{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5410813"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5410813","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συζεύγματα αντισώματος–φαρμάκου στον καρκίνο του μαστού / Antibody-drug conjugates in breast cancer","abstract":"Ο καρκίνος του μαστού αποτελεί τη συχνότερη κακοήθεια στις γυναίκες παγκοσμίως και χαρακτηρίζεται από σημαντική βιολογική και κλινική ετερογένεια. Στο πλαίσιο αυτό, τα αντισώματα που είναι συζευγμένα με φάρμακο (antibody–drug conjugates, ADCs) έχουν αναδειχθεί ως μια ταχέως εξελισσόμενη κατηγορία στοχευμένων θεραπειών, συνδυάζοντας την εκλεκτικότητα των μονοκλωνικών αντισωμάτων με την κυτταροτοξική δράση αντικαρκινικών παραγόντων. Στον καρκίνο του μαστού, τα ADCs έχουν αναδιαμορφώσει το θεραπευτικό τοπίο, ιδιαίτερα στους HER2-θετικούς και HER2-low υπότυπους, ενώ παράλληλα επεκτείνουν τις θεραπευτικές επιλογές στον τριπλά αρνητικό καρκίνο του μαστού (TNBC). Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η βιβλιογραφική ανασκόπηση και η κριτική αξιολόγηση των κλινικών μελετών σχετικά με τα ADCs στον καρκίνο του μαστού, με έμφαση στην αποτελεσματικότητα, την ασφάλεια και τον μελλοντικό τους ρόλο στην ογκολογική θεραπεία. Στο πλαίσιο της ανασκόπησης, εξετάστηκαν τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές και μελέτες, με αξιολόγηση των κυριότερων ADCs, όπως το trastuzumab emtansine (T-DM1), το trastuzumab deruxtecan (T-DXd) και το sacituzumab govitecan, σε σχέση με καταληκτικά σημεία όπως η επιβίωση χωρίς εξέλιξη νόσου (PFS), η συνολική επιβίωση (OS) και η ελεύθερη νόσου επιβίωση (iDFS). Τα αποτελέσματα καταδεικνύουν σημαντικό κλινικό όφελος των ADCs. Το T-DXd υπερέχει του T-DM1 στον HER2-θετικό μεταστατικό καρκίνο (DESTINY-Breast03), ενώ καθιερώθηκε ως πρότυπη θεραπεία στον HER2-low υπότυπο (DESTINY-Breast04). Το sacituzumab govitecan βελτιώνει σημαντικά την επιβίωση σε προθεραπευμένους ασθενείς με TNBC (ASCENT). Παρά την υψηλή αποτελεσματικότητά τους, τα ADCs συνοδεύονται από ειδικές τοξικότητες και προκλήσεις, όπως η ανάπτυξη αντοχής και η ετερογένεια των όγκων. Ο μοναδικός μηχανισμός δράσης τους, συμπεριλαμβανομένου του bystander effect, συμβάλλει στην αυξημένη αντικαρκινική δράση, ενώ η περαιτέρω ανάπτυξή τους αναμένεται να ενισχύσει την εξατομικευμένη θεραπεία.","abstract_html":"Ο καρκίνος του μαστού αποτελεί τη συχνότερη κακοήθεια στις γυναίκες παγκοσμίως και χαρακτηρίζεται από σημαντική βιολογική και κλινική ετερογένεια. Στο πλαίσιο αυτό, τα αντισώματα που είναι συζευγμένα με φάρμακο (antibody–drug conjugates, ADCs) έχουν αναδειχθεί ως μια ταχέως εξελισσόμενη κατηγορία στοχευμένων θεραπειών, συνδυάζοντας την εκλεκτικότητα των μονοκλωνικών αντισωμάτων με την κυτταροτοξική δράση αντικαρκινικών παραγόντων. Στον καρκίνο του μαστού, τα ADCs έχουν αναδιαμορφώσει το θεραπευτικό τοπίο, ιδιαίτερα στους HER2-θετικούς και HER2-low υπότυπους, ενώ παράλληλα επεκτείνουν τις θεραπευτικές επιλογές στον τριπλά αρνητικό καρκίνο του μαστού (TNBC). Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η βιβλιογραφική ανασκόπηση και η κριτική αξιολόγηση των κλινικών μελετών σχετικά με τα ADCs στον καρκίνο του μαστού, με έμφαση στην αποτελεσματικότητα, την ασφάλεια και τον μελλοντικό τους ρόλο στην ογκολογική θεραπεία. Στο πλαίσιο της ανασκόπησης, εξετάστηκαν τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές και μελέτες, με αξιολόγηση των κυριότερων ADCs, όπως το trastuzumab emtansine (T-DM1), το trastuzumab deruxtecan (T-DXd) και το sacituzumab govitecan, σε σχέση με καταληκτικά σημεία όπως η επιβίωση χωρίς εξέλιξη νόσου (PFS), η συνολική επιβίωση (OS) και η ελεύθερη νόσου επιβίωση (iDFS). Τα αποτελέσματα καταδεικνύουν σημαντικό κλινικό όφελος των ADCs. Το T-DXd υπερέχει του T-DM1 στον HER2-θετικό μεταστατικό καρκίνο (DESTINY-Breast03), ενώ καθιερώθηκε ως πρότυπη θεραπεία στον HER2-low υπότυπο (DESTINY-Breast04). Το sacituzumab govitecan βελτιώνει σημαντικά την επιβίωση σε προθεραπευμένους ασθενείς με TNBC (ASCENT). Παρά την υψηλή αποτελεσματικότητά τους, τα ADCs συνοδεύονται από ειδικές τοξικότητες και προκλήσεις, όπως η ανάπτυξη αντοχής και η ετερογένεια των όγκων. Ο μοναδικός μηχανισμός δράσης τους, συμπεριλαμβανομένου του bystander effect, συμβάλλει στην αυξημένη αντικαρκινική δράση, ενώ η περαιτέρω ανάπτυξή τους αναμένεται να ενισχύσει την εξατομικευμένη θεραπεία.","abstract_has_math":false,"creators":["Αδαμοπούλου Άρτεμις","Adamopoulou Artemis"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:19:49Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5410813"],"render_values":[{"text":"uoadl:5410813","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5410813","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5410813","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5410813","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αδαμοπούλου Άρτεμις","Adamopoulou Artemis"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5410813","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5410813"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο καρκίνος του μαστού αποτελεί τη συχνότερη κακοήθεια στις γυναίκες παγκοσμίως και χαρακτηρίζεται από σημαντική βιολογική και κλινική ετερογένεια. Στο πλαίσιο αυτό, τα αντισώματα που είναι συζευγμένα με φάρμακο (antibody–drug conjugates, ADCs) έχουν αναδειχθεί ως μια ταχέως εξελισσόμενη κατηγορία στοχευμένων θεραπειών, συνδυάζοντας την εκλεκτικότητα των μονοκλωνικών αντισωμάτων με την κυτταροτοξική δράση αντικαρκινικών παραγόντων. Στον καρκίνο του μαστού, τα ADCs έχουν αναδιαμορφώσει το θεραπευτικό τοπίο, ιδιαίτερα στους HER2-θετικούς και HER2-low υπότυπους, ενώ παράλληλα επεκτείνουν τις θεραπευτικές επιλογές στον τριπλά αρνητικό καρκίνο του μαστού (TNBC). Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η βιβλιογραφική ανασκόπηση και η κριτική αξιολόγηση των κλινικών μελετών σχετικά με τα ADCs στον καρκίνο του μαστού, με έμφαση στην αποτελεσματικότητα, την ασφάλεια και τον μελλοντικό τους ρόλο στην ογκολογική θεραπεία. Στο πλαίσιο της ανασκόπησης, εξετάστηκαν τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές και μελέτες, με αξιολόγηση των κυριότερων ADCs, όπως το trastuzumab emtansine (T-DM1), το trastuzumab deruxtecan (T-DXd) και το sacituzumab govitecan, σε σχέση με καταληκτικά σημεία όπως η επιβίωση χωρίς εξέλιξη νόσου (PFS), η συνολική επιβίωση (OS) και η ελεύθερη νόσου επιβίωση (iDFS). Τα αποτελέσματα καταδεικνύουν σημαντικό κλινικό όφελος των ADCs. Το T-DXd υπερέχει του T-DM1 στον HER2-θετικό μεταστατικό καρκίνο (DESTINY-Breast03), ενώ καθιερώθηκε ως πρότυπη θεραπεία στον HER2-low υπότυπο (DESTINY-Breast04). Το sacituzumab govitecan βελτιώνει σημαντικά την επιβίωση σε προθεραπευμένους ασθενείς με TNBC (ASCENT). Παρά την υψηλή αποτελεσματικότητά