{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5411532"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5411532","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"H επίδραση της διαλειμματικής άσκησης στον ογκολογικό ασθενή που υποβάλλεται σε ακτινοθεραπεία: μια τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη κλινική μελέτη","abstract":"Σκοπός: Η παρούσα τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη κλινική μελέτη διερεύνησε την επίδραση ενός εξατομικευμένου, επιβλεπόμενου προγράμματος διαλειμματικής αερόβιας άσκησης μέτριας προς υψηλής έντασης σε ογκολογικούς ασθενείς που υποβάλλονταν σε ακτινοθεραπεία, με κύρια έκβαση την ποιότητα ζωής και δευτερεύουσες εκβάσεις την καρδιοαναπνευστική ικανότητα, τη λειτουργικότητα, την κόπωση, την ποιότητα ύπνου, τη φυσική δραστηριότητα, τη σύσταση σώματος, τη μεταβλητότητα καρδιακού ρυθμού και τη δύναμη λαβής. Μέθοδοι: Συνολικά συμπεριλήφθηκαν 46 ασθενείς με καρκίνο, εκ των οποίων 16 κατανεμήθηκαν στην ομάδα ελέγχου και 30 στην ομάδα παρέμβασης. Η παρέμβαση πραγματοποιήθηκε σε νοσοκομειακό περιβάλλον, παράλληλα με το ακτινοθεραπευτικό σχήμα, και περιλάμβανε τρεις ατομικά επιβλεπόμενες συνεδρίες άσκησης την εβδομάδα σε κυκλοεργόμετρο. Η ένταση της άσκησης καθορίστηκε εξατομικευμένα βάσει της ισχύος που αντιστοιχούσε στο δεύτερο αναπνευστικό κατώφλι μέσω καρδιοαναπνευστικής δοκιμασίας κόπωσης. Οι αξιολογήσεις πραγματοποιήθηκαν πριν και μετά την παρέμβαση και περιλάμβαναν ερωτηματολόγια αυτοαναφοράς, λειτουργικές δοκιμασίες, μέτρηση σύστασης σώματος, καρδιακή μεταβλητότητα και καρδιοαναπνευστική αξιολόγηση. Αποτελέσματα: Η συμμόρφωση στο πρόγραμμα ήταν υψηλή στην ομάδα παρέμβασης, φτάνοντας το 95,2 ± 4,3%. Η λειτουργική ικανότητα, όπως αξιολογήθηκε με τη δοκιμασία βάδισης 6 λεπτών, βελτιώθηκε συνολικά με την πάροδο του χρόνου, με σημαντική κύρια επίδραση του χρόνου στη Mixed ANOVA [F(1,39)=4,49, p=0,040, partial η²=0,103], χωρίς σημαντική αλληλεπίδραση Χρόνου × Ομάδας [F(1,39)=0,032, p=0,859]. Στην καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κόπωσης, η ισχύς στο πρώτο αναπνευστικό κατώφλι αυξήθηκε σημαντικά στην ομάδα παρέμβασης (p<0,001), ενώ η ισχύς στο δεύτερο αναπνευστικό κατώφλι παρουσίασε σημαντική κύρια επίδραση του χρόνου [F=16,55, p<0,001, partial η²=0,273] και σημαντική αλληλεπίδραση Χρόνου × Ομάδας [F=23,57, p<0,001, partial η²=0,349], υποδηλώνοντας μεγαλύτερη βελτίωση στην ομάδα άσκησης. Η μέγιστη ισχύς άσκησης αυξήθηκε επίσης σημαντικά με την πάροδο του χρόνου [F=16,56, p<0,001, partial η²=0,273], χωρίς σημαντική αλληλεπίδραση Χρόνου × Ομάδας [F=1,74, p=0,194]. Η καρδιακή συχνότητα στο VT1, στο VT2 και στη μέγιστη προσπάθεια δεν παρουσίασε σημαντικές μεταβολές (p>0,05), γεγονός που υποδηλώνει ότι οι συμμετέχοντες παρήγαγαν μεγαλύτερο μηχανικό έργο με παρόμοια καρδιαγγειακή επιβάρυνση. Επιπλέον, παρατηρήθηκε σημαντική διαφορά μεταξύ των ομάδων στη μεταβολή της συνολικής ποιότητας ζωής, όπως αξιολογήθηκε με το EORTC QLQ- C30 Global Health Status (Z=−2,795, p=0,005), ενώ η ομάδα παρέμβασης διατήρησε σταθερά επίπεδα ποιότητας ζωής, η ομάδα ελέγχου παρουσίασε σημαντική μείωση της ποιότητας ζωής από την αρχική στην τελική αξιολόγηση (Z=−2,06, p=0,039). Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές μεταβολές στη σύσταση σώματος, στη δύναμη λαβής, στην ποιότητα ύπνου, στα επίπεδα φυσικής δραστηριότητας και στους δείκτες καρδιακής μεταβλητότητας (p>0,05). Συμπεράσματα: Ένα εξατομικευμένο, επιβλεπόμενο πρόγραμμα διαλειμματικής άσκησης σε νοσοκομειακό περιβάλλον φαίνεται να είναι εφικτό, καλά ανεκτό και κλινικά χρήσιμο για ασθενείς με καρκίνο που υποβάλλονται σε ακτινοθεραπεία. Τα ευρήματα δείχνουν σημαντικές βελτιώσεις στην καρδιοαναπνευστική απόδοση και στην αερόβια αποδοτικότητα, καθώς και πιθανή προστατευτική επίδραση στην ποιότητα ζωής κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Η ενσωμάτωση της άσκησης στο πλαίσιο της ογκολογικής αποκατάστασης μπορεί να αποτελέσει σημαντική συμπληρωματική στρατηγική υποστήριξης των ασθενών κατά την ακτινοθεραπεία.","abstract_html":"Σκοπός: Η παρούσα τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη κλινική μελέτη διερεύνησε την επίδραση ενός εξατομικευμένου, επιβλεπόμενου προγράμματος διαλειμματικής αερόβιας άσκησης μέτριας προς υψηλής έντασης σε ογκολογικούς ασθενείς που υποβάλλονταν σε ακτινοθεραπεία, με κύρια έκβαση την ποιότητα ζωής και δευτερεύουσες εκβάσεις την καρδιοαναπνευστική ικανότητα, τη λειτουργικότητα, την κόπωση, την ποιότητα ύπνου, τη φυσική δραστηριότητα, τη σύσταση σώματος, τη μεταβλητότητα καρδιακού ρυθμού και τη δύναμη λαβής. Μέθοδοι: Συνολικά συμπεριλήφθηκαν 46 ασθενείς με καρκίνο, εκ των οποίων 16 κατανεμήθηκαν στην ομάδα ελέγχου και 30 στην ομάδα παρέμβασης. Η παρέμβαση πραγματοποιήθηκε σε νοσοκομειακό περιβάλλον, παράλληλα με το ακτινοθεραπευτικό σχήμα, και περιλάμβανε τρεις ατομικά επιβλεπόμενες συνεδρίες άσκησης την εβδομάδα σε κυκλοεργόμετρο. Η ένταση της άσκησης καθορίστηκε εξατομικευμένα βάσει της ισχύος που αντιστοιχούσε στο δεύτερο αναπνευστικό κατώφλι μέσω καρδιοαναπνευστικής δοκιμασίας κόπωσης. Οι αξιολογήσεις πραγματοποιήθηκαν πριν και μετά την παρέμβαση και περιλάμβαναν ερωτηματολόγια αυτοαναφοράς, λειτουργικές δοκιμασίες, μέτρηση σύστασης σώματος, καρδιακή μεταβλητότητα και καρδιοαναπνευστική αξιολόγηση. Αποτελέσματα: Η συμμόρφωση στο πρόγραμμα ήταν υψηλή στην ομάδα παρέμβασης, φτάνοντας το 95,2 ± 4,3%. Η λειτουργική ικανότητα, όπως αξιολογήθηκε με τη δοκιμασία βάδισης 6 λεπτών, βελτιώθηκε συνολικά με την πάροδο του χρόνου, με σημαντική κύρια επίδραση του χρόνου στη Mixed ANOVA [F(1,39)=4,49, p=0,040, partial η²=0,103], χωρίς σημαντική αλληλεπίδραση Χρόνου × Ομάδας [F(1,39)=0,032, p=0,859]. Στην καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κόπωσης, η ισχύς στο πρώτο αναπνευστικό κατώφλι αυξήθηκε σημαντικά στην ομάδα παρέμβασης (p&lt;0,001), ενώ η ισχύς στο δεύτερο αναπνευστικό κατώφλι παρουσίασε σημαντική κύρια επίδραση του χρόνου [F=16,55, p&lt;0,001, partial η²=0,273] και σημαντική αλληλεπίδραση Χρόνου × Ομάδας [F=23,57, p&lt;0,001, partial η²=0,349], υποδηλώνοντας μεγαλύτερη βελτίωση στην ομάδα άσκησης. Η μέγιστη ισχύς άσκησης αυξήθηκε επίσης σημαντικά με την πάροδο του χρόνου [F=16,56, p&lt;0,001, partial η²=0,273], χωρίς σημαντική αλληλεπίδραση Χρόνου × Ομάδας [F=1,74, p=0,194]. Η καρδιακή συχνότητα στο VT1, στο VT2 και στη μέγιστη προσπάθεια δεν παρουσίασε σημαντικές μεταβολές (p&gt;0,05), γεγονός που υποδηλώνει ότι οι συμμετέχοντες παρήγαγαν μεγαλύτερο μηχανικό έργο με παρόμοια καρδιαγγειακή επιβάρυνση. Επιπλέον, παρατηρήθηκε σημαντική διαφορά μεταξύ των ομάδων στη μεταβολή της συνολικής ποιότητας ζωής, όπως αξιολογήθηκε με το EORTC QLQ- C30 Global Health Status (Z=−2,795, p=0,005), ενώ η ομάδα παρέμβασης διατήρησε σταθερά επίπεδα ποιότητας ζωής, η ομάδα ελέγχου παρουσίασε σημαντική μείωση της ποιότητας ζωής από την αρχική στην τελική αξιολόγηση (Z=−2,06, p=0,039). Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές μεταβολές στη σύσταση σώματος, στη δύναμη λαβής, στην ποιότητα ύπνου, στα επίπεδα φυσικής δραστηριότητας και στους δείκτες καρδιακής μεταβλητότητας (p&gt;0,05). Συμπεράσματα: Ένα εξατομικευμένο, επιβλεπόμενο πρόγραμμα διαλειμματικής άσκησης σε νοσοκομειακό περιβάλλον φαίνεται να είναι εφικτό, καλά ανεκτό και κλινικά χρήσιμο για ασθενείς με καρκίνο που υποβάλλονται σε ακτινοθεραπεία. Τα ευρήματα δείχνουν σημαντικές βελτιώσεις στην καρδιοαναπνευστική απόδοση και στην αερόβια αποδοτικότητα, καθώς και πιθανή προστατευτική επίδραση στην ποιότητα ζωής κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Η ενσωμάτωση της άσκησης στο πλαίσιο της ογκολογικής αποκατάστασης μπορεί να αποτελέσει σημαντική συμπληρωματική στρατηγική υποστήριξης των ασθενών κατά την ακτινοθεραπεία.","abstract_has_math":false,"creators":["Αντωνάκης-Καραμίντζας Δημήτριος","Antonakis-Karamintzas Dimitrios"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:19:50Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5411532"],"render_values":[{"text":"uoadl:5411532","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5411532","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5411532","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5411532","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αντωνάκης-Καραμίντζας Δημήτριος","Antonakis-Karamintzas Dimitrios"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5411532","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5411532"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Η παρούσα τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη κλινική μελέτη διερεύνησε την επίδραση ενός εξατομικευμένου, επιβλεπόμενου προγράμματος διαλειμματικής αερόβιας άσκησης μέτριας προς υψηλής έντασης σε ογκολογικούς ασθενείς που υποβάλλονταν σε ακτινοθεραπεία, με κύρια έκβαση την ποιότητα ζωής και δευτερεύουσες εκβάσεις την καρδιοαναπνευστική ικανότητα, τη λειτουργικότητα, την κόπωση, την ποιότητα ύπνου, τη φυσική δραστηριότητα, τη σύσταση σώματος, τη μεταβλητότητα καρδιακού ρυθμού και τη δύναμη λαβής. Μέθοδοι: Συνολικά συμπεριλήφθηκαν 46 ασθενείς με καρκίνο, εκ των οποίων 16 κατανεμήθηκαν στην ομάδα ελέγχου και 30 στην ομάδα παρέμβασης. Η παρέμβαση πραγματοποιήθηκε σε νοσοκομειακό περιβάλλον, παράλληλα με το ακτινοθεραπευτικό σχήμα, και περιλάμβανε τρεις ατομικά επιβλεπόμενες συνεδρίες άσκησης την εβδομάδα σε κυκλοεργόμετρο. Η ένταση της άσκησης καθορίστηκε εξατομικευμένα βάσει της ισχύος που αντιστοιχούσε στο δεύτερο αναπνευστικό κατώφλι μέσω καρδιοαναπνευστικής δοκιμασίας κόπωσης. Οι αξιολογήσεις πραγματοποιήθηκαν πριν και μετά την παρέμβαση και περιλάμβαναν ερωτηματολόγια αυτοαναφοράς, λειτουργικές δοκιμασίες, μέτρηση σύστασης σώματος, καρδιακή μεταβλητότητα και καρδιοαναπνευστική αξιολόγηση. Αποτελέσματα: Η συμμόρφωση στο πρόγραμμα ήταν υψηλή στην ομάδα παρέμβασης, φτάνοντας το 95,2 ± 4,3%. Η λειτουργική ικανότητα, όπως αξιολογήθηκε με τη δοκιμασία βάδισης 6 λεπτών, βελτιώθηκε συνολικά