{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5325754"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5325754","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"“Gender Apartheid” in International Law? Contemporary practices of gender segregation against women","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία ερευνά κατά πόσον τα σύγχρονα καθεστώτα συστημικού έμφυλου διαχωρισμού και κυριαρχίας μπορούν να αξιολογηθούν ουσιαστικά μέσω του διεθνούς νομικού πλαισίου που αναπτύχθηκε για την απαγόρευση του «απαρτχάιντ». Πιο συγκεκριμένα, θέτει ως ερευνητικό ερώτημα σε ποιο βαθμό το υφιστάμενο διεθνές δίκαιο αποτυπώνει και απαγορεύει επαρκώς πρακτικές που περιγράφονται ως «έμφυλο απαρτχάιντ» και εάν και που εντοπίζονται τυχόν κανονιστικά κενά. Η μελέτη οργανώνεται σε τέσσερα μέρη: (i) ιχνηλατεί τη γένεση του απαρτχάιντ ως αδικήματος/παράβασης καθεστώτος (regime offence) και αποστάζει τα συστατικά στοιχεία που η σύγχρονη βιβλιογραφία συσχετίζει με την έννοια του «έμφυλου απαρτχάιντ»· (ii) χαρτογραφεί πώς το φαινόμενο αντιμετωπίζεται σήμερα μέσα από τέσσερα «πρίσματα» του διεθνούς δικαίου, το διεθνές δίκαιο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το διεθνές ποινικό δίκαιο, τη διεθνή ευθύνη κρατών και άλλα συναφή καθεστώτα· (iii) δοκιμάζει το πλαίσιο μέσω τριών περιπτωσιολογικών μελετών και (iv) αξιολογεί τις δυνατές οδούς για την άρση του ελλείμματος λογοδοσίας που προκύπτει. Η εργασία υποστηρίζει ότι, παρότι το διεθνές δίκαιο καταδικάζει πολλές από τις επιμέρους εκδηλώσεις του φαινομένου (διακρίσεις, αποκλεισμό και έμφυλη βία), συχνά αποτυγχάνει να αναγνωρίσει, ή να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά, το κρατικά/θεσμικά οργανωμένο και επίσημα επιβεβλημένο σχέδιο συστημικού έμφυλου διαχωρισμού ως τέτοιο. Αποτέλεσμα είναι η διαπίστωση κενού στην ανάληψη λογοδοσίας και δημόσιας ευθύνης, αποδεικνύοντας ότι το κενό αυτό είναι ταυτόχρονα κανονιστικό (ως προς τον νομικό χαρακτηρισμό του άδικου χαρακτήρα της πράξης) και δομικό (ως προς τον τρόπο λειτουργίας των υποχρεώσεων και των μηχανισμών επιβολής στην πράξη). Η συγκριτική ανάλυση των περιπτώσεων Αφγανιστάν/Ιράν/Σαουδικής Αραβίας αναδεικνύει τρεις επαναλαμβανόμενους μηχανισμούς ατιμωρησίας: την κατάρρευση της εσωτερικής επιβολής υπό την de facto εξουσία, τη στρατηγική μη κύρωση βασικών διεθνών πράξεων και τις εκτεταμένες επιφυλάξεις που αποδυναμώνουν ουσιωδώς τις σχετικές υποχρεώσεις. Για την κάλυψη του κενού, η εργασία προτείνει μια διαδοχική, διττή στρατηγική: (1) εξελικτική ερμηνεία των υφιστάμενων εγγυήσεων των συνθηκών (μέσω των άρθρων 31–33 της Σύμβασης της Βιέννης και του συλλογισμού περί «ζωντανού κειμένου») ώστε να υπαχθεί ο καθεστωτικός διαχωρισμός στις προστασίες οργάνων όπως η CEDAW και τα Διεθνή Σύμφωνα· και (2) σταδιακή κανονιστική εξέλιξη, με προτάσεις για ενέργειες από μέρους της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ που να καταδικάζουν το συστημικό έμφυλο διαχωρισμό, καθώς και για τη δημιουργία ενός θεματικού Προαιρετικού Πρωτοκόλλου στη CEDAW ειδικά προσαρμοσμένο στις μορφές συστημικής έμφυλης διάκρισης.