{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5325164"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5325164","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"O ρόλος του μεταγραφικού παράγοντα ASCL1 στα γλοιώματα εγκεφάλου / Transcription factor ASCL1 and brain gliomas: is there a correlation?","abstract":"Τα γλοιώματα αφορούν τα πιο συχνά πρωτοπαθή κακοήθη νεοπλάσματα του κεντρικού νευρικού συστήματος στους ενήλικες, τα οποία στις περισσότερες περιπτώσεις εμφανίζουν κακή πρόγνωση. Η διάγνωσή τους συνήθως καθυστερεί, καθώς αποτελούν όγκους που δεν εμφανίζουν ειδική συμπτωματολογία (όπως κεφαλαλγία, διανοητικές διαταραχές, επιληπτική κρίση κτλ.). Η υποψία των γλοιωμάτων τίθεται με απεικονιστικές μεθόδους, ενώ η ταυτοποίηση γίνεται μέσω ιστολογικής εξέτασης. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας στην ταξινόμηση των όγκων του κεντρικού νευρικού συστήματος που δημοσίευσε το 2021, κατηγοριοποιεί τα γλοιώματα βάσει μοριακών και ιστολογικών χαρακτηριστικών σε βαθμούς κακοήθειας grade 2, 3 και 4. Αν και τις τελευταίες δεκαετίες έχουν γίνει πολυάριθμες μελέτες σε ό,τι αφορά τα γλοιώματα, οι θεραπευτικές επιλογές που διαθέτουμε δεν έχουν το ιδανικό αποτέλεσμα και εμφανίζουν σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες. Η κατανόηση της παθοφυσιολογίας των γλοιωμάτων βοηθάει τους ειδικούς, όχι μόνο στην πρόληψη, αλλά και την πιο στοχευμένη θεραπεία των νεοπλασμάτων αυτών, αναπτύσσοντας φαρμακευτικές ουσίες που δρουν στα βιοχημικά και μοριακά μονοπάτια του όγκου. Παράδειγμα αποτελεί ο μεταγραφικός παράγοντας Achaete- scute homolog 1, μία πρωτεΐνη που παίζει σημαντικό ρόλο στην νευρογένεση, κι ιδίως στον πολλαπλασιασμό και την διαφοροποίηση των κυττάρων του νευρικού συστήματος. Σε παθολογικούς καρκινικούς ιστούς, ο ASCL1 φαίνεται να προάγει την επιβίωση των νεοπλασματικών κυττάρων, συμμετέχοντας σε πολλούς παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς ογκογένεσης. Σκοπός της διπλωματικής αυτής εργασίας είναι η διερεύνηση της έκφρασης του μεταγραφικού παράγοντα ASCL1 σε γλοιώματα διαφορετικού βαθμού κακοήθειας και η πιθανή συσχέτισή του με κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά των γλοιωμάτων. Η βιοπληροφορική και ανοσοϊστοχημική ανάλυση έδειξε ότι τα γλοιώματα χαμηλού βαθμού κακοήθειας εμφανίζουν μεγαλύτερη έκφραση του ASCL1 (έως 75% των κυττάρων), πιθανώς λόγω παραμονής προγονικών υποτύπων κυττάρων. Οι όγκοι με μετάλλαξη IDH τείνουν να είναι λιγότερο επιθετικοί και έχουν ένα μεταγραφικό προφίλ που μοιάζει περισσότερο με βλαστικού/προγονικού τύπου, ενώ οι όγκοι με χρωμοσωμική συν-διαγραφή 1p/19q είναι ιδιαίτερα γνωστοί για την έκφραση γονιδίων που εμπλέκονται σε νευρωνικές ή προγονικές οδούς διαφοροποίησης. Συνολικά, η έκφραση ASCL1 ήταν υψηλότερη σε όγκους που είναι λιγότερο επιθετικοί και περισσότερο προγονικοί (γλοιώματα χαμηλού βαθμού κακοήθειας, με μετάλλαξη IDH, χρωμοσωμική συν-διαγραφή 1p/19q). Καθώς οι όγκοι εξελίσσονται σε υψηλού βαθμού, η έκφραση ASCL1 τείνει να μειώνεται, αντανακλώντας την απώλεια φυσιολογικών προγραμμάτων διαφοροποίησης. Τα ευρήματά μας υποδηλώνουν ότι το ASCL1 μπορεί να χρησιμεύσει ως βιοδείκτης για γλοιώματα χαμηλότερου βαθμού, προγονικού τύπου ή ολιγοδενδρογλοιακής σειράς.","abstract_html":"Τα γλοιώματα αφορούν τα πιο συχνά πρωτοπαθή κακοήθη νεοπλάσματα του κεντρικού νευρικού συστήματος στους ενήλικες, τα οποία στις περισσότερες περιπτώσεις εμφανίζουν κακή πρόγνωση. Η διάγνωσή τους συνήθως καθυστερεί, καθώς αποτελούν όγκους που δεν εμφανίζουν ειδική συμπτωματολογία (όπως κεφαλαλγία, διανοητικές διαταραχές, επιληπτική κρίση κτλ.). Η υποψία των γλοιωμάτων τίθεται με απεικονιστικές μεθόδους, ενώ η ταυτοποίηση γίνεται μέσω ιστολογικής εξέτασης. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας στην ταξινόμηση των όγκων του κεντρικού νευρικού συστήματος που δημοσίευσε το 2021, κατηγοριοποιεί τα γλοιώματα βάσει μοριακών και ιστολογικών χαρακτηριστικών σε βαθμούς κακοήθειας grade 2, 3 και 4. Αν και τις τελευταίες δεκαετίες έχουν γίνει πολυάριθμες μελέτες σε ό,τι αφορά τα γλοιώματα, οι θεραπευτικές επιλογές που διαθέτουμε δεν έχουν το ιδανικό αποτέλεσμα και εμφανίζουν σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες. Η κατανόηση της παθοφυσιολογίας των γλοιωμάτων βοηθάει τους ειδικούς, όχι μόνο στην πρόληψη, αλλά και την πιο στοχευμένη θεραπεία των νεοπλασμάτων αυτών, αναπτύσσοντας φαρμακευτικές ουσίες που δρουν στα βιοχημικά και μοριακά μονοπάτια του όγκου. Παράδειγμα αποτελεί ο μεταγραφικός παράγοντας Achaete- scute homolog 1, μία πρωτεΐνη που παίζει σημαντικό ρόλο στην νευρογένεση, κι ιδίως στον πολλαπλασιασμό και την διαφοροποίηση των κυττάρων του νευρικού συστήματος. Σε παθολογικούς καρκινικούς ιστούς, ο ASCL1 φαίνεται να προάγει την επιβίωση των νεοπλασματικών κυττάρων, συμμετέχοντας σε πολλούς παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς ογκογένεσης. Σκοπός της διπλωματικής αυτής εργασίας είναι η διερεύνηση της έκφρασης του μεταγραφικού παράγοντα ASCL1 σε γλοιώματα διαφορετικού βαθμού κακοήθειας και η πιθανή συσχέτισή του με κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά των γλοιωμάτων. Η βιοπληροφορική και ανοσοϊστοχημική ανάλυση έδειξε ότι τα γλοιώματα χαμηλού βαθμού κακοήθειας εμφανίζουν μεγαλύτερη έκφραση του ASCL1 (έως 75% των κυττάρων), πιθανώς λόγω παραμονής προγονικών υποτύπων κυττάρων. Οι όγκοι με μετάλλαξη IDH τείνουν να είναι λιγότερο επιθετικοί και έχουν ένα μεταγραφικό προφίλ που μοιάζει περισσότερο με βλαστικού/προγονικού τύπου, ενώ οι όγκοι με χρωμοσωμική συν-διαγραφή 1p/19q είναι ιδιαίτερα γνωστοί για την έκφραση γονιδίων που εμπλέκονται σε νευρωνικές ή προγονικές οδούς διαφοροποίησης. Συνολικά, η έκφραση ASCL1 ήταν υψηλότερη σε όγκους που είναι λιγότερο επιθετικοί και περισσότερο προγονικοί (γλοιώματα χαμηλού βαθμού κακοήθειας, με μετάλλαξη IDH, χρωμοσωμική συν-διαγραφή 1p/19q). Καθώς οι όγκοι εξελίσσονται σε υψηλού βαθμού, η έκφραση ASCL1 τείνει να μειώνεται, αντανακλώντας την απώλεια φυσιολογικών προγραμμάτων διαφοροποίησης. Τα ευρήματά μας υποδηλώνουν ότι το ASCL1 μπορεί να χρησιμεύσει ως βιοδείκτης για γλοιώματα χαμηλότερου βαθμού, προγονικού τύπου ή ολιγοδενδρογλοιακής σειράς.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαχρήστου Αθηνά","Papachristou Athina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:17:45Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5325164"],"render_values":[{"text":"uoadl:5325164","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5325164","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5325164","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5325164","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαχρήστου Αθηνά","Papachristou Athina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5325164","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5325164"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα γλοιώματα αφορούν τα πιο συχνά πρωτοπαθή κακοήθη νεοπλάσματα του κεντρικού νευρικού συστήματος στους ενήλικες, τα οποία στις περισσότερες περιπτώσεις εμφανίζουν κακή πρόγνωση. Η διάγνωσή τους συνήθως καθυστερεί, καθώς αποτελούν όγκους που δεν εμφανίζουν ειδική συμπτωματολογία (όπως κεφαλαλγία, διανοητικές διαταραχές, επιληπτική κρίση κτλ.). Η υποψία των γλοιωμάτων τίθεται με απεικονιστικές μεθόδους, ενώ η ταυτοποίηση γίνεται μέσω ιστολογικής εξέτασης. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας στην ταξινόμηση των όγκων του κεντρικού νευρικού συστήματος που δημοσίευσε το 2021, κατηγοριοποιεί τα γλοιώματα βάσει μοριακών και ιστολογικών χαρακτηριστικών σε βαθμούς κακοήθειας grade 2, 3 και 4. Αν και τις τελευταίες δεκαετίες έχουν γίνει πολυάριθμες μελέτες σε ό,τι αφορά τα γλοιώματα, οι θεραπευτικές επιλογές που διαθέτουμε δεν έχουν το ιδανικό αποτέλεσμα και εμφανίζουν σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες. Η κατανόηση της παθοφυσιολογίας των γλοιωμάτων βοηθάει τους ειδικούς, όχι μόνο στην πρόληψη, αλλά και την πιο στοχευμένη θεραπεία των νεοπλασμάτων αυτών, αναπτύσσοντας φαρμακευτικές ουσίες που δρουν στα βιοχημικά και μοριακά μονοπάτια του όγκου. Παράδειγμα αποτελεί ο μεταγραφικός παράγοντας Achaete- scute homolog 1, μία πρωτεΐνη που παίζει σημαντικό ρόλο στην νευρογένεση, κι ιδίως στον πολλαπλασιασμό και την διαφοροποίηση των κυττάρων του νευρικού συστήματος. Σε παθολογικούς καρκινικούς ιστούς, ο ASCL1 φαίνεται να προάγει την επιβίωση των νεοπλασματικών κυττάρων, συμμετέχοντας σε πολλούς παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς ογκογένεσης. Σκοπός της διπλωματικής αυτής εργασίας είναι η διερεύνηση της έκφρασης του μεταγραφικού παράγοντα ASCL1 σε γλοιώματα διαφορετικού βαθμού κακοήθειας και η πιθανή συσχέτισή του με κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά των γλοιωμάτων. Η βιοπληροφορική και ανοσοϊστοχημική ανάλυση έδειξε ότι τα γλοιώματα χαμηλού βαθμού κακοήθειας εμφανίζουν μεγαλύτερη έκφραση του ASCL1 (έως 75% των κυττάρων), πιθανώς λόγω παραμονής προγονικών υποτύπων κυττάρων. Οι όγκοι με μετάλλαξη IDH τείνουν να είναι λιγότερο επιθετικοί και έχουν ένα μεταγραφικό προφίλ που μοιάζει περισσότερο με βλαστικού/προγονικού τύπου, ενώ οι όγκοι με χρωμοσωμική συν-διαγραφή 1p/19q είναι ιδιαίτερα γνωστοί για την έκφραση γονιδίων που εμπλέκονται σε νευρωνικές ή προγονικές οδούς διαφοροποίησης. Συνολικά, η έκφραση ASCL1 ήταν υψηλότερη σε όγκους που είναι λιγότερο επιθετικοί και περισσότερο προγονικοί (γλοιώματα χαμηλού βαθμού κακοήθειας, με μετάλλαξη IDH, χρωμοσωμική συν-διαγραφή 1p/19q). Καθώς οι όγκοι εξελίσσονται σε υψηλού βαθμού, η έκφραση ASCL1 τείνει να μειώνεται, αντανακλώντας την απώλεια φυσιολογικών προγραμμάτων διαφοροποίησης. Τα ευρήματά μας υποδηλώνουν ότι το ASCL1 μπορεί να χρησιμεύσει ως βιοδείκτης για γλοιώματα χαμηλότερου βαθμού, προγονικού τύπου ή ολιγοδενδρογλοιακής σειράς.","Gliomas are the most common primary malignant neoplasms of the central nervous system in adults, which in most cases have a poor prognosis. Their diagnosis is usually delayed, as they appear with unspecific symptoms (e.g. headache, irrational behavior, epileptic seizures, etc.). Gliomas are originally detected using imaging methods, while their identification is performed through histological examination. The World Health Organization, in the classification of tumors of the central nervous system published in 2021, categorizes gliomas based on molecular and histological characteristics into grades 2, 3 and 4. Although numerous studies have been conducted on gliomas in recent decades, the available therapeutic options do not have the ideal result and exhibit serious side effects. Understanding the pathophysiology of gliomas helps specialists, not only in the prevention, but also in the more targeted treatment of these neoplasms, by developing pharmaceutical substances that act on the biochemical and molecular pathways of the tumor. An example is the transcription factor Achaete- scute homolog 1, a protein that plays an important role in neurogenesis and more specifically in cell proliferation and differentiation of the nervous system. In pathological cancer tissues, ASCL1 appears to promote the survival of these cells, playing a role in many pathophysiological mechanisms of tumorigenesis. The purpose of this thesis is to investigate the expression of the transcription factor ASCL1 in astrocytomas of different degrees of malignancy