{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5413399"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5413399","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Negotiating Humanitarian Access in Protracted Armed Conflicts","abstract":"Η παρούσα διατριβή εξετάζει τις διαπραγματεύσεις για ανθρωπιστική πρόσβαση στη Λωρίδα της Γάζας κατά το διάστημα από τον Οκτώβριο 2023 έως τον Οκτώβριο 2025. Ως βασικό θεωρητικό εργαλείο επιλέγεται η θεωρία της διαπραγμάτευσης βάσει αρχών (principled negotiation), όπως αναπτύχθηκε από τους Fisher, Ury και Patton στο έργο Getting to Yes. Το κεντρικό ερευνητικό ερώτημα αφορά το σε ποιο βαθμό το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης βάσει αρχών μπορεί να ερμηνεύσει τη δυναμική των διαπραγματεύσεων για ανθρωπιστική πρόσβαση στη Γάζα, ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από έντονη ασυμμετρία ισχύος, συνεχιζόμενες πολεμικές επιχειρήσεις και σκόπιμη εργαλειοποίηση της ανθρωπιστικής βοήθειας ως πολιτικού μέσου πίεσης. Η διατριβή υιοθετεί ποιοτική μεθοδολογία μελέτης περίπτωσης και βασίζεται σε δημόσια διαθέσιμες πηγές, όπως εκθέσεις των Ηνωμένων Εθνών, δημοσιεύσεις ανθρωπιστικών οργανώσεων, έγγραφα πολιτικής και σχετική ακαδημαϊκή βιβλιογραφία. Η ανάλυση οργανώνεται χρονολογικά σε τέσσερις φάσεις της σύγκρουσης και, ταυτόχρονα, διακρίνει τη διαπραγμάτευση σε τρία επίπεδα: το στρατηγικό, το επιχειρησιακό και το επίπεδο της πρώτης γραμμής, ακολουθώντας το αναλυτικό σχήμα του εγχειριδίου ανθρωπιστικών διαπραγματεύσεων των Mancini-Griffoli και Picot. Τα ευρήματα δείχνουν ότι το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης βάσει αρχών διαθέτει ουσιαστική, αλλά τελικά περιορισμένη ερμηνευτική αξία για την περίπτωση της Γάζας. Βασιζόμενη στις τέσσερις κεντρικές αρχές του μοντέλου, διαχωρισμός των ανθρώπων από το πρόβλημα, εστίαση στα συμφέροντα και όχι στις θέσεις, δημιουργία επιλογών αμοιβαίου οφέλους και προσφυγή σε αντικειμενικά κριτήρια, η ανάλυση εξηγεί γιατί επιτεύχθηκαν προσωρινές συμφωνίες τον Νοέμβριο 2023 και τον Ιανουάριο 2025, όταν τα συμφέροντα των αντιμαχόμενων πλευρών και των μεσολαβητών συνέπεσαν σε στενά αλλά ουσιαστικά παράθυρα συμβιβασμού. Παράλληλα, αναδεικνύεται ότι οι πολυδιάστατες συμφωνίες για εκεχειρία, που συνέδεαν την ανθρωπιστική πρόσβαση με την απελευθέρωση ομήρων και τις ανταλλαγές κρατουμένων, παρήγαγαν καλύτερα αποτελέσματα από στενές, μονοθεματικές διεκδικήσεις. Ωστόσο, η εργασία αναδεικνύει τέσσερις θεμελιώδεις δομικούς περιορισμούς της θεωρίας. Οι ανθρωπιστικοί φορείς στερούνταν ουσιαστικής εναλλακτικής στη διαπραγμάτευση (BATNA), η πρόσβαση χρησιμοποιήθηκε κατ’ επανάληψη ως πολιτικό διαπραγματευτικό χαρτί αντί να αντιμετωπίζεται ως κατοχυρωμένο δικαίωμα των αμάχων, το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο προσέφερε κυρίως κανονιστική γλώσσα χωρίς αντίστοιχη δεσμευτική ισχύ, και η κλιμάκωση στη Γάζα αποδείχθηκε βαθιά δομική, άρα μη αντιμετωπίσιμη μόνο με τεχνικές διαλόγου. Η διατριβή καταλήγει ότι η διαπραγμάτευση βάσει αρχών αποτελεί μερικό και υπό όρους χρήσιμο αναλυτικό εργαλείο: αποτυπώνει με σαφήνεια τι μπορούν να επιτύχουν ικανοί διαπραγματευτές εντός ενός περιορισμένου περιβάλλοντος δράσης, αλλά δεν επαρκεί για να εξηγήσει τις ευρύτερες δομές πολιτικής βούλησης και ισχύος που καθορίζουν αν αυτό το περιβάλλον υπάρχει.","abstract_html":"Η παρούσα διατριβή εξετάζει τις διαπραγματεύσεις για ανθρωπιστική πρόσβαση στη Λωρίδα της Γάζας κατά το διάστημα από τον Οκτώβριο 2023 έως τον Οκτώβριο 2025. Ως βασικό θεωρητικό εργαλείο επιλέγεται η θεωρία της διαπραγμάτευσης