με την πάροδο του χρόνου, με σημαντική κύρια επίδραση του χρόνου στη Mixed ANOVA [F(1,39)=4,49, p=0,040, partial η²=0,103], χωρίς σημαντική αλληλεπίδραση Χρόνου × Ομάδας [F(1,39)=0,032, p=0,859]. Στην καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κόπωσης, η ισχύς στο πρώτο αναπνευστικό κατώφλι αυξήθηκε σημαντικά στην ομάδα παρέμβασης (p<0,001), ενώ η ισχύς στο δεύτερο αναπνευστικό κατώφλι παρουσίασε σημαντική κύρια επίδραση του χρόνου [F=16,55, p<0,001, partial η²=0,273] και σημαντική αλληλεπίδραση Χρόνου × Ομάδας [F=23,57, p<0,001, partial η²=0,349], υποδηλώνοντας μεγαλύτερη βελτίωση στην ομάδα άσκησης. Η μέγιστη ισχύς άσκησης αυξήθηκε επίσης σημαντικά με την πάροδο του χρόνου [F=16,56, p<0,001, partial η²=0,273], χωρίς σημαντική αλληλεπίδραση Χρόνου × Ομάδας [F=1,74, p=0,194]. Η καρδιακή συχνότητα στο VT1, στο VT2 και στη μέγιστη προσπάθεια δεν παρουσίασε σημαντικές μεταβολές (p>0,05), γεγονός που υποδηλώνει ότι οι συμμετέχοντες παρήγαγαν μεγαλύτερο μηχανικό έργο με παρόμοια καρδιαγγειακή επιβάρυνση. Επιπλέον, παρατηρήθηκε σημαντική διαφορά μεταξύ των ομάδων στη μεταβολή της συνολικής ποιότητας ζωής, όπως αξιολογήθηκε με το EORTC QLQ- C30 Global Health Status (Z=−2,795, p=0,005), ενώ η ομάδα παρέμβασης διατήρησε σταθερά επίπεδα ποιότητας ζωής, η ομάδα ελέγχου παρουσίασε σημαντική μείωση της ποιότητας ζωής από την αρχική στην τελική αξιολόγηση (Z=−2,06, p=0,039). Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές μεταβολές στη σύσταση σώματος, στη δύναμη λαβής, στην ποιότητα ύπνου, στα επίπεδα φυσικής δραστηριότητας και στους δείκτες καρδιακής μεταβλητότητας (p>0,05). Συμπεράσματα: Ένα εξατομικευμένο, επιβλεπόμενο πρόγραμμα διαλειμματικής άσκησης σε νοσοκομειακό περιβάλλον φαίνεται να είναι εφικτό, καλά ανεκτό και κλινικά χρήσιμο για ασθενείς με καρκίνο που υποβάλλονται σε ακτινοθεραπεία. Τα ευρήματα δείχνουν σημαντικές βελτιώσεις στην καρδιοαναπνευστική απόδοση και στην αερόβια αποδοτικότητα, καθώς και πιθανή προστατευτική επίδραση στην ποιότητα ζωής κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Η ενσωμάτωση της άσκησης στο πλαίσιο της ογκολογικής αποκατάστασης μπορεί να αποτελέσει σημαντική συμπληρωματική στρατηγική υποστήριξης των ασθενών κατά την ακτινοθεραπεία.","Purpose: This randomized controlled clinical study investigated the effects of an individualized, supervised moderate- to high-intensity interval aerobic exercise program in cancer patients undergoing radiotherapy. The primary outcome was quality of life, while secondary outcomes included cardiorespiratory fitness, functional capacity, fatigue, sleep quality, physical activity, body composition, heart rate variability, and handgrip strength. Methods: A total of 46 cancer patients were included, of whom 16 were allocated to the control group and 30 to the intervention group. The intervention was delivered in a hospital-based setting alongside the radiotherapy schedule and consisted of three individually supervised cycling sessions per week. Exercise intensity was individually prescribed based on the power output corresponding to the second ventilatory threshold, determined through cardiopulmonary exercise testing. Assessments were performed before and after the intervention. Statistical analyses included parametric and non-parametric tests, as well as mixed