{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5325970"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5325970","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Νευροεπιστήμες και εγκληματογένεση: από τη νεανική παραβατικότητα στην απεμπλοκή από το έγκλημα","abstract":"Η σύγχρονη έρευνα στο σταυροδρόμι του δικαίου και των νευροεπιστημών προσφέρει νέα δεδομένα για την ανθρώπινη συμπεριφορά, υποστηρίζοντας συχνά ένα ντετερμινισμό, όπου ο εγκέφαλος καθορίζει τη συμπεριφορά και το περιβάλλον αλλάζει τον εγκέφαλο. Το κυρίαρχο βιοψυχοκοινωνικό μοντέλο ερμηνεύει την παραβατικότητα ως αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης βιολογικών, ψυχολογικών και κοινωνικών παραγόντων. Σε βιολογικό επίπεδο, η έρευνα εστιάζει σε δομικές και λειτουργικές ανωμαλίες του εγκεφάλου. Βλάβες στον μετωπιαίο λοβό και δυσλειτουργίες στην αμυγδαλή συνδέονται με αποκλίνουσα συμπεριφορά και επιθετικότητα. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην εφηβεία, μια περίοδο έντονης νευροβιολογικής ανάπτυξης. Ο προμετωπιαίος φλοιός, υπεύθυνος για τον έλεγχο και τη λήψη αποφάσεων, ωριμάζει αργά (έως την τρίτη δεκαετία της ζωής), καθιστώντας τους νέους επιρρεπείς στην παρορμητικότητα και την παραβίαση κανόνων λόγω ανωριμότητας. Επιπλέον, γενετικοί παράγοντες (π.χ. γονίδια που ρυθμίζουν τη σεροτονίνη και την ντοπαμίνη) αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον αυξάνοντας τον κίνδυνο επιθετικότητας. Οι ψυχολογικοί παράγοντες περιλαμβάνουν την επίδραση του πρώιμου τραύματος και της κακοποίησης, τα οποία αυξάνουν την ευαλωτότητα σε ψυχικές διαταραχές και αντικοινωνική συμπεριφορά. Οι ανήλικοι παραβάτες παρουσιάζουν συχνά ελλείμματα στον γνωστικό έλεγχο και υψηλά ποσοστά διαταραχών όπως η ΔΕΠΥ και η κατάθλιψη. Σε κοινωνικό επίπεδο, η επιρροή των συνομηλίκων, η ανεπαρκής γονική μέριμνα και το χαμηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο αποτελούν κρίσιμους παράγοντες κινδύνου. Η έκθεση σε τοξικό στρες και αντιξοότητες μπορεί να διαταράξει την ανάπτυξη του εγκεφάλου, ενισχύοντας δυσπροσαρμοστικές συμπεριφορές. Η απεμπλοκή (desistance) από το έγκλημα περιγράφεται ως μια διαδικασία που σχετίζεται με την ωρίμανση (βιολογική και ψυχοκοινωνική) και την ανάληψη ρόλων ενηλίκων. Σημαντικά σημεία καμπής, όπως ο γάμος και η εργασία, καθώς και η αλλαγή ταυτότητας, συμβάλλουν στη διακοπή της παραβατικότητας. Τέλος, η νευροηθική εξετάζει τις πολιτικές και ηθικές προεκτάσεις αυτών των ευρημάτων. Προτείνεται μια πιο θεραπευτική και ολιστική προσέγγιση στη δικαιοσύνη ανηλίκων, που λαμβάνει υπόψη τη νευροαναπτυξιακή ανωριμότητα και στοχεύει στην αντιμετώπιση των αιτιών της παραβατικότητας.","abstract_html":"Η σύγχρονη έρευνα στο σταυροδρόμι του δικαίου και των νευροεπιστημών προσφέρει νέα δεδομένα για την ανθρώπινη συμπεριφορά, υποστηρίζοντας συχνά ένα ντετερμινισμό, όπου ο εγκέφαλος καθορίζει τη συμπεριφορά και το περιβάλλον αλλάζει τον εγκέφαλο. Το κυρίαρχο βιοψυχοκοινωνικό μοντέλο ερμηνεύει την παραβατικότητα ως αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης βιολογικών, ψυχολογικών και κοινωνικών παραγόντων. Σε βιολογικό επίπεδο, η έρευνα εστιάζει σε δομικές και λειτουργικές ανωμαλίες του εγκεφάλου. Βλάβες στον μετωπιαίο λοβό και δυσλειτουργίες στην αμυγδαλή συνδέονται με αποκλίνουσα συμπεριφορά και επιθετικότητα. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην εφηβεία, μια περίοδο έντονης νευροβιολογικής ανάπτυξης. Ο προμετωπιαίος φλοιός, υπεύθυνος για τον έλεγχο και τη λήψη αποφάσεων, ωριμάζει αργά (έως την τρίτη δεκαετία της ζωής), καθιστώντας τους νέους επιρρεπείς στην παρορμητικότητα και την παραβίαση κανόνων λόγω ανωριμότητας. Επιπλέον, γενετικοί παράγοντες (π.