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία ερευνά κατά πόσον τα σύγχρονα καθεστώτα συστημικού έμφυλου διαχωρισμού και κυριαρχίας μπορούν να αξιολογηθούν ουσιαστικά μέσω του διεθνούς νομικού πλαισίου που αναπτύχθηκε για την απαγόρευση του «απαρτχάιντ». Πιο συγκεκριμένα, θέτει ως ερευνητικό ερώτημα σε ποιο βαθμό το υφιστάμενο διεθνές δίκαιο αποτυπώνει και απαγορεύει επαρκώς πρακτικές που περιγράφονται ως «έμφυλο απαρτχάιντ» και εάν και που εντοπίζονται τυχόν κανονιστικά κενά. Η μελέτη οργανώνεται σε τέσσερα μέρη: (i) ιχνηλατεί τη γένεση του απαρτχάιντ ως αδικήματος/παράβασης καθεστώτος (regime offence) και αποστάζει τα συστατικά στοιχεία που η σύγχρονη βιβλιογραφία συσχετίζει με την έννοια του «έμφυλου απαρτχάιντ»· (ii) χαρτογραφεί πώς το φαινόμενο αντιμετωπίζεται σήμερα μέσα από τέσσερα «πρίσματα» του διεθνούς δικαίου, το διεθνές δίκαιο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το διεθνές ποινικό δίκαιο, τη διεθνή ευθύνη κρατών και άλλα συναφή καθεστώτα· (iii) δοκιμάζει το πλαίσιο μέσω τριών περιπτωσιολογικών μελετών και (iv) αξιολογεί τις δυνατές οδούς για την άρση του ελλείμματος λογοδοσίας που προκύπτει. Η εργασία υποστηρίζει ότι, παρότι το διεθνές δίκαιο καταδικάζει πολλές από τις επιμέρους εκδηλώσεις του φαινομένου (διακρίσεις, αποκλεισμό και έμφυλη βία), συχνά αποτυγχάνει να αναγνωρίσει, ή να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά, το κρατικά/θεσμικά οργανωμένο και επίσημα επιβεβλημένο σχέδιο συστημικού έμφυλου διαχωρισμού ως τέτοιο. Αποτέλεσμα είναι η διαπίστωση κενού στην ανάληψη λογοδοσίας και δημόσιας ευθύνης, αποδεικνύοντας ότι το κενό αυτό είναι ταυτόχρονα κανονιστικό (ως προς τον νομικό χαρακτηρισμό του άδικου χαρακτήρα της πράξης) και δομικό (ως προς τον τρόπο λειτουργίας των υποχρεώσεων και των μηχανισμών επιβολής στην πράξη). Η συγκριτική ανάλυση των περιπτώσεων Αφγανιστάν/Ιράν/Σαουδικής Αραβίας αναδεικνύει τρεις επαναλαμβανόμενους μηχανισμούς ατιμωρησίας: την κατάρρευση της εσωτερικής επιβολής υπό την de facto εξουσία, τη στρατηγική μη κύρωση βασικών διεθνών πράξεων και τις εκτεταμένες επιφυλάξεις που αποδυναμώνουν ουσιωδώς τις σχετικές υποχρεώσεις. Για την κάλυψη του κενού, η εργασία προτείνει μια διαδοχική, διττή στρατηγική: (1) εξελικτική ερμηνεία των υφιστάμενων εγγυήσεων των συνθηκών (μέσω των άρθρων 31–33 της Σύμβασης της Βιέννης και του συλλογισμού περί «ζωντανού κειμένου») ώστε να υπαχθεί ο καθεστωτικός διαχωρισμός στις προστασίες οργάνων όπως η CEDAW και τα Διεθνή Σύμφωνα· και (2) σταδιακή κανονιστική εξέλιξη, με προτάσεις για ενέργειες από μέρους της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ που να καταδικάζουν το συστημικό έμφυλο διαχωρισμό, καθώς και για τη δημιουργία ενός θεματικού Προαιρετικού Πρωτοκόλλου στη CEDAW ειδικά προσαρμοσμένο στις μορφές συστημικής έμφυλης διάκρισης.","abstract_has_math":false,"creators":["ΚΩΣΤΑΡΑ ΜΑΡΙΑ-ΝΑΤΑΛΙΑ","KOSTARA MARIA-NATALIA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:17:47Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5325754"],"render_values":[{"text":"uoadl:5325754","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5325754","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5325754","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5325754","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΚΩΣΤΑΡΑ ΜΑΡΙΑ-ΝΑΤΑΛΙΑ","KOSTARA MARIA-NATALIA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5325754","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5325754"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία ερευνά κατά πόσον τα σύγχρονα καθεστώτα συστημικού έμφυλου διαχωρισμού και κυριαρχίας μπορούν να αξιολογηθούν ουσιαστικά μέσω του διεθνούς νομικού