{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5324841"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5324841","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Coexistence of histologically distinct intracranial tumors: case series, literature review and meta-analysis / Συνύπαρξη ιστολογικά διαφορετικών όγκων εγκεφάλου: κλινική σειρά, ανασκόπηση της βιβλιογραφίας και μετα-ανάλυση","abstract":"Σκοπός: Η ύπαρξη πολλαπλών ενδοκρανίων όγκων διαφορετικής ιστολογικής προέλευσης σε έναν ασθενή είναι ασυνήθης. Υπολογίζεται ότι η ετήσια επίπτωση είναι λιγότερη από ένα άτομο ανά εκατομμύριο πληθυσμού κατ’ έτος και οι θεραπευτικές επιλογές παραμένουν απαιτητικές ανά περιπτώσεις, εξαιτίας του διαφορετικού παθογενετικού υπόβαθρου και βιολογικής συμπεριφοράς αυτών των νεοπλασμάτων. Μέθοδοι: Εξετάσαμε αναδρομικά έξι ασθενείς με δύο μη γειτνιάζοντες όγκους εγκεφάλου διαφορετικής κυτταρικής σειράς, ένα μηνιγγίωμα και έναν ένδο-παρεγχυματικό, που χειρουργήθηκαν στην κλινική μας από το 2011 έως το 2025. Ακολούθως, διεξήχθη ανασκόπηση της βιβλιογραφίας βάσει των κατευθυντηρίων οδηγιών “PRISMA”, καθώς και μετα-ανάλυση των επιλεχθέντων μελετών, μαζί με αναλύσεις μετα-παλινδρόμησης. Αποτελέσματα: Η σειρά μας είχε μέση ηλικία τα 56 έτη, με τα θήλεα να είναι δις περισσότερα από τα άρρενα‧ ο πιο συχνός συνδυασμός όγκων ήταν το μηνιγγίωμα με κάποιου είδους γλοίωμα. Στην ανασκόπηση συμπεριλήφθηκαν 76 μελέτες, εκ των οποίων οι 16 μετα-αναλύθηκαν. Δεν παρατηρήθηκε υπεροχή του ενός φύλλου έναντι του άλλου, και η συνοπτική μέση ηλικία ήταν 52 έτη. Ένα μηνιγγίωμα σε συνδυασμό με ένα γλοίωμα αποτελούσαν το συχνότερο συνδυασμό όγκων, και ο συχνότερος τύπος όγκων που συναντάται ήταν το μηνιγγίωμα και το αδένωμα υπόφυσης. Η θνησιμότητα ήταν χαμηλή (p<0.001) και κύρια εφαρμοσμένη θεραπεία ήταν το χειρουργείο ενός σταδίου. Συμπέρασμα: Η παρουσία αυτών των όγκων εγκεφάλου είναι μία απαιτητική θεραπευτικά παθολογική οντότητα, ενώ η παθογένεσή της παραμένει αβέβαιη. Η χειρουργική θεραπεία, σε ένα ή πολλαπλά στάδια, αποτελεί τη θεραπεία εκλογής, ενώ περαιτέρω έρευνα απαιτείται για να εξηγήσει πιθανούς παθογενετικούς μηχανισμούς και να συνεισφέρει στην εδραίωση θεραπευτικών πρωτοκόλλων.","abstract_html":"Σκοπός: Η ύπαρξη πολλαπλών ενδοκρανίων όγκων διαφορετικής ιστολογικής προέλευσης σε έναν ασθενή είναι ασυνήθης. Υπολογίζεται ότι η ετήσια επίπτωση είναι λιγότερη από ένα άτομο ανά εκατομμύριο πληθυσμού κατ’ έτος και οι θεραπευτικές επιλογές παραμένουν απαιτητικές ανά περιπτώσεις, εξαιτίας του διαφορετικού παθογενετικού υπόβαθρου και βιολογικής συμπεριφοράς αυτών των νεοπλασμάτων. Μέθοδοι: Εξετάσαμε αναδρομικά έξι ασθενείς με δύο μη γειτνιάζοντες όγκους εγκεφάλου διαφορετικής κυτταρικής σειράς, ένα μηνιγγίωμα και έναν ένδο-παρεγχυματικό, που χειρουργήθηκαν στην κλινική μας από το 2011 έως το 2025. Ακολούθως, διεξήχθη ανασκόπηση της βιβλιογραφίας βάσει των κατευθυντηρίων οδηγιών “PRISMA”, καθώς και μετα-ανάλυση των επιλεχθέντων μελετών, μαζί με αναλύσεις μετα-παλινδρόμησης. Αποτελέσματα: Η σειρά μας είχε μέση ηλικία τα 56 έτη, με τα θήλεα να είναι δις περισσότερα από τα άρρενα‧ ο