{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5416059"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5416059","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύνδρομο μακρού πιστονιού μετά από αναβολοτομή, σε σύγκριση με άλλες επιπλοκές","abstract":"Εισαγωγή: Η αναβολοτομή αποτελεί θεραπεία εκλογής για την ωτοσκλήρυνση, προσφέροντας σταθερά ευνοϊκά ακοολογικά αποτελέσματα και χαμηλή συχνότητα σοβαρών επιπλοκών. Παρά τη συνολική επιτυχία, ένα μικρό αλλά κλινικά σημαντικό ποσοστό ασθενών εμφανίζει επίμονο ή όψιμο ίλιγγο και αστάθεια μετά την επέμβαση. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έχει περιγραφεί το ΣΜΠ, δηλαδή η υπερβολική ενδοαιθουσαία προβολή της πρόθεσης, ως πιθανή και διακριτή αιτία συμπτωμάτων. Το ενδιαφέρον γύρω από την οντότητα αυτή δεν σχετίζεται, τόσο με τη συχνότητά της, όσο με τη δυσκολία τεκμηρίωσης και τις θεραπευτικές συνέπειες που απορρέουν. Στόχος είναι η συστηματική διερεύνηση της συχνότητας, των χαρακτηριστικών και της κλινικής της σημασίας, σε αντιπαραβολή με άλλες αιτίες μετεγχειρητικού ιλίγγου. Αυτές είναι περιλεμφική διαφυγή, βραχύ ή λοξό έμβολο, μετατόπιση της πρόθεσης ή βλάβη του άκμονα. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση σύμφωνα με το πλαίσιο PRISMA σε μεγάλες βάσεις δεδομένων για την περίοδο 1990–2026. Ο πληθυσμός περιλάμβανε ενήλικες που υποβλήθηκαν σε πρώτη επέμβαση αναβολοτομής, λόγω ωτοσκλήρυνσης. Ως έκθεση ορίστηκε το τεκμηριωμένο ή πιθανό ΣΜΠ, ενώ συγκριτικά εξετάστηκαν άλλες μετεγχειρητικές επιπλοκές. Πρωτεύοντα σημεία ήταν η μεταβολή του ABG και τα ποσοστά σύγκλεισης, σε προκαθορισμένα χρονικά ορόσημα. Ενώ, δευτερεύοντα αποτέλεσαν η εμμένουσα ζάλη, η αστάθεια, η ανάγκη επανεπέμβασης και η απεικονιστική εκτίμηση της θέσης της πρόθεσης με αξονική τομογραφία υψηλής ευκρίνειας και αξονική τομογραφία κωνικής δέσμης (HR-CT ή CBCT). Τα ακοολογικά αποτελέσματα αναφέρθηκαν με βάση τα πρότυπα AAO-HNS. Η αξιολόγηση των μελετών συμπεριέλαβε εργαλεία για τυχαιοποιημένες, μη τυχαιοποιημένες και διαγνωστικές μελέτες. Αποτελέσματα: Η βιβλιογραφία συγκλίνει ότι η πρώτη επέμβαση αναβολοτομής επιτυγχάνει υψηλά ποσοστά λειτουργικής βελτίωσης της ακοής. Το ΣΜΠ καταγράφεται σπάνια ως κύρια αιτία αποτυχίας, αλλά όταν παρουσιαστεί συνδέεται με έντονα συμπτώματα δυσανάλογα προς την ακουστική εικόνα. Η αξία της αξονικής τομογραφίας υψηλής ευκρίνειας είναι σημαντική στην αναγνώριση μετατόπισης ή κακής ανάρτησης. Η ακρίβειά της, όμως, μειώνεται, όταν απαιτείται λεπτή ποσοτικοποίηση του βάθους, με τάση υπερεκτίμησης. Συνεπώς, καμία απεικονιστική ένδειξη δεν επαρκεί από μόνη της. Η αξιόπιστη εκτίμηση προκύπτει από συνδυασμό κλινικών δεδομένων, ακοομετρίας και αιθουσαίων δοκιμασιών. Όταν τεκμηριώνεται διορθώσιμη μηχανική αιτία, η επανεπέβαση οδηγεί σε ουσιαστική βελτίωση, αν και τα αποτελέσματα παραμένουν κατώτερα των πρώτων επεμβάσεων. Συζήτηση: Η πρόληψη του ΣΜΠ είναι κεφαλαιώδης. Αναλυτικότερα, η τυποποίηση των μετρήσεων, η εξατομίκευση του λειτουργικού μήκους και βάθους και η προσεκτική ανάρτηση της πρόθεσης αποτελούν θεμέλια ασφαλείας. Η ενδοσκοπική υποβοήθηση μπορεί να προσφέρει καλύτερη ορατότητα, χωρίς να μεταβάλλει κατ’ ανάγκη τα ακουστικά αποτελέσματα. Η επιλογή υλικού ή διαμέτρου φαίνεται να έχει δευτερεύοντα ρόλο μπροστά στην ακρίβεια της τοποθέτησης. Μετεγχειρητικά, οργανωμένα πρωτόκολλα επανελέγχου επιτρέπουν την έγκαιρη ανίχνευση αποκλίσεων και περιορίζουν