{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5410992"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5410992","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ασφάλεια και αποτελεσματικότητα της επαναχορήγησης Αναστολέων Σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού μετά από ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίζονται με το ανοσοποιητικό / Safety and efficacy of immune checkpoint inhibitor rechallenge after immune-related Adverse Events in cancer","abstract":"Σκοπός: Η εκ νέου χορήγηση ενός αναστολέα σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος (ICI) μετά από μια αρχική ανεπιθύμητη ενέργεια που σχετίζεται με το ανοσοποιητικό (irAE) παραμένει μια κλινική πρόκληση, ιδιαίτερα όταν οι εναλλακτικές επιλογές θεραπείας είναι περιορισμένες. Πραγματοποιήσαμε μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση για να αξιολογήσουμε την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της επαναχορήγησης ICI σε ασθενείς με καρκίνο. Μέθοδοι: Διεξήχθη συστηματική αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, WebOfScience και Scopus για κλινικές μελέτες που διερευνούν την επανέναρξη της θεραπείας με ICI μετά από τις αρχικές irAE σε ασθενείς με καρκίνο. Χρησιμοποιήθηκαν μοντέλα τυχαίων επιδράσεων για την συνολική εκτίμηση της επιβίωσης χωρίς πρόοδο νόσου (PFS), της συνολικής επιβίωσης (OS) και των καταληκτικών σημείων ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένων των επανεμφανιζόμενων irAE, των νέων τύπων irAE και των νέων irAE σοβαρού βαθμού. Η ετερογένεια αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας το I² και το Cochran’s Q test. Οι προκαθορισμένες αναλύσεις υποομάδας περιελάμβαναν μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (NSCLC). Η παρούσα μετα-ανάλυση πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με τις οδηγίες PRISMA και καταχωρήθηκε στο PROSPERO (ID: CRD420261283083). Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν επτά αναδρομικές μελέτες κοόρτης, στις οποίες συμμετείχαν 763 ασθενείς με καρκίνο, στρωματοποιημένοι σε κοορτές επανέναρξης θεραπείας με ICI και οριστικής διακοπής. Η επανέναρξη ICI συσχετίστηκε με βελτιωμένο PFS τόσο στη συνολική ανάλυση (HR 0,52, 95% CI 0,34–0,79; I²=30,9%) όσο και στην ανάλυση της υποομάδας NSCLC (HR 0,56, 95% CI 0,36–0,839, I=0,2%). Η επαναχορήγηση ευνόησε επίσης την ολική επιβίωση τόσο συνολικά (HR 0,53, 95% CI 0,31–0,92; I²=58,6%), όσο και στην υποομάδα NSCLC (HR 0,42, 95% CI 0,26–0,68, I²=0,0%). Όσον αφορά την ασφάλεια, οι εκτιμήσεις συνδυασμένης επίπτωσης ήταν 23% (95% CI 17–31%) για επανεμφανιζόμενες irAE, 43% (95% CI 28–59%) για νέους τύπους irAE οποιουδήποτε βαθμού και 9% (95% CI 5–17%) για νέες irAEs σοβαρού βαθμού. Οι αντίστοιχες εκτιμήσεις στην υποομάδα NSCLC ήταν 29% (95% CI 21–39%), 46% (95% CI 29–63%) και 6% (95% CI 1–22%). Σε συγκριτικές αναλύσεις, η επανέναρξη ICI συσχετίστηκε με χαμηλότερα odds σοβαρών irAEs έναντι αρχικής χορήγησης ICI (OR 0,47, 95% CI 0,30–0,75, I²=26,6%). Συμπεράσματα: Η εκ νέου χορήγηση ICI μετά από αρχικές irAEs μπορεί να συσχετιστεί με διατηρημένη αντικαρκινική δραστηριότητα και ένα διαχειρίσιμο προφίλ ασφάλειας σε επιλεγμένους ασθενείς. Οι επανεμφανιζόμενες και οι νέες irAE είναι συχνές, ενώ οι σοβαρές νέες τοξικότητες εμφανίζονται λιγότερο συχνά. Αυτά τα ευρήματα υποστηρίζουν την κλινική χρησιμότητα της εκ νέου χορήγησης και θα πρέπει να ερμηνεύονται προσεκτικά δεδομένης της αναδρομικής φύσης των μελετών που περιλαμβάνονται και της ετερογένειας μεταξύ των αποτελεσμάτων.","abstract_html":"Σκοπός: Η εκ νέου χορήγηση ενός αναστολέα σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος (ICI) μετά από μια αρχική ανεπιθύμητη ενέργεια που σχετίζεται με το ανοσοποιητικό (irAE) παραμένει μια κλινική πρόκληση, ιδιαίτερα όταν