{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5413151"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5413151","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Τοπικοπεριοχικές θεραπείες ενδοηπατικού χολαγγειοκαρκινώματος","abstract":"Το ενδοηπατικό χολαγγειοκαρκίνωμα (iCCA) αποτελεί σπάνιο νεόπλασμα που προέρχεται από τα επιθηλιακά κύτταρα των ενδοηπατικών χοληφόρων πόρων. Η συχνότητα εμφάνισής του αυξάνεται συνεχώς τα τελευταία χρόνια, ενώ πρόκειται για ετερογενές νόσημα με πολυπαραγοντική αιτιολογία και δυσμενή πρόγνωση. Η χειρουργική εξαίρεση παραμένει η μοναδική δυνητικά θεραπευτική επιλογή με στόχο την ίαση. Ωστόσο, η πλειονότητα των ασθενών παρουσιάζει μη εξαιρέσιμη νόσο (μεταστατική ή τοπικά προχωρημένη), με μόλις το 20% να πληρεί τα κριτήρια εξαιρεσιμότητας. Στα προχωρημένα στάδια, η θεραπεία πρώτης γραμμής περιλαμβάνει τον συνδυασμό CisGem (Σισπλατίνη-Γεμσιταβίνη), με μέση επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου (PFS) 8,0 μήνες και συνολική επιβίωση (OS) 11,7 μήνες. Οι νεότερες θεραπευτικές προσεγγίσεις περιλαμβάνουν στοχευμένες μοριακές θεραπείες (όπως τους αναστολείς του FGFR2), συμπληρωματικές θεραπείες, μεταμόσχευση ήπατος σε επιλεγμένες περιπτώσεις, ανοσοθεραπεία και ηπατοκεντρικές θεραπευτικές στρατηγικές. Παρά την πρόοδο στη θεραπευτική αντιμετώπιση του iCCA, η νόσος εξακολουθεί να αποτελεί σημαντική πρόκληση, λόγω της καθυστερημένης διάγνωσης σε προχωρημένα στάδια. Καθώς οι συστηματικές θεραπείες εξελίσσονται, η πλειονότητα των ασθενών καταλήγει λόγω εξέλιξης της νόσου στο ήπαρ, γεγονός που έχει ενισχύσει τον ρόλο των τοπικοπεριοχικών θεραπειών. Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη βιβλιογραφική ανασκόπηση των θεραπευτικών εξελίξεων, με ιδιαίτερη έμφαση στον ρόλο της επεμβατικής ακτινολογίας και των τοπικοπεριοχικών, στοχευμένων στο ήπαρ θεραπειών στην αντιμετώπιση του iCCA. Πιο συγκεκριμένα θα αναλυθεί ο ρόλος του θερμοκαθτηριασμού με ραδιοσύχνότητες, με μικροκύματα , η μη αναστρέψιμη ηλεκτροπόρωση, ο χημειοεμβολισμός , ο ραδιοεμβολισμός και η έγχυση χημειοθεραπείας μέσω της ηπατικής αρτηρίας .","abstract_html":"Το ενδοηπατικό χολαγγειοκαρκίνωμα (iCCA) αποτελεί σπάνιο νεόπλασμα που προέρχεται από τα επιθηλιακά κύτταρα των ενδοηπατικών χοληφόρων πόρων. Η συχνότητα εμφάνισής του αυξάνεται συνεχώς τα τελευταία χρόνια, ενώ πρόκειται για ετερογενές νόσημα με πολυπαραγοντική αιτιολογία και δυσμενή πρόγνωση. Η χειρουργική εξαίρεση παραμένει η μοναδική δυνητικά θεραπευτική επιλογή με στόχο την ίαση. Ωστόσο, η πλειονότητα των ασθενών παρουσιάζει μη εξαιρέσιμη νόσο (μεταστατική ή τοπικά προχωρημένη), με μόλις το 20% να πληρεί τα κριτήρια εξαιρεσιμότητας. Στα προχωρημένα στάδια, η θεραπεία πρώτης γραμμής περιλαμβάνει τον συνδυασμό CisGem (Σισπλατίνη-Γεμσιταβίνη), με μέση επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου (PFS) 8,0 μήνες και συνολική επιβίωση (OS) 11,7 μήνες. Οι νεότερες θεραπευτικές προσεγγίσεις περιλαμβάνουν στοχευμένες μοριακές θεραπείες (όπως τους αναστολείς του FGFR2), συμπληρωματικές θεραπείες, μεταμόσχευση ήπατος σε επιλεγμένες περιπτώσεις, ανοσοθεραπεία και ηπατοκεντρικές θεραπευτικές στρατηγικές. Παρά την πρόοδο στη θεραπευτική αντιμετώπιση του iCCA, η νόσος εξακολουθεί να αποτελεί σημαντική πρόκληση, λόγω της καθυστερημένης διάγνωσης σε προχωρημένα στάδια. Καθώς οι συστηματικές θεραπείες εξελίσσονται, η πλειονότητα των ασθενών καταλήγει λόγω εξέλιξης της νόσου στο ήπαρ, γεγονός που έχει ενισχύσει τον ρόλο των τοπικοπεριοχικών θεραπειών. Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη βιβλιογραφική ανασκόπηση των θεραπευτικών εξελίξεων, με ιδιαίτερη έμφαση στον ρόλο της επεμβατικής ακτινολογίας και των τοπικοπεριοχικών, στοχευμένων στο ήπαρ θεραπειών στην αντιμετώπιση του iCCA. Πιο συγκεκριμένα θα αναλυθεί ο ρόλος του θερμοκαθτηριασμού με ραδιοσύχνότητες, με μικροκύματα , η μη αναστρέψιμη ηλεκτροπόρωση, ο χημειοεμβολισμός , ο ραδιοεμβολισμός και η έγχυση χημειοθεραπείας μέσω της ηπατικής αρτηρίας .","abstract_has_math":false,"creators":["Βελόγλου Άννα-Μαρία","Veloglou