεραπεία συμπλήρωσαν κατά περίπτωση το θεραπευτικό πρωτόκολλο προεγχειρητικά ή/και μετεγχειρητικά. Το συνολικό ποσοστό επιβίωσης ήταν 69,23%.","abstract_html":"Εισαγωγή :Οι κακοήθεις όγκοι της στοματικής και γναθοπροσωπικής χώρας (ΣΓΠΧ) αντιπροσωπεύουν το 12% του συνόλου των κακοηθειών της παιδικής ηλικίας, ανάμεσα στους οποίους συχνότεροι είναι το ραβδομυοσάρκωμα, το σάρκωμα Ewing, τα λεμφώματα, το οστεοσάρκωμα και το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα. Λόγω της σύνθετης ανατομίας και λειτουργίας της ΣΓΠΧ, που είναι ζωτικής σημασίας στη μάσηση, την ομιλία, την κατάποση και την αναπνοή, καθώς και του καθοριστικού ρόλου, που διαδραματίζει το πρόσωπο στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού, οποιαδήποτε επέμβαση στην περιοχή έχει σημαντικό αντίκτυπο στην εμφάνιση, τη λειτουργικότητα και την ποιότητα ζωής των παιδιατρικών ασθενών. Η διαγνωστική προσέγγιση κακοηθειών της ΣΓΠΧ απαιτεί συνδυασμό κλινικής εξέτασης, απεικονιστικών μεθόδων, ιστοπαθολογικής και ενίοτε ανοσοϊστοχημικής ή/και μοριακής ανάλυσης. Η διαφοροδιάγνωση από καλοήθεις βλάβες, που είναι πολύ συχνότερες στην παιδική ηλικία, συχνά καθυστερεί την έναρξη της θεραπείας, επιβαρύνοντας την πρόγνωση. Η θεραπευτική αντιμετώπιση των κακοηθειών της ΣΓΠΧ είναι πολυπαραγοντική και βασίζεται σε πρωτόκολλα, που συνδυάζουν ευρεία χειρουργική εκτομή, χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία ή/και στοχευμένη ανοσοθεραπεία, ανάλογα με τον ιστολογικό τύπο και την εντόπιση του όγκου, το στάδιο της νόσου και την ηλικία του ασθενούς. Η έγκαιρη διάγνωση και έναρξη θεραπείας σχετίζονται με βελτιωμένα ποσοστά επιβίωσης και καλύτερη ποιότητα ζωής των ασθενών. Σκοπός Σκοπός της μελέτης είναι η καταγραφή και ανάλυση των φακέλων παιδιατρικών ασθενών με κακοήθειες της στοματικής και γναθοπροσωπικής χώρας (ΣΓΠΧ), που αντιμετωπίστηκαν στην Πανεπιστημιακή Κλινική Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής του Γενικού Νοσοκομείου Παίδων «Π. &amp; Α. Κυριακού» κατά το διάστημα 2002-2024 και η σύγκριση των ευρημάτων με αντίστοιχα βιβλιογραφικά δεδομένα. Υλικό και μέθοδος Πρόκειται για αναδρομική μελέτη, βασισμένη σε στοιχεία, που καταγράφηκαν και αναλύθηκαν από τους φακέλους παιδιατρικών ασθενών με κακοήθεις όγκους της στοματικής και γναθοπροσωπικής χώρας (ΣΓΠΧ), οι οποίοι προσήλθαν/παραπέμφθηκαν, διαγνώσθηκαν και αντιμετωπίστηκαν θεραπευτικά στην προαναφερθείσα κλινική από το 2002 έως και το 2024. Τα κριτήρια ένταξης στη μελέτη ήταν: α) ύπαρξη ιστοπαθολογικής διάγνωσης «κακοήθης όγκος», β) εντόπιση στην ευρύτερη ΣΓΠΧ και γ) ιστορικό χειρουργικής θεραπείας στην προαναφερθείσα κλινική κατά το διάστημα 2002-2024. Τα κριτήρια αποκλεισμού από τη μελέτη ήταν: α) απουσία ιστοπαθολογικής διάγνωσης «κακοήθης όγκος» ή ασαφής διάγνωση, β) ιστορικό θεραπευτικής αντιμετώπισης σε άλλα νοσηλευτικά ιδρύματα παρά την αρχική διάγνωση στην προαναφερθείσα κλινική. Για κάθε ασθενή καταγράφηκαν τα εξής: • Δημογραφικά χαρακτηριστικά (φύλο και ηλικία) κατά τη διάγνωση • Ο ακριβής ιστολογικός τύπος της κακοήθειας (π.χ. ραβδομυοσάρκωμα) • Η ακριβής εντόπιση του πρωτοπαθούς κακοήθους όγκου στην ΣΓΠΧ • Κλινικά και απεικονιστικά ευρήματα ανά κακοήθη όγκο • Η ύπαρξη περιοχικών (λεμφαδενικών) ή απομακρυσμένων μεταστάσεων κατά τη διάγνωση • Το είδος και η διάρκεια του εφαρμοσθέντος ανά περίπτωση θεραπευτικού πρωτοκόλλου • Η πορεία νόσου μετά την θεραπεία, συμπεριλαμβανομένων της καταγραφής θανάτων, τοπικής υποτροπής, περιοχικών ή/και απομακρυσμένων μεταστάσεων, καθώς και των περαιτέρω θεραπευτικών παρεμβάσεων για την αντιμετώπισή τους Αποτελέσματα Το δείγμα της μελέτης περιέλαβε 11 άρρενα (42,3%) και 15 θήλεα (57,7%) παιδιά και εφήβους (αναλογία αρρένων/θηλέων 1: 1,36). Η μέση ηλικία κατά τη διάγνωση ήταν 8,27 έτη (ελάχιστη ηλικία: 6 μήνες – μέγιστη ηλικία:15 έτη). Από τις συνολικά 26 κακοήθειες, 8 ήταν ραβδομυοσαρκώματα, 8 σαρκώματα Ewing, 2 λεμφώματα, 3 οστεοσαρκώματα, 4 νευροεξωδερμικοί όγκοι και ένας ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα. Ως προς την εντόπιση οι κακοήθεις όγκοι αφορούσαν αποκλειστικά μαλακούς ιστούς (2/26 ή 7,69%) ή αποκλειστικά σκληρούς ιστούς (17/26 ή 65,38%), ή σκληρούς και μαλακούς ιστούς ταυτόχρονα (7/26 ή 28%). Τα κλινικά και απεικονιστικά ευρήματα των κακοήθων όγκων της μελέτης ήταν χαρακτηριστικά αλλά όχι παθογνωμονικά. Τέσσερις από τους 26 ασθενείς (15,38%) παρουσίαζαν απομακρυσμένες μεταστάσεις κατά τη διάγνωση: 2 με σάρκωμα Ewing σε πνεύμονες και μηριαίο οστό, μία με οστεοσάρκωμα στο βραχιόνιο και δύο πλευρές και ένας με νευροεξωδερμικό όγκο σε εγκέφαλο και ήπαρ. Το εφαρμοσθέν θεραπευτικό πρωτόκολλο περιελάμβανε: 1) χημειοθεραπεία σε όλους τους ασθενείς, 2) εκτεταμένη χειρουργική αφαίρεση επί υγιών ορίων σε όλους τους ασθενείς εκτός των #1, #4 και #5 και 3) ακτινοθεραπεία στους ασθενείς #1, #6, #7 και #8. Οι 8 από τους 26 ασθενείς (30,76%) δεν ανταποκρίθηκαν στο εφαρμοσθέν θεραπευτικό πρωτόκολλο και κατέληξαν από επιπλοκές της νόσου. Σε αυτούς συγκαταλέγονταν οι 4 ασθενείς με απομακρυσμένες μεταστάσεις κατά τη διάγνωση και 4 ασθενείς, που δεν ανταποκρίθηκαν στο θεραπευτικό πρωτόκολλο και παρουσίασαν ταχεία εξέλιξη της νόσου. Ένας ασθενής με σάρκωμα Ewing (#3) παρουσίασε υποτροπή δύο χρόνια μετά τη διάγνωση, υποβλήθηκε σε ευρύτερη εκτομή και αποκατάσταση με ελεύθερο κρημνό και παραμένει ελεύθερος νόσου επί 9 χρόνια. Συμπεράσματα Οι συχνότεροι κακοήθεις όγκοι στα παιδιά της μελέτης ήταν το ραβδομυοσάρκωμα και το σάρκωμα Ewing. Η συχνότερη ηλικία εμφάνισης κακοήθειας στην ΣΓΠΧ ήταν τα 10-15 έτη και η συχνότερη εντόπιση (53,84%) η οπίσθια περιοχή της κάτω γνάθου. Η χειρουργική εξαίρεση επί ευρέων υγιών ορίων, εφόσον ήταν εφικτή, αποτέλεσε την θεραπεία εκλογής. Η χημειοθεραπεία, η ακτινοθεραπεία και η ανοσοθεραπεία συμπλήρωσαν κατά περίπτωση το θεραπευτικό πρωτόκολλο προεγχειρητικά ή/και μετεγχειρητικά. Το συνολικό ποσοστό επιβίωσης ήταν 69,23%.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαχριστοδήμα Ανθή","Papachristodima Anthi"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:17:43Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5324689"],"render_values":[{"text":"uoadl:5324689","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324689","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324689","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5324689","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαχριστοδήμα Ανθή","Papachristodima Anthi"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5324689","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324689"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή :Οι κακοήθεις όγκοι της στοματικής και γναθοπροσωπικής χώρας (ΣΓΠΧ) αντιπροσωπεύουν το 12% του συνόλου των κακοηθειών της παιδικής ηλικίας, ανάμεσα στους οποίους συχνότεροι είναι το ραβδομυοσάρκωμα, το σάρκωμα Ewing, τα λεμφώματα, το οστεοσάρκωμα και το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα. Λόγω της σύνθετης ανατομίας και λειτουργίας της ΣΓΠΧ, που είναι ζωτικής σημασίας στη μάσηση, την ομιλία, την κατάποση και την αναπνοή, καθώς και του καθοριστικού ρόλου, που διαδραματίζει το πρόσωπο στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού, οποιαδήποτε επέμβαση στην περιοχή έχει σημαντικό αντίκτυπο στην εμφάνιση, τη λειτουργικότητα και την ποιότητα ζωής των παιδιατρικών