πιο συχνός συνδυασμός όγκων ήταν το μηνιγγίωμα με κάποιου είδους γλοίωμα. Στην ανασκόπηση συμπεριλήφθηκαν 76 μελέτες, εκ των οποίων οι 16 μετα-αναλύθηκαν. Δεν παρατηρήθηκε υπεροχή του ενός φύλλου έναντι του άλλου, και η συνοπτική μέση ηλικία ήταν 52 έτη. Ένα μηνιγγίωμα σε συνδυασμό με ένα γλοίωμα αποτελούσαν το συχνότερο συνδυασμό όγκων, και ο συχνότερος τύπος όγκων που συναντάται ήταν το μηνιγγίωμα και το αδένωμα υπόφυσης. Η θνησιμότητα ήταν χαμηλή (p&lt;0.001) και κύρια εφαρμοσμένη θεραπεία ήταν το χειρουργείο ενός σταδίου. Συμπέρασμα: Η παρουσία αυτών των όγκων εγκεφάλου είναι μία απαιτητική θεραπευτικά παθολογική οντότητα, ενώ η παθογένεσή της παραμένει αβέβαιη. Η χειρουργική θεραπεία, σε ένα ή πολλαπλά στάδια, αποτελεί τη θεραπεία εκλογής, ενώ περαιτέρω έρευνα απαιτείται για να εξηγήσει πιθανούς παθογενετικούς μηχανισμούς και να συνεισφέρει στην εδραίωση θεραπευτικών πρωτοκόλλων.","abstract_has_math":false,"creators":["Σμέρδη Δήμητρα","Smerdi Dimitra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:17:45Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5324841"],"render_values":[{"text":"uoadl:5324841","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324841","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324841","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5324841","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σμέρδη Δήμητρα","Smerdi Dimitra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5324841","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324841"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Η ύπαρξη πολλαπλών ενδοκρανίων όγκων διαφορετικής ιστολογικής προέλευσης σε έναν ασθενή είναι ασυνήθης. Υπολογίζεται ότι η ετήσια επίπτωση είναι λιγότερη από ένα άτομο ανά εκατομμύριο πληθυσμού κατ’ έτος και οι θεραπευτικές επιλογές παραμένουν απαιτητικές ανά περιπτώσεις, εξαιτίας του διαφορετικού παθογενετικού υπόβαθρου και βιολογικής συμπεριφοράς αυτών των νεοπλασμάτων. Μέθοδοι: Εξετάσαμε αναδρομικά έξι ασθενείς με δύο μη γειτνιάζοντες όγκους εγκεφάλου διαφορετικής κυτταρικής σειράς, ένα μηνιγγίωμα και έναν ένδο-παρεγχυματικό, που χειρουργήθηκαν στην κλινική μας από το 2011 έως το 2025. Ακολούθως, διεξήχθη ανασκόπηση της βιβλιογραφίας βάσει των κατευθυντηρίων οδηγιών “PRISMA”, καθώς και μετα-ανάλυση των επιλεχθέντων μελετών, μαζί με αναλύσεις μετα-παλινδρόμησης. Αποτελέσματα: Η σειρά μας είχε μέση ηλικία τα 56 έτη, με τα θήλεα να είναι δις περισσότερα από τα άρρενα‧ ο πιο συχνός συνδυασμός όγκων ήταν το μηνιγγίωμα με κάποιου είδους γλοίωμα. Στην ανασκόπηση συμπεριλήφθηκαν 76 μελέτες, εκ των οποίων οι 16 μετα-αναλύθηκαν. Δεν παρατηρήθηκε υπεροχή του ενός φύλλου έναντι του άλλου, και η συνοπτική μέση ηλικία ήταν 52 έτη. Ένα μηνιγγίωμα σε συνδυασμό με ένα γλοίωμα αποτελούσαν το συχνότερο συνδυασμό όγκων, και ο συχνότερος τύπος όγκων που συναντάται ήταν το μηνιγγίωμα και το αδένωμα υπόφυσης. Η θνησιμότητα ήταν χαμηλή (p<0.001) και κύρια εφαρμοσμένη θεραπεία ήταν το χειρουργείο ενός σταδίου. Συμπέρασμα: Η παρουσία αυτών των όγκων εγκεφάλου είναι μία απαιτητική θεραπευτικά παθολογική οντότητα, ενώ η παθογένεσή