τον κίνδυνο καθυστερημένων παρεμβάσεων. Συμπεράσματα: Συμπερασματικά, η αναβολοτομή επιτυγχάνει με συνέπεια τον θεραπευτικό της στόχο. Το ΣΜΠ είναι σπάνιο, αλλά αποκτά σημασία, όταν συνοδεύεται από εμμένουσα συμπτωματολογία. Η διάγνωση απαιτεί πολυπαραγοντική προσέγγιση και όχι αποκλειστική εξάρτηση από την απεικόνιση. Επιπλέον, η μικροχειρουργική ακρίβεια, η προσεκτική ερμηνεία των δεδομένων και η συνέπεια στην παρακολούθηση αποτελούν τους βασικούς παράγοντες που διασφαλίζουν αποτελέσματα με αντοχή στον χρόνο.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η αναβολοτομή αποτελεί θεραπεία εκλογής για την ωτοσκλήρυνση, προσφέροντας σταθερά ευνοϊκά ακοολογικά αποτελέσματα και χαμηλή συχνότητα σοβαρών επιπλοκών. Παρά τη συνολική επιτυχία, ένα μικρό αλλά κλινικά σημαντικό ποσοστό ασθενών εμφανίζει επίμονο ή όψιμο ίλιγγο και αστάθεια μετά την επέμβαση. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έχει περιγραφεί το ΣΜΠ, δηλαδή η υπερβολική ενδοαιθουσαία προβολή της πρόθεσης, ως πιθανή και διακριτή αιτία συμπτωμάτων. Το ενδιαφέρον γύρω από την οντότητα αυτή δεν σχετίζεται, τόσο με τη συχνότητά της, όσο με τη δυσκολία τεκμηρίωσης και τις θεραπευτικές συνέπειες που απορρέουν. Στόχος είναι η συστηματική διερεύνηση της συχνότητας, των χαρακτηριστικών και της κλινικής της σημασίας, σε αντιπαραβολή με άλλες αιτίες μετεγχειρητικού ιλίγγου. Αυτές είναι περιλεμφική διαφυγή, βραχύ ή λοξό έμβολο, μετατόπιση της πρόθεσης ή βλάβη του άκμονα. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση σύμφωνα με το πλαίσιο PRISMA σε μεγάλες βάσεις δεδομένων για την περίοδο 1990–2026. Ο πληθυσμός περιλάμβανε ενήλικες που υποβλήθηκαν σε πρώτη επέμβαση αναβολοτομής, λόγω ωτοσκλήρυνσης. Ως έκθεση ορίστηκε το τεκμηριωμένο ή πιθανό ΣΜΠ, ενώ συγκριτικά εξετάστηκαν άλλες μετεγχειρητικές επιπλοκές. Πρωτεύοντα σημεία ήταν η μεταβολή του ABG και τα ποσοστά σύγκλεισης, σε προκαθορισμένα χρονικά ορόσημα. Ενώ, δευτερεύοντα αποτέλεσαν η εμμένουσα ζάλη, η αστάθεια, η ανάγκη επανεπέμβασης και η απεικονιστική εκτίμηση της θέσης της πρόθεσης με αξονική τομογραφία υψηλής ευκρίνειας και αξονική τομογραφία κωνικής δέσμης (HR-CT ή CBCT). Τα ακοολογικά αποτελέσματα αναφέρθηκαν με βάση τα πρότυπα AAO-HNS. Η αξιολόγηση των μελετών συμπεριέλαβε εργαλεία για τυχαιοποιημένες, μη τυχαιοποιημένες και διαγνωστικές μελέτες. Αποτελέσματα: Η βιβλιογραφία συγκλίνει ότι η πρώτη επέμβαση αναβολοτομής επιτυγχάνει υψηλά ποσοστά λειτουργικής βελτίωσης της ακοής. Το ΣΜΠ καταγράφεται σπάνια ως κύρια αιτία αποτυχίας, αλλά όταν παρουσιαστεί συνδέεται με έντονα συμπτώματα δυσανάλογα προς την ακουστική εικόνα. Η αξία της αξονικής τομογραφίας υψηλής ευκρίνειας είναι σημαντική στην αναγνώριση μετατόπισης ή κακής ανάρτησης. Η ακρίβειά της, όμως, μειώνεται, όταν απαιτείται λεπτή ποσοτικοποίηση του βάθους, με τάση υπερεκτίμησης. Συνεπώς, καμία απεικονιστική ένδειξη δεν επαρκεί από μόνη της. Η αξιόπιστη εκτίμηση προκύπτει από συνδυασμό κλινικών δεδομένων, ακοομετρίας και αιθουσαίων δοκιμασιών. Όταν τεκμηριώνεται διορθώσιμη μηχανική αιτία, η επανεπέβαση οδηγεί σε ουσιαστική βελτίωση, αν και τα αποτελέσματα παραμένουν κατώτερα των πρώτων επεμβάσεων. Συζήτηση: Η πρόληψη του ΣΜΠ είναι κεφαλαιώδης. Αναλυτικότερα, η τυποποίηση των μετρήσεων, η εξατομίκευση του λειτουργικού μήκους και βάθους και η προσεκτική ανάρτηση της πρόθεσης αποτελούν θεμέλια ασφαλείας. Η ενδοσκοπική υποβοήθηση μπορεί να προσφέρει