ασθενών. Η διαγνωστική προσέγγιση κακοηθειών της ΣΓΠΧ απαιτεί συνδυασμό κλινικής εξέτασης, απεικονιστικών μεθόδων, ιστοπαθολογικής και ενίοτε ανοσοϊστοχημικής ή/και μοριακής ανάλυσης. Η διαφοροδιάγνωση από καλοήθεις βλάβες, που είναι πολύ συχνότερες στην παιδική ηλικία, συχνά καθυστερεί την έναρξη της θεραπείας, επιβαρύνοντας την πρόγνωση. Η θεραπευτική αντιμετώπιση των κακοηθειών της ΣΓΠΧ είναι πολυπαραγοντική και βασίζεται σε πρωτόκολλα, που συνδυάζουν ευρεία χειρουργική εκτομή, χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία ή/και στοχευμένη ανοσοθεραπεία, ανάλογα με τον ιστολογικό τύπο και την εντόπιση του όγκου, το στάδιο της νόσου και την ηλικία του ασθενούς. Η έγκαιρη διάγνωση και έναρξη θεραπείας σχετίζονται με βελτιωμένα ποσοστά επιβίωσης και καλύτερη ποιότητα ζωής των ασθενών. Σκοπός Σκοπός της μελέτης είναι η καταγραφή και ανάλυση των φακέλων παιδιατρικών ασθενών με κακοήθειες της στοματικής και γναθοπροσωπικής χώρας (ΣΓΠΧ), που αντιμετωπίστηκαν στην Πανεπιστημιακή Κλινική Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής του Γενικού Νοσοκομείου Παίδων «Π. & Α. Κυριακού» κατά το διάστημα 2002-2024 και η σύγκριση των ευρημάτων με αντίστοιχα βιβλιογραφικά δεδομένα. Υλικό και μέθοδος Πρόκειται για αναδρομική μελέτη, βασισμένη σε στοιχεία, που καταγράφηκαν και αναλύθηκαν από τους φακέλους παιδιατρικών ασθενών με κακοήθεις όγκους της στοματικής και γναθοπροσωπικής χώρας (ΣΓΠΧ), οι οποίοι προσήλθαν/παραπέμφθηκαν, διαγνώσθηκαν και αντιμετωπίστηκαν θεραπευτικά στην προαναφερθείσα κλινική από το 2002 έως και το 2024. Τα κριτήρια ένταξης στη μελέτη ήταν: α) ύπαρξη ιστοπαθολογικής διάγνωσης «κακοήθης όγκος», β) εντόπιση στην ευρύτερη ΣΓΠΧ και γ) ιστορικό χειρουργικής θεραπείας στην προαναφερθείσα κλινική κατά το διάστημα 2002-2024. Τα κριτήρια αποκλεισμού από τη μελέτη ήταν: α) απουσία ιστοπαθολογικής διάγνωσης «κακοήθης όγκος» ή ασαφής διάγνωση, β) ιστορικό θεραπευτικής αντιμετώπισης σε άλλα νοσηλευτικά ιδρύματα παρά την αρχική διάγνωση στην προαναφερθείσα κλινική. Για κάθε ασθενή καταγράφηκαν τα εξής: • Δημογραφικά χαρακτηριστικά (φύλο και ηλικία) κατά τη διάγνωση • Ο ακριβής ιστολογικός τύπος της κακοήθειας (π.χ. ραβδομυοσάρκωμα) • Η ακριβής εντόπιση του πρωτοπαθούς κακοήθους όγκου στην ΣΓΠΧ • Κλινικά και απεικονιστικά ευρήματα ανά κακοήθη όγκο • Η ύπαρξη περιοχικών (λεμφαδενικών) ή απομακρυσμένων μεταστάσεων κατά τη διάγνωση • Το είδος και η διάρκεια του εφαρμοσθέντος ανά περίπτωση θεραπευτικού πρωτοκόλλου • Η πορεία νόσου μετά την θεραπεία, συμπεριλαμβανομένων της καταγραφής θανάτων, τοπικής υποτροπής, περιοχικών ή/και απομακρυσμένων μεταστάσεων, καθώς και των περαιτέρω θεραπευτικών παρεμβάσεων για την αντιμετώπισή τους Αποτελέσματα Το δείγμα της μελέτης περιέλαβε 11 άρρενα (42,3%) και 15 θήλεα (57,7%) παιδιά και εφήβους (αναλογία αρρένων/θηλέων 1: 1,36). Η μέση ηλικία κατά τη διάγνωση ήταν 8,27 έτη (ελάχιστη ηλικία: 6 μήνες – μέγιστη ηλικία:15 έτη). Από τις συνολικά 26 κακοήθειες, 8 ήταν ραβδομυοσαρκώματα, 8 σαρκώματα Ewing, 2 λεμφώματα, 3 οστεοσαρκώματα, 4 νευροεξωδερμικοί όγκοι και ένας ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα. Ως προς την εντόπιση οι κακοήθεις όγκοι αφορούσαν αποκλειστικά μαλακούς ιστούς (2/26 ή 7,69%) ή αποκλειστικά σκληρούς ιστούς (17/26 ή 65,38%), ή σκληρούς και μαλακούς ιστούς ταυτόχρονα (7/26 ή 28%). Τα κλινικά και απεικονιστικά ευρήματα των κακοήθων όγκων της μελέτης ήταν χαρακτηριστικά αλλά όχι παθογνωμονικά. Τέσσερις από τους 26 ασθενείς (15,38%) παρουσίαζαν απομακρυσμένες μεταστάσεις κατά τη διάγνωση: 2 με σάρκωμα Ewing σε πνεύμονες και μηριαίο οστό, μία με οστεοσάρκωμα στο βραχιόνιο και δύο πλευρές και ένας