and to detect any correlation with clinicopathological characteristics of gliomas. Bioinformatic and immunohistochemical analysis demonstrated that low-grade gliomas showed higher expression of ASCL1 (up to 75% of cells), probably due to the persistence of progenitor cell subtypes. High-grade gliomas showed low to moderate expression reflecting their more aggressive, less-differentiated cellular nature. Finally, increased expression of ASCL1 was observed in tumors with specific molecular characteristics (such as IDH mutation, 1p/19q co- deletion). IDH-mutant tumors tend to be less aggressive and have a more stem/progenitor-like transcriptomic profile, while 1p/19q co-deleted tumors are especially known for expressing genes involved in neuronal or progenitor differentiation pathways. Overall, ASCL1 expression was highest in tumors that are less aggressive and more progenitor-like (low-grade gliomas, IDH-mutant, 1p/19q co-deleted). As tumors progress to high grade, ASCL1 expression tends to fall, reflecting the loss of normal differentiation programs. Our findings suggest that ASCL1 may serve as a biomarker for lower-grade, progenitor-like, or oligodendroglial-lineage gliomas."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["O ρόλος του μεταγραφικού παράγοντα ASCL1 στα γλοιώματα εγκεφάλου / Transcription factor ASCL1 and brain gliomas: is there a correlation?"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαχρήστου Αθηνά","Papachristou Athina"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Τα γλοιώματα αφορούν τα πιο συχνά πρωτοπαθή κακοήθη νεοπλάσματα του κεντρικού νευρικού συστήματος στους ενήλικες, τα οποία στις περισσότερες περιπτώσεις εμφανίζουν κακή πρόγνωση. Η διάγνωσή τους συνήθως καθυστερεί, καθώς αποτελούν όγκους που δεν εμφανίζουν ειδική συμπτωματολογία (όπως κεφαλαλγία, διανοητικές διαταραχές, επιληπτική κρίση κτλ.). Η υποψία των γλοιωμάτων τίθεται με απεικονιστικές μεθόδους, ενώ η ταυτοποίηση γίνεται μέσω ιστολογικής εξέτασης. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας στην ταξινόμηση των όγκων του κεντρικού νευρικού συστήματος που δημοσίευσε το 2021, κατηγοριοποιεί τα γλοιώματα βάσει μοριακών και ιστολογικών χαρακτηριστικών σε βαθμούς κακοήθειας grade 2, 3 και 4. Αν και τις τελευταίες δεκαετίες έχουν γίνει πολυάριθμες μελέτες σε ό,τι αφορά τα γλοιώματα, οι θεραπευτικές επιλογές που διαθέτουμε δεν έχουν το ιδανικό αποτέλεσμα και εμφανίζουν σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες. Η κατανόηση της παθοφυσιολογίας των γλοιωμάτων βοηθάει τους ειδικούς, όχι μόνο στην πρόληψη, αλλά και την πιο στοχευμένη θεραπεία των νεοπλασμάτων αυτών, αναπτύσσοντας φαρμακευτικές ουσίες που δρουν στα βιοχημικά και μοριακά μονοπάτια του όγκου. Παράδειγμα αποτελεί ο μεταγραφικός παράγοντας Achaete- scute homolog 1, μία πρωτεΐνη που παίζει σημαντικό ρόλο στην νευρογένεση, κι ιδίως στον πολλαπλασιασμό και την διαφοροποίηση των κυττάρων του νευρικού συστήματος. Σε παθολογικούς καρκινικούς ιστούς, ο ASCL1 φαίνεται να προάγει την επιβίωση των νεοπλασματικών κυττάρων, συμμετέχοντας σε πολλούς παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς ογκογένεσης. Σκοπός της διπλωματικής αυτής εργασίας είναι η διερεύνηση της έκφρασης του μεταγραφικού παράγοντα ASCL1 σε γλοιώματα διαφορετικού βαθμού κακοήθειας και η πιθανή συσχέτισή του με κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά των γλοιωμάτων. Η βιοπληροφορική και ανοσοϊστοχημική ανάλυση έδειξε ότι τα γλοιώματα χαμηλού βαθμού κακοήθειας εμφανίζουν μεγαλύτερη έκφραση του ASCL1 (έως 75% των κυττάρων), πιθανώς λόγω παραμονής προγονικών υποτύπων κυττάρων. Οι όγκοι με μετάλλαξη IDH τείνουν να είναι λιγότερο επιθετικοί και έχουν ένα μεταγραφικό προφίλ που μοιάζει περισσότερο με βλαστικού/προγονικού τύπου, ενώ οι