{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5411605"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5411605","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Καλλιέργεια ψυχοσυναισθηματικών δεξιοτήτων με έμφαση στο συναίσθημα της λύπης: Μελέτη παρέμβασης","abstract":"Περίληψη Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η αξιολόγηση μιας εξατομικευμένης ψυχοεκπαιδευτικής παρέμβασης για την αναγνώριση και την κοινωνικά κατάλληλη έκφραση της λύπης σε έφηβη με ΔΑΦ. Χρησιμοποιήθηκε σχέδιο ενός υποκειμένου Α–Β–Α′ σε σχολικό–θεραπευτικό πλαίσιο, με 45 ατομικές συνεδρίες. Στη φάση Α δεν υπήρξε καθοδήγηση. Στη φάση Β εφαρμόστηκαν μοντελοποίηση, καθοδηγούμενη εξάσκηση και σταδιακή απόσυρση βοήθειας. Στην Α′ αποσύρθηκε κάθε υποστήριξη. Η εξαρτημένη μεταβλητή ήταν η συχνότητα λεκτικών και μη λεκτικών εκφράσεων λύπης ανά συνεδρία. Η συλλογή δεδομένων έγινε με άμεση, συνεχόμενη παρατήρηση. Η αξιοπιστία μεταξύ παρατηρητών ήταν 97.8% και η πιστότητα εφαρμογής 100%. Η συχνότητα ήταν χαμηλή στη baseline (Μ=1.36), αυξήθηκε στη Β (Μ=4.64) και μειώθηκε στην Α′ (Μ=1.75). Η οπτική ανάλυση έδειξε άμεση αύξηση, χαμηλή επικάλυψη και σταθεροποίηση στη Β. Οι δείκτες PND=86.36%, NAP=86.36% και διορθωμένος Tau-U=0.56 έδειξαν ισχυρή επίδραση. Παρατηρήθηκε βελτίωση στις λεκτικές και μη λεκτικές αποκρίσεις, ωστόσο δεν τεκμηριώθηκε διατήρηση της συμπεριφοράς χωρίς ενίσχυση. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η λύπη μπορεί να διδαχθεί αποτελεσματικά με άμεση διδασκαλία και συστηματική ενίσχυση. Η απουσία διατήρησης αναδεικνύει την ανάγκη για πρωτόκολλο συντήρησης και έκθεση σε πολλαπλά πλαίσια. Η κοινωνική εγκυρότητα ήταν θετική, υποστηρίζοντας την πρακτική αξία της παρέμβασης στο σχολικό πλαίσιο.","abstract_html":"Περίληψη Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η αξιολόγηση μιας εξατομικευμένης ψυχοεκπαιδευτικής παρέμβασης για την αναγνώριση και την κοινωνικά κατάλληλη έκφραση της λύπης σε έφηβη με ΔΑΦ. Χρησιμοποιήθηκε σχέδιο ενός υποκειμένου Α–Β–Α′ σε σχολικό–θεραπευτικό πλαίσιο, με 45 ατομικές συνεδρίες. Στη φάση Α δεν υπήρξε καθοδήγηση. Στη φάση Β εφαρμόστηκαν μοντελοποίηση, καθοδηγούμενη εξάσκηση και σταδιακή απόσυρση βοήθειας. Στην Α′ αποσύρθηκε κάθε υποστήριξη. Η εξαρτημένη μεταβλητή ήταν η συχνότητα λεκτικών και μη λεκτικών εκφράσεων λύπης ανά συνεδρία. Η συλλογή δεδομένων έγινε με άμεση, συνεχόμενη παρατήρηση. Η αξιοπιστία μεταξύ παρατηρητών ήταν 97.8% και η πιστότητα εφαρμογής 100%. Η συχνότητα ήταν χαμηλή στη baseline (Μ=1.36), αυξήθηκε στη Β (Μ=4.64) και μειώθηκε στην Α′ (Μ=1.75). Η οπτική ανάλυση έδειξε άμεση αύξηση, χαμηλή επικάλυψη και σταθεροποίηση στη Β. Οι δείκτες PND=86.36%, NAP=86.36% και διορθωμένος Tau-U=0.56 έδειξαν ισχυρή επίδραση. Παρατηρήθηκε βελτίωση στις λεκτικές και μη λεκτικές αποκρίσεις, ωστόσο δεν τεκμηριώθηκε διατήρηση της συμπεριφοράς χωρίς ενίσχυση. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η λύπη μπορεί να διδαχθεί αποτελεσματικά με άμεση διδασκαλία και συστηματική ενίσχυση. Η απουσία διατήρησης αναδεικνύει την ανάγκη για πρωτόκολλο συντήρησης και έκθεση σε πολλαπλά πλαίσια. Η κοινωνική εγκυρότητα ήταν θετική, υποστηρίζοντας την πρακτική αξία της παρέμβασης στο σχολικό πλαίσιο.