τους, τα ADCs συνοδεύονται από ειδικές τοξικότητες και προκλήσεις, όπως η ανάπτυξη αντοχής και η ετερογένεια των όγκων. Ο μοναδικός μηχανισμός δράσης τους, συμπεριλαμβανομένου του bystander effect, συμβάλλει στην αυξημένη αντικαρκινική δράση, ενώ η περαιτέρω ανάπτυξή τους αναμένεται να ενισχύσει την εξατομικευμένη θεραπεία.","Breast cancer is the most common malignancy among women worldwide and is characterized by significant biological and clinical heterogeneity. In this context, antibody–drug conjugates (ADCs) have emerged as a rapidly evolving class of targeted therapies, combining the specificity of monoclonal antibodies with the cytotoxic activity of anticancer agents. In breast cancer, ADCs have reshaped the therapeutic landscape, particularly in HER2-positive and HER2-low subtypes, while also expanding treatment options for triple-negative breast cancer (TNBC). The aim of the present study is to conduct a literature review and critical evaluation of clinical studies on ADCs in breast cancer, with emphasis on efficacy, safety, and their future role in oncologic therapy. Within the scope of this review, randomized clinical trials and relevant studies were examined, focusing on key ADCs such as trastuzumab emtansine (T-DM1), trastuzumab deruxtecan (T-DXd), and sacituzumab govitecan, with analysis of clinical endpoints including progression-free survival (PFS), overall survival (OS), and invasive disease-free survival (iDFS). The findings demonstrate significant clinical benefit of ADCs. T-DXd has shown superior efficacy compared to T-DM1 in HER2-positive metastatic breast cancer (DESTINY-Breast03) and has been established as a standard treatment in the HER2-low subtype (DESTINY-Breast04). Sacituzumab govitecan significantly improves survival outcomes in pretreated patients with TNBC (ASCENT). Despite their high efficacy, ADCs are associated with specific toxicities and challenges, including the development of resistance and tumor heterogeneity. Their unique mechanism of action, including the bystander effect, contributes to enhanced antitumor activity, while ongoing development of next-generation ADCs is expected to further advance personalized treatment strategies."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συζεύγματα αντισώματος–φαρμάκου στον καρκίνο του μαστού / Antibody-drug conjugates in breast cancer"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αδαμοπούλου Άρτεμις","Adamopoulou Artemis"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Ο καρκίνος του μαστού αποτελεί τη συχνότερη κακοήθεια στις γυναίκες παγκοσμίως και χαρακτηρίζεται από σημαντική βιολογική και κλινική ετερογένεια. Στο πλαίσιο αυτό, τα αντισώματα που είναι συζευγμένα με φάρμακο (antibody–drug conjugates, ADCs) έχουν αναδειχθεί ως μια ταχέως εξελισσόμενη κατηγορία στοχευμένων θεραπειών, συνδυάζοντας την εκλεκτικότητα των μονοκλωνικών αντισωμάτων με την κυτταροτοξική δράση αντικαρκινικών παραγόντων. Στον καρκίνο του μαστού, τα ADCs έχουν αναδιαμορφώσει το θεραπευτικό τοπίο, ιδιαίτερα στους HER2-θετικούς και HER2-low υπότυπους, ενώ παράλληλα επεκτείνουν τις θεραπευτικές επιλογές στον τριπλά αρνητικό καρκίνο του μαστού (TNBC). Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η βιβλιογραφική ανασκόπηση και η κριτική αξιολόγηση των κλινικών μελετών σχετικά με τα ADCs στον καρκίνο του μαστού, με έμφαση στην αποτελεσματικότητα, την ασφάλεια και τον μελλοντικό τους ρόλο στην ογκολογική θεραπεία. Στο πλαίσιο της ανασκόπησης, εξετάστηκαν τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές και μελέτες, με αξιολόγηση των κυριότερων ADCs, όπως το trastuzumab emtansine (T-DM1), το trastuzumab deruxtecan (T-DXd) και το sacituzumab govitecan, σε σχέση με καταληκτικά σημεία όπως η επιβίωση χωρίς εξέλιξη νόσου (PFS), η συνολική επιβίωση (OS) και η ελεύθερη νόσου επιβίωση (iDFS). Τα αποτελέσματα καταδεικνύουν σημαντικό κλινικό όφελος των ADCs. Το T-DXd υπερέχει του T-DM1 στον HER2-θετικό μεταστατικό καρκίνο (DESTINY-Breast03), ενώ καθιερώθηκε ως πρότυπη θεραπεία στον HER2-low υπότυπο (DESTINY-Breast04). Το sacituzumab govitecan βελτιώνει σημαντικά την επιβίωση σε προθεραπευμένους ασθενείς με TNBC (ASCENT). Παρά την υψηλή αποτελεσματικότητά τους, τα ADCs συνοδεύονται από ειδικές τοξικότητες και προκλήσεις, όπως η ανάπτυξη αντοχής και η ετερογένεια των όγκων. Ο μοναδικός μηχανισμός δράσης τους, συμπεριλαμβανομένου του bystander effect, συμβάλλει στην αυξημένη αντικαρκινική δράση, ενώ η περαιτέρω ανάπτυξή τους αναμένεται να ενισχύσει την εξατομικευμένη θεραπεία.","Breast cancer is the most common malignancy among women worldwide and is characterized by significant biological and clinical heterogeneity. In this context, antibody–drug conjugates (ADCs) have emerged as a rapidly evolving class of targeted therapies, combining the specificity of monoclonal antibodies with the cytotoxic activity of anticancer agents. In breast cancer, ADCs have reshaped the therapeutic landscape, particularly in HER2-positive and HER2-low subtypes, while also expanding treatment options for triple-negative breast cancer (TNBC). The aim of the present study is to conduct a literature review and critical evaluation of clinical studies on ADCs in breast cancer, with emphasis on efficacy, safety, and their future role in oncologic therapy. Within the scope of this review, randomized clinical trials and relevant studies were examined, focusing on key ADCs such as trastuzumab emtansine (T-DM1), trastuzumab deruxtecan (T-DXd), and sacituzumab govitecan, with analysis of clinical endpoints including progression-free survival (PFS), overall survival (OS), and invasive disease-free survival (iDFS). The findings demonstrate significant clinical benefit of ADCs. T-DXd has shown superior efficacy compared to T-DM1 in HER2-positive metastatic breast cancer (DESTINY-Breast03) and has been established as a standard treatment in the HER2-low subtype (DESTINY-Breast04). Sacituzumab govitecan significantly improves survival outcomes in pretreated patients with TNBC (ASCENT). Despite their high efficacy, ADCs are associated with specific toxicities and challenges, including the development of resistance and tumor heterogeneity. Their unique mechanism of action, including the bystander effect, contributes to enhanced antitumor activity, while ongoing development of next-generation ADCs is expected to further advance personalized treatment strategies."],"dc:identifier":["uoadl:5410813","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5410813"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Συζεύγματα αντισώματος–φαρμάκου στον καρκίνο του μαστού / Antibody-drug conjugates in breast cancer"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:19:49Z"}