με νευροεξωδερμικό όγκο σε εγκέφαλο και ήπαρ. Το εφαρμοσθέν θεραπευτικό πρωτόκολλο περιελάμβανε: 1) χημειοθεραπεία σε όλους τους ασθενείς, 2) εκτεταμένη χειρουργική αφαίρεση επί υγιών ορίων σε όλους τους ασθενείς εκτός των #1, #4 και #5 και 3) ακτινοθεραπεία στους ασθενείς #1, #6, #7 και #8. Οι 8 από τους 26 ασθενείς (30,76%) δεν ανταποκρίθηκαν στο εφαρμοσθέν θεραπευτικό πρωτόκολλο και κατέληξαν από επιπλοκές της νόσου. Σε αυτούς συγκαταλέγονταν οι 4 ασθενείς με απομακρυσμένες μεταστάσεις κατά τη διάγνωση και 4 ασθενείς, που δεν ανταποκρίθηκαν στο θεραπευτικό πρωτόκολλο και παρουσίασαν ταχεία εξέλιξη της νόσου. Ένας ασθενής με σάρκωμα Ewing (#3) παρουσίασε υποτροπή δύο χρόνια μετά τη διάγνωση, υποβλήθηκε σε ευρύτερη εκτομή και αποκατάσταση με ελεύθερο κρημνό και παραμένει ελεύθερος νόσου επί 9 χρόνια. Συμπεράσματα Οι συχνότεροι κακοήθεις όγκοι στα παιδιά της μελέτης ήταν το ραβδομυοσάρκωμα και το σάρκωμα Ewing. Η συχνότερη ηλικία εμφάνισης κακοήθειας στην ΣΓΠΧ ήταν τα 10-15 έτη και η συχνότερη εντόπιση (53,84%) η οπίσθια περιοχή της κάτω γνάθου. Η χειρουργική εξαίρεση επί ευρέων υγιών ορίων, εφόσον ήταν εφικτή, αποτέλεσε την θεραπεία εκλογής. Η χημειοθεραπεία, η ακτινοθεραπεία και η ανοσοθεραπεία συμπλήρωσαν κατά περίπτωση το θεραπευτικό πρωτόκολλο προεγχειρητικά ή/και μετεγχειρητικά. Το συνολικό ποσοστό επιβίωσης ήταν 69,23%.","Introduction Malignant tumors of the oral and maxillofacial region (OMFR) represent approximately 12% of all childhood malignancies, the most common of which include rhabdomyosarcoma, Ewing’s sarcoma, lymphomas, osteosarcoma and squamous cell carcinoma. Given the complex anatomy and function of the OMFR – vital for chewing, swallowing, speech and breathing – and the critical role of the face in the psychosocial development of a child, any surgical intervention in the area has significant impact on the appearance, function and quality of life of pediatric patients. The diagnostic approach to OMFR malignancies requires a combination of clinical examination, imaging, histopathological analysis and, in some cases, immunohistochemistry and/or molecular testing. Differential diagnosis from benign lesions that are much more common in childhood, is often challenging and may delay the initiation of treatment, adversely affecting prognosis. The therapeutic management of OMFR malignancies is multifactorial and based on protocols, combining extensive surgical resection, chemotherapy, radiotherapy and/or targeted immunotherapy, depending on tumor location and histological type, disease stage and patient’s age. Early diagnosis and timely initiation of treatment are associated with improved survival rates and better quality of life. Objective To register and analyze the medical records of pediatric patients, diagnosed with malignant tumors of the oral and maxillofacial region (OMFR), treated at the University Department of Oral and Maxillofacial Surgery at the ‘P. & A. Kyriakou’ Children’s General Hospital during the period 2002-2024 and to compare the findings with related data of the current literature. Material and Methods This is a retrospective study, based on data harvested from the medical records of pediatric patients with malignant OMFR tumors who attended or were referred to, were diagnosed and treated at the above-mentioned department from 2002 to 2024. The inclusion criteria of the study were: a) the histopathological diagnosis \"malignant tumor\", b) tumor located within the broader OMFR, c) history of surgical treatment at the above-mentioned department during the 2002-2024 period. The exclusion criteria were: a) absence of the histopathological