{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5326044"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5326044","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Θέατρο, Εφηβεία και Τρίτη Ηλικία. Διαγενεακές συναντήσεις μέσω Θεατρικών Πρακτικών.","abstract":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη δυναμική της θεατρικής αγωγής ως εργαλείο διαγενεακής προσέγγισης, με έμφαση στην ανάπτυξη ενσυναίσθησης στους εφήβους απέναντι στα ζητήματα του γήρατος. Ως κύριο ερευνητικό εργαλείο επιλέχθηκε η δημιουργία ειδικού εργαστηρίου, επιλογή που προέκυψε μετά από προσεκτική ανάλυση και συνεννόηση με την επιβλέπουσα, καθώς προσφέρει τη δυνατότητα πρακτικής εφαρμογής και άμεσης παρατήρησης των θεατρικών μεθόδων. Το εργαστήριο αυτό, που απευθύνθηκε σε μαθητές Λυκείου, διερεύνησε πρακτικές θεατρικής αγωγής που – παρότι δεν συμπεριέλαβαν τη φυσική παρουσία ηλικιωμένων, σχεδιάστηκαν με βάση την προσομοίωση της διαγενεακής επαφής και την ενεργητική ανάδειξη των σχέσεων μεταξύ των γενεών. Οι κύριοι στόχοι αυτής της μελέτης είναι οι εξής: Πρώτον, να τεκμηριωθεί η θεατρική μέθοδος ως ένα αποτελεσματικό εργαλείο για τη μείωση των προκαταλήψεων, εν προκειμένου όσον αφορά την τρίτη/τέταρτη ηλικία. Δεύτερον, να αξιολογηθεί η επίδραση του συγκεκριμένου εργαστηρίου στην κοινωνική ευαισθητοποίηση των νέων συμμετεχόντων. Τρίτον, να αναδειχθεί ο ρόλος του θεάτρου ως εφαλτήριο συμβολής στην ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής μεταξύ διαφορετικών ηλικιακών ομάδων. Η γενικότερη πεποίθησή μου για το θέατρο και την θεατρική εμπειρία ως μέσο ενίσχυσης της ανθρωπιάς και της ευσπλαχνίας αποτέλεσε κυρίαρχη ώθηση και βασική έμπνευση για την παρούσα εργασία. Ταυτόχρονα, η προσπάθειά μου να διατυπώσω με ακρίβεια το θέμα της εργασίας, συνέπεσε με την συμμετοχή μου ως ηθοποιός στην παράσταση Ο Νιλς Χόλγκερσον, η Λιλίκα και τα 4 Πι. Η παράσταση παρουσίαζε με ποιητικό και αλληγορικό τρόπο τις δύο ακραίες ηλικιακές ομάδες και τη συνύπαρξή τους σε ένα κοινό ίδρυμα. Το γεγονός αυτό με ωφέλησε σημαντικά στην διατύπωση του θέματος και της συνολικής επιτέλεσης της παρούσας εργασίας. Συνδυαστικά, κατέληξα στη στοχευμένη προσπάθεια θεατρικής δράσης και έρευνας, με στόχο την ένωση έφηβων και ηλικιωμένων μέσα από το θέατρο. Αρχικά, ξεκίνησα με τη μελέτη βιβλίων που καταπιάνονται με άτομα των δύο αυτών ηλικιακών κατηγοριών. Στη συνέχεια, ερεύνησα προγράμματα και δράσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, στα οποία συμμετείχαν και συνεργάζονταν άτομα και από τις δύο γενιές. Ως τελευταίο βήμα, αναζήτησα τρόπους με τους οποίους ηθοποιοί και εμψυχωτές δίνατε να συνδέσουν τους νέους με τους ηλικιωμένους. Παράλληλα, και επειδή συμμετείχα σε μια παράσταση που αφορούσε τις ηλικιακές ομάδες εφήβων και ατόμων τρίτης ηλικίας, παρακολούθησα θεατρικά έργα που η θεαματική τους φώτιζε τη σχέση και την αλληλεπίδραση μεταξύ νέων και ηλικιωμένων. Όλες οι παραπάνω εργασίες πραγματοποιήθηκαν με διπλό στόχο. Πρώτων, την κατανόηση και τη καταγραφή του πώς και εάν το θέατρο και η θεατρική αγωγή μπορούν να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ μαθητών λυκείου και ατόμων της τρίτης και τέταρτης ηλικίας, και δεύτερον, την σχεδίαση ενός εργαστηρίου που όχι μόνο θα κατόρθωνε τα επιθυμητά αποτελέσματα, αλλά θα προξενούσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε νέους συμμετέχοντες. Αυτή η θεωρητική και πρακτική προετοιμασία οδήγησε στη δημιουργία ενός εργαστηρίου θεατρικής αγωγής, το οποίο υλοποιήθηκε με μαθητές Α' Λυκείου στην Αθήνα υπό δική μου καθοδήγηση. Το εργαστήριο