πλαισίου που αναπτύχθηκε για την απαγόρευση του «απαρτχάιντ». Πιο συγκεκριμένα, θέτει ως ερευνητικό ερώτημα σε ποιο βαθμό το υφιστάμενο διεθνές δίκαιο αποτυπώνει και απαγορεύει επαρκώς πρακτικές που περιγράφονται ως «έμφυλο απαρτχάιντ» και εάν και που εντοπίζονται τυχόν κανονιστικά κενά. Η μελέτη οργανώνεται σε τέσσερα μέρη: (i) ιχνηλατεί τη γένεση του απαρτχάιντ ως αδικήματος/παράβασης καθεστώτος (regime offence) και αποστάζει τα συστατικά στοιχεία που η σύγχρονη βιβλιογραφία συσχετίζει με την έννοια του «έμφυλου απαρτχάιντ»· (ii) χαρτογραφεί πώς το φαινόμενο αντιμετωπίζεται σήμερα μέσα από τέσσερα «πρίσματα» του διεθνούς δικαίου, το διεθνές δίκαιο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το διεθνές ποινικό δίκαιο, τη διεθνή ευθύνη κρατών και άλλα συναφή καθεστώτα· (iii) δοκιμάζει το πλαίσιο μέσω τριών περιπτωσιολογικών μελετών και (iv) αξιολογεί τις δυνατές οδούς για την άρση του ελλείμματος λογοδοσίας που προκύπτει. Η εργασία υποστηρίζει ότι, παρότι το διεθνές δίκαιο καταδικάζει πολλές από τις επιμέρους εκδηλώσεις του φαινομένου (διακρίσεις, αποκλεισμό και έμφυλη βία), συχνά αποτυγχάνει να αναγνωρίσει, ή να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά, το κρατικά/θεσμικά οργανωμένο και επίσημα επιβεβλημένο σχέδιο συστημικού έμφυλου διαχωρισμού ως τέτοιο. Αποτέλεσμα είναι η διαπίστωση κενού στην ανάληψη λογοδοσίας και δημόσιας ευθύνης, αποδεικνύοντας ότι το κενό αυτό είναι ταυτόχρονα κανονιστικό (ως προς τον νομικό χαρακτηρισμό του άδικου χαρακτήρα της πράξης) και δομικό (ως προς τον τρόπο λειτουργίας των υποχρεώσεων και των μηχανισμών επιβολής στην πράξη). Η συγκριτική ανάλυση των περιπτώσεων Αφγανιστάν/Ιράν/Σαουδικής Αραβίας αναδεικνύει τρεις επαναλαμβανόμενους μηχανισμούς ατιμωρησίας: την κατάρρευση της εσωτερικής επιβολής υπό την de facto εξουσία, τη στρατηγική μη κύρωση βασικών διεθνών πράξεων και τις εκτεταμένες επιφυλάξεις που αποδυναμώνουν ουσιωδώς τις σχετικές υποχρεώσεις. Για την κάλυψη του κενού, η εργασία προτείνει μια διαδοχική, διττή στρατηγική: (1) εξελικτική ερμηνεία των υφιστάμενων εγγυήσεων των συνθηκών (μέσω των άρθρων 31–33 της Σύμβασης της Βιέννης και του συλλογισμού περί «ζωντανού κειμένου») ώστε να υπαχθεί ο καθεστωτικός διαχωρισμός στις προστασίες οργάνων όπως η CEDAW και τα Διεθνή Σύμφωνα· και (2) σταδιακή κανονιστική εξέλιξη, με προτάσεις για ενέργειες από μέρους της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ που να καταδικάζουν το συστημικό έμφυλο διαχωρισμό, καθώς και για τη δημιουργία ενός θεματικού Προαιρετικού Πρωτοκόλλου στη CEDAW ειδικά προσαρμοσμένο στις μορφές συστημικής έμφυλης διάκρισης.","This thesis asks whether contemporary regimes of systemic gender segregation and domination can be meaningfully assessed through the international law architecture developed to prohibit “apartheid”, and, more concretely, to what extent existing international law adequately captures and prohibits practices described as “gender apartheid”, and if and where norm gaps remain. Structured in four parts, the study (i) traces the origins of apartheid as a regime offence and distils the constitutive elements that contemporary scholarship associates with “gender apartheid”; (ii) maps how the phenomenon is currently addressed across four “prisms” of international law, human rights law, international criminal law, state responsibility, and other relevant regimes; (iii) tests