diagnosis ‘malignant tumor’ or ambiguous histopathological report, b) history of treatment in other healthcare institutions despite initial diagnosis at the above-mentioned department. For each patient, the following data were recorded: • Demographic characteristics (sex and age) at the time of diagnosis • Exact histological tumor type (e.g. rhabdomyosarcoma) • Precise location of the primary malignant tumor within the OMFR • Clinical and imaging findings per tumor type • Presence of regional (lymph node) or distant metastases at diagnosis • Type and duration of the therapeutic protocol applied in each case • Disease course following treatment, including recorded deaths, local recurrence, regional and/or distant metastases and additional therapeutic interventions applied to address them Results The study sample included 11 male (42.3%) and 15 female (57.7%) children and adolescents (male-to-female ratio 1:1.36). The mean age at diagnosis was 8.27 years (range: 6 months to 15 years). Of the 26 total malignancies, 8 were rhabdomyosarcomas, 8 Ewing’s sarcomas, 2 lymphomas, 3 osteosarcomas, 4 neuroectodermal tumors and one squamous cell carcinoma. In terms of locatio, tumors involved exclusively soft tissues in 2 cases (7.69%), exclusively hard tissues in 17 cases (65.38%) and both hard and soft tissues simultaneously in 7 cases (28%). Clinical and imaging findings were characteristic but not pathognomonic in all cases. Four out of the 26 patients (15.38%) presented with distant metastases at diagnosis: 2 with Ewing’s sarcoma at the lungs and femur, one with osteosarcoma at the humerus and two ribs and one with neuroectodermal tumor at the brain and liver. The therapeutic protocol included: 1. Chemotherapy for all patients, 2. Wide surgical resection within clear margins for all patients except cases #1, #4 and #5, 3. Radiotherapy for patients #1, #6, #7 and #8. Eight out of the 26 patients (30.76%) did not respond to the applied therapeutic protocol and died from disease-related complications. This group included the four patients who had distant metastases at diagnosis and four patients who did not respond to treatment and experienced rapid disease progression. One patient with Ewing’s sarcoma (#3) experienced recurrence two years after the initial diagnosis, underwent wider excision and reconstruction with a free flap and has remained disease-free for 9 years. Conclusions The most common malignant tumors in the pediatric patients of this study were rhabdomyosarcoma and Ewing’s sarcoma. The peak incidence of OMFR malignancy was noted between 10 and 15 years of age, with the most frequent (53.84%) tumor site being the posterior mandible. Wide surgical resection within clear margins, when feasible, was the treatment of choice. Chemotherapy, radiotherapy and immunotherapy were used as adjuncts to the treatment protocol, either pre- or post-operatively, as indicated. The overall survival rate was 69.23%."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Κακοήθεις όγκοι στοματογναθικού συστήματος παιδιών και εφήβων: Αναδρομική μελέτη ευρημάτων 20ετίας και βιβλιογραφική ανασκόπηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαχριστοδήμα Ανθή","Papachristodima Anthi"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή :Οι κακοήθεις όγκοι της στοματικής και γναθοπροσωπικής χώρας (ΣΓΠΧ) αντιπροσωπεύουν το 12% του συνόλου των κακοηθειών της παιδικής ηλικίας, ανάμεσα στους οποίους συχνότεροι είναι το ραβδομυοσάρκωμα, το σάρκωμα Ewing, τα λεμφώματα, το οστεοσάρκωμα και το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα. Λόγω της σύνθετης ανατομίας και λειτουργίας