αυτό αποτέλεσε πυρήνα της έρευνας, με βασικό στόχο την διερεύνηση του ρόλου του θεάτρου ως μέσου διαλόγου, επικοινωνίας και ενδυνάμωσης των διαγενεακών σχέσεων. Παρόλο που τα άτομα της τρίτης ηλικίας δεν ήταν σωματικά παρόντα, η κεντρική προτεραιότητα παρέμεινε: οι νέοι να αναπτύξουν ενσυναίσθηση και να αφουγκραστούν, μέσω της θεατρικής διαδικασίας, τις εμπειρίες, τις ανησυχίες και τις ελπίδες της ηλικιωμένης γενιάς. Μέσα από αυτή την εμπειρία, επιδιώχθηκε να εξεταστεί πώς η θεατρική αγωγή μπορεί να λειτουργήσει ως ιδανικό πλαίσιο διαγενεακής επικοινωνίας. Η έρευνα επικεντρώθηκε κυρίως στα οφέλη για τους νέους, είναι όμως σημαντικό να σημειωθεί ότι μια πλήρης διαγενεακή αλληλεπίδραση θα προσέφερε εξίσου σημαντικά οφέλη και στους ηλικιωμένους. H επαφή με τη νεανική ενέργεια, τη δημιουργικότητα και τις σύγχρονες προοπτικές μπορεί να αναζωογονήσει την ψυχολογική ευεξία των ηλικιωμένων, να ενισχύσει τη γνωστική τους ευελιξία και να τους βοηθήσει να παραμείνουν ενεργά μέλη της κοινωνίας. Τα ευρήματα υπογραμμίζουν ότι η θεατρική πράξη μπορεί να μετριάσει αποτελεσματικά το φαινόμενο της κοινωνικής απομόνωσης μεταξύ γενεών. Λειτουργώντας ως γέφυρα επικοινωνίας, το θέατρο ενθαρρύνει τη διαρκή αλληλεπίδραση, προάγει την αίσθηση της κοινότητας και καλλιεργεί την αλληλεγγύη, οδηγώντας σε μια πιο ολοκληρωμένη κατανόηση των διαφορετικών ηλικιακών ομάδων και των αναγκών τους.","abstract_html":"Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη δυναμική της θεατρικής αγωγής ως εργαλείο διαγενεακής προσέγγισης, με έμφαση στην ανάπτυξη ενσυναίσθησης στους εφήβους απέναντι στα ζητήματα του γήρατος. Ως κύριο ερευνητικό εργαλείο επιλέχθηκε η δημιουργία ειδικού εργαστηρίου, επιλογή που προέκυψε μετά από προσεκτική ανάλυση και συνεννόηση με την επιβλέπουσα, καθώς προσφέρει τη δυνατότητα πρακτικής εφαρμογής και άμεσης παρατήρησης των θεατρικών μεθόδων. Το εργαστήριο αυτό, που απευθύνθηκε σε μαθητές Λυκείου, διερεύνησε πρακτικές θεατρικής αγωγής που – παρότι δεν συμπεριέλαβαν τη φυσική παρουσία ηλικιωμένων, σχεδιάστηκαν με βάση την προσομοίωση της διαγενεακής επαφής και την ενεργητική ανάδειξη των σχέσεων μεταξύ των γενεών. Οι κύριοι στόχοι αυτής της μελέτης είναι οι εξής: Πρώτον, να τεκμηριωθεί η θεατρική μέθοδος ως ένα αποτελεσματικό εργαλείο για τη μείωση των προκαταλήψεων, εν προκειμένου όσον αφορά την τρίτη/τέταρτη ηλικία. Δεύτερον, να αξιολογηθεί η επίδραση του συγκεκριμένου εργαστηρίου στην κοινωνική ευαισθητοποίηση των νέων συμμετεχόντων. Τρίτον, να αναδειχθεί ο ρόλος του θεάτρου ως εφαλτήριο συμβολής στην ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής μεταξύ διαφορετικών ηλικιακών ομάδων. Η γενικότερη πεποίθησή μου για το θέατρο και την θεατρική εμπειρία ως μέσο ενίσχυσης της ανθρωπιάς και της ευσπλαχνίας αποτέλεσε κυρίαρχη ώθηση και βασική έμπνευση για την παρούσα εργασία. Ταυτόχρονα, η προσπάθειά μου να διατυπώσω με ακρίβεια το θέμα της εργασίας, συνέπεσε με την συμμετοχή μου ως ηθοποιός στην παράσταση Ο Νιλς Χόλγκερσον, η Λιλίκα και τα 4 Πι. Η παράσταση παρουσίαζε με ποιητικό και αλληγορικό τρόπο τις δύο ακραίες ηλικιακές ομάδες και τη συνύπαρξή τους σε ένα κοινό ίδρυμα. Το γεγονός αυτό με ωφέλησε σημαντικά στην διατύπωση του θέματος και της συνολικής επιτέλεσης της παρούσας εργασίας. Συνδυαστικά, κατέληξα στη στοχευμένη προσπάθεια θεατρικής δράσης και έρευνας, με στόχο την ένωση έφηβων και ηλικιωμένων μέσα από το θέατρο. Αρχικά, ξεκίνησα με τη μελέτη βιβλίων που καταπιάνονται με άτομα των δύο αυτών ηλικιακών κατηγοριών. Στη συνέχεια, ερεύνησα προγράμματα και δράσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, στα οποία συμμετείχαν και συνεργάζονταν άτομα και από τις δύο γενιές. Ως τελευταίο βήμα, αναζήτησα τρόπους με τους οποίους ηθοποιοί και εμψυχωτές δίνατε να συνδέσουν τους νέους με τους ηλικιωμένους. Παράλληλα, και επειδή συμμετείχα σε μια παράσταση που αφορούσε τις ηλικιακές ομάδες εφήβων και ατόμων τρίτης ηλικίας, παρακολούθησα θεατρικά έργα που η θεαματική τους φώτιζε τη σχέση και την αλληλεπίδραση μεταξύ νέων και ηλικιωμένων. Όλες οι παραπάνω εργασίες πραγματοποιήθηκαν με διπλό στόχο. Πρώτων, την κατανόηση και τη καταγραφή του πώς και εάν το θέατρο και η θεατρική αγωγή μπορούν να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ μαθητών λυκείου και ατόμων της τρίτης και τέταρτης ηλικίας, και δεύτερον, την σχεδίαση ενός εργαστηρίου που όχι μόνο θα κατόρθωνε τα επιθυμητά αποτελέσματα, αλλά θα προξενούσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε νέους συμμετέχοντες. Αυτή η θεωρητική και πρακτική προετοιμασία οδήγησε στη δημιουργία ενός εργαστηρίου θεατρικής αγωγής, το οποίο υλοποιήθηκε με μαθητές Α&#x27; Λυκείου στην Αθήνα υπό δική μου καθοδήγηση. Το εργαστήριο αυτό αποτέλεσε πυρήνα της έρευνας, με βασικό στόχο την διερεύνηση του ρόλου του θεάτρου ως μέσου διαλόγου, επικοινωνίας και ενδυνάμωσης των διαγενεακών σχέσεων. Παρόλο που τα άτομα της τρίτης ηλικίας δεν ήταν σωματικά παρόντα, η κεντρική προτεραιότητα παρέμεινε: οι νέοι να αναπτύξουν ενσυναίσθηση και να αφουγκραστούν, μέσω της θεατρικής διαδικασίας, τις εμπειρίες, τις ανησυχίες και τις ελπίδες της ηλικιωμένης γενιάς. Μέσα από αυτή την εμπειρία, επιδιώχθηκε να εξεταστεί πώς η θεατρική αγωγή μπορεί να λειτουργήσει ως ιδανικό πλαίσιο διαγενεακής επικοινωνίας. Η έρευνα επικεντρώθηκε κυρίως στα οφέλη για τους νέους, είναι όμως σημαντικό να σημειωθεί ότι μια πλήρης διαγενεακή αλληλεπίδραση θα προσέφερε εξίσου σημαντικά οφέλη και στους ηλικιωμένους. H επαφή με τη νεανική ενέργεια, τη δημιουργικότητα και τις σύγχρονες προοπτικές μπορεί να αναζωογονήσει την ψυχολογική ευεξία των ηλικιωμένων, να ενισχύσει τη γνωστική τους ευελιξία και να τους βοηθήσει να παραμείνουν ενεργά μέλη της κοινωνίας. Τα ευρήματα υπογραμμίζουν ότι η θεατρική πράξη μπορεί να μετριάσει αποτελεσματικά το φαινόμενο της κοινωνικής απομόνωσης μεταξύ γενεών. Λειτουργώντας ως γέφυρα επικοινωνίας, το θέατρο ενθαρρύνει τη διαρκή αλληλεπίδραση, προάγει την αίσθηση της κοινότητας και καλλιεργεί την αλληλεγγύη, οδηγώντας σε μια πιο ολοκληρωμένη κατανόηση των διαφορετικών ηλικιακών ομάδων και των αναγκών τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαθεοδώρου Ελένη","Papatheodorou Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:17:49Z","subjects":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5326044"],"render_values":[{"text":"uoadl:5326044","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5326044","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5326044","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5326044","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαθεοδώρου Ελένη","Papatheodorou Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5326044","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5326044"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη δυναμική της θεατρικής αγωγής ως εργαλείο διαγενεακής προσέγγισης, με έμφαση στην ανάπτυξη ενσυναίσθησης στους εφήβους απέναντι στα ζητήματα του γήρατος. Ως κύριο ερευνητικό εργαλείο επιλέχθηκε η δημιουργία ειδικού εργαστηρίου, επιλογή που προέκυψε μετά από προσεκτική ανάλυση και συνεννόηση με την