βάσει αρχών (principled negotiation), όπως αναπτύχθηκε από τους Fisher, Ury και Patton στο έργο Getting to Yes. Το κεντρικό ερευνητικό ερώτημα αφορά το σε ποιο βαθμό το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης βάσει αρχών μπορεί να ερμηνεύσει τη δυναμική των διαπραγματεύσεων για ανθρωπιστική πρόσβαση στη Γάζα, ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από έντονη ασυμμετρία ισχύος, συνεχιζόμενες πολεμικές επιχειρήσεις και σκόπιμη εργαλειοποίηση της ανθρωπιστικής βοήθειας ως πολιτικού μέσου πίεσης. Η διατριβή υιοθετεί ποιοτική μεθοδολογία μελέτης περίπτωσης και βασίζεται σε δημόσια διαθέσιμες πηγές, όπως εκθέσεις των Ηνωμένων Εθνών, δημοσιεύσεις ανθρωπιστικών οργανώσεων, έγγραφα πολιτικής και σχετική ακαδημαϊκή βιβλιογραφία. Η ανάλυση οργανώνεται χρονολογικά σε τέσσερις φάσεις της σύγκρουσης και, ταυτόχρονα, διακρίνει τη διαπραγμάτευση σε τρία επίπεδα: το στρατηγικό, το επιχειρησιακό και το επίπεδο της πρώτης γραμμής, ακολουθώντας το αναλυτικό σχήμα του εγχειριδίου ανθρωπιστικών διαπραγματεύσεων των Mancini-Griffoli και Picot. Τα ευρήματα δείχνουν ότι το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης βάσει αρχών διαθέτει ουσιαστική, αλλά τελικά περιορισμένη ερμηνευτική αξία για την περίπτωση της Γάζας. Βασιζόμενη στις τέσσερις κεντρικές αρχές του μοντέλου, διαχωρισμός των ανθρώπων από το πρόβλημα, εστίαση στα συμφέροντα και όχι στις θέσεις, δημιουργία επιλογών αμοιβαίου οφέλους και προσφυγή σε αντικειμενικά κριτήρια, η ανάλυση εξηγεί γιατί επιτεύχθηκαν προσωρινές συμφωνίες τον Νοέμβριο 2023 και τον Ιανουάριο 2025, όταν τα συμφέροντα των αντιμαχόμενων πλευρών και των μεσολαβητών συνέπεσαν σε στενά αλλά ουσιαστικά παράθυρα συμβιβασμού. Παράλληλα, αναδεικνύεται ότι οι πολυδιάστατες συμφωνίες για εκεχειρία, που συνέδεαν την ανθρωπιστική πρόσβαση με την απελευθέρωση ομήρων και τις ανταλλαγές κρατουμένων, παρήγαγαν καλύτερα αποτελέσματα από στενές, μονοθεματικές διεκδικήσεις. Ωστόσο, η εργασία αναδεικνύει τέσσερις θεμελιώδεις δομικούς περιορισμούς της θεωρίας. Οι ανθρωπιστικοί φορείς στερούνταν ουσιαστικής εναλλακτικής στη διαπραγμάτευση (BATNA), η πρόσβαση χρησιμοποιήθηκε κατ’ επανάληψη ως πολιτικό διαπραγματευτικό χαρτί αντί να αντιμετωπίζεται ως κατοχυρωμένο δικαίωμα των αμάχων, το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο προσέφερε κυρίως κανονιστική γλώσσα χωρίς αντίστοιχη δεσμευτική ισχύ, και η κλιμάκωση στη Γάζα αποδείχθηκε βαθιά δομική, άρα μη αντιμετωπίσιμη μόνο με τεχνικές διαλόγου. Η διατριβή καταλήγει ότι η διαπραγμάτευση βάσει αρχών αποτελεί μερικό και υπό όρους χρήσιμο αναλυτικό εργαλείο: αποτυπώνει με σαφήνεια τι μπορούν να επιτύχουν ικανοί διαπραγματευτές εντός ενός περιορισμένου περιβάλλοντος δράσης, αλλά δεν επαρκεί για να εξηγήσει τις ευρύτερες δομές πολιτικής βούλησης και ισχύος που καθορίζουν αν αυτό το περιβάλλον υπάρχει.","abstract_has_math":false,"creators":["Αθανασόπουλος Κωνσταντίνος","Athanasopoulos Konstantinos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:19:57Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","English","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5413399"],"render_values":[{"text":"uoadl:5413399","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5413399","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5413399","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5413399","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αθανασόπουλος Κωνσταντίνος","Athanasopoulos