της ΣΓΠΧ, που είναι ζωτικής σημασίας στη μάσηση, την ομιλία, την κατάποση και την αναπνοή, καθώς και του καθοριστικού ρόλου, που διαδραματίζει το πρόσωπο στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού, οποιαδήποτε επέμβαση στην περιοχή έχει σημαντικό αντίκτυπο στην εμφάνιση, τη λειτουργικότητα και την ποιότητα ζωής των παιδιατρικών ασθενών. Η διαγνωστική προσέγγιση κακοηθειών της ΣΓΠΧ απαιτεί συνδυασμό κλινικής εξέτασης, απεικονιστικών μεθόδων, ιστοπαθολογικής και ενίοτε ανοσοϊστοχημικής ή/και μοριακής ανάλυσης. Η διαφοροδιάγνωση από καλοήθεις βλάβες, που είναι πολύ συχνότερες στην παιδική ηλικία, συχνά καθυστερεί την έναρξη της θεραπείας, επιβαρύνοντας την πρόγνωση. Η θεραπευτική αντιμετώπιση των κακοηθειών της ΣΓΠΧ είναι πολυπαραγοντική και βασίζεται σε πρωτόκολλα, που συνδυάζουν ευρεία χειρουργική εκτομή, χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία ή/και στοχευμένη ανοσοθεραπεία, ανάλογα με τον ιστολογικό τύπο και την εντόπιση του όγκου, το στάδιο της νόσου και την ηλικία του ασθενούς. Η έγκαιρη διάγνωση και έναρξη θεραπείας σχετίζονται με βελτιωμένα ποσοστά επιβίωσης και καλύτερη ποιότητα ζωής των ασθενών. Σκοπός Σκοπός της μελέτης είναι η καταγραφή και ανάλυση των φακέλων παιδιατρικών ασθενών με κακοήθειες της στοματικής και γναθοπροσωπικής χώρας (ΣΓΠΧ), που αντιμετωπίστηκαν στην Πανεπιστημιακή Κλινική Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής του Γενικού Νοσοκομείου Παίδων «Π. & Α. Κυριακού» κατά το διάστημα 2002-2024 και η σύγκριση των ευρημάτων με αντίστοιχα βιβλιογραφικά δεδομένα. Υλικό και μέθοδος Πρόκειται για αναδρομική μελέτη, βασισμένη σε στοιχεία, που καταγράφηκαν και αναλύθηκαν από τους φακέλους παιδιατρικών ασθενών με κακοήθεις όγκους της στοματικής και γναθοπροσωπικής χώρας (ΣΓΠΧ), οι οποίοι προσήλθαν/παραπέμφθηκαν, διαγνώσθηκαν και αντιμετωπίστηκαν θεραπευτικά στην προαναφερθείσα κλινική από το 2002 έως και το 2024. Τα κριτήρια ένταξης στη μελέτη ήταν: α) ύπαρξη ιστοπαθολογικής διάγνωσης «κακοήθης όγκος», β) εντόπιση στην ευρύτερη ΣΓΠΧ και γ) ιστορικό χειρουργικής θεραπείας στην προαναφερθείσα κλινική κατά το διάστημα 2002-2024. Τα κριτήρια αποκλεισμού από τη μελέτη ήταν: α) απουσία ιστοπαθολογικής διάγνωσης «κακοήθης όγκος» ή ασαφής διάγνωση, β) ιστορικό θεραπευτικής αντιμετώπισης σε άλλα νοσηλευτικά ιδρύματα παρά την αρχική διάγνωση στην προαναφερθείσα κλινική. Για κάθε ασθενή καταγράφηκαν τα εξής: • Δημογραφικά χαρακτηριστικά (φύλο και ηλικία) κατά τη διάγνωση • Ο ακριβής ιστολογικός τύπος της κακοήθειας (π.χ. ραβδομυοσάρκωμα) • Η ακριβής εντόπιση του πρωτοπαθούς κακοήθους όγκου στην ΣΓΠΧ • Κλινικά και απεικονιστικά ευρήματα ανά κακοήθη όγκο • Η ύπαρξη περιοχικών (λεμφαδενικών) ή απομακρυσμένων μεταστάσεων κατά τη διάγνωση • Το είδος και η διάρκεια του εφαρμοσθέντος ανά περίπτωση θεραπευτικού πρωτοκόλλου • Η πορεία νόσου μετά την θεραπεία, συμπεριλαμβανομένων της καταγραφής θανάτων, τοπικής υποτροπής, περιοχικών ή/και απομακρυσμένων μεταστάσεων, καθώς και των περαιτέρω θεραπευτικών παρεμβάσεων για την αντιμετώπισή τους Αποτελέσματα Το δείγμα της μελέτης περιέλαβε 11 άρρενα (42,3%) και 15 θήλεα (57,7%) παιδιά και εφήβους (αναλογία αρρένων/θηλέων 1: 1,36). Η μέση ηλικία κατά τη διάγνωση ήταν 8,27 έτη (ελάχιστη ηλικία: 6 μήνες – μέγιστη ηλικία:15 έτη). Από τις συνολικά 26 κακοήθειες, 8 ήταν ραβδομυοσαρκώματα, 8 σαρκώματα Ewing, 2 λεμφώματα, 3 οστεοσαρκώματα, 4 νευροεξωδερμικοί όγκοι και ένας ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα. Ως προς την εντόπιση οι κακοήθεις όγκοι αφορούσαν αποκλειστικά μαλακούς ιστούς (2/26 ή 7,69%) ή αποκλειστικά σκληρούς ιστούς (17/26 ή 65,38%), ή σκληρούς και μαλακούς ιστούς