analysis of variance to examine the effects of time, group, and Time × Group interaction. Results: Program adherence was high in the intervention group, reaching 95.2 ± 4.3%. Functional capacity, assessed by the 6-minute walk test, improved over time, with a significant main effect of time in the mixed ANOVA [F(1,39)=4.49, p=0.040, partial η²=0.103], but no significant Time × Group interaction [F(1,39)=0.032, p=0.859]. During cardiopulmonary exercise testing, power output at the first ventilatory threshold increased significantly in the intervention group (p<0.001). Power output at the second ventilatory threshold showed a significant main effect of time [F=16.55, p<0.001, partial η²=0.273] and a significant Time × Group interaction [F=23.57, p<0.001, partial η²=0.349], indicating greater improvement in the exercise group. Peak workload also increased significantly over time [F=16.56, p<0.001, partial η²=0.273], without a significant Time × Group interaction [F=1.74, p=0.194]. Heart rate at VT1, VT2, and peak exercise did not change significantly (p>0.05), suggesting that participants were able to produce higher mechanical work with similar cardiovascular strain. In addition, a significant between-group difference was observed in the change in overall quality of life, assessed with the EORTC QLQ-C30 Global Health Status scale (Z=−2.795, p=0.005), while the control group showed a significant decline in quality of life from baseline to post-intervention (Z=−2.06, p=0.039). No significant changes were observed in body composition, handgrip strength, sleep quality, physical activity levels, or heart rate variability indices (p>0.05). Conclusions: An individualized, supervised hospital-based interval exercise program appears to be feasible, well tolerated, and clinically useful for cancer patients undergoing radiotherapy. The findings indicate significant improvements in cardiorespiratory performance, mainly through increased power output at ventilatory thresholds, as well as a potential protective effect on quality of life during treatment. Integrating exercise into oncology rehabilitation may represent an important supportive strategy for patients receiving radiotherapy."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["H επίδραση της διαλειμματικής άσκησης στον ογκολογικό ασθενή που υποβάλλεται σε ακτινοθεραπεία: μια τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη κλινική μελέτη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αντωνάκης-Καραμίντζας Δημήτριος","Antonakis-Karamintzas Dimitrios"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Σκοπός: Η παρούσα τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη κλινική μελέτη διερεύνησε την επίδραση ενός εξατομικευμένου, επιβλεπόμενου προγράμματος διαλειμματικής αερόβιας άσκησης μέτριας προς υψηλής έντασης σε ογκολογικούς ασθενείς που υποβάλλονταν σε ακτινοθεραπεία, με κύρια έκβαση την ποιότητα ζωής και δευτερεύουσες εκβάσεις την καρδιοαναπνευστική ικανότητα, τη λειτουργικότητα, την κόπωση, την ποιότητα ύπνου, τη φυσική δραστηριότητα, τη σύσταση σώματος, τη μεταβλητότητα καρδιακού ρυθμού και τη δύναμη λαβής. Μέθοδοι: Συνολικά συμπεριλήφθηκαν 46 ασθενείς με καρκίνο, εκ των οποίων 16 κατανεμήθηκαν στην ομάδα ελέγχου και 30 στην ομάδα παρέμβασης. Η παρέμβαση πραγματοποιήθηκε