χ. γονίδια που ρυθμίζουν τη σεροτονίνη και την ντοπαμίνη) αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον αυξάνοντας τον κίνδυνο επιθετικότητας. Οι ψυχολογικοί παράγοντες περιλαμβάνουν την επίδραση του πρώιμου τραύματος και της κακοποίησης, τα οποία αυξάνουν την ευαλωτότητα σε ψυχικές διαταραχές και αντικοινωνική συμπεριφορά. Οι ανήλικοι παραβάτες παρουσιάζουν συχνά ελλείμματα στον γνωστικό έλεγχο και υψηλά ποσοστά διαταραχών όπως η ΔΕΠΥ και η κατάθλιψη. Σε κοινωνικό επίπεδο, η επιρροή των συνομηλίκων, η ανεπαρκής γονική μέριμνα και το χαμηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο αποτελούν κρίσιμους παράγοντες κινδύνου. Η έκθεση σε τοξικό στρες και αντιξοότητες μπορεί να διαταράξει την ανάπτυξη του εγκεφάλου, ενισχύοντας δυσπροσαρμοστικές συμπεριφορές. Η απεμπλοκή (desistance) από το έγκλημα περιγράφεται ως μια διαδικασία που σχετίζεται με την ωρίμανση (βιολογική και ψυχοκοινωνική) και την ανάληψη ρόλων ενηλίκων. Σημαντικά σημεία καμπής, όπως ο γάμος και η εργασία, καθώς και η αλλαγή ταυτότητας, συμβάλλουν στη διακοπή της παραβατικότητας. Τέλος, η νευροηθική εξετάζει τις πολιτικές και ηθικές προεκτάσεις αυτών των ευρημάτων. Προτείνεται μια πιο θεραπευτική και ολιστική προσέγγιση στη δικαιοσύνη ανηλίκων, που λαμβάνει υπόψη τη νευροαναπτυξιακή ανωριμότητα και στοχεύει στην αντιμετώπιση των αιτιών της παραβατικότητας.","abstract_has_math":false,"creators":["ΛΥΓΝΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ","LYGNOS DIMITRIOS"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:17:49Z","subjects":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5325970"],"render_values":[{"text":"uoadl:5325970","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5325970","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5325970","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5325970","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΛΥΓΝΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ","LYGNOS DIMITRIOS"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5325970","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5325970"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η σύγχρονη έρευνα στο σταυροδρόμι του δικαίου και των νευροεπιστημών προσφέρει νέα δεδομένα για την ανθρώπινη συμπεριφορά, υποστηρίζοντας συχνά ένα ντετερμινισμό, όπου ο εγκέφαλος καθορίζει τη συμπεριφορά και το περιβάλλον αλλάζει τον εγκέφαλο. Το κυρίαρχο βιοψυχοκοινωνικό μοντέλο ερμηνεύει την παραβατικότητα ως αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης βιολογικών, ψυχολογικών και κοινωνικών παραγόντων. Σε βιολογικό επίπεδο, η έρευνα εστιάζει σε δομικές και λειτουργικές ανωμαλίες του εγκεφάλου. Βλάβες στον μετωπιαίο λοβό και δυσλειτουργίες στην αμυγδαλή συνδέονται με αποκλίνουσα συμπεριφορά και επιθετικότητα. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην εφηβεία, μια περίοδο έντονης νευροβιολογικής ανάπτυξης. Ο προμετωπιαίος φλοιός, υπεύθυνος για τον έλεγχο και τη λήψη αποφάσεων, ωριμάζει αργά (έως την τρίτη δεκαετία της ζωής), καθιστώντας τους νέους επιρρεπείς στην παρορμητικότητα και την παραβίαση κανόνων λόγω ανωριμότητας. Επιπλέον, γενετικοί παράγοντες (π.χ. γονίδια που ρυθμίζουν τη σεροτονίνη και την ντοπαμίνη) αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον αυξάνοντας τον κίνδυνο επιθετικότητας. Οι ψυχολογικοί παράγοντες περιλαμβάνουν την επίδραση του πρώιμου τραύματος και της κακοποίησης, τα οποία αυξάνουν την ευαλωτότητα σε ψυχικές διαταραχές και αντικοινωνική συμπεριφορά. Οι ανήλικοι παραβάτες παρουσιάζουν συχνά ελλείμματα στον γνωστικό έλεγχο και υψηλά ποσοστά διαταραχών όπως η ΔΕΠΥ και η κατάθλιψη. Σε κοινωνικό επίπεδο, η επιρροή των συνομηλίκων, η ανεπαρκής γονική μέριμνα και το χαμηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο αποτελούν κρίσιμους παράγοντες κινδύνου. Η έκθεση σε τοξικό στρες και αντιξοότητες μπορεί να διαταράξει την ανάπτυξη του εγκεφάλου, ενισχύοντας δυσπροσαρμοστικές συμπεριφορές. Η απεμπλοκή (desistance) από