επιβλέπουσα, καθώς προσφέρει τη δυνατότητα πρακτικής εφαρμογής και άμεσης παρατήρησης των θεατρικών μεθόδων. Το εργαστήριο αυτό, που απευθύνθηκε σε μαθητές Λυκείου, διερεύνησε πρακτικές θεατρικής αγωγής που – παρότι δεν συμπεριέλαβαν τη φυσική παρουσία ηλικιωμένων, σχεδιάστηκαν με βάση την προσομοίωση της διαγενεακής επαφής και την ενεργητική ανάδειξη των σχέσεων μεταξύ των γενεών. Οι κύριοι στόχοι αυτής της μελέτης είναι οι εξής: Πρώτον, να τεκμηριωθεί η θεατρική μέθοδος ως ένα αποτελεσματικό εργαλείο για τη μείωση των προκαταλήψεων, εν προκειμένου όσον αφορά την τρίτη/τέταρτη ηλικία. Δεύτερον, να αξιολογηθεί η επίδραση του συγκεκριμένου εργαστηρίου στην κοινωνική ευαισθητοποίηση των νέων συμμετεχόντων. Τρίτον, να αναδειχθεί ο ρόλος του θεάτρου ως εφαλτήριο συμβολής στην ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής μεταξύ διαφορετικών ηλικιακών ομάδων. Η γενικότερη πεποίθησή μου για το θέατρο και την θεατρική εμπειρία ως μέσο ενίσχυσης της ανθρωπιάς και της ευσπλαχνίας αποτέλεσε κυρίαρχη ώθηση και βασική έμπνευση για την παρούσα εργασία. Ταυτόχρονα, η προσπάθειά μου να διατυπώσω με ακρίβεια το θέμα της εργασίας, συνέπεσε με την συμμετοχή μου ως ηθοποιός στην παράσταση Ο Νιλς Χόλγκερσον, η Λιλίκα και τα 4 Πι. Η παράσταση παρουσίαζε με ποιητικό και αλληγορικό τρόπο τις δύο ακραίες ηλικιακές ομάδες και τη συνύπαρξή τους σε ένα κοινό ίδρυμα. Το γεγονός αυτό με ωφέλησε σημαντικά στην διατύπωση του θέματος και της συνολικής επιτέλεσης της παρούσας εργασίας. Συνδυαστικά, κατέληξα στη στοχευμένη προσπάθεια θεατρικής δράσης και έρευνας, με στόχο την ένωση έφηβων και ηλικιωμένων μέσα από το θέατρο. Αρχικά, ξεκίνησα με τη μελέτη βιβλίων που καταπιάνονται με άτομα των δύο αυτών ηλικιακών κατηγοριών. Στη συνέχεια, ερεύνησα προγράμματα και δράσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, στα οποία συμμετείχαν και συνεργάζονταν άτομα και από τις δύο γενιές. Ως τελευταίο βήμα, αναζήτησα τρόπους με τους οποίους ηθοποιοί και εμψυχωτές δίνατε να συνδέσουν τους νέους με τους ηλικιωμένους. Παράλληλα, και επειδή συμμετείχα σε μια παράσταση που αφορούσε τις ηλικιακές ομάδες εφήβων και ατόμων τρίτης ηλικίας, παρακολούθησα θεατρικά έργα που η θεαματική τους φώτιζε τη σχέση και την αλληλεπίδραση μεταξύ νέων και ηλικιωμένων. Όλες οι παραπάνω εργασίες πραγματοποιήθηκαν με διπλό στόχο. Πρώτων, την κατανόηση και τη καταγραφή του πώς και εάν το θέατρο και η θεατρική αγωγή μπορούν να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ μαθητών λυκείου και ατόμων της τρίτης και τέταρτης ηλικίας, και δεύτερον, την σχεδίαση ενός εργαστηρίου που όχι μόνο θα κατόρθωνε τα επιθυμητά αποτελέσματα, αλλά θα προξενούσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε νέους συμμετέχοντες. Αυτή η θεωρητική και πρακτική προετοιμασία οδήγησε στη δημιουργία ενός εργαστηρίου θεατρικής αγωγής, το οποίο υλοποιήθηκε με μαθητές Α' Λυκείου στην Αθήνα υπό δική μου καθοδήγηση. Το εργαστήριο αυτό αποτέλεσε πυρήνα της έρευνας, με βασικό στόχο την διερεύνηση του ρόλου του θεάτρου ως μέσου διαλόγου, επικοινωνίας και ενδυνάμωσης των διαγενεακών σχέσεων. Παρόλο που τα άτομα της τρίτης ηλικίας δεν ήταν σωματικά παρόντα, η κεντρική προτεραιότητα παρέμεινε: οι νέοι να αναπτύξουν ενσυναίσθηση και να αφουγκραστούν, μέσω της θεατρικής διαδικασίας, τις εμπειρίες, τις ανησυχίες και τις ελπίδες της ηλικιωμένης γενιάς. Μέσα από αυτή την εμπειρία, επιδιώχθηκε να εξεταστεί πώς η θεατρική αγωγή μπορεί να λειτουργήσει ως ιδανικό πλαίσιο διαγενεακής επικοινωνίας. Η έρευνα επικεντρώθηκε κυρίως στα οφέλη για τους νέους, είναι