της παραμένει αβέβαιη. Η χειρουργική θεραπεία, σε ένα ή πολλαπλά στάδια, αποτελεί τη θεραπεία εκλογής, ενώ περαιτέρω έρευνα απαιτείται για να εξηγήσει πιθανούς παθογενετικούς μηχανισμούς και να συνεισφέρει στην εδραίωση θεραπευτικών πρωτοκόλλων.","Background: Multiple intracranial tumors of different histological origin occurring in the same patient are uncommon. The annual incidence is estimated at less than one per million, and the management options remain demanding in some cases due to different pathogenesis and biological behaviors. Materials and Methods: We retrospectively reviewed six patients operated on at our department between 2011 and 2025 who presented with two concurrent non-adjacent brain tumors of distinct pathology, one meningioma and one intra-parenchymal lesion. This is followed by a literature review conducted according to PRISMA guidelines and a meta-analysis along with exploratory meta-regression analyses. Results: Our series had a mean age of 56 years, with the female sex twice as common; the most common tumor combination was a meningioma with a glioma. The literature review included 76 studies, with 16 of them getting meta-analyzed. There was no sex predilection, and the pooled mean age was 52 years. Meningioma along with a glioma is the most common tumor combination, and the most encountered tumor types are a meningioma and a pituitary adenoma. Mortality rates were low (p<0.001), and one-stage surgery was the main applied treatment; a positive trend between one-stage surgery performance and older populations was noticed (p=0.052). Conclusion: The presence of such brain neoplasms in one patient is a compelling medical entity, and its pathogenesis remains questionable. Surgical treatment, at one or two stages, remains the gold standard, while further research needs to be conducted in order to explain any possible pathogenesis and reinforce management options."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Coexistence of histologically distinct intracranial tumors: case series, literature review and meta-analysis / Συνύπαρξη ιστολογικά διαφορετικών όγκων εγκεφάλου: κλινική σειρά, ανασκόπηση της βιβλιογραφίας και μετα-ανάλυση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σμέρδη Δήμητρα","Smerdi Dimitra"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Σκοπός: Η ύπαρξη πολλαπλών ενδοκρανίων όγκων διαφορετικής ιστολογικής προέλευσης σε έναν ασθενή είναι ασυνήθης. Υπολογίζεται ότι η ετήσια επίπτωση είναι λιγότερη από ένα άτομο ανά εκατομμύριο πληθυσμού κατ’ έτος και οι θεραπευτικές επιλογές παραμένουν απαιτητικές ανά περιπτώσεις, εξαιτίας του διαφορετικού παθογενετικού υπόβαθρου και βιολογικής συμπεριφοράς αυτών των νεοπλασμάτων. Μέθοδοι: Εξετάσαμε αναδρομικά έξι ασθενείς με δύο μη γειτνιάζοντες όγκους εγκεφάλου διαφορετικής κυτταρικής σειράς, ένα μηνιγγίωμα και έναν ένδο-παρεγχυματικό, που χειρουργήθηκαν στην κλινική μας από το 2011 έως το 2025. Ακολούθως, διεξήχθη ανασκόπηση της βιβλιογραφίας βάσει των κατευθυντηρίων οδηγιών “PRISMA”, καθώς και μετα-ανάλυση των επιλεχθέντων μελετών, μαζί με αναλύσεις