ταυτόχρονα (7/26 ή 28%). Τα κλινικά και απεικονιστικά ευρήματα των κακοήθων όγκων της μελέτης ήταν χαρακτηριστικά αλλά όχι παθογνωμονικά. Τέσσερις από τους 26 ασθενείς (15,38%) παρουσίαζαν απομακρυσμένες μεταστάσεις κατά τη διάγνωση: 2 με σάρκωμα Ewing σε πνεύμονες και μηριαίο οστό, μία με οστεοσάρκωμα στο βραχιόνιο και δύο πλευρές και ένας με νευροεξωδερμικό όγκο σε εγκέφαλο και ήπαρ. Το εφαρμοσθέν θεραπευτικό πρωτόκολλο περιελάμβανε: 1) χημειοθεραπεία σε όλους τους ασθενείς, 2) εκτεταμένη χειρουργική αφαίρεση επί υγιών ορίων σε όλους τους ασθενείς εκτός των #1, #4 και #5 και 3) ακτινοθεραπεία στους ασθενείς #1, #6, #7 και #8. Οι 8 από τους 26 ασθενείς (30,76%) δεν ανταποκρίθηκαν στο εφαρμοσθέν θεραπευτικό πρωτόκολλο και κατέληξαν από επιπλοκές της νόσου. Σε αυτούς συγκαταλέγονταν οι 4 ασθενείς με απομακρυσμένες μεταστάσεις κατά τη διάγνωση και 4 ασθενείς, που δεν ανταποκρίθηκαν στο θεραπευτικό πρωτόκολλο και παρουσίασαν ταχεία εξέλιξη της νόσου. Ένας ασθενής με σάρκωμα Ewing (#3) παρουσίασε υποτροπή δύο χρόνια μετά τη διάγνωση, υποβλήθηκε σε ευρύτερη εκτομή και αποκατάσταση με ελεύθερο κρημνό και παραμένει ελεύθερος νόσου επί 9 χρόνια. Συμπεράσματα Οι συχνότεροι κακοήθεις όγκοι στα παιδιά της μελέτης ήταν το ραβδομυοσάρκωμα και το σάρκωμα Ewing. Η συχνότερη ηλικία εμφάνισης κακοήθειας στην ΣΓΠΧ ήταν τα 10-15 έτη και η συχνότερη εντόπιση (53,84%) η οπίσθια περιοχή της κάτω γνάθου. Η χειρουργική εξαίρεση επί ευρέων υγιών ορίων, εφόσον ήταν εφικτή, αποτέλεσε την θεραπεία εκλογής. Η χημειοθεραπεία, η ακτινοθεραπεία και η ανοσοθεραπεία συμπλήρωσαν κατά περίπτωση το θεραπευτικό πρωτόκολλο προεγχειρητικά ή/και μετεγχειρητικά. Το συνολικό ποσοστό επιβίωσης ήταν 69,23%.","Introduction Malignant tumors of the oral and maxillofacial region (OMFR) represent approximately 12% of all childhood malignancies, the most common of which include rhabdomyosarcoma, Ewing’s sarcoma, lymphomas, osteosarcoma and squamous cell carcinoma. Given the complex anatomy and function of the OMFR – vital for chewing, swallowing, speech and breathing – and the critical role of the face in the psychosocial development of a child, any surgical intervention in the area has significant impact on the appearance, function and quality of life of pediatric patients. The diagnostic approach to OMFR malignancies requires a combination of clinical examination, imaging, histopathological analysis and, in some cases, immunohistochemistry and/or molecular testing. Differential diagnosis from benign lesions that are much more common in childhood, is often challenging and may delay the initiation of treatment, adversely affecting prognosis. The therapeutic management of OMFR malignancies is multifactorial and based on protocols, combining extensive surgical resection, chemotherapy, radiotherapy and/or targeted immunotherapy, depending on tumor location and histological type, disease stage and patient’s age. Early diagnosis and timely initiation of treatment are associated with improved survival rates and better quality of life. Objective To register and analyze the medical records of pediatric patients, diagnosed with malignant tumors of the oral and maxillofacial region (OMFR), treated at the University Department of Oral and Maxillofacial Surgery at the ‘P. & A. Kyriakou’ Children’s General Hospital during the period 2002-2024 and to compare the findings with related data of the current literature. Material and Methods This is a retrospective study, based on data harvested from the medical records of pediatric patients with malignant OMFR tumors who attended or were referred to, were diagnosed and treated at the