Anna-Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:19:55Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5413151"],"render_values":[{"text":"uoadl:5413151","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5413151","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5413151","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5413151","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βελόγλου Άννα-Μαρία","Veloglou Anna-Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5413151","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5413151"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το ενδοηπατικό χολαγγειοκαρκίνωμα (iCCA) αποτελεί σπάνιο νεόπλασμα που προέρχεται από τα επιθηλιακά κύτταρα των ενδοηπατικών χοληφόρων πόρων. Η συχνότητα εμφάνισής του αυξάνεται συνεχώς τα τελευταία χρόνια, ενώ πρόκειται για ετερογενές νόσημα με πολυπαραγοντική αιτιολογία και δυσμενή πρόγνωση. Η χειρουργική εξαίρεση παραμένει η μοναδική δυνητικά θεραπευτική επιλογή με στόχο την ίαση. Ωστόσο, η πλειονότητα των ασθενών παρουσιάζει μη εξαιρέσιμη νόσο (μεταστατική ή τοπικά προχωρημένη), με μόλις το 20% να πληρεί τα κριτήρια εξαιρεσιμότητας. Στα προχωρημένα στάδια, η θεραπεία πρώτης γραμμής περιλαμβάνει τον συνδυασμό CisGem (Σισπλατίνη-Γεμσιταβίνη), με μέση επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου (PFS) 8,0 μήνες και συνολική επιβίωση (OS) 11,7 μήνες. Οι νεότερες θεραπευτικές προσεγγίσεις περιλαμβάνουν στοχευμένες μοριακές θεραπείες (όπως τους αναστολείς του FGFR2), συμπληρωματικές θεραπείες, μεταμόσχευση ήπατος σε επιλεγμένες περιπτώσεις, ανοσοθεραπεία και ηπατοκεντρικές θεραπευτικές στρατηγικές. Παρά την πρόοδο στη θεραπευτική αντιμετώπιση του iCCA, η νόσος εξακολουθεί να αποτελεί σημαντική πρόκληση, λόγω της καθυστερημένης διάγνωσης σε προχωρημένα στάδια. Καθώς οι συστηματικές θεραπείες εξελίσσονται, η πλειονότητα των ασθενών καταλήγει λόγω εξέλιξης της νόσου στο ήπαρ, γεγονός που έχει ενισχύσει τον ρόλο των τοπικοπεριοχικών θεραπειών. Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη βιβλιογραφική ανασκόπηση των θεραπευτικών εξελίξεων, με ιδιαίτερη έμφαση στον ρόλο της επεμβατικής ακτινολογίας και των τοπικοπεριοχικών, στοχευμένων στο ήπαρ θεραπειών στην αντιμετώπιση του iCCA. Πιο συγκεκριμένα θα αναλυθεί ο ρόλος του θερμοκαθτηριασμού με ραδιοσύχνότητες, με μικροκύματα , η μη αναστρέψιμη ηλεκτροπόρωση, ο χημειοεμβολισμός , ο ραδιοεμβολισμός και η έγχυση χημειοθεραπείας μέσω της ηπατικής αρτηρίας .","Intrahepatic cholangiocarcinoma (iCCA) is a rare malignancy arising from the epithelial cells of the intrahepatic bile ducts. Its incidence has been steadily increasing over recent years, and it is considered a heterogeneous disease with multifactorial etiology and poor prognosis. Surgical resection remains the only potentially curative treatment option with the aim of achieving long-term survival. However, the majority of patients present with unresectable disease (either metastatic or locally advanced), while only approximately 20% meet the criteria for surgical resectability. In advanced stages, first-line treatment consists of the combination of cisplatin and gemcitabine (CisGem), which has demonstrated a median progression-free survival (PFS) of 8.0 months and a median overall survival (OS) of 11.7 months. More recent therapeutic approaches include targeted molecular therapies (such as FGFR2 inhibitors), adjuvant treatments, liver transplantation in selected cases, immunotherapy, and liver-directed therapeutic strategies. Despite significant advances in the management of iCCA, the disease remains a major clinical challenge due to its frequent diagnosis at advanced stages. As systemic therapies continue to evolve, most patients ultimately succumb to disease progression within the liver, highlighting the increasing importance of locoregional treatment modalities. This thesis focuses on a literature review of recent therapeutic advances, with particular emphasis on the role of interventional radiology and liver-directed locoregional therapies in the management of iCCA. Specifically, it examines the role of radiofrequency ablation (RFA), microwave ablation (MWA), irreversible electroporation (IRE), transarterial chemoembolization (TACE), transarterial radioembolization (TARE), and hepatic arterial infusion chemotherapy (HAIC)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Τοπικοπεριοχικές