οι εναλλακτικές επιλογές θεραπείας είναι περιορισμένες. Πραγματοποιήσαμε μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση για να αξιολογήσουμε την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της επαναχορήγησης ICI σε ασθενείς με καρκίνο. Μέθοδοι: Διεξήχθη συστηματική αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, WebOfScience και Scopus για κλινικές μελέτες που διερευνούν την επανέναρξη της θεραπείας με ICI μετά από τις αρχικές irAE σε ασθενείς με καρκίνο. Χρησιμοποιήθηκαν μοντέλα τυχαίων επιδράσεων για την συνολική εκτίμηση της επιβίωσης χωρίς πρόοδο νόσου (PFS), της συνολικής επιβίωσης (OS) και των καταληκτικών σημείων ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένων των επανεμφανιζόμενων irAE, των νέων τύπων irAE και των νέων irAE σοβαρού βαθμού. Η ετερογένεια αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας το I² και το Cochran’s Q test. Οι προκαθορισμένες αναλύσεις υποομάδας περιελάμβαναν μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (NSCLC). Η παρούσα μετα-ανάλυση πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με τις οδηγίες PRISMA και καταχωρήθηκε στο PROSPERO (ID: CRD420261283083). Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν επτά αναδρομικές μελέτες κοόρτης, στις οποίες συμμετείχαν 763 ασθενείς με καρκίνο, στρωματοποιημένοι σε κοορτές επανέναρξης θεραπείας με ICI και οριστικής διακοπής. Η επανέναρξη ICI συσχετίστηκε με βελτιωμένο PFS τόσο στη συνολική ανάλυση (HR 0,52, 95% CI 0,34–0,79; I²=30,9%) όσο και στην ανάλυση της υποομάδας NSCLC (HR 0,56, 95% CI 0,36–0,839, I=0,2%). Η επαναχορήγηση ευνόησε επίσης την ολική επιβίωση τόσο συνολικά (HR 0,53, 95% CI 0,31–0,92; I²=58,6%), όσο και στην υποομάδα NSCLC (HR 0,42, 95% CI 0,26–0,68, I²=0,0%). Όσον αφορά την ασφάλεια, οι εκτιμήσεις συνδυασμένης επίπτωσης ήταν 23% (95% CI 17–31%) για επανεμφανιζόμενες irAE, 43% (95% CI 28–59%) για νέους τύπους irAE οποιουδήποτε βαθμού και 9% (95% CI 5–17%) για νέες irAEs σοβαρού βαθμού. Οι αντίστοιχες εκτιμήσεις στην υποομάδα NSCLC ήταν 29% (95% CI 21–39%), 46% (95% CI 29–63%) και 6% (95% CI 1–22%). Σε συγκριτικές αναλύσεις, η επανέναρξη ICI συσχετίστηκε με χαμηλότερα odds σοβαρών irAEs έναντι αρχικής χορήγησης ICI (OR 0,47, 95% CI 0,30–0,75, I²=26,6%). Συμπεράσματα: Η εκ νέου χορήγηση ICI μετά από αρχικές irAEs μπορεί να συσχετιστεί με διατηρημένη αντικαρκινική δραστηριότητα και ένα διαχειρίσιμο προφίλ ασφάλειας σε επιλεγμένους ασθενείς. Οι επανεμφανιζόμενες και οι νέες irAE είναι συχνές, ενώ οι σοβαρές νέες τοξικότητες εμφανίζονται λιγότερο συχνά. Αυτά τα ευρήματα υποστηρίζουν την κλινική χρησιμότητα της εκ νέου χορήγησης και θα πρέπει να ερμηνεύονται προσεκτικά δεδομένης της αναδρομικής φύσης των μελετών που περιλαμβάνονται και της ετερογένειας μεταξύ των αποτελεσμάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Δεσύπρη Στυλιανή","Desypri Styliani"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:19:49Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5410992"],"render_values":[{"text":"uoadl:5410992","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5410992","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5410992","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5410992","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δεσύπρη Στυλιανή","Desypri Styliani"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5410992","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5410992"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Η εκ νέου χορήγηση ενός αναστολέα σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος (ICI) μετά από μια αρχική ανεπιθύμητη ενέργεια που σχετίζεται με το ανοσοποιητικό (irAE) παραμένει μια κλινική πρόκληση, ιδιαίτερα όταν οι εναλλακτικές επιλογές θεραπείας είναι περιορισμένες. Πραγματοποιήσαμε μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση για να αξιολογήσουμε την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της επαναχορήγησης ICI σε ασθενείς με καρκίνο. Μέθοδοι: Διεξήχθη συστηματική αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, WebOfScience και Scopus για κλινικές μελέτες που διερευνούν την επανέναρξη της θεραπείας με ICI μετά από τις αρχικές irAE σε ασθενείς με καρκίνο. Χρησιμοποιήθηκαν μοντέλα τυχαίων επιδράσεων για την συνολική εκτίμηση της επιβίωσης χωρίς πρόοδο νόσου (PFS), της συνολικής επιβίωσης (OS) και των καταληκτικών σημείων ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένων των επανεμφανιζόμενων irAE, των νέων τύπων irAE και των νέων irAE σοβαρού βαθμού. Η ετερογένεια αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας το I² και το Cochran’s Q test. Οι προκαθορισμένες αναλύσεις υποομάδας περιελάμβαναν μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (NSCLC). Η παρούσα μετα-ανάλυση πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με τις οδηγίες PRISMA και καταχωρήθηκε στο PROSPERO (ID: CRD420261283083). Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν επτά αναδρομικές μελέτες κοόρτης, στις οποίες συμμετείχαν 763 ασθενείς με καρκίνο, στρωματοποιημένοι σε κοορτές επανέναρξης θεραπείας με ICI και οριστικής διακοπής. Η επανέναρξη ICI συσχετίστηκε με βελτιωμένο PFS τόσο στη συνολική ανάλυση (HR 0,52, 95% CI 0,34–0,79; I²=30,9%) όσο και στην ανάλυση της υποομάδας NSCLC (HR 0,56, 95% CI 0,36–0,839, I=0,2%). Η επαναχορήγηση ευνόησε επίσης την ολική επιβίωση τόσο συνολικά (HR 0,53, 95% CI 0,31–0,92; I²=58,6%), όσο και στην υποομάδα NSCLC (HR 0,42, 95% CI 0,26–0,68, I²=0,0%). Όσον αφορά την ασφάλεια, οι εκτιμήσεις συνδυασμένης επίπτωσης ήταν 23% (95% CI 17–31%) για επανεμφανιζόμενες irAE, 43% (95% CI 28–59%) για νέους τύπους irAE οποιουδήποτε βαθμού και 9% (95% CI 5–17%) για νέες irAEs σοβαρού βαθμού. Οι αντίστοιχες εκτιμήσεις στην υποομάδα NSCLC ήταν 29% (95% CI 21–39%), 46% (95% CI 29–63%) και 6% (95% CI 1–22%). Σε συγκριτικές αναλύσεις, η επανέναρξη ICI συσχετίστηκε με χαμηλότερα odds σοβαρών irAEs έναντι αρχικής χορήγησης ICI (OR 0,47, 95% CI 0,30–0,75, I²=26,6%). Συμπεράσματα: Η εκ νέου χορήγηση ICI μετά από αρχικές irAEs μπορεί να συσχετιστεί με διατηρημένη αντικαρκινική δραστηριότητα και ένα διαχειρίσιμο προφίλ ασφάλειας σε επιλεγμένους ασθενείς. Οι επανεμφανιζόμενες και οι νέες irAE είναι συχνές, ενώ οι σοβαρές νέες τοξικότητες εμφανίζονται λιγότερο συχνά. Αυτά τα ευρήματα υποστηρίζουν την κλινική χρησιμότητα της εκ νέου χορήγησης και θα πρέπει να ερμηνεύονται προσεκτικά δεδομένης της αναδρομικής φύσης των μελετών που περιλαμβάνονται και της ετερογένειας μεταξύ των αποτελεσμάτων.","Background: Immune checkpoint inhibitor (ICI) rechallenge after an initial immune-related adverse event (irAE) remains a clinical challenge, particularly when treatment options are limited. We performed a systematic review and meta-analysis to evaluate the efficacy and safety of ICI rechallenge in patients with cancer. Methods: A systematic search was conducted in the PubMed, WebOfScience and Scopus databases for clinical studies investigating ICI retreatment after initial irAEs in patients with solid malignancies. Random-effects model was used to pool progression-free survival (PFS), overall survival (OS) and safety endpoints, including recurrent irAEs, new-type irAEs and new severe-grade irAEs. Heterogeneity was assessed using I² and Cochran’s Q test. Prespecified subgroup analyses included non-small cell lung cancer (NSCLC). The present meta-analysis followed PRISMA guidelines and was registered in PROSPERO (ID: CRD420261283083). Results: Seven retrospective cohort studies were included, involving 763 patients with cancer, stratified in retreatment