above-mentioned department from 2002 to 2024. The inclusion criteria of the study were: a) the histopathological diagnosis \"malignant tumor\", b) tumor located within the broader OMFR, c) history of surgical treatment at the above-mentioned department during the 2002-2024 period. The exclusion criteria were: a) absence of the histopathological diagnosis ‘malignant tumor’ or ambiguous histopathological report, b) history of treatment in other healthcare institutions despite initial diagnosis at the above-mentioned department. For each patient, the following data were recorded: • Demographic characteristics (sex and age) at the time of diagnosis • Exact histological tumor type (e.g. rhabdomyosarcoma) • Precise location of the primary malignant tumor within the OMFR • Clinical and imaging findings per tumor type • Presence of regional (lymph node) or distant metastases at diagnosis • Type and duration of the therapeutic protocol applied in each case • Disease course following treatment, including recorded deaths, local recurrence, regional and/or distant metastases and additional therapeutic interventions applied to address them Results The study sample included 11 male (42.3%) and 15 female (57.7%) children and adolescents (male-to-female ratio 1:1.36). The mean age at diagnosis was 8.27 years (range: 6 months to 15 years). Of the 26 total malignancies, 8 were rhabdomyosarcomas, 8 Ewing’s sarcomas, 2 lymphomas, 3 osteosarcomas, 4 neuroectodermal tumors and one squamous cell carcinoma. In terms of locatio, tumors involved exclusively soft tissues in 2 cases (7.69%), exclusively hard tissues in 17 cases (65.38%) and both hard and soft tissues simultaneously in 7 cases (28%). Clinical and imaging findings were characteristic but not pathognomonic in all cases. Four out of the 26 patients (15.38%) presented with distant metastases at diagnosis: 2 with Ewing’s sarcoma at the lungs and femur, one with osteosarcoma at the humerus and two ribs and one with neuroectodermal tumor at the brain and liver. The therapeutic protocol included: 1. Chemotherapy for all patients, 2. Wide surgical resection within clear margins for all patients except cases #1, #4 and #5, 3. Radiotherapy for patients #1, #6, #7 and #8. Eight out of the 26 patients (30.76%) did not respond to the applied therapeutic protocol and died from disease-related complications. This group included the four patients who had distant metastases at diagnosis and four patients who did not respond to treatment and experienced rapid disease progression. One patient with Ewing’s sarcoma (#3) experienced recurrence two years after the initial diagnosis, underwent wider excision and reconstruction with a free flap and has remained disease-free for 9 years. Conclusions The most common malignant tumors in the pediatric patients of this study were rhabdomyosarcoma and Ewing’s sarcoma. The peak incidence of OMFR malignancy was noted between 10 and 15 years of age, with the most frequent (53.84%) tumor site being the posterior mandible. Wide surgical resection within clear margins, when feasible, was the treatment of choice. Chemotherapy, radiotherapy and immunotherapy were used as adjuncts to the treatment protocol, either pre- or post-operatively, as indicated. The overall survival rate was 69.23%."],"dc:identifier":["uoadl:5324689","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324689"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Κακοήθεις όγκοι στοματογναθικού συστήματος παιδιών και εφήβων: Αναδρομική μελέτη ευρημάτων 20ετίας και βιβλιογραφική ανασκόπηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:17:43Z"}