καλύτερη ορατότητα, χωρίς να μεταβάλλει κατ’ ανάγκη τα ακουστικά αποτελέσματα. Η επιλογή υλικού ή διαμέτρου φαίνεται να έχει δευτερεύοντα ρόλο μπροστά στην ακρίβεια της τοποθέτησης. Μετεγχειρητικά, οργανωμένα πρωτόκολλα επανελέγχου επιτρέπουν την έγκαιρη ανίχνευση αποκλίσεων και περιορίζουν τον κίνδυνο καθυστερημένων παρεμβάσεων. Συμπεράσματα: Συμπερασματικά, η αναβολοτομή επιτυγχάνει με συνέπεια τον θεραπευτικό της στόχο. Το ΣΜΠ είναι σπάνιο, αλλά αποκτά σημασία, όταν συνοδεύεται από εμμένουσα συμπτωματολογία. Η διάγνωση απαιτεί πολυπαραγοντική προσέγγιση και όχι αποκλειστική εξάρτηση από την απεικόνιση. Επιπλέον, η μικροχειρουργική ακρίβεια, η προσεκτική ερμηνεία των δεδομένων και η συνέπεια στην παρακολούθηση αποτελούν τους βασικούς παράγοντες που διασφαλίζουν αποτελέσματα με αντοχή στον χρόνο.","abstract_has_math":false,"creators":["Πατατούκου Μαρία","Patatoukou Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:19:59Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5416059"],"render_values":[{"text":"uoadl:5416059","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5416059","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5416059","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5416059","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πατατούκου Μαρία","Patatoukou Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5416059","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5416059"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η αναβολοτομή αποτελεί θεραπεία εκλογής για την ωτοσκλήρυνση, προσφέροντας σταθερά ευνοϊκά ακοολογικά αποτελέσματα και χαμηλή συχνότητα σοβαρών επιπλοκών. Παρά τη συνολική επιτυχία, ένα μικρό αλλά κλινικά σημαντικό ποσοστό ασθενών εμφανίζει επίμονο ή όψιμο ίλιγγο και αστάθεια μετά την επέμβαση. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έχει περιγραφεί το ΣΜΠ, δηλαδή η υπερβολική ενδοαιθουσαία προβολή της πρόθεσης, ως πιθανή και διακριτή αιτία συμπτωμάτων. Το ενδιαφέρον γύρω από την οντότητα αυτή δεν σχετίζεται, τόσο με τη συχνότητά της, όσο με τη δυσκολία τεκμηρίωσης και τις θεραπευτικές συνέπειες που απορρέουν. Στόχος είναι η συστηματική διερεύνηση της συχνότητας, των χαρακτηριστικών και της κλινικής της σημασίας, σε αντιπαραβολή με άλλες αιτίες μετεγχειρητικού ιλίγγου. Αυτές είναι περιλεμφική διαφυγή, βραχύ ή λοξό έμβολο, μετατόπιση της πρόθεσης ή βλάβη του άκμονα. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση σύμφωνα με το πλαίσιο PRISMA σε μεγάλες βάσεις δεδομένων για την περίοδο 1990–2026. Ο πληθυσμός περιλάμβανε ενήλικες που υποβλήθηκαν σε πρώτη επέμβαση αναβολοτομής, λόγω ωτοσκλήρυνσης. Ως έκθεση ορίστηκε το τεκμηριωμένο ή πιθανό ΣΜΠ, ενώ συγκριτικά εξετάστηκαν άλλες μετεγχειρητικές επιπλοκές. Πρωτεύοντα σημεία ήταν η μεταβολή του ABG και τα ποσοστά σύγκλεισης, σε προκαθορισμένα χρονικά ορόσημα. Ενώ, δευτερεύοντα αποτέλεσαν η εμμένουσα ζάλη, η αστάθεια, η ανάγκη επανεπέμβασης και η απεικονιστική εκτίμηση της θέσης της πρόθεσης με αξονική τομογραφία υψηλής ευκρίνειας και αξονική τομογραφία κωνικής δέσμης (HR-CT ή CBCT). Τα ακοολογικά αποτελέσματα αναφέρθηκαν με βάση τα πρότυπα AAO-HNS. Η αξιολόγηση των μελετών συμπεριέλαβε εργαλεία για τυχαιοποιημένες, μη τυχαιοποιημένες και διαγνωστικές μελέτες. Αποτελέσματα: Η βιβλιογραφία συγκλίνει ότι η πρώτη επέμβαση αναβολοτομής επιτυγχάνει υψηλά ποσοστά λειτουργικής βελτίωσης της ακοής. Το ΣΜΠ καταγράφεται