and permanent discontinuation arms. ICI rechallenge was associated with improved PFS both in the overall analysis (HR 0.52, 95% CI 0.34–0.79; I²=30.9%) and in the NSCLC subgroup (HR 0.56, 95% CI 0.36–0.89; I²=33.0%). OS also favored rechallenge overall (HR 0.53, 95% CI 0.31–0.92; I²=58.6%) and in the NSCLC group (HR 0.42, 95% CI 0.26–0.68; I²=0.0%). Regarding safety, pooled incidence estimates were 23% (95% CI 17–31%) for recurrent irAEs, 43% (95% CI 28–59%) for new-type irAEs of any grade and 9% (95% CI 5–17%) for new severe-grade irAEs; corresponding estimates in NSCLC subgroup were 29% (95% CI 21–39%), 46% (95% CI 29–63%) and 6% (95% CI 1–22%). In comparative analyses, ICI rechallenge was associated with lower odds of severe irAEs versus initial ICI initiation (OR 0.47, 95% CI 0.30–0.75; I²=26.6%). Conclusions: ICI rechallenge after an initial irAE may be associated with preserved antitumor activity and a manageable safety profile in selected patients. Recurrent and new irAEs are common, whereas severe new toxicities appear less frequent. These ﬁndings support the clinical utility of rechallenge and should be interpreted cautiously given the retrospective nature of the included studies and heterogeneity across outcomes."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ασφάλεια και αποτελεσματικότητα της επαναχορήγησης Αναστολέων Σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού μετά από ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίζονται με το ανοσοποιητικό / Safety and efficacy of immune checkpoint inhibitor rechallenge after immune-related Adverse Events in cancer"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δεσύπρη Στυλιανή","Desypri Styliani"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Σκοπός: Η εκ νέου χορήγηση ενός αναστολέα σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού συστήματος (ICI) μετά από μια αρχική ανεπιθύμητη ενέργεια που σχετίζεται με το ανοσοποιητικό (irAE) παραμένει μια κλινική πρόκληση, ιδιαίτερα όταν οι εναλλακτικές επιλογές θεραπείας είναι περιορισμένες. Πραγματοποιήσαμε μια συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση για να αξιολογήσουμε την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της επαναχορήγησης ICI σε ασθενείς με καρκίνο. Μέθοδοι: Διεξήχθη συστηματική αναζήτηση στις βάσεις δεδομένων PubMed, WebOfScience και Scopus για κλινικές μελέτες που διερευνούν την επανέναρξη της θεραπείας με ICI μετά από τις αρχικές irAE σε ασθενείς με καρκίνο. Χρησιμοποιήθηκαν μοντέλα τυχαίων επιδράσεων για την συνολική εκτίμηση της επιβίωσης χωρίς πρόοδο νόσου (PFS), της συνολικής επιβίωσης (OS) και των καταληκτικών σημείων ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένων των επανεμφανιζόμενων irAE, των νέων τύπων irAE και των νέων irAE σοβαρού βαθμού. Η ετερογένεια αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας το I² και το Cochran’s Q test. Οι προκαθορισμένες αναλύσεις υποομάδας περιελάμβαναν μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (NSCLC). Η παρούσα μετα-ανάλυση πραγματοποιήθηκε σύμφωνα με τις οδηγίες PRISMA και καταχωρήθηκε στο PROSPERO (ID: CRD420261283083). Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν επτά αναδρομικές μελέτες κοόρτης, στις οποίες συμμετείχαν 763 ασθενείς με καρκίνο, στρωματοποιημένοι σε κοορτές επανέναρξης θεραπείας με ICI και οριστικής διακοπής. Η επανέναρξη ICI συσχετίστηκε με βελτιωμένο PFS τόσο στη συνολική ανάλυση (HR 0,52, 95% CI 0,34–0,79; I²=30,9%) όσο και στην ανάλυση της υποομάδας NSCLC (HR 0,56, 95% CI 0,36–0,839, I=0,2%). Η επαναχορήγηση ευνόησε επίσης την ολική επιβίωση τόσο συνολικά (HR 0,53, 95% CI 0,31–0,92; I²=58,6%), όσο και στην υποομάδα NSCLC (HR 0,42, 95% CI 0,26–0,68, I²=0,0%). Όσον αφορά την ασφάλεια, οι εκτιμήσεις συνδυασμένης επίπτωσης