{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5325228"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5325228","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Third Party State involvement in cyber warfare: evaluating the legal implications of cyber technology support and coordination as belligerent acts under International Law","abstract":"Η αναγνώριση του κυβερνοχώρου ως ενός αυτόνομου επιχειρησιακού πεδίου έχει μεταμορφώσει ριζικά τον χαρακτήρα του πολέμου στη σύγχρονη εποχή, θέτοντας σύνθετα νομικά ζητήματα για τη διεθνή νομική κοινότητα. Οι επιχειρήσεις στον κυβερνοχώρο διεξάγονται πλέον συχνά σε συνδυασμό με ή ως εναλλακτική μορφή της συμβατικής πολεμικής δράσης, στοχεύοντας κρίσιμες υποδομές, πληροφοριακά συστήματα και κρατικούς μηχανισμούς, χωρίς να προκαλούν φυσική ζημία σε άτομα εντός του πεδίου δράσης ή ζημία που μπορεί να γίνει άμεσα αντιληπτή. Η μετάβαση αυτή έχει εντείνει τη σύγχυση σχετικά με τη νομική αξιολόγηση της κυβερνοσυμπεριφοράς βάσει των υφιστάμενων διεθνών κανόνων που αφορούν τη χρήση βίας και τη διεξαγωγή εχθροπραξιών. Η παρούσα μελέτη εξετάζει τον κυβερνοπόλεμο από τη σκοπιά του διεθνούς δικαίου, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη δυνητική εφαρμογή και προσαρμογή των αρχών του jus ad bellum και του jus in bello σε σχέση με τον κυβερνοπόλεμο. Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στην ερμηνεία των εννοιών της «χρήσης βίας» και της «ένοπλης επίθεσης», όπως αυτές περιλαμβάνονται στον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, με αναφορά στο Άρθρο 51, καθώς και στα διαχρονικά ζητήματα της απόδοσης ευθύνης και της απόδοσης απομακρυσμένης κρατικής ευθύνης στον κυβερνοχώρο. Η μελέτη καλύπτει επίσης τον αυξανόμενο ρόλο τρίτων δρώντων, όπως συμμαχικά κράτη, ιδιωτικές εταιρείες και ακόμη και ομάδες δια πληρεξουσίου (proxy groups), και αξιολογεί το νομικό τους καθεστώς υπό το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο και την αρχή της ουδετερότητας. Βάσει πρόσφατων τάσεων στην κρατική πρακτική, θεωριών του εθιμικού διεθνούς δικαίου και ερμηνευτικών εργαλείων, συμπεριλαμβανομένου του Εγχειριδίου του Tallinn, αναλύεται κατά πόσον τα σύγχρονα νομικά εργαλεία μπορούν να ρυθμίσουν επαρκώς τις κυβερνοεχθροπραξίες. Μέσα από την ανάλυση πραγματικών περιστατικών, όπως οι κυβερνοεπιχειρήσεις στον πόλεμο Ρωσίας– Ουκρανίας και οι κυβερνοαλληλεπιδράσεις μέσω πληρεξουσίων μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, η έρευνα καταδεικνύει σημαντική ασυνέπεια και εμφανείς ρυθμιστικές ελλείψεις στο υφιστάμενο νομικό σύστημα. Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι το διεθνές δίκαιο αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο για τη διαχείριση και εποπτεία του κυβερνοπολέμου, αλλά δεν εφαρμόζεται ευρέως και, σε πολλές περιπτώσεις, είναι ανεπαρκές για να αντιμετωπίσει τις δυναμικές τεχνολογικές εξελίξεις και την αυξανόμενη εμπλοκή δρώντων. Τελικώς, η μελέτη τονίζει την ανάγκη για σαφέστερη κανονιστική καθοδήγηση και, ενδεχομένως, για πιο εξειδικευμένα νομικά εργαλεία, προκειμένου να διασφαλιστεί η νομική βεβαιότητα και η ύπαρξη μηχανισμών λογοδοσίας, επιτρέποντας παράλληλα την αποτελεσματικότερη ρύθμιση των κυβερνοεπιχειρήσεων στο πλαίσιο μιας ένοπλης σύγκρουσης.","abstract_html":"Η αναγνώριση του κυβερνοχώρου ως ενός αυτόνομου επιχειρησιακού πεδίου έχει μεταμορφώσει ριζικά τον χαρακτήρα του πολέμου στη σύγχρονη εποχή, θέτοντας σύνθετα νομικά ζητήματα για τη διεθνή νομική κοινότητα. Οι επιχειρήσεις στον κυβερνοχώρο διεξάγονται πλέον συχνά σε συνδυασμό με ή ως εναλλακτική μορφή της συμβατικής πολεμικής δράσης, στοχεύοντας κρίσιμες υποδομές, πληροφοριακά συστήματα και κρατικούς μηχανισμούς, χωρίς να προκαλούν φυσική ζημία σε άτομα εντός του πεδίου δράσης ή ζημία που μπορεί να γίνει άμεσα αντιληπτή. Η μετάβαση αυτή έχει εντείνει τη σύγχυση σχετικά με τη νομική αξιολόγηση της κυβερνοσυμπεριφοράς βάσει των υφιστάμενων διεθνών κανόνων που αφορούν τη χρήση βίας και τη διεξαγωγή εχθροπραξιών. Η παρούσα μελέτη εξετάζει τον κυβερνοπόλεμο από τη σκοπιά του διεθνούς δικαίου, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη δυνητική εφαρμογή και προσαρμογή των αρχών του jus ad bellum και του jus in bello σε σχέση με τον κυβερνοπόλεμο. Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στην ερμηνεία των εννοιών της «χρήσης βίας» και της «ένοπλης επίθεσης», όπως αυτές περιλαμβάνονται στον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, με αναφορά στο Άρθρο 51, καθώς και στα διαχρονικά ζητήματα της απόδοσης ευθύνης και της απόδοσης απομακρυσμένης κρατικής ευθύνης στον κυβερνοχώρο. Η μελέτη καλύπτει επίσης τον αυξανόμενο ρόλο τρίτων δρώντων, όπως συμμαχικά κράτη, ιδιωτικές εταιρείες και ακόμη και ομάδες δια πληρεξουσίου (proxy groups), και αξιολογεί το νομικό τους καθεστώς υπό το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο και την αρχή της ουδετερότητας. Βάσει πρόσφατων τάσεων στην κρατική πρακτική, θεωριών του εθιμικού διεθνούς δικαίου και ερμηνευτικών εργαλείων, συμπεριλαμβανομένου του Εγχειριδίου του Tallinn, αναλύεται κατά πόσον τα σύγχρονα νομικά εργαλεία μπορούν να ρυθμίσουν επαρκώς τις κυβερνοεχθροπραξίες. Μέσα από την ανάλυση πραγματικών περιστατικών, όπως οι κυβερνοεπιχειρήσεις στον πόλεμο Ρωσίας– Ουκρανίας και οι κυβερνοαλληλεπιδράσεις μέσω πληρεξουσίων μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, η έρευνα καταδεικνύει σημαντική ασυνέπεια και εμφανείς ρυθμιστικές ελλείψεις στο υφιστάμενο νομικό σύστημα. Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι το διεθνές δίκαιο αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο για τη διαχείριση και εποπτεία του κυβερνοπολέμου, αλλά δεν εφαρμόζεται ευρέως και, σε πολλές περιπτώσεις, είναι ανεπαρκές για να αντιμετωπίσει τις δυναμικές τεχνολογικές εξελίξεις και την αυξανόμενη εμπλοκή δρώντων. Τελικώς, η μελέτη τονίζει την ανάγκη για σαφέστερη κανονιστική καθοδήγηση και, ενδεχομένως, για πιο εξειδικευμένα νομικά εργαλεία, προκειμένου να διασφαλιστεί η νομική βεβαιότητα και η ύπαρξη μηχανισμών λογοδοσίας, επιτρέποντας παράλληλα την αποτελεσματικότερη ρύθμιση των κυβερνοεπιχειρήσεων στο πλαίσιο μιας ένοπλης σύγκρουσης.","abstract_has_math":false,"creators":["ΚΑΡΑΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ","KARAKONSTANTIS PANAYIOTIS"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:17:45Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5325228"],"render_values":[{"text":"uoadl:5325228","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5325228","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5325228","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5325228","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΚΑΡΑΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ","KARAKONSTANTIS PANAYIOTIS"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5325228","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5325228"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η αναγνώριση του κυβερνοχώρου ως ενός αυτόνομου επιχειρησιακού πεδίου έχει μεταμορφώσει ριζικά τον χαρακτήρα του πολέμου στη σύγχρονη εποχή, θέτοντας σύνθετα νομικά ζητήματα για τη διεθνή νομική κοινότητα. Οι επιχειρήσεις στον κυβερνοχώρο διεξάγονται πλέον συχνά σε συνδυασμό με ή ως εναλλακτική μορφή της συμβατικής πολεμικής δράσης, στοχεύοντας κρίσιμες υποδομές, πληροφοριακά συστήματα και κρατικούς μηχανισμούς, χωρίς να προκαλούν φυσική ζημία σε άτομα εντός του πεδίου δράσης ή ζημία που μπορεί να γίνει άμεσα αντιληπτή. Η μετάβαση αυτή έχει εντείνει τη σύγχυση σχετικά με τη νομική αξιολόγηση της κυβερνοσυμπεριφοράς βάσει των υφιστάμενων διεθνών κανόνων που αφορούν τη χρήση βίας και τη διεξαγωγή εχθροπραξιών. Η παρούσα μελέτη εξετάζει τον κυβερνοπόλεμο από τη σκοπιά του διεθνούς δικαίου, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη δυνητική εφαρμογή και προσαρμογή των αρχών του jus ad bellum και του jus in bello σε σχέση με τον κυβερνοπόλεμο. Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στην ερμηνεία των εννοιών της «χρήσης βίας» και της «ένοπλης επίθεσης», όπως αυτές περιλαμβάνονται στον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, με αναφορά στο Άρθρο 51, καθώς και στα διαχρονικά ζητήματα της απόδοσης ευθύνης και της απόδοσης απομακρυσμένης κρατικής ευθύνης στον κυβερνοχώρο. Η μελέτη καλύπτει επίσης τον αυξανόμενο ρόλο τρίτων δρώντων, όπως συμμαχικά κράτη, ιδιωτικές εταιρείες και ακόμη και ομάδες δια πληρεξουσίου (proxy groups), και αξιολογεί το νομικό τους καθεστώς υπό το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο και την αρχή της ουδετερότητας. Βάσει πρόσφατων τάσεων στην κρατική πρακτική, θεωριών του εθιμικού διεθνούς δικαίου και ερμηνευτικών εργαλείων, συμπεριλαμβανομένου του Εγχειριδίου του Tallinn, αναλύεται κατά πόσον τα σύγχρονα νομικά εργαλεία μπορούν να ρυθμίσουν επαρκώς τις κυβερνοεχθροπραξίες. Μέσα από την ανάλυση πραγματικών περιστατικών, όπως οι κυβερνοεπιχειρήσεις στον πόλεμο Ρωσίας– Ουκρανίας και οι κυβερνοαλληλεπιδράσεις μέσω πληρεξουσίων μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, η έρευνα καταδεικνύει σημαντική ασυνέπεια και εμφανείς ρυθμιστικές ελλείψεις στο υφιστάμενο νομικό σύστημα. Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι το διεθνές δίκαιο αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο για τη διαχείριση και εποπτεία του κυβερνοπολέμου, αλλά δεν εφαρμόζεται ευρέως και, σε πολλές περιπτώσεις, είναι ανεπαρκές για να αντιμετωπίσει τις δυναμικές τεχνολογικές εξελίξεις και την αυξανόμενη εμπλοκή δρώντων. Τελικώς, η μελέτη τονίζει την ανάγκη για σαφέστερη κανονιστική καθοδήγηση και, ενδεχομένως, για πιο εξειδικευμένα νομικά εργαλεία, προκειμένου να διασφαλιστεί η νομική βεβαιότητα και η ύπαρξη μηχανισμών λογοδοσίας, επιτρέποντας παράλληλα την αποτελεσματικότερη ρύθμιση των κυβερνοεπιχειρήσεων στο πλαίσιο μιας ένοπλης σύγκρουσης.","Recognition of cyberspace as its own autonomous domain of operations has radically transformed the character of warfare for modern times, posing intricate legal questions for the international legal community. Operations in the cyber realm are now often run in conjunction with or as an alternative to conventional warfare, aimed at critical infrastructure, information systems, and state apparatus, and without inflicting physical damage on those within reach or that can be easily perceived. This transition has exacerbated the confusion about the legal categorization of cyber conduct according to existing international norms concerning the use of force and execution of hostilities. The present study explores cyber warfare from an international law perspective, paying special attention to the potential applicability and adaptation of the jus ad bellum and jus in bello principles concerning cyber warfare. Particular consideration is given to interpretation of the concepts of “use of force” and “armed attack” as found in the United Nations Charter, with reference to Article 51; and to the persistent issues around attribution and attribution of state responsibility from afar in cyberspace. It also covers the growing role of third-party actors such as allied