{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5402839"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5402839","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Περιβαλλοντική Κρίση - Θρησκειοψυχολογική Προσέγγιση","abstract":"Η εργασία αυτή επιχειρεί να φωτίσει τη βαθύτερη σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο, τη φύση και το Θείο, μέσα από τη συνάντηση της Ψυχολογίας, της Περιβαλλοντικής Ηθικής και της Ορθόδοξης Θεολογίας. Στο επίκεντρο τίθεται το ερώτημα πώς ο σύγχρονος άνθρωπος, μέσα στην οικολογική και πνευματική κρίση της εποχής του, μπορεί να ανακτήσει μια αρμονική σχέση με τη δημιουργία. Η προσέγγιση είναι διεπιστημονική, συνδυάζοντας θεωρητικές αναλύσεις από τη Θεολογία, τη Φιλοσοφία, την Ψυχολογία και τις Κοινωνικές Επιστήμες, με στόχο τη διαμόρφωση μιας πνευματικά και ηθικά θεμελιωμένης οικολογικής συνείδησης. Η συστηματική τους μελέτη αναδεικνύει το οικοσύστημα ως κοινό αγαθό και θεμέλιο της ζωής, το οποίο απαιτεί συλλογική ευθύνη και αλληλεγγύη. Παρουσιάζονται οι επιστημονικές, κοινωνικές και ψυχολογικές διαστάσεις της περιβαλλοντικής κρίσης, με έμφαση στη σύνδεση μεταξύ περιβάλλοντος και υγείας, τόσο σε βιολογικό, όσο και σε ψυχικό επίπεδο. Παράλληλα, αναλύονται οι κύριες φιλοσοφικές και ηθικές προσεγγίσεις οικοκεντρισμός, βιοκεντρισμός και ανθρωποκεντρισμός, μέσα από τις οποίες αναδεικνύονται οι βαθύτερες αξίες που διέπουν τη στάση του ανθρώπου απέναντι στη φύση. Η Ορθόδοξη Θεολογία προτείνει ένα εναλλακτικό πρότυπο, χρίζοντας τον άνθρωπο «οικονόμο» της Δημιουργίας. Η έννοια της οικολογικής μετάνοιας και η ευχαριστιακή θεώρηση της ζωής επαναφέρουν την ευθύνη, την εγκράτεια και τον σεβασμό ως θεμελιώδεις αρετές για την αποκατάσταση της σχέσης με το φυσικό περιβάλλον. Η πνευματική οικολογία αντιπροσωπεύει την εσωτερική μεταστροφή του ανθρώπου προς τη ζωή, προτείνοντας λύσεις στην κρίση του νοήματος και της οικολογικής ισορροπίας. Καταλήγοντας, η εργασία αποφαίνεται ότι η περιβαλλοντική αναγέννηση δεν μπορεί να προέλθει μόνο από επιστημονικές ή πολιτικές πρωτοβουλίες, επειδή απαιτείται μια ολιστική και πνευματικά εμπνευσμένη αντίληψη της Δημιουργίας, όπου η Θεολογία, η Ψυχολογία και οι Κοινωνικές Επιστήμες συνεργάζονται για την καλλιέργεια μιας νέας κουλτούρας ευθύνης και ελπίδας.","abstract_html":"Η εργασία αυτή επιχειρεί να φωτίσει τη βαθύτερη σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο, τη φύση και το Θείο, μέσα από τη συνάντηση της Ψυχολογίας, της Περιβαλλοντικής Ηθικής και της Ορθόδοξης Θεολογίας. Στο επίκεντρο τίθεται το ερώτημα πώς ο σύγχρονος άνθρωπος, μέσα στην οικολογική και πνευματική κρίση της εποχής του, μπορεί να ανακτήσει μια αρμονική σχέση με τη δημιουργία. Η προσέγγιση είναι διεπιστημονική, συνδυάζοντας θεωρητικές αναλύσεις από τη Θεολογία, τη Φιλοσοφία, την Ψυχολογία και τις Κοινωνικές Επιστήμες, με στόχο τη διαμόρφωση μιας πνευματικά και ηθικά θεμελιωμένης οικολογικής συνείδησης. Η συστηματική τους μελέτη αναδεικνύει το οικοσύστημα ως κοινό αγαθό και θεμέλιο της ζωής, το οποίο απαιτεί συλλογική ευθύνη και αλληλεγγύη. Παρουσιάζονται οι επιστημονικές, κοινωνικές και ψυχολογικές διαστάσεις της περιβαλλοντικής κρίσης, με έμφαση στη σύνδεση μεταξύ περιβάλλοντος και υγείας, τόσο σε βιολογικό, όσο και σε ψυχικό επίπεδο. Παράλληλα, αναλύονται οι κύριες φιλοσοφικές και ηθικές προσεγγίσεις οικοκεντρισμός, βιοκεντρισμός και ανθρωποκεντρισμός, μέσα από τις οποίες αναδεικνύονται οι βαθύτερες αξίες που διέπουν τη στάση του