θεραπείες ενδοηπατικού χολαγγειοκαρκινώματος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βελόγλου Άννα-Μαρία","Veloglou Anna-Maria"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Το ενδοηπατικό χολαγγειοκαρκίνωμα (iCCA) αποτελεί σπάνιο νεόπλασμα που προέρχεται από τα επιθηλιακά κύτταρα των ενδοηπατικών χοληφόρων πόρων. Η συχνότητα εμφάνισής του αυξάνεται συνεχώς τα τελευταία χρόνια, ενώ πρόκειται για ετερογενές νόσημα με πολυπαραγοντική αιτιολογία και δυσμενή πρόγνωση. Η χειρουργική εξαίρεση παραμένει η μοναδική δυνητικά θεραπευτική επιλογή με στόχο την ίαση. Ωστόσο, η πλειονότητα των ασθενών παρουσιάζει μη εξαιρέσιμη νόσο (μεταστατική ή τοπικά προχωρημένη), με μόλις το 20% να πληρεί τα κριτήρια εξαιρεσιμότητας. Στα προχωρημένα στάδια, η θεραπεία πρώτης γραμμής περιλαμβάνει τον συνδυασμό CisGem (Σισπλατίνη-Γεμσιταβίνη), με μέση επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου (PFS) 8,0 μήνες και συνολική επιβίωση (OS) 11,7 μήνες. Οι νεότερες θεραπευτικές προσεγγίσεις περιλαμβάνουν στοχευμένες μοριακές θεραπείες (όπως τους αναστολείς του FGFR2), συμπληρωματικές θεραπείες, μεταμόσχευση ήπατος σε επιλεγμένες περιπτώσεις, ανοσοθεραπεία και ηπατοκεντρικές θεραπευτικές στρατηγικές. Παρά την πρόοδο στη θεραπευτική αντιμετώπιση του iCCA, η νόσος εξακολουθεί να αποτελεί σημαντική πρόκληση, λόγω της καθυστερημένης διάγνωσης σε προχωρημένα στάδια. Καθώς οι συστηματικές θεραπείες εξελίσσονται, η πλειονότητα των ασθενών καταλήγει λόγω εξέλιξης της νόσου στο ήπαρ, γεγονός που έχει ενισχύσει τον ρόλο των τοπικοπεριοχικών θεραπειών. Η παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στη βιβλιογραφική ανασκόπηση των θεραπευτικών εξελίξεων, με ιδιαίτερη έμφαση στον ρόλο της επεμβατικής ακτινολογίας και των τοπικοπεριοχικών, στοχευμένων στο ήπαρ θεραπειών στην αντιμετώπιση του iCCA. Πιο συγκεκριμένα θα αναλυθεί ο ρόλος του θερμοκαθτηριασμού με ραδιοσύχνότητες, με μικροκύματα , η μη αναστρέψιμη ηλεκτροπόρωση, ο χημειοεμβολισμός , ο ραδιοεμβολισμός και η έγχυση χημειοθεραπείας μέσω της ηπατικής αρτηρίας .","Intrahepatic cholangiocarcinoma (iCCA) is a rare malignancy arising from the epithelial cells of the intrahepatic bile ducts. Its incidence has been steadily increasing over recent years, and it is considered a heterogeneous disease with multifactorial etiology and poor prognosis. Surgical resection remains the only potentially curative treatment option with the aim of achieving long-term survival. However, the majority of patients present with unresectable disease (either metastatic or locally advanced), while only approximately 20% meet the criteria for surgical resectability. In advanced stages, first-line treatment consists of the combination of cisplatin and gemcitabine (CisGem), which has demonstrated a median progression-free survival (PFS) of 8.0 months and a median overall survival (OS) of 11.7 months. More recent therapeutic approaches include targeted molecular therapies (such as FGFR2 inhibitors), adjuvant treatments, liver transplantation in selected cases, immunotherapy, and liver-directed therapeutic strategies. Despite significant advances in the management of iCCA, the disease remains a major clinical challenge due to its frequent diagnosis at advanced stages. As systemic therapies continue to evolve, most patients ultimately succumb to disease progression within the liver, highlighting the increasing importance of locoregional treatment modalities. This thesis focuses on a literature review of recent therapeutic advances, with particular emphasis on the role of interventional radiology and liver-directed locoregional therapies in the management of iCCA. Specifically, it examines the role of radiofrequency ablation (RFA), microwave ablation (MWA), irreversible electroporation (IRE), transarterial chemoembolization (TACE), transarterial radioembolization (TARE), and hepatic arterial infusion chemotherapy (HAIC)."],"dc:identifier":["uoadl:5413151","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5413151"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Τοπικοπεριοχικές θεραπείες ενδοηπατικού χολαγγειοκαρκινώματος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:19:55Z"}