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπασταύρου Ζαμπέτα","Papastavrou Zampeta"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:19:50Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5411605"],"render_values":[{"text":"uoadl:5411605","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5411605","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5411605","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5411605","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπασταύρου Ζαμπέτα","Papastavrou Zampeta"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5411605","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5411605"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Περίληψη Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η αξιολόγηση μιας εξατομικευμένης ψυχοεκπαιδευτικής παρέμβασης για την αναγνώριση και την κοινωνικά κατάλληλη έκφραση της λύπης σε έφηβη με ΔΑΦ. Χρησιμοποιήθηκε σχέδιο ενός υποκειμένου Α–Β–Α′ σε σχολικό–θεραπευτικό πλαίσιο, με 45 ατομικές συνεδρίες. Στη φάση Α δεν υπήρξε καθοδήγηση. Στη φάση Β εφαρμόστηκαν μοντελοποίηση, καθοδηγούμενη εξάσκηση και σταδιακή απόσυρση βοήθειας. Στην Α′ αποσύρθηκε κάθε υποστήριξη. Η εξαρτημένη μεταβλητή ήταν η συχνότητα λεκτικών και μη λεκτικών εκφράσεων λύπης ανά συνεδρία. Η συλλογή δεδομένων έγινε με άμεση, συνεχόμενη παρατήρηση. Η αξιοπιστία μεταξύ παρατηρητών ήταν 97.8% και η πιστότητα εφαρμογής 100%. Η συχνότητα ήταν χαμηλή στη baseline (Μ=1.36), αυξήθηκε στη Β (Μ=4.64) και μειώθηκε στην Α′ (Μ=1.75). Η οπτική ανάλυση έδειξε άμεση αύξηση, χαμηλή επικάλυψη και σταθεροποίηση στη Β. Οι δείκτες PND=86.36%, NAP=86.36% και διορθωμένος Tau-U=0.56 έδειξαν ισχυρή επίδραση. Παρατηρήθηκε βελτίωση στις λεκτικές και μη λεκτικές αποκρίσεις, ωστόσο δεν τεκμηριώθηκε διατήρηση της συμπεριφοράς χωρίς ενίσχυση. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η λύπη μπορεί να διδαχθεί αποτελεσματικά με άμεση διδασκαλία και συστηματική ενίσχυση. Η απουσία διατήρησης αναδεικνύει την ανάγκη για πρωτόκολλο συντήρησης και έκθεση σε πολλαπλά πλαίσια. Η κοινωνική εγκυρότητα ήταν θετική, υποστηρίζοντας την πρακτική αξία της παρέμβασης στο σχολικό πλαίσιο.","Abstract The purpose of this study was to evaluate a personalized psychoeducational intervention aimed at helping an adolescent with ASD recognize and express sadness in a socially appropriate manner. A single-subject A–B–A′ design was used in a school–therapeutic setting, with 45 individual sessions. In phase A, no guidance was provided. In phase B, modeling, guided practice, and gradual withdrawal of assistance were implemented. In phase A′, all support was withdrawn. The dependent variable was the frequency of verbal and nonverbal expressions of sadness per session. Data collection was conducted through direct, continuous observation. Inter-observer reliability was 97.8% and procedural fidelity was 100%. Frequency was low at baseline (M=1.36), increased in phase B (M=4.64), and decreased in phase A (M=1.75). Visual analysis showed an immediate increase, low overlap, and stabilization in phase B. The indices PND=86.36%, NAP=86.36%, and corrected Tau-U=0.56 indicated a strong effect. Verbal and nonverbal responses improved. Maintenance without reinforcement was not documented. The findings indicate that sadness is effectively taught through direct instruction and systematic reinforcement. The absence of maintenance highlights the need for a maintenance protocol and exposure to multiple contexts. Social validity was positive, supporting the practical value of the intervention in school."