ανθρώπου απέναντι στη φύση. Η Ορθόδοξη Θεολογία προτείνει ένα εναλλακτικό πρότυπο, χρίζοντας τον άνθρωπο «οικονόμο» της Δημιουργίας. Η έννοια της οικολογικής μετάνοιας και η ευχαριστιακή θεώρηση της ζωής επαναφέρουν την ευθύνη, την εγκράτεια και τον σεβασμό ως θεμελιώδεις αρετές για την αποκατάσταση της σχέσης με το φυσικό περιβάλλον. Η πνευματική οικολογία αντιπροσωπεύει την εσωτερική μεταστροφή του ανθρώπου προς τη ζωή, προτείνοντας λύσεις στην κρίση του νοήματος και της οικολογικής ισορροπίας. Καταλήγοντας, η εργασία αποφαίνεται ότι η περιβαλλοντική αναγέννηση δεν μπορεί να προέλθει μόνο από επιστημονικές ή πολιτικές πρωτοβουλίες, επειδή απαιτείται μια ολιστική και πνευματικά εμπνευσμένη αντίληψη της Δημιουργίας, όπου η Θεολογία, η Ψυχολογία και οι Κοινωνικές Επιστήμες συνεργάζονται για την καλλιέργεια μιας νέας κουλτούρας ευθύνης και ελπίδας.","abstract_has_math":false,"creators":["ΜΠΑΣΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ","BASA ANASTASIA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:19:45Z","subjects":["Θρησκεία","Religion"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5402839"],"render_values":[{"text":"uoadl:5402839","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5402839","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5402839","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5402839","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΜΠΑΣΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ","BASA ANASTASIA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θρησκεία","Religion"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5402839","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5402839"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η εργασία αυτή επιχειρεί να φωτίσει τη βαθύτερη σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο, τη φύση και το Θείο, μέσα από τη συνάντηση της Ψυχολογίας, της Περιβαλλοντικής Ηθικής και της Ορθόδοξης Θεολογίας. Στο επίκεντρο τίθεται το ερώτημα πώς ο σύγχρονος άνθρωπος, μέσα στην οικολογική και πνευματική κρίση της εποχής του, μπορεί να ανακτήσει μια αρμονική σχέση με τη δημιουργία. Η προσέγγιση είναι διεπιστημονική, συνδυάζοντας θεωρητικές αναλύσεις από τη Θεολογία, τη Φιλοσοφία, την Ψυχολογία και τις Κοινωνικές Επιστήμες, με στόχο τη διαμόρφωση μιας πνευματικά και ηθικά θεμελιωμένης οικολογικής συνείδησης. Η συστηματική τους μελέτη αναδεικνύει το οικοσύστημα ως κοινό αγαθό και θεμέλιο της ζωής, το οποίο απαιτεί συλλογική ευθύνη και αλληλεγγύη. Παρουσιάζονται οι επιστημονικές, κοινωνικές και ψυχολογικές διαστάσεις της περιβαλλοντικής κρίσης, με έμφαση στη σύνδεση μεταξύ περιβάλλοντος και υγείας, τόσο σε βιολογικό, όσο και σε ψυχικό επίπεδο. Παράλληλα, αναλύονται οι κύριες φιλοσοφικές και ηθικές προσεγγίσεις οικοκεντρισμός, βιοκεντρισμός και ανθρωποκεντρισμός, μέσα από τις οποίες αναδεικνύονται οι βαθύτερες αξίες που διέπουν τη στάση του ανθρώπου απέναντι στη φύση. Η Ορθόδοξη Θεολογία προτείνει ένα εναλλακτικό πρότυπο, χρίζοντας τον άνθρωπο «οικονόμο» της Δημιουργίας. Η έννοια της οικολογικής μετάνοιας και η ευχαριστιακή θεώρηση της ζωής επαναφέρουν την ευθύνη, την εγκράτεια και τον σεβασμό ως θεμελιώδεις αρετές για την αποκατάσταση της σχέσης με το φυσικό περιβάλλον. Η πνευματική οικολογία αντιπροσωπεύει την εσωτερική μεταστροφή του ανθρώπου προς τη ζωή, προτείνοντας λύσεις στην κρίση του νοήματος και της οικολογικής ισορροπίας. Καταλήγοντας, η εργασία αποφαίνεται ότι η