μετα-παλινδρόμησης. Αποτελέσματα: Η σειρά μας είχε μέση ηλικία τα 56 έτη, με τα θήλεα να είναι δις περισσότερα από τα άρρενα‧ ο πιο συχνός συνδυασμός όγκων ήταν το μηνιγγίωμα με κάποιου είδους γλοίωμα. Στην ανασκόπηση συμπεριλήφθηκαν 76 μελέτες, εκ των οποίων οι 16 μετα-αναλύθηκαν. Δεν παρατηρήθηκε υπεροχή του ενός φύλλου έναντι του άλλου, και η συνοπτική μέση ηλικία ήταν 52 έτη. Ένα μηνιγγίωμα σε συνδυασμό με ένα γλοίωμα αποτελούσαν το συχνότερο συνδυασμό όγκων, και ο συχνότερος τύπος όγκων που συναντάται ήταν το μηνιγγίωμα και το αδένωμα υπόφυσης. Η θνησιμότητα ήταν χαμηλή (p<0.001) και κύρια εφαρμοσμένη θεραπεία ήταν το χειρουργείο ενός σταδίου. Συμπέρασμα: Η παρουσία αυτών των όγκων εγκεφάλου είναι μία απαιτητική θεραπευτικά παθολογική οντότητα, ενώ η παθογένεσή της παραμένει αβέβαιη. Η χειρουργική θεραπεία, σε ένα ή πολλαπλά στάδια, αποτελεί τη θεραπεία εκλογής, ενώ περαιτέρω έρευνα απαιτείται για να εξηγήσει πιθανούς παθογενετικούς μηχανισμούς και να συνεισφέρει στην εδραίωση θεραπευτικών πρωτοκόλλων.","Background: Multiple intracranial tumors of different histological origin occurring in the same patient are uncommon. The annual incidence is estimated at less than one per million, and the management options remain demanding in some cases due to different pathogenesis and biological behaviors. Materials and Methods: We retrospectively reviewed six patients operated on at our department between 2011 and 2025 who presented with two concurrent non-adjacent brain tumors of distinct pathology, one meningioma and one intra-parenchymal lesion. This is followed by a literature review conducted according to PRISMA guidelines and a meta-analysis along with exploratory meta-regression analyses. Results: Our series had a mean age of 56 years, with the female sex twice as common; the most common tumor combination was a meningioma with a glioma. The literature review included 76 studies, with 16 of them getting meta-analyzed. There was no sex predilection, and the pooled mean age was 52 years. Meningioma along with a glioma is the most common tumor combination, and the most encountered tumor types are a meningioma and a pituitary adenoma. Mortality rates were low (p<0.001), and one-stage surgery was the main applied treatment; a positive trend between one-stage surgery performance and older populations was noticed (p=0.052). Conclusion: The presence of such brain neoplasms in one patient is a compelling medical entity, and its pathogenesis remains questionable. Surgical treatment, at one or two stages, remains the gold standard, while further research needs to be conducted in order to explain any possible pathogenesis and reinforce management options."],"dc:identifier":["uoadl:5324841","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5324841"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Coexistence of histologically distinct intracranial tumors: case series, literature review and meta-analysis / Συνύπαρξη ιστολογικά διαφορετικών όγκων εγκεφάλου: κλινική σειρά, ανασκόπηση της βιβλιογραφίας και μετα-ανάλυση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:17:45Z"}