όμως σημαντικό να σημειωθεί ότι μια πλήρης διαγενεακή αλληλεπίδραση θα προσέφερε εξίσου σημαντικά οφέλη και στους ηλικιωμένους. H επαφή με τη νεανική ενέργεια, τη δημιουργικότητα και τις σύγχρονες προοπτικές μπορεί να αναζωογονήσει την ψυχολογική ευεξία των ηλικιωμένων, να ενισχύσει τη γνωστική τους ευελιξία και να τους βοηθήσει να παραμείνουν ενεργά μέλη της κοινωνίας. Τα ευρήματα υπογραμμίζουν ότι η θεατρική πράξη μπορεί να μετριάσει αποτελεσματικά το φαινόμενο της κοινωνικής απομόνωσης μεταξύ γενεών. Λειτουργώντας ως γέφυρα επικοινωνίας, το θέατρο ενθαρρύνει τη διαρκή αλληλεπίδραση, προάγει την αίσθηση της κοινότητας και καλλιεργεί την αλληλεγγύη, οδηγώντας σε μια πιο ολοκληρωμένη κατανόηση των διαφορετικών ηλικιακών ομάδων και των αναγκών τους.","This thesis focuses on the dynamics of theater education as a tool for intergenerational connection, with an emphasis on fostering empathy in adolescents toward issues related to aging. The primary research tool chosen was the creation of a specialized workshop, a decision made after careful analysis and consultation with my supervisor, as it allows for the practical application and direct observation of theatrical methods. This workshop, designed for high school students, explored theater education practices that, even though did not involve the physical presence of elderly individuals, were structured around simulating intergenerational contact and actively highlighting relationships between generations. The main objectives of this study are as follows: First, to document theater as an effective method for reducing prejudice, specifically regarding the third/fourth age. Second, to evaluate the impact of this workshop on the social awareness of young participants. Third, to highlight the role of theater as a platform that strengthens social cohesion between different age groups. My broader belief in theater and theatrical practices as a means of enhancing humanity and compassion served as the primary motivation and inspiration for this thesis. At the same time, my participation as an actor in the play Nils Holgersson, Lilika, and the 4 P’s significantly helped me refine the focus of this thesis. The play poetically and allegorically portrayed the two extreme age groups and their coexistence in a shared institution. Combining these influences, I arrived at a targeted effort in theater-based action and research, aiming to unite adolescents and the elderly through theater. Initially, I began by studying books addressing individuals from these two age groups. Next, I researched programs and initiatives in Greece and abroad involving collaboration between the two generations. As a final step, I explored ways in which actors and facilitators could connect young people with older adults. Concurrently, and as I participated in a play as an actor concerning the age groups of adolescents and seniors, part of my research involved observing theatrical works that explored the relationship and interactions between the young and the elderly. All these efforts were undertaken with a dual purpose: first, to understand and document whether and how theater and theater education can bridge the gap between high school students and individuals of the third/fourth age, and second, to design a workshop that would not only achieve the desired outcomes but also engage the interest of young participants. This theoretical and practical preparation led to the creation of a theater education workshop, implemented with 10th-grade students in Athens under my guidance. This workshop formed the core of the research, with the primary goal of exploring theater’s role as a medium for dialogue, communication, and the strengthening of intergenerational relationships. Although the elderly were not physically present, the central priority remained: for young people to develop empathy and, through the theatrical process, understand the experiences, concerns, and hopes of the older generation. Through this experience, the aim was to demonstrate how theater education can serve as an ideal framework for intergenerational communication. While the research primarily focused on the benefits for young people, it is important to note that full intergenerational interaction would equally benefit the elderly. Exposure to youthful energy, creativity, and contemporary perspectives could revitalize their psychological well-being, enhance cognitive flexibility, and help them remain active members of society. The findings underscore that theatrical practice can effectively mitigate the phenomenon of social isolation between generations. By serving as a communicative bridge, theater encourages sustained interaction, fosters a sense of community, and cultivates solidarity, leading to a more holistic understanding of different age groups and their needs."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Θέατρο, Εφηβεία και Τρίτη Ηλικία. Διαγενεακές συναντήσεις μέσω Θεατρικών Πρακτικών."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαθεοδώρου Ελένη","Papatheodorou Eleni"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη δυναμική της θεατρικής αγωγής ως εργαλείο διαγενεακής προσέγγισης, με έμφαση στην ανάπτυξη ενσυναίσθησης στους εφήβους απέναντι στα ζητήματα του γήρατος. Ως κύριο ερευνητικό εργαλείο επιλέχθηκε η δημιουργία ειδικού εργαστηρίου, επιλογή που προέκυψε μετά από προσεκτική ανάλυση και συνεννόηση με την επιβλέπουσα, καθώς προσφέρει τη δυνατότητα πρακτικής εφαρμογής και άμεσης παρατήρησης των θεατρικών μεθόδων. Το εργαστήριο αυτό, που απευθύνθηκε σε μαθητές Λυκείου, διερεύνησε πρακτικές θεατρικής αγωγής που – παρότι δεν συμπεριέλαβαν τη φυσική παρουσία ηλικιωμένων, σχεδιάστηκαν με βάση την προσομοίωση της διαγενεακής επαφής και την ενεργητική ανάδειξη των σχέσεων μεταξύ των γενεών. Οι κύριοι στόχοι αυτής της μελέτης είναι οι εξής: Πρώτον, να τεκμηριωθεί η θεατρική μέθοδος ως ένα αποτελεσματικό εργαλείο για τη μείωση των προκαταλήψεων, εν προκειμένου όσον αφορά την τρίτη/τέταρτη ηλικία. Δεύτερον, να αξιολογηθεί η επίδραση του συγκεκριμένου εργαστηρίου στην κοινωνική ευαισθητοποίηση των νέων συμμετεχόντων. Τρίτον, να αναδειχθεί ο ρόλος του θεάτρου ως εφαλτήριο συμβολής στην ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής μεταξύ διαφορετικών ηλικιακών ομάδων. Η γενικότερη πεποίθησή μου για το θέατρο και την θεατρική εμπειρία ως μέσο ενίσχυσης της ανθρωπιάς και της ευσπλαχνίας αποτέλεσε κυρίαρχη ώθηση και βασική έμπνευση για την παρούσα εργασία. Ταυτόχρονα, η προσπάθειά μου να διατυπώσω με ακρίβεια το θέμα της εργασίας, συνέπεσε με την συμμετοχή μου ως ηθοποιός στην παράσταση Ο Νιλς Χόλγκερσον, η Λιλίκα και τα 4 Πι. Η παράσταση παρουσίαζε με ποιητικό και αλληγορικό τρόπο τις δύο ακραίες ηλικιακές ομάδες και τη συνύπαρξή τους σε ένα κοινό ίδρυμα. Το γεγονός αυτό με ωφέλησε σημαντικά στην διατύπωση του θέματος και της συνολικής επιτέλεσης της παρούσας εργασίας. Συνδυαστικά, κατέληξα στη στοχευμένη προσπάθεια θεατρικής δράσης και έρευνας, με στόχο την ένωση έφηβων και ηλικιωμένων μέσα από το θέατρο. Αρχικά, ξεκίνησα με τη μελέτη βιβλίων που καταπιάνονται με άτομα των δύο αυτών ηλικιακών κατηγοριών. Στη συνέχεια, ερεύνησα προγράμματα και δράσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, στα οποία συμμετείχαν και συνεργάζονταν άτομα και από τις δύο γενιές. Ως τελευταίο βήμα, αναζήτησα τρόπους με τους οποίους ηθοποιοί και εμψυχωτές δίνατε να συνδέσουν τους νέους με τους ηλικιωμένους. Παράλληλα, και επειδή συμμετείχα σε μια παράσταση που αφορούσε τις ηλικιακές ομάδες εφήβων και ατόμων τρίτης ηλικίας, παρακολούθησα θεατρικά έργα που η θεαματική τους φώτιζε τη σχέση και την αλληλεπίδραση μεταξύ νέων και ηλικιωμένων. Όλες οι παραπάνω εργασίες πραγματοποιήθηκαν με διπλό στόχο. Πρώτων, την κατανόηση και τη καταγραφή του πώς και εάν το θέατρο και η θεατρική αγωγή μπορούν να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ μαθητών λυκείου και ατόμων της τρίτης και τέταρτης ηλικίας, και δεύτερον, την σχεδίαση ενός εργαστηρίου που όχι μόνο θα κατόρθωνε τα επιθυμητά αποτελέσματα, αλλά θα προξενούσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε νέους συμμετέχοντες. Αυτή η θεωρητική και πρακτική προετοιμασία οδήγησε στη δημιουργία ενός εργαστηρίου θεατρικής αγωγής, το οποίο υλοποιήθηκε με μαθητές Α' Λυκείου στην Αθήνα υπό δική μου καθοδήγηση. Το εργαστήριο αυτό αποτέλεσε πυρήνα της έρευνας, με βασικό στόχο την διερεύνηση του ρόλου του θεάτρου ως μέσου διαλόγου, επικοινωνίας και ενδυνάμωσης των διαγενεακών σχέσεων. Παρόλο που τα άτομα της τρίτης ηλικίας δεν ήταν σωματικά παρόντα, η κεντρική προτεραιότητα παρέμεινε: οι νέοι να αναπτύξουν ενσυναίσθηση και να αφουγκραστούν, μέσω της θεατρικής διαδικασίας, τις εμπειρίες, τις ανησυχίες και τις ελπίδες της ηλικιωμένης γενιάς. Μέσα από αυτή την εμπειρία, επιδιώχθηκε να εξεταστεί πώς η θεατρική αγωγή μπορεί να λειτουργήσει ως ιδανικό πλαίσιο διαγενεακής επικοινωνίας. Η έρευνα επικεντρώθηκε κυρίως στα οφέλη για τους νέους, είναι όμως σημαντικό να σημειωθεί ότι μια πλήρης διαγενεακή αλληλεπίδραση θα προσέφερε εξίσου σημαντικά οφέλη και στους ηλικιωμένους. H επαφή με τη νεανική ενέργεια, τη δημιουργικότητα και τις σύγχρονες προοπτικές μπορεί να αναζωογονήσει την ψυχολογική ευεξία των ηλικιωμένων, να ενισχύσει τη γνωστική τους ευελιξία και να τους βοηθήσει να παραμείνουν ενεργά μέλη της κοινωνίας. Τα ευρήματα υπογραμμίζουν ότι η θεατρική πράξη μπορεί να μετριάσει αποτελεσματικά το φαινόμενο της κοινωνικής απομόνωσης μεταξύ γενεών. Λειτουργώντας ως γέφυρα επικοινωνίας, το θέατρο ενθαρρύνει τη διαρκή αλληλεπίδραση, προάγει την αίσθηση της κοινότητας και καλλιεργεί την αλληλεγγύη, οδηγώντας σε μια πιο ολοκληρωμένη κατανόηση των διαφορετικών ηλικιακών ομάδων και των αναγκών τους.","This thesis focuses on the dynamics of theater education as a tool for intergenerational connection, with an emphasis on fostering empathy in adolescents toward issues related to aging. The primary research tool chosen was the creation of a specialized workshop, a decision made after careful analysis and consultation with my supervisor, as it allows for the practical application and direct observation of theatrical methods. This workshop, designed for high school students, explored theater education practices that, even though did not involve the physical presence of elderly individuals, were structured around simulating intergenerational contact and actively highlighting relationships between generations. The main objectives of this study are as follows: First, to document theater as an effective method for reducing prejudice, specifically regarding the third/fourth age. Second, to