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Καλλιέργεια ψυχοσυναισθηματικών δεξιοτήτων με έμφαση στο συναίσθημα της λύπης: Μελέτη παρέμβασης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπασταύρου Ζαμπέτα","Papastavrou Zampeta"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Περίληψη Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η αξιολόγηση μιας εξατομικευμένης ψυχοεκπαιδευτικής παρέμβασης για την αναγνώριση και την κοινωνικά κατάλληλη έκφραση της λύπης σε έφηβη με ΔΑΦ. Χρησιμοποιήθηκε σχέδιο ενός υποκειμένου Α–Β–Α′ σε σχολικό–θεραπευτικό πλαίσιο, με 45 ατομικές συνεδρίες. Στη φάση Α δεν υπήρξε καθοδήγηση. Στη φάση Β εφαρμόστηκαν μοντελοποίηση, καθοδηγούμενη εξάσκηση και σταδιακή απόσυρση βοήθειας. Στην Α′ αποσύρθηκε κάθε υποστήριξη. Η εξαρτημένη μεταβλητή ήταν η συχνότητα λεκτικών και μη λεκτικών εκφράσεων λύπης ανά συνεδρία. Η συλλογή δεδομένων έγινε με άμεση, συνεχόμενη παρατήρηση. Η αξιοπιστία μεταξύ παρατηρητών ήταν 97.8% και η πιστότητα εφαρμογής 100%. Η συχνότητα ήταν χαμηλή στη baseline (Μ=1.36), αυξήθηκε στη Β (Μ=4.64) και μειώθηκε στην Α′ (Μ=1.75). Η οπτική ανάλυση έδειξε άμεση αύξηση, χαμηλή επικάλυψη και σταθεροποίηση στη Β. Οι δείκτες PND=86.36%, NAP=86.36% και διορθωμένος Tau-U=0.56 έδειξαν ισχυρή επίδραση. Παρατηρήθηκε βελτίωση στις λεκτικές και μη λεκτικές αποκρίσεις, ωστόσο δεν τεκμηριώθηκε διατήρηση της συμπεριφοράς χωρίς ενίσχυση. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η λύπη μπορεί να διδαχθεί αποτελεσματικά με άμεση διδασκαλία και συστηματική ενίσχυση. Η απουσία διατήρησης αναδεικνύει την ανάγκη για πρωτόκολλο συντήρησης και έκθεση σε πολλαπλά πλαίσια. Η κοινωνική εγκυρότητα ήταν θετική, υποστηρίζοντας την πρακτική αξία της παρέμβασης στο σχολικό πλαίσιο.","Abstract The purpose of this study was to evaluate a personalized psychoeducational intervention aimed at helping an adolescent with ASD recognize and express sadness in a socially appropriate manner. A single-subject A–B–A′ design was used in a school–therapeutic setting, with 45 individual sessions. In phase A, no guidance was provided. In phase B, modeling, guided practice, and gradual withdrawal of assistance were implemented. In phase A′, all support was withdrawn. The dependent variable was the frequency of verbal and nonverbal expressions of sadness per session. Data collection was conducted through direct, continuous observation. Inter-observer reliability was 97.8% and procedural fidelity was 100%. Frequency was low at baseline (M=1.36), increased in phase B (M=4.64), and decreased in phase A (M=1.75). Visual analysis showed an immediate increase, low overlap, and stabilization in phase B. The indices PND=86.36%, NAP=86.36%, and corrected Tau-U=0.56 indicated a strong effect. Verbal and nonverbal responses improved. Maintenance without reinforcement was not documented. The findings indicate that sadness is effectively taught through direct instruction and systematic reinforcement. The absence of maintenance highlights the need for a maintenance protocol and exposure to multiple contexts. Social validity was positive, supporting the practical value of the intervention in school."],"dc:identifier":["uoadl:5411605","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5411605"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Καλλιέργεια ψυχοσυναισθηματικών δεξιοτήτων με έμφαση στο συναίσθημα της λύπης: Μελέτη παρέμβασης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:19:50Z"}