the framework through three case studies; and (iv) evaluates pathways to remedy the resulting accountability deficit. The thesis argues that while international law condemns many constituent abuses (discrimination, exclusion, and gender-based violence), it frequently fails to recognize, or respond to, the officially sanctioned, institutionalized project of structural gender segregation as such, producing an accountability gap that is both normative (how the wrong is legally characterized) and structural (how obligations and enforcement operate in practice). The Afghanistan/Iran/Saudi Arabia comparison identifies three recurrent routes to impunity: collapse of domestic enforcement under de facto rule, strategic non-ratification of key instruments, and sweeping reservations that hollow out obligations. To close the gap, the thesis advances a sequenced, dual strategy: (1) evolutive interpretation of existing treaty guarantees (via VCLT Articles 31–33 and “living instrument” reasoning) to capture regime-level segregation within instruments such as CEDAW and the Covenants; and (2) incremental normative development, proposing a UN General Assembly declaration condemning systemic gender-based segregation and a thematic Optional Protocol to CEDAW tailored to structural discrimination."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["“Gender Apartheid” in International Law? Contemporary practices of gender segregation against women"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΚΩΣΤΑΡΑ ΜΑΡΙΑ-ΝΑΤΑΛΙΑ","KOSTARA MARIA-NATALIA"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία ερευνά κατά πόσον τα σύγχρονα καθεστώτα συστημικού έμφυλου διαχωρισμού και κυριαρχίας μπορούν να αξιολογηθούν ουσιαστικά μέσω του διεθνούς νομικού πλαισίου που αναπτύχθηκε για την απαγόρευση του «απαρτχάιντ». Πιο συγκεκριμένα, θέτει ως ερευνητικό ερώτημα σε ποιο βαθμό το υφιστάμενο διεθνές δίκαιο αποτυπώνει και απαγορεύει επαρκώς πρακτικές που περιγράφονται ως «έμφυλο απαρτχάιντ» και εάν και που εντοπίζονται τυχόν κανονιστικά κενά. Η μελέτη οργανώνεται σε τέσσερα μέρη: (i) ιχνηλατεί τη γένεση του απαρτχάιντ ως αδικήματος/παράβασης καθεστώτος (regime offence) και αποστάζει τα συστατικά στοιχεία που η σύγχρονη βιβλιογραφία συσχετίζει με την έννοια του «έμφυλου απαρτχάιντ»· (ii) χαρτογραφεί πώς το φαινόμενο αντιμετωπίζεται σήμερα μέσα από τέσσερα «πρίσματα» του διεθνούς δικαίου, το διεθνές δίκαιο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το διεθνές ποινικό δίκαιο, τη διεθνή ευθύνη κρατών και άλλα συναφή καθεστώτα· (iii) δοκιμάζει το πλαίσιο μέσω τριών περιπτωσιολογικών μελετών και (iv) αξιολογεί τις δυνατές οδούς για την άρση του ελλείμματος λογοδοσίας που προκύπτει. Η εργασία υποστηρίζει ότι, παρότι το διεθνές δίκαιο καταδικάζει πολλές από τις επιμέρους εκδηλώσεις του φαινομένου (διακρίσεις, αποκλεισμό και έμφυλη βία), συχνά αποτυγχάνει να αναγνωρίσει, ή να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά, το κρατικά/θεσμικά οργανωμένο και επίσημα επιβεβλημένο σχέδιο συστημικού έμφυλου διαχωρισμού ως τέτοιο. Αποτέλεσμα είναι η διαπίστωση κενού στην ανάληψη λογοδοσίας και δημόσιας ευθύνης, αποδεικνύοντας ότι το κενό αυτό είναι ταυτόχρονα κανονιστικό (ως προς τον νομικό χαρακτηρισμό του άδικου χαρακτήρα της πράξης) και δομικό (ως προς τον τρόπο λειτουργίας των υποχρεώσεων και των μηχανισμών επιβολής στην πράξη). Η συγκριτική