σε νοσοκομειακό περιβάλλον, παράλληλα με το ακτινοθεραπευτικό σχήμα, και περιλάμβανε τρεις ατομικά επιβλεπόμενες συνεδρίες άσκησης την εβδομάδα σε κυκλοεργόμετρο. Η ένταση της άσκησης καθορίστηκε εξατομικευμένα βάσει της ισχύος που αντιστοιχούσε στο δεύτερο αναπνευστικό κατώφλι μέσω καρδιοαναπνευστικής δοκιμασίας κόπωσης. Οι αξιολογήσεις πραγματοποιήθηκαν πριν και μετά την παρέμβαση και περιλάμβαναν ερωτηματολόγια αυτοαναφοράς, λειτουργικές δοκιμασίες, μέτρηση σύστασης σώματος, καρδιακή μεταβλητότητα και καρδιοαναπνευστική αξιολόγηση. Αποτελέσματα: Η συμμόρφωση στο πρόγραμμα ήταν υψηλή στην ομάδα παρέμβασης, φτάνοντας το 95,2 ± 4,3%. Η λειτουργική ικανότητα, όπως αξιολογήθηκε με τη δοκιμασία βάδισης 6 λεπτών, βελτιώθηκε συνολικά με την πάροδο του χρόνου, με σημαντική κύρια επίδραση του χρόνου στη Mixed ANOVA [F(1,39)=4,49, p=0,040, partial η²=0,103], χωρίς σημαντική αλληλεπίδραση Χρόνου × Ομάδας [F(1,39)=0,032, p=0,859]. Στην καρδιοαναπνευστική δοκιμασία κόπωσης, η ισχύς στο πρώτο αναπνευστικό κατώφλι αυξήθηκε σημαντικά στην ομάδα παρέμβασης (p<0,001), ενώ η ισχύς στο δεύτερο αναπνευστικό κατώφλι παρουσίασε σημαντική κύρια επίδραση του χρόνου [F=16,55, p<0,001, partial η²=0,273] και σημαντική αλληλεπίδραση Χρόνου × Ομάδας [F=23,57, p<0,001, partial η²=0,349], υποδηλώνοντας μεγαλύτερη βελτίωση στην ομάδα άσκησης. Η μέγιστη ισχύς άσκησης αυξήθηκε επίσης σημαντικά με την πάροδο του χρόνου [F=16,56, p<0,001, partial η²=0,273], χωρίς σημαντική αλληλεπίδραση Χρόνου × Ομάδας [F=1,74, p=0,194]. Η καρδιακή συχνότητα στο VT1, στο VT2 και στη μέγιστη προσπάθεια δεν παρουσίασε σημαντικές μεταβολές (p>0,05), γεγονός που υποδηλώνει ότι οι συμμετέχοντες παρήγαγαν μεγαλύτερο μηχανικό έργο με παρόμοια καρδιαγγειακή επιβάρυνση. Επιπλέον, παρατηρήθηκε σημαντική διαφορά μεταξύ των ομάδων στη μεταβολή της συνολικής ποιότητας ζωής, όπως αξιολογήθηκε με το EORTC QLQ- C30 Global Health Status (Z=−2,795, p=0,005), ενώ η ομάδα παρέμβασης διατήρησε σταθερά επίπεδα ποιότητας ζωής, η ομάδα ελέγχου παρουσίασε σημαντική μείωση της ποιότητας ζωής από την αρχική στην τελική αξιολόγηση (Z=−2,06, p=0,039). Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές μεταβολές στη σύσταση σώματος, στη δύναμη λαβής, στην ποιότητα ύπνου, στα επίπεδα φυσικής δραστηριότητας και στους δείκτες καρδιακής μεταβλητότητας (p>0,05). Συμπεράσματα: Ένα εξατομικευμένο, επιβλεπόμενο πρόγραμμα διαλειμματικής άσκησης σε νοσοκομειακό περιβάλλον φαίνεται να είναι εφικτό, καλά ανεκτό και κλινικά χρήσιμο για ασθενείς με καρκίνο που υποβάλλονται σε ακτινοθεραπεία. Τα ευρήματα δείχνουν σημαντικές βελτιώσεις στην καρδιοαναπνευστική απόδοση και στην αερόβια αποδοτικότητα, καθώς και πιθανή προστατευτική επίδραση στην ποιότητα ζωής κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Η ενσωμάτωση της άσκησης στο πλαίσιο της ογκολογικής αποκατάστασης μπορεί να αποτελέσει σημαντική συμπληρωματική στρατηγική υποστήριξης των ασθενών κατά την ακτινοθεραπεία.","Purpose: This randomized controlled clinical study investigated the effects of an individualized, supervised moderate- to high-intensity interval aerobic exercise program in cancer patients undergoing radiotherapy. The primary outcome was quality of life, while secondary outcomes included cardiorespiratory fitness, functional capacity, fatigue, sleep quality, physical activity, body composition, heart rate variability, and handgrip strength. Methods: A total of 46 cancer patients were included, of whom 16 were allocated to the control group and 30 to the intervention group. The intervention was delivered in a hospital-based setting alongside the radiotherapy schedule and consisted of three individually supervised cycling sessions per week. Exercise intensity was individually prescribed based on the power output corresponding to the second ventilatory threshold, determined through cardiopulmonary exercise testing. Assessments were performed before and after the intervention. Statistical analyses included parametric and non-parametric tests, as well as mixed analysis of variance to examine the effects of time, group, and Time × Group interaction. Results: Program adherence was high in the intervention group, reaching 95.2 ± 4.3%. Functional capacity, assessed by the 6-minute walk test, improved over time, with a significant main effect of time in the mixed ANOVA [F(1,39)=4.49, p=0.040, partial η²=0.103], but no significant Time × Group interaction [F(1,39)=0.032, p=0.859]. During cardiopulmonary exercise testing, power output at the first ventilatory threshold increased significantly in the intervention group (p<0.001). Power output at the second ventilatory threshold showed a significant main effect of time [F=16.55, p<0.001, partial η²=0.273] and a significant Time × Group interaction [F=23.57, p<0.001, partial η²=0.349], indicating greater improvement in the exercise group. Peak workload also increased significantly over time [F=16.56, p<0.001, partial η²=0.273], without a significant Time × Group interaction [F=1.74, p=0.194]. Heart rate at VT1, VT2, and peak exercise did not change significantly (p>0.05), suggesting that participants were able to produce higher mechanical work with similar cardiovascular strain. In addition, a significant between-group difference was observed in the change in overall quality of life, assessed with the EORTC QLQ-C30 Global Health Status scale (Z=−2.795, p=0.005), while the control group showed a significant decline in quality of life from baseline to post-intervention (Z=−2.06, p=0.039). No significant changes were observed in body composition, handgrip strength, sleep quality, physical activity levels, or heart rate variability indices (p>0.05). Conclusions: An individualized, supervised hospital-based interval exercise program appears to be feasible, well tolerated, and clinically useful for cancer patients undergoing radiotherapy. The findings indicate significant improvements in cardiorespiratory performance, mainly through increased power output at ventilatory thresholds, as well as a potential protective effect on quality of life during treatment. Integrating exercise into oncology rehabilitation may represent an important supportive strategy for patients receiving radiotherapy."],"dc:identifier":["uoadl:5411532","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5411532"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["H επίδραση της διαλειμματικής άσκησης στον ογκολογικό ασθενή που υποβάλλεται σε ακτινοθεραπεία: μια τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη κλινική μελέτη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:19:50Z"}