Konstantinos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","English","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5413399","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5413399"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παρούσα διατριβή εξετάζει τις διαπραγματεύσεις για ανθρωπιστική πρόσβαση στη Λωρίδα της Γάζας κατά το διάστημα από τον Οκτώβριο 2023 έως τον Οκτώβριο 2025. Ως βασικό θεωρητικό εργαλείο επιλέγεται η θεωρία της διαπραγμάτευσης βάσει αρχών (principled negotiation), όπως αναπτύχθηκε από τους Fisher, Ury και Patton στο έργο Getting to Yes. Το κεντρικό ερευνητικό ερώτημα αφορά το σε ποιο βαθμό το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης βάσει αρχών μπορεί να ερμηνεύσει τη δυναμική των διαπραγματεύσεων για ανθρωπιστική πρόσβαση στη Γάζα, ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από έντονη ασυμμετρία ισχύος, συνεχιζόμενες πολεμικές επιχειρήσεις και σκόπιμη εργαλειοποίηση της ανθρωπιστικής βοήθειας ως πολιτικού μέσου πίεσης. Η διατριβή υιοθετεί ποιοτική μεθοδολογία μελέτης περίπτωσης και βασίζεται σε δημόσια διαθέσιμες πηγές, όπως εκθέσεις των Ηνωμένων Εθνών, δημοσιεύσεις ανθρωπιστικών οργανώσεων, έγγραφα πολιτικής και σχετική ακαδημαϊκή βιβλιογραφία. Η ανάλυση οργανώνεται χρονολογικά σε τέσσερις φάσεις της σύγκρουσης και, ταυτόχρονα, διακρίνει τη διαπραγμάτευση σε τρία επίπεδα: το στρατηγικό, το επιχειρησιακό και το επίπεδο της πρώτης γραμμής, ακολουθώντας το αναλυτικό σχήμα του εγχειριδίου ανθρωπιστικών διαπραγματεύσεων των Mancini-Griffoli και Picot. Τα ευρήματα δείχνουν ότι το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης βάσει αρχών διαθέτει ουσιαστική, αλλά τελικά περιορισμένη ερμηνευτική αξία για την περίπτωση της Γάζας. Βασιζόμενη στις τέσσερις κεντρικές αρχές του μοντέλου, διαχωρισμός των ανθρώπων από το πρόβλημα, εστίαση στα συμφέροντα και όχι στις θέσεις, δημιουργία επιλογών αμοιβαίου οφέλους και προσφυγή σε αντικειμενικά κριτήρια, η ανάλυση εξηγεί γιατί επιτεύχθηκαν προσωρινές συμφωνίες τον Νοέμβριο 2023 και τον Ιανουάριο 2025, όταν τα συμφέροντα των αντιμαχόμενων πλευρών και των μεσολαβητών συνέπεσαν σε στενά αλλά ουσιαστικά παράθυρα συμβιβασμού. Παράλληλα, αναδεικνύεται ότι οι πολυδιάστατες συμφωνίες για εκεχειρία, που συνέδεαν την ανθρωπιστική πρόσβαση με την απελευθέρωση ομήρων και τις ανταλλαγές κρατουμένων, παρήγαγαν καλύτερα αποτελέσματα από στενές, μονοθεματικές διεκδικήσεις. Ωστόσο, η εργασία αναδεικνύει τέσσερις θεμελιώδεις δομικούς περιορισμούς της θεωρίας. Οι ανθρωπιστικοί φορείς στερούνταν ουσιαστικής εναλλακτικής στη διαπραγμάτευση (BATNA), η πρόσβαση χρησιμοποιήθηκε κατ’ επανάληψη ως πολιτικό διαπραγματευτικό χαρτί αντί να αντιμετωπίζεται ως κατοχυρωμένο δικαίωμα των αμάχων, το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο προσέφερε κυρίως κανονιστική γλώσσα χωρίς αντίστοιχη δεσμευτική ισχύ, και η κλιμάκωση στη Γάζα αποδείχθηκε βαθιά δομική, άρα μη αντιμετωπίσιμη μόνο με τεχνικές διαλόγου. Η διατριβή καταλήγει ότι η διαπραγμάτευση βάσει αρχών αποτελεί μερικό και υπό όρους χρήσιμο αναλυτικό εργαλείο: αποτυπώνει με σαφήνεια τι μπορούν να επιτύχουν ικανοί διαπραγματευτές εντός ενός περιορισμένου περιβάλλοντος δράσης, αλλά δεν επαρκεί για να εξηγήσει τις ευρύτερες δομές πολιτικής βούλησης και ισχύος που καθορίζουν αν αυτό το περιβάλλον υπάρχει.","This thesis examines the negotiation of humanitarian access in the Gaza Strip between October 2023 and October 2025. The selected negotiations theory that will be applied in this study is the one of “Principled Negotiations” as it was developed by Fisher, Ury, and Patton in “Getting to Yes’. The main research question will be referring to