ανάλυση των περιπτώσεων Αφγανιστάν/Ιράν/Σαουδικής Αραβίας αναδεικνύει τρεις επαναλαμβανόμενους μηχανισμούς ατιμωρησίας: την κατάρρευση της εσωτερικής επιβολής υπό την de facto εξουσία, τη στρατηγική μη κύρωση βασικών διεθνών πράξεων και τις εκτεταμένες επιφυλάξεις που αποδυναμώνουν ουσιωδώς τις σχετικές υποχρεώσεις. Για την κάλυψη του κενού, η εργασία προτείνει μια διαδοχική, διττή στρατηγική: (1) εξελικτική ερμηνεία των υφιστάμενων εγγυήσεων των συνθηκών (μέσω των άρθρων 31–33 της Σύμβασης της Βιέννης και του συλλογισμού περί «ζωντανού κειμένου») ώστε να υπαχθεί ο καθεστωτικός διαχωρισμός στις προστασίες οργάνων όπως η CEDAW και τα Διεθνή Σύμφωνα· και (2) σταδιακή κανονιστική εξέλιξη, με προτάσεις για ενέργειες από μέρους της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ που να καταδικάζουν το συστημικό έμφυλο διαχωρισμό, καθώς και για τη δημιουργία ενός θεματικού Προαιρετικού Πρωτοκόλλου στη CEDAW ειδικά προσαρμοσμένο στις μορφές συστημικής έμφυλης διάκρισης.","This thesis asks whether contemporary regimes of systemic gender segregation and domination can be meaningfully assessed through the international law architecture developed to prohibit “apartheid”, and, more concretely, to what extent existing international law adequately captures and prohibits practices described as “gender apartheid”, and if and where norm gaps remain. Structured in four parts, the study (i) traces the origins of apartheid as a regime offence and distils the constitutive elements that contemporary scholarship associates with “gender apartheid”; (ii) maps how the phenomenon is currently addressed across four “prisms” of international law, human rights law, international criminal law, state responsibility, and other relevant regimes; (iii) tests the framework through three case studies; and (iv) evaluates pathways to remedy the resulting accountability deficit. The thesis argues that while international law condemns many constituent abuses (discrimination, exclusion, and gender-based violence), it frequently fails to recognize, or respond to, the officially sanctioned, institutionalized project of structural gender segregation as such, producing an accountability gap that is both normative (how the wrong is legally characterized) and structural (how obligations and enforcement operate in practice). The Afghanistan/Iran/Saudi Arabia comparison identifies three recurrent routes to impunity: collapse of domestic enforcement under de facto rule, strategic non-ratification of key instruments, and sweeping reservations that hollow out obligations. To close the gap, the thesis advances a sequenced, dual strategy: (1) evolutive interpretation of existing treaty guarantees (via VCLT Articles 31–33 and “living instrument” reasoning) to capture regime-level segregation within instruments such as CEDAW and the Covenants; and (2) incremental normative development, proposing a UN General Assembly declaration condemning systemic gender-based segregation and a thematic Optional Protocol to CEDAW tailored to structural discrimination."],"dc:identifier":["uoadl:5325754","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5325754"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["“Gender Apartheid” in International Law? Contemporary practices of gender segregation against women"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:17:47Z"}