states, private corporations, and even proxy groups and assesses their legal status under international humanitarian law and the principle of neutrality. Based upon recent trends in state practice, theories of customary international law, and interpretive instruments, including the Tallinn Manual, it analyses whether contemporary legal instruments can adequately regulate cyber hostilities. Through the case study analysis of several events like the cyber operations of the Russia–Ukraine war and proxy cyber interactions between large powers, this research shows great incoherency and regulatory deficiencies are evident in the actual legal system. The results signal the fact that international law is the cornerstone for the management and oversight of cyber-war, but is not widely applied, and in many cases inadequate, to face dynamic technical change and the increasing involvement of actors. The study eventually highlights that clearer normative guidance and, perhaps, some of the more specialized legal instruments are needed in order to provide legal certainty and accountability mechanisms, while still allowing for more effective regulation of cyber operations through an armed conflict response system."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Third Party State involvement in cyber warfare: evaluating the legal implications of cyber technology support and coordination as belligerent acts under International Law"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΚΑΡΑΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ","KARAKONSTANTIS PANAYIOTIS"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η αναγνώριση του κυβερνοχώρου ως ενός αυτόνομου επιχειρησιακού πεδίου έχει μεταμορφώσει ριζικά τον χαρακτήρα του πολέμου στη σύγχρονη εποχή, θέτοντας σύνθετα νομικά ζητήματα για τη διεθνή νομική κοινότητα. Οι επιχειρήσεις στον κυβερνοχώρο διεξάγονται πλέον συχνά σε συνδυασμό με ή ως εναλλακτική μορφή της συμβατικής πολεμικής δράσης, στοχεύοντας κρίσιμες υποδομές, πληροφοριακά συστήματα και κρατικούς μηχανισμούς, χωρίς να προκαλούν φυσική ζημία σε άτομα εντός του πεδίου δράσης ή ζημία που μπορεί να γίνει άμεσα αντιληπτή. Η μετάβαση αυτή έχει εντείνει τη σύγχυση σχετικά με τη νομική αξιολόγηση της κυβερνοσυμπεριφοράς βάσει των υφιστάμενων διεθνών κανόνων που αφορούν τη χρήση βίας και τη διεξαγωγή εχθροπραξιών. Η παρούσα μελέτη εξετάζει τον κυβερνοπόλεμο από τη σκοπιά του διεθνούς δικαίου, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη δυνητική εφαρμογή και προσαρμογή των αρχών του jus ad bellum και του jus in bello σε σχέση με τον κυβερνοπόλεμο. Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στην ερμηνεία των εννοιών της «χρήσης βίας» και της «ένοπλης επίθεσης», όπως αυτές περιλαμβάνονται στον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, με αναφορά στο Άρθρο 51, καθώς και στα διαχρονικά ζητήματα της απόδοσης ευθύνης και της απόδοσης απομακρυσμένης κρατικής ευθύνης στον κυβερνοχώρο. Η μελέτη καλύπτει επίσης τον αυξανόμενο ρόλο τρίτων δρώντων, όπως συμμαχικά κράτη, ιδιωτικές εταιρείες και ακόμη και ομάδες δια πληρεξουσίου (proxy groups), και αξιολογεί το νομικό τους καθεστώς υπό το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο και την αρχή της ουδετερότητας. Βάσει πρόσφατων τάσεων στην κρατική πρακτική, θεωριών του εθιμικού διεθνούς δικαίου και ερμηνευτικών εργαλείων, συμπεριλαμβανομένου του Εγχειριδίου του Tallinn, αναλύεται κατά πόσον τα σύγχρονα νομικά εργαλεία μπορούν να ρυθμίσουν επαρκώς τις κυβερνοεχθροπραξίες. Μέσα από την ανάλυση πραγματικών περιστατικών, όπως οι κυβερνοεπιχειρήσεις στον πόλεμο Ρωσίας– Ουκρανίας και οι κυβερνοαλληλεπιδράσεις μέσω πληρεξουσίων μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, η έρευνα καταδεικνύει σημαντική ασυνέπεια και εμφανείς ρυθμιστικές ελλείψεις στο υφιστάμενο νομικό σύστημα. Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι το διεθνές δίκαιο αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο για τη διαχείριση και εποπτεία του κυβερνοπολέμου, αλλά δεν εφαρμόζεται ευρέως και, σε πολλές περιπτώσεις, είναι ανεπαρκές για να αντιμετωπίσει τις δυναμικές τεχνολογικές εξελίξεις και την αυξανόμενη εμπλοκή δρώντων. Τελικώς, η μελέτη τονίζει την ανάγκη για σαφέστερη κανονιστική καθοδήγηση και, ενδεχομένως, για πιο εξειδικευμένα νομικά εργαλεία, προκειμένου να διασφαλιστεί η νομική βεβαιότητα και η ύπαρξη μηχανισμών λογοδοσίας, επιτρέποντας παράλληλα την αποτελεσματικότερη ρύθμιση των κυβερνοεπιχειρήσεων στο πλαίσιο μιας ένοπλης σύγκρουσης.","Recognition of cyberspace as its own autonomous domain of operations has radically transformed the character of warfare for modern times, posing intricate legal questions for the international legal community. Operations in the cyber realm are now often run in conjunction with or as an alternative to conventional warfare, aimed at critical infrastructure, information systems, and state apparatus, and without inflicting physical damage on those within reach or that can be easily perceived. This transition has exacerbated the confusion about the legal categorization of cyber conduct according to existing international norms concerning the use of force and execution of hostilities. The present study explores cyber warfare from an international law perspective, paying special attention to the potential applicability and adaptation of the jus ad bellum and jus in bello principles concerning cyber warfare. Particular consideration is given to interpretation of the concepts of “use of force” and “armed attack” as found in the United Nations Charter, with reference to Article 51; and to the persistent issues around attribution and attribution of state responsibility from afar in cyberspace. It also covers the growing role of third-party actors such as allied states, private corporations, and even proxy groups and assesses their legal status under international humanitarian law and the principle of neutrality. Based upon recent trends in state practice, theories of customary international law, and interpretive instruments, including the Tallinn Manual, it analyses whether contemporary legal instruments can adequately regulate cyber hostilities. Through the case study analysis of several events like the cyber operations of the Russia–Ukraine war and proxy cyber interactions between large powers, this research shows great incoherency and regulatory deficiencies are evident in the actual legal system. The results signal the fact that international law is the cornerstone for the management and oversight of cyber-war, but is not widely applied, and in many cases inadequate, to face dynamic technical change and the increasing involvement of actors. The study eventually highlights that clearer normative guidance and, perhaps, some of the more specialized legal instruments are needed in order to provide legal certainty and accountability mechanisms, while still allowing for more effective regulation of cyber operations through an armed conflict response system."],"dc:identifier":["uoadl:5325228","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5325228"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Third Party State involvement in cyber warfare: evaluating the legal implications of cyber technology support and coordination as belligerent acts under International Law"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:17:45Z"}