περιβαλλοντική αναγέννηση δεν μπορεί να προέλθει μόνο από επιστημονικές ή πολιτικές πρωτοβουλίες, επειδή απαιτείται μια ολιστική και πνευματικά εμπνευσμένη αντίληψη της Δημιουργίας, όπου η Θεολογία, η Ψυχολογία και οι Κοινωνικές Επιστήμες συνεργάζονται για την καλλιέργεια μιας νέας κουλτούρας ευθύνης και ελπίδας.","This study seeks to illuminate the deeper relationship between the human being, nature, and the Divine through the intersection of Ecopsychology, Environmental Ethics, and Orthodox Theology. At its core lies the question of how contemporary human beings, within the ecological and spiritual crisis of our time, can restore a harmonious relationship with creation. The approach is interdisciplinary, combining theoretical analyses from Theology, Philosophy, Psychology, and the Social Sciences, aiming to shape an ecologically conscious perspective grounded in spiritual and ethical principles. The systematic study highlights the ecosystem as a common good and the foundation of life, which requires collective responsibility and solidarity. It presents the scientific, social, and psychological dimensions of the environmental crisis, with particular emphasis on the connection between environment and health, both at biological and psychological levels. At the same time, the main philosophical and ethical approaches - ecocentrism, biocentrism, and anthropocentrism - are examined, revealing the deeper values that shape humanity’s stance toward nature. Orthodox Theology proposes an alternative model, viewing the human being not as a ruler but as a “steward” of Creation. The concept of ecological repentance and the eucharistic understanding of life restore responsibility, self-restraint, and respect as fundamental virtues for the restoration of the relationship with the natural environment. Spiritual ecology, understood as the inner transformation of the human person toward life, is proposed as a response to the crisis of meaning and ecological balance. In conclusion, the study argues that environmental regeneration cannot arise solely from scientific or political initiatives, but from a holistic and spiritually inspired understanding of Creation, where Theology, Psychology, and the Social Sciences collaborate in cultivating a new culture of responsibility and hope."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Περιβαλλοντική Κρίση - Θρησκειοψυχολογική Προσέγγιση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΜΠΑΣΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ","BASA ANASTASIA"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η εργασία αυτή επιχειρεί να φωτίσει τη βαθύτερη σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο, τη φύση και το Θείο, μέσα από τη συνάντηση της Ψυχολογίας, της Περιβαλλοντικής Ηθικής και της Ορθόδοξης Θεολογίας. Στο επίκεντρο τίθεται το ερώτημα πώς ο σύγχρονος άνθρωπος, μέσα στην οικολογική και πνευματική κρίση της εποχής του, μπορεί να ανακτήσει μια αρμονική σχέση με τη δημιουργία. Η προσέγγιση είναι διεπιστημονική, συνδυάζοντας θεωρητικές αναλύσεις από τη Θεολογία, τη Φιλοσοφία, την Ψυχολογία και τις Κοινωνικές Επιστήμες, με στόχο τη διαμόρφωση μιας πνευματικά και ηθικά θεμελιωμένης οικολογικής συνείδησης. Η συστηματική τους μελέτη αναδεικνύει το οικοσύστημα ως κοινό αγαθό και θεμέλιο της ζωής, το οποίο απαιτεί συλλογική ευθύνη και αλληλεγγύη. Παρουσιάζονται οι επιστημονικές, κοινωνικές και ψυχολογικές διαστάσεις της περιβαλλοντικής κρίσης, με έμφαση στη σύνδεση μεταξύ περιβάλλοντος και υγείας, τόσο σε βιολογικό, όσο και σε ψυχικό επίπεδο. Παράλληλα, αναλύονται οι κύριες φιλοσοφικές και ηθικές προσεγγίσεις οικοκεντρισμός, βιοκεντρισμός και ανθρωποκεντρισμός, μέσα από τις οποίες αναδεικνύονται οι βαθύτερες αξίες που διέπουν τη στάση του ανθρώπου απέναντι στη φύση. Η Ορθόδοξη Θεολογία προτείνει ένα εναλλακτικό πρότυπο, χρίζοντας τον άνθρωπο «οικονόμο» της Δημιουργίας. Η έννοια της οικολογικής μετάνοιας και η ευχαριστιακή θεώρηση της ζωής επαναφέρουν την ευθύνη, την εγκράτεια και τον σεβασμό ως θεμελιώδεις αρετές για την αποκατάσταση της σχέσης με το φυσικό περιβάλλον. Η πνευματική οικολογία αντιπροσωπεύει την εσωτερική μεταστροφή του ανθρώπου προς τη ζωή, προτείνοντας λύσεις στην κρίση του νοήματος και της οικολογικής ισορροπίας. Καταλήγοντας, η εργασία αποφαίνεται ότι η περιβαλλοντική αναγέννηση δεν μπορεί να προέλθει μόνο από επιστημονικές ή πολιτικές πρωτοβουλίες, επειδή απαιτείται μια ολιστική και πνευματικά εμπνευσμένη αντίληψη της Δημιουργίας, όπου η Θεολογία, η Ψυχολογία και οι Κοινωνικές Επιστήμες συνεργάζονται για την καλλιέργεια μιας νέας κουλτούρας ευθύνης και ελπίδας.","This study seeks to illuminate the deeper relationship between the human being, nature, and the Divine through the intersection of Ecopsychology, Environmental Ethics, and Orthodox Theology. At its core lies the question of how contemporary human beings, within the ecological and spiritual crisis of our time, can restore a harmonious relationship with creation. The approach is interdisciplinary, combining theoretical analyses from Theology, Philosophy, Psychology, and the Social Sciences, aiming to shape an ecologically conscious perspective grounded in spiritual and ethical principles. The systematic study highlights the ecosystem as a common good and the foundation of life, which requires collective responsibility and solidarity. It presents the scientific, social, and psychological dimensions of the environmental crisis, with particular emphasis on the connection between environment and health, both at biological and psychological levels. At the same time, the main philosophical and ethical approaches - ecocentrism, biocentrism, and anthropocentrism - are examined, revealing the deeper values that shape humanity’s stance toward nature. Orthodox Theology proposes an alternative model, viewing the human being not as a ruler but as a “steward” of Creation. The concept of ecological repentance and the eucharistic understanding of life restore responsibility, self-restraint, and respect as fundamental virtues for the restoration of the relationship with the natural environment. Spiritual ecology, understood as the inner transformation of the human person toward life, is proposed as a response to the crisis of meaning and ecological balance. In conclusion, the study argues that environmental regeneration cannot arise solely from scientific or political initiatives, but from a holistic and spiritually inspired understanding of Creation, where Theology, Psychology, and the Social Sciences collaborate in cultivating a new culture of responsibility and hope."],"dc:identifier":["uoadl:5402839","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5402839"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Θρησκεία","Religion"],"dc:title":["Περιβαλλοντική Κρίση - Θρησκειοψυχολογική Προσέγγιση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:19:45Z"}