το έγκλημα περιγράφεται ως μια διαδικασία που σχετίζεται με την ωρίμανση (βιολογική και ψυχοκοινωνική) και την ανάληψη ρόλων ενηλίκων. Σημαντικά σημεία καμπής, όπως ο γάμος και η εργασία, καθώς και η αλλαγή ταυτότητας, συμβάλλουν στη διακοπή της παραβατικότητας. Τέλος, η νευροηθική εξετάζει τις πολιτικές και ηθικές προεκτάσεις αυτών των ευρημάτων. Προτείνεται μια πιο θεραπευτική και ολιστική προσέγγιση στη δικαιοσύνη ανηλίκων, που λαμβάνει υπόψη τη νευροαναπτυξιακή ανωριμότητα και στοχεύει στην αντιμετώπιση των αιτιών της παραβατικότητας.","Novel research at the intersection of law and neuroscience offers new insights into human behavior, often supporting a determinism, where the brain determines behavior and the environment changes the brain. The dominant biopsychosocial model interprets delinquency as the result of the interaction of biological, psychological, and social factors. At the biological level, research focuses on structural and functional abnormalities of the brain. Damage to the frontal lobe and dysfunction in the amygdala are associated with deviant behavior and aggression. Particular emphasis is placed on adolescence, a period of intense neurobiological development. The prefrontal cortex, responsible for control and decision-making, matures slowly (until the third decade of life), making young people prone to impulsivity and rule-breaking due to immaturity. In addition, genetic factors (e.g., genes that regulate serotonin and dopamine) interact with the environment to increase the risk of aggression. Psychological factors include the influence of early trauma and abuse, which increase vulnerability to mental disorders and antisocial behavior. Juvenile offenders often show deficits in cognitive control and high rates of disorders such as ADHD and depression. At the social level, peer influence, inadequate parenting, and low socioeconomic status are critical risk factors. Exposure to toxic stress and adversity can disrupt brain development, reinforcing maladaptive behaviors. Desistance from crime is described as a process related to maturation (biological and psychosocial) and the assumption of adult roles. Important turning points, such as marriage and employment, as well as identity change, contribute to the cessation of delinquency. Finally, neuroethics examines the political and ethical implications of these findings. A more therapeutic and holistic approach to juvenile justice is proposed, which takes into account neurodevelopmental immaturity and aims to address the causes of delinquency."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Νευροεπιστήμες και εγκληματογένεση: από τη νεανική παραβατικότητα στην απεμπλοκή από το έγκλημα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΛΥΓΝΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ","LYGNOS DIMITRIOS"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η σύγχρονη έρευνα στο σταυροδρόμι του δικαίου και των νευροεπιστημών προσφέρει νέα δεδομένα για την ανθρώπινη συμπεριφορά, υποστηρίζοντας συχνά ένα ντετερμινισμό, όπου ο εγκέφαλος καθορίζει τη συμπεριφορά και το περιβάλλον αλλάζει τον εγκέφαλο. Το κυρίαρχο βιοψυχοκοινωνικό μοντέλο ερμηνεύει την παραβατικότητα ως αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης βιολογικών, ψυχολογικών και κοινωνικών παραγόντων. Σε βιολογικό επίπεδο, η έρευνα εστιάζει σε δομικές και λειτουργικές ανωμαλίες του εγκεφάλου. Βλάβες στον μετωπιαίο λοβό και δυσλειτουργίες στην αμυγδαλή συνδέονται με αποκλίνουσα συμπεριφορά και επιθετικότητα. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην εφηβεία, μια περίοδο έντονης νευροβιολογικής ανάπτυξης. Ο προμετωπιαίος φλοιός, υπεύθυνος για τον έλεγχο και τη λήψη αποφάσεων, ωριμάζει αργά (έως την τρίτη δεκαετία της ζωής), καθιστώντας τους νέους επιρρεπείς στην παρορμητικότητα και την παραβίαση κανόνων λόγω ανωριμότητας. Επιπλέον, γενετικοί παράγοντες (π.χ. γονίδια που ρυθμίζουν τη σεροτονίνη και την ντοπαμίνη) αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον αυξάνοντας τον κίνδυνο επιθετικότητας. Οι ψυχολογικοί παράγοντες περιλαμβάνουν την επίδραση του πρώιμου τραύματος και της κακοποίησης, τα οποία αυξάνουν την ευαλωτότητα σε ψυχικές διαταραχές και αντικοινωνική συμπεριφορά. Οι ανήλικοι παραβάτες παρουσιάζουν συχνά ελλείμματα στον γνωστικό έλεγχο και υψηλά ποσοστά διαταραχών όπως η ΔΕΠΥ και η κατάθλιψη. Σε κοινωνικό επίπεδο, η επιρροή των συνομηλίκων, η ανεπαρκής γονική μέριμνα και το χαμηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο αποτελούν κρίσιμους παράγοντες κινδύνου. Η έκθεση σε τοξικό στρες και αντιξοότητες μπορεί να διαταράξει την ανάπτυξη του εγκεφάλου, ενισχύοντας δυσπροσαρμοστικές συμπεριφορές. Η απεμπλοκή (desistance) από το έγκλημα περιγράφεται ως μια διαδικασία που σχετίζεται με την ωρίμανση (βιολογική και ψυχοκοινωνική) και την ανάληψη ρόλων ενηλίκων. Σημαντικά σημεία καμπής, όπως ο γάμος και η εργασία, καθώς και η αλλαγή ταυτότητας, συμβάλλουν στη διακοπή της παραβατικότητας. Τέλος, η νευροηθική εξετάζει τις πολιτικές και ηθικές προεκτάσεις αυτών των ευρημάτων. Προτείνεται μια πιο θεραπευτική και ολιστική προσέγγιση στη δικαιοσύνη ανηλίκων, που λαμβάνει υπόψη τη νευροαναπτυξιακή ανωριμότητα και στοχεύει στην αντιμετώπιση των αιτιών της παραβατικότητας.","Novel research at the intersection of law and neuroscience offers new insights into human behavior, often supporting a determinism, where the brain determines behavior and the environment changes the brain. The dominant biopsychosocial model interprets delinquency as the result of the interaction of biological, psychological, and social factors. At the biological level, research focuses on structural and functional abnormalities of the brain. Damage to the frontal lobe and dysfunction in the amygdala are associated with deviant behavior and aggression. Particular emphasis is placed on adolescence, a period of intense neurobiological development. The prefrontal cortex, responsible for control and decision-making, matures slowly (until the third decade of life), making young people prone to impulsivity and rule-breaking due to immaturity. In addition, genetic factors (e.g., genes that regulate serotonin and dopamine) interact with the environment to increase the risk of aggression. Psychological factors include the influence of early trauma and abuse, which increase vulnerability to mental disorders and antisocial behavior. Juvenile offenders often show deficits in cognitive control and high rates of disorders such as ADHD and depression. At the social level, peer influence, inadequate parenting, and low socioeconomic status are critical risk factors. Exposure to toxic stress and adversity can disrupt brain development, reinforcing maladaptive behaviors. Desistance from crime is described as a process related to maturation (biological and psychosocial) and the assumption of adult roles. Important turning points, such as marriage and employment, as well as identity change, contribute to the cessation of delinquency. Finally, neuroethics examines the political and ethical implications of these findings. A more therapeutic and holistic approach to juvenile justice is proposed, which takes into account neurodevelopmental immaturity and aims to address the causes of delinquency."],"dc:identifier":["uoadl:5325970","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5325970"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Δίκαιο – Νομοθεσία","Law and Legislation"],"dc:title":["Νευροεπιστήμες και εγκληματογένεση: από τη νεανική παραβατικότητα στην απεμπλοκή από το έγκλημα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:17:49Z"}