ήταν 23% (95% CI 17–31%) για επανεμφανιζόμενες irAE, 43% (95% CI 28–59%) για νέους τύπους irAE οποιουδήποτε βαθμού και 9% (95% CI 5–17%) για νέες irAEs σοβαρού βαθμού. Οι αντίστοιχες εκτιμήσεις στην υποομάδα NSCLC ήταν 29% (95% CI 21–39%), 46% (95% CI 29–63%) και 6% (95% CI 1–22%). Σε συγκριτικές αναλύσεις, η επανέναρξη ICI συσχετίστηκε με χαμηλότερα odds σοβαρών irAEs έναντι αρχικής χορήγησης ICI (OR 0,47, 95% CI 0,30–0,75, I²=26,6%). Συμπεράσματα: Η εκ νέου χορήγηση ICI μετά από αρχικές irAEs μπορεί να συσχετιστεί με διατηρημένη αντικαρκινική δραστηριότητα και ένα διαχειρίσιμο προφίλ ασφάλειας σε επιλεγμένους ασθενείς. Οι επανεμφανιζόμενες και οι νέες irAE είναι συχνές, ενώ οι σοβαρές νέες τοξικότητες εμφανίζονται λιγότερο συχνά. Αυτά τα ευρήματα υποστηρίζουν την κλινική χρησιμότητα της εκ νέου χορήγησης και θα πρέπει να ερμηνεύονται προσεκτικά δεδομένης της αναδρομικής φύσης των μελετών που περιλαμβάνονται και της ετερογένειας μεταξύ των αποτελεσμάτων.","Background: Immune checkpoint inhibitor (ICI) rechallenge after an initial immune-related adverse event (irAE) remains a clinical challenge, particularly when treatment options are limited. We performed a systematic review and meta-analysis to evaluate the efficacy and safety of ICI rechallenge in patients with cancer. Methods: A systematic search was conducted in the PubMed, WebOfScience and Scopus databases for clinical studies investigating ICI retreatment after initial irAEs in patients with solid malignancies. Random-effects model was used to pool progression-free survival (PFS), overall survival (OS) and safety endpoints, including recurrent irAEs, new-type irAEs and new severe-grade irAEs. Heterogeneity was assessed using I² and Cochran’s Q test. Prespecified subgroup analyses included non-small cell lung cancer (NSCLC). The present meta-analysis followed PRISMA guidelines and was registered in PROSPERO (ID: CRD420261283083). Results: Seven retrospective cohort studies were included, involving 763 patients with cancer, stratified in retreatment and permanent discontinuation arms. ICI rechallenge was associated with improved PFS both in the overall analysis (HR 0.52, 95% CI 0.34–0.79; I²=30.9%) and in the NSCLC subgroup (HR 0.56, 95% CI 0.36–0.89; I²=33.0%). OS also favored rechallenge overall (HR 0.53, 95% CI 0.31–0.92; I²=58.6%) and in the NSCLC group (HR 0.42, 95% CI 0.26–0.68; I²=0.0%). Regarding safety, pooled incidence estimates were 23% (95% CI 17–31%) for recurrent irAEs, 43% (95% CI 28–59%) for new-type irAEs of any grade and 9% (95% CI 5–17%) for new severe-grade irAEs; corresponding estimates in NSCLC subgroup were 29% (95% CI 21–39%), 46% (95% CI 29–63%) and 6% (95% CI 1–22%). In comparative analyses, ICI rechallenge was associated with lower odds of severe irAEs versus initial ICI initiation (OR 0.47, 95% CI 0.30–0.75; I²=26.6%). Conclusions: ICI rechallenge after an initial irAE may be associated with preserved antitumor activity and a manageable safety profile in selected patients. Recurrent and new irAEs are common, whereas severe new toxicities appear less frequent. These ﬁndings support the clinical utility of rechallenge and should be interpreted cautiously given the retrospective nature of the included studies and heterogeneity across outcomes."],"dc:identifier":["uoadl:5410992","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5410992"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Ασφάλεια και αποτελεσματικότητα της επαναχορήγησης Αναστολέων Σημείων ελέγχου του ανοσοποιητικού μετά από ανεπιθύμητες ενέργειες που σχετίζονται με το ανοσοποιητικό / Safety and efficacy of immune checkpoint inhibitor rechallenge after immune-related Adverse Events in cancer"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:19:49Z"}