what extent can the framework of the principled negotiation explain the dynamics of negotiations for humanitarian access in Gaza, a context defined by severe power asymmetry, actions of war, and deliberate weaponisation of humanitarian aid as a political instrument. A qualitative case-study methodology is adopted throughout this thesis, relying on publicly available sources, such as Unites Nations reports, humanitarian organisations’ documentation, policy paper, and relevant academic literature. The analysis is structured chronologically across four phases of the conflict separating the negotiation in three different levels: the strategic, the operational, and the frontline. This analytical lens stems from the relevant to humanitarian negotiations handbook by Mancini-Griffoli and Picot. The findings demonstrate that the principled negotiation framework retains genuine but limited explanatory value when applied to Gaza’s case study. Drawing directly on its four core principles, separating the people from the problem, focusing on interests rather than positions, generating options for mutual gain, and insisting on objective criteria, the analysis helps clarify why temporary agreements were reached in November 2023 and January 2025, as overlapping interests between the conflict parties and the mediating states created narrow but important windows for settlement. The principle of generating options for mutual gain sheds light on why multidimensional ceasefire packages resulted in better access outcomes than narrow, single-issue humanitarian demands. In addition, applied to both ceasefires, the “wise agreement” theory test further shows that each arrangement did improve civilian conditions for a time, but failed to provide lasting protection, because their implementation depended primarily on political will rather than on enforceable obligations. At the same time, the analysis highlights four structural limits of the principled negotiation framework in this case. First, humanitarian actors did not have any real alternative, so the BATNA (Best Alternative To a Negotiated Agreement) could not really apply on this case. Second, humanitarian access was repeatedly used for political bargaining rather than as a basic human right, so any gains remained fragile and easily reversible. Third, although international humanitarian law (IHL) offered a language for asserting humanitarian claims, it did not effectively constrain the actor controlling crossings, as shown by the persistent gap between the demands of the United Nations and the situation on the ground. Finally, escalation in Gaza was driven by deep power imbalances and political deadlock, and therefore could not be solved by improved dialogue or communication alone. The thesis concludes that the principled negotiation framework is a partial and conditional analytical tool. It explains well what skilled negotiators can achieve within the space that circumstances allow, and it identifies with precision why some moments of agreement occur and others do not. It cannot, however, account for the structural conditions, such as political will, balance of power, and enforceable humanitarian obligation, that determine whether negotiating space exists at all. In the Gaza case, those conditions were absent for most of the period examined."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Negotiating Humanitarian Access in Protracted Armed Conflicts"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αθανασόπουλος Κωνσταντίνος","Athanasopoulos Konstantinos"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η παρούσα διατριβή εξετάζει τις διαπραγματεύσεις για ανθρωπιστική πρόσβαση στη Λωρίδα της Γάζας κατά το διάστημα από τον Οκτώβριο 2023 έως τον Οκτώβριο 2025. Ως βασικό θεωρητικό εργαλείο επιλέγεται η θεωρία της διαπραγμάτευσης βάσει αρχών (principled negotiation), όπως αναπτύχθηκε από τους Fisher, Ury και Patton στο έργο Getting to Yes. Το κεντρικό ερευνητικό ερώτημα αφορά το σε ποιο βαθμό το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης βάσει αρχών μπορεί να ερμηνεύσει τη δυναμική των διαπραγματεύσεων για ανθρωπιστική πρόσβαση στη Γάζα, ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από έντονη ασυμμετρία ισχύος, συνεχιζόμενες πολεμικές επιχειρήσεις και σκόπιμη εργαλειοποίηση της ανθρωπιστικής βοήθειας ως πολιτικού μέσου πίεσης. Η διατριβή υιοθετεί ποιοτική μεθοδολογία μελέτης περίπτωσης και βασίζεται σε δημόσια διαθέσιμες πηγές, όπως εκθέσεις των Ηνωμένων Εθνών, δημοσιεύσεις ανθρωπιστικών οργανώσεων, έγγραφα πολιτικής και σχετική ακαδημαϊκή βιβλιογραφία. Η ανάλυση οργανώνεται χρονολογικά σε τέσσερις φάσεις της σύγκρουσης και, ταυτόχρονα, διακρίνει τη διαπραγμάτευση σε τρία επίπεδα: το στρατηγικό, το επιχειρησιακό και το επίπεδο της πρώτης γραμμής, ακολουθώντας το αναλυτικό σχήμα του εγχειριδίου ανθρωπιστικών διαπραγματεύσεων των Mancini-Griffoli και Picot. Τα ευρήματα δείχνουν ότι το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης βάσει αρχών διαθέτει ουσιαστική, αλλά τελικά περιορισμένη ερμηνευτική αξία για την περίπτωση της Γάζας. Βασιζόμενη στις τέσσερις κεντρικές αρχές του μοντέλου, διαχωρισμός των ανθρώπων από το πρόβλημα, εστίαση στα συμφέροντα και όχι στις θέσεις, δημιουργία επιλογών αμοιβαίου οφέλους και προσφυγή σε αντικειμενικά κριτήρια, η ανάλυση εξηγεί γιατί επιτεύχθηκαν προσωρινές συμφωνίες τον Νοέμβριο 2023 και τον Ιανουάριο 2025, όταν τα συμφέροντα των αντιμαχόμενων πλευρών και των μεσολαβητών συνέπεσαν σε στενά αλλά ουσιαστικά παράθυρα συμβιβασμού. Παράλληλα, αναδεικνύεται ότι οι πολυδιάστατες συμφωνίες για εκεχειρία, που συνέδεαν την ανθρωπιστική πρόσβαση με την απελευθέρωση ομήρων και τις ανταλλαγές κρατουμένων, παρήγαγαν καλύτερα αποτελέσματα από στενές, μονοθεματικές διεκδικήσεις. Ωστόσο, η εργασία αναδεικνύει τέσσερις θεμελιώδεις δομικούς περιορισμούς της θεωρίας. Οι ανθρωπιστικοί φορείς στερούνταν ουσιαστικής εναλλακτικής στη διαπραγμάτευση (BATNA), η πρόσβαση χρησιμοποιήθηκε κατ’ επανάληψη ως πολιτικό διαπραγματευτικό χαρτί αντί να αντιμετωπίζεται ως κατοχυρωμένο δικαίωμα των αμάχων, το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο προσέφερε κυρίως κανονιστική γλώσσα χωρίς αντίστοιχη δεσμευτική ισχύ, και η κλιμάκωση στη Γάζα αποδείχθηκε βαθιά δομική, άρα μη αντιμετωπίσιμη μόνο με τεχνικές διαλόγου. Η διατριβή καταλήγει ότι η διαπραγμάτευση βάσει αρχών αποτελεί μερικό και υπό όρους χρήσιμο αναλυτικό εργαλείο: αποτυπώνει με σαφήνεια τι μπορούν να επιτύχουν ικανοί διαπραγματευτές εντός ενός περιορισμένου περιβάλλοντος δράσης, αλλά δεν επαρκεί για να εξηγήσει τις ευρύτερες δομές πολιτικής βούλησης και ισχύος που καθορίζουν αν αυτό το περιβάλλον υπάρχει.","This thesis examines the negotiation of humanitarian access in the Gaza Strip between October 2023 and October 2025. The selected negotiations theory that will be applied in this study is the one of “Principled Negotiations” as it was developed by Fisher, Ury, and Patton in “Getting to Yes’. The main research question will be referring to what extent can the framework of the principled negotiation explain the dynamics of negotiations for humanitarian access in Gaza, a context defined by severe power asymmetry, actions of war, and deliberate weaponisation of humanitarian aid as a political instrument. A qualitative case-study methodology is adopted throughout this thesis, relying on publicly available sources, such as Unites Nations reports, humanitarian organisations’ documentation, policy paper, and relevant academic literature. The analysis is structured chronologically across four phases of the conflict separating the negotiation in three different levels: the strategic, the operational, and the frontline. This analytical lens stems from the relevant to humanitarian negotiations handbook by Mancini-Griffoli and Picot. The findings demonstrate that the principled negotiation framework retains genuine but limited explanatory value when applied to Gaza’s case study. Drawing directly on its four core principles, separating the people from the problem, focusing on interests rather than positions, generating options for mutual gain, and insisting on objective criteria, the analysis helps clarify why temporary agreements were reached in November 2023 and January 2025, as overlapping interests between the conflict parties and the mediating states created narrow but important windows for settlement. The principle of generating options for mutual gain sheds light on why multidimensional ceasefire packages resulted in better access outcomes than narrow, single-issue humanitarian demands. In addition, applied to both ceasefires, the “wise agreement” theory test further shows that each arrangement did improve civilian conditions for a time, but failed to provide lasting protection, because their implementation depended primarily on political will rather than on enforceable obligations. At the same time, the analysis highlights four structural limits of the principled negotiation framework in this case. First, humanitarian actors did not have any real alternative, so the BATNA (Best Alternative To a Negotiated Agreement) could not really apply on this case. Second, humanitarian access was repeatedly used for political bargaining rather than as a basic human right, so any gains remained fragile and easily reversible. Third, although international humanitarian law (IHL) offered a language for asserting humanitarian claims, it did not effectively constrain the actor controlling crossings, as shown by the persistent gap between the demands of the United Nations and the situation on the ground. Finally, escalation in Gaza was driven by deep power imbalances and political deadlock, and therefore could not be solved by improved dialogue or communication alone. The thesis concludes that the principled negotiation framework is a partial and conditional analytical tool. It explains well what skilled negotiators can achieve within the space that circumstances allow, and it identifies with precision why some moments of agreement occur and others do not. It cannot, however, account for the structural conditions, such as political will, balance of power, and enforceable humanitarian obligation, that determine whether negotiating space exists at all. In the Gaza case, those conditions were absent for most of the period examined."],"dc:identifier":["uoadl:5413399","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5413399"],"dc:language":["Ελληνικά","English","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Negotiating Humanitarian Access in Protracted Armed Conflicts"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:19:57Z"}