evaluate the impact of this workshop on the social awareness of young participants. Third, to highlight the role of theater as a platform that strengthens social cohesion between different age groups. My broader belief in theater and theatrical practices as a means of enhancing humanity and compassion served as the primary motivation and inspiration for this thesis. At the same time, my participation as an actor in the play Nils Holgersson, Lilika, and the 4 P’s significantly helped me refine the focus of this thesis. The play poetically and allegorically portrayed the two extreme age groups and their coexistence in a shared institution. Combining these influences, I arrived at a targeted effort in theater-based action and research, aiming to unite adolescents and the elderly through theater. Initially, I began by studying books addressing individuals from these two age groups. Next, I researched programs and initiatives in Greece and abroad involving collaboration between the two generations. As a final step, I explored ways in which actors and facilitators could connect young people with older adults. Concurrently, and as I participated in a play as an actor concerning the age groups of adolescents and seniors, part of my research involved observing theatrical works that explored the relationship and interactions between the young and the elderly. All these efforts were undertaken with a dual purpose: first, to understand and document whether and how theater and theater education can bridge the gap between high school students and individuals of the third/fourth age, and second, to design a workshop that would not only achieve the desired outcomes but also engage the interest of young participants. This theoretical and practical preparation led to the creation of a theater education workshop, implemented with 10th-grade students in Athens under my guidance. This workshop formed the core of the research, with the primary goal of exploring theater’s role as a medium for dialogue, communication, and the strengthening of intergenerational relationships. Although the elderly were not physically present, the central priority remained: for young people to develop empathy and, through the theatrical process, understand the experiences, concerns, and hopes of the older generation. Through this experience, the aim was to demonstrate how theater education can serve as an ideal framework for intergenerational communication. While the research primarily focused on the benefits for young people, it is important to note that full intergenerational interaction would equally benefit the elderly. Exposure to youthful energy, creativity, and contemporary perspectives could revitalize their psychological well-being, enhance cognitive flexibility, and help them remain active members of society. The findings underscore that theatrical practice can effectively mitigate the phenomenon of social isolation between generations. By serving as a communicative bridge, theater encourages sustained interaction, fosters a sense of community, and cultivates solidarity, leading to a more holistic understanding of different age groups and their needs."],"dc:identifier":["uoadl:5326044","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5326044"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Καλές Τέχνες - Ψυχαγωγία","Fine arts - Entertainment"],"dc:title":["Θέατρο, Εφηβεία και Τρίτη Ηλικία. Διαγενεακές συναντήσεις μέσω Θεατρικών Πρακτικών."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:17:49Z"}