όγκοι με χρωμοσωμική συν-διαγραφή 1p/19q είναι ιδιαίτερα γνωστοί για την έκφραση γονιδίων που εμπλέκονται σε νευρωνικές ή προγονικές οδούς διαφοροποίησης. Συνολικά, η έκφραση ASCL1 ήταν υψηλότερη σε όγκους που είναι λιγότερο επιθετικοί και περισσότερο προγονικοί (γλοιώματα χαμηλού βαθμού κακοήθειας, με μετάλλαξη IDH, χρωμοσωμική συν-διαγραφή 1p/19q). Καθώς οι όγκοι εξελίσσονται σε υψηλού βαθμού, η έκφραση ASCL1 τείνει να μειώνεται, αντανακλώντας την απώλεια φυσιολογικών προγραμμάτων διαφοροποίησης. Τα ευρήματά μας υποδηλώνουν ότι το ASCL1 μπορεί να χρησιμεύσει ως βιοδείκτης για γλοιώματα χαμηλότερου βαθμού, προγονικού τύπου ή ολιγοδενδρογλοιακής σειράς.","Gliomas are the most common primary malignant neoplasms of the central nervous system in adults, which in most cases have a poor prognosis. Their diagnosis is usually delayed, as they appear with unspecific symptoms (e.g. headache, irrational behavior, epileptic seizures, etc.). Gliomas are originally detected using imaging methods, while their identification is performed through histological examination. The World Health Organization, in the classification of tumors of the central nervous system published in 2021, categorizes gliomas based on molecular and histological characteristics into grades 2, 3 and 4. Although numerous studies have been conducted on gliomas in recent decades, the available therapeutic options do not have the ideal result and exhibit serious side effects. Understanding the pathophysiology of gliomas helps specialists, not only in the prevention, but also in the more targeted treatment of these neoplasms, by developing pharmaceutical substances that act on the biochemical and molecular pathways of the tumor. An example is the transcription factor Achaete- scute homolog 1, a protein that plays an important role in neurogenesis and more specifically in cell proliferation and differentiation of the nervous system. In pathological cancer tissues, ASCL1 appears to promote the survival of these cells, playing a role in many pathophysiological mechanisms of tumorigenesis. The purpose of this thesis is to investigate the expression of the transcription factor ASCL1 in astrocytomas of different degrees of malignancy and to detect any correlation with clinicopathological characteristics of gliomas. Bioinformatic and immunohistochemical analysis demonstrated that low-grade gliomas showed higher expression of ASCL1 (up to 75% of cells), probably due to the persistence of progenitor cell subtypes. High-grade gliomas showed low to moderate expression reflecting their more aggressive, less-differentiated cellular nature. Finally, increased expression of ASCL1 was observed in tumors with specific molecular characteristics (such as IDH mutation, 1p/19q co- deletion). IDH-mutant tumors tend to be less aggressive and have a more stem/progenitor-like transcriptomic profile, while 1p/19q co-deleted tumors are especially known for expressing genes involved in neuronal or progenitor differentiation pathways. Overall, ASCL1 expression was highest in tumors that are less aggressive and more progenitor-like (low-grade gliomas, IDH-mutant, 1p/19q co-deleted). As tumors progress to high grade, ASCL1 expression tends to fall, reflecting the loss of normal differentiation programs. Our findings suggest that ASCL1 may serve as a biomarker for lower-grade, progenitor-like, or oligodendroglial-lineage gliomas."],"dc:identifier":["uoadl:5325164","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5325164"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["O ρόλος του μεταγραφικού παράγοντα ASCL1 στα γλοιώματα εγκεφάλου / Transcription factor ASCL1 and brain gliomas: is there a correlation?"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:17:45Z"}