σπάνια ως κύρια αιτία αποτυχίας, αλλά όταν παρουσιαστεί συνδέεται με έντονα συμπτώματα δυσανάλογα προς την ακουστική εικόνα. Η αξία της αξονικής τομογραφίας υψηλής ευκρίνειας είναι σημαντική στην αναγνώριση μετατόπισης ή κακής ανάρτησης. Η ακρίβειά της, όμως, μειώνεται, όταν απαιτείται λεπτή ποσοτικοποίηση του βάθους, με τάση υπερεκτίμησης. Συνεπώς, καμία απεικονιστική ένδειξη δεν επαρκεί από μόνη της. Η αξιόπιστη εκτίμηση προκύπτει από συνδυασμό κλινικών δεδομένων, ακοομετρίας και αιθουσαίων δοκιμασιών. Όταν τεκμηριώνεται διορθώσιμη μηχανική αιτία, η επανεπέβαση οδηγεί σε ουσιαστική βελτίωση, αν και τα αποτελέσματα παραμένουν κατώτερα των πρώτων επεμβάσεων. Συζήτηση: Η πρόληψη του ΣΜΠ είναι κεφαλαιώδης. Αναλυτικότερα, η τυποποίηση των μετρήσεων, η εξατομίκευση του λειτουργικού μήκους και βάθους και η προσεκτική ανάρτηση της πρόθεσης αποτελούν θεμέλια ασφαλείας. Η ενδοσκοπική υποβοήθηση μπορεί να προσφέρει καλύτερη ορατότητα, χωρίς να μεταβάλλει κατ’ ανάγκη τα ακουστικά αποτελέσματα. Η επιλογή υλικού ή διαμέτρου φαίνεται να έχει δευτερεύοντα ρόλο μπροστά στην ακρίβεια της τοποθέτησης. Μετεγχειρητικά, οργανωμένα πρωτόκολλα επανελέγχου επιτρέπουν την έγκαιρη ανίχνευση αποκλίσεων και περιορίζουν τον κίνδυνο καθυστερημένων παρεμβάσεων. Συμπεράσματα: Συμπερασματικά, η αναβολοτομή επιτυγχάνει με συνέπεια τον θεραπευτικό της στόχο. Το ΣΜΠ είναι σπάνιο, αλλά αποκτά σημασία, όταν συνοδεύεται από εμμένουσα συμπτωματολογία. Η διάγνωση απαιτεί πολυπαραγοντική προσέγγιση και όχι αποκλειστική εξάρτηση από την απεικόνιση. Επιπλέον, η μικροχειρουργική ακρίβεια, η προσεκτική ερμηνεία των δεδομένων και η συνέπεια στην παρακολούθηση αποτελούν τους βασικούς παράγοντες που διασφαλίζουν αποτελέσματα με αντοχή στον χρόνο.","Introduction: Stapedotomy is the treatment of choice for otosclerosis, offering consistently favorable audiological results and a low frequency of serious complications. Despite its overall success, a small but clinically significant percentage of patients experience persistent or delayed vertigo and instability after surgery. In this context, Long Piston Syndrome, i.e., excessive intra-vestibular protrusion of the prosthesis, has been described as a possible and distinct cause of symptoms. The interest in this entity is not so much related to its frequency as to the difficulty of documentation and the therapeutic consequences that ensue. The aim is to systematically investigate its frequency, characteristics, and clinical significance in comparison with other causes of postoperative vertigo, such as periprosthetic leakage, short or oblique piston, prosthesis displacement, or stem damage. Methodology: A systematic review was conducted according to the PRISMA framework in large databases for the period 1990–2026. The population included adults who underwent primary stapedotomy due to otosclerosis. Documented or probable LPS was defined as exposure, while other postoperative complications were examined as comparators. The primary endpoints were change in ABG and closure rates at predetermined time points, while secondary endpoints were persistent dizziness, instability, the need for revision, and imaging assessment of the position of the prosthesis with HR-CT or CBCT. Audiological outcomes were reported based on AAO-HNS standards. Quality assessment included tools for randomized, non-randomized, and diagnostic studies. Results: The literature agrees that primary stapedotomy achieves high rates of functional improvement. LPS is rarely reported as the main cause of failure, but when it occurs, it is associated with severe symptoms disproportionate to the audiological picture. HR-CT is valuable in identifying displacement or poor coupling, but its accuracy is reduced when precise quantification of depth is required, with a tendency to overestimate. Therefore, no imaging modality is sufficient on its own. A reliable assessment is based on a combination of clinical data, audiometry, and vestibular tests. When a correctable mechanical cause is documented, revision leads to substantial improvement, although the results remain inferior to primary surgery. Discussion: Prevention is key. Standardization of measurements, individualization of functional length and depth, and careful coupling are the foundations of safety. Endoscopic assistance can provide better visibility without necessarily altering auditory outcomes. The choice of material or diameter appears to be of secondary importance compared to the accuracy of placement. Postoperatively, organized follow-up protocols allow for the early detection of deviations and reduce the risk of delayed interventions. Conclusions: Stapedotomy consistently achieves its therapeutic goal. LPS is uncommon but becomes significant when accompanied by persistent symptoms. Diagnosis requires a multifactorial approach and not exclusive reliance on imaging. Microsurgical precision, careful interpretation of data, and consistent follow-up are the key factors that ensure long-lasting results."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύνδρομο μακρού πιστονιού μετά από αναβολοτομή, σε σύγκριση με άλλες επιπλοκές"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πατατούκου Μαρία","Patatoukou Maria"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η αναβολοτομή αποτελεί θεραπεία εκλογής για την ωτοσκλήρυνση, προσφέροντας σταθερά ευνοϊκά ακοολογικά αποτελέσματα και χαμηλή συχνότητα σοβαρών επιπλοκών. Παρά τη συνολική επιτυχία, ένα μικρό αλλά κλινικά σημαντικό ποσοστό ασθενών εμφανίζει επίμονο ή όψιμο ίλιγγο και αστάθεια μετά την επέμβαση. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έχει περιγραφεί το ΣΜΠ, δηλαδή η υπερβολική ενδοαιθουσαία προβολή της πρόθεσης, ως πιθανή και διακριτή αιτία συμπτωμάτων. Το ενδιαφέρον γύρω από την οντότητα αυτή δεν σχετίζεται, τόσο με τη συχνότητά της, όσο με τη δυσκολία τεκμηρίωσης και τις θεραπευτικές συνέπειες που απορρέουν. Στόχος είναι η συστηματική διερεύνηση της συχνότητας, των χαρακτηριστικών και της κλινικής της σημασίας, σε αντιπαραβολή με άλλες αιτίες μετεγχειρητικού ιλίγγου. Αυτές είναι περιλεμφική διαφυγή, βραχύ ή λοξό έμβολο, μετατόπιση της πρόθεσης ή βλάβη του άκμονα. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση σύμφωνα με το πλαίσιο PRISMA σε μεγάλες βάσεις δεδομένων για την περίοδο 1990–2026. Ο πληθυσμός περιλάμβανε ενήλικες που υποβλήθηκαν σε πρώτη επέμβαση αναβολοτομής, λόγω ωτοσκλήρυνσης. Ως έκθεση ορίστηκε το τεκμηριωμένο ή πιθανό ΣΜΠ, ενώ συγκριτικά εξετάστηκαν άλλες μετεγχειρητικές επιπλοκές. Πρωτεύοντα σημεία ήταν η μεταβολή του ABG και τα ποσοστά σύγκλεισης, σε προκαθορισμένα χρονικά ορόσημα. Ενώ, δευτερεύοντα αποτέλεσαν η εμμένουσα ζάλη, η αστάθεια, η ανάγκη επανεπέμβασης και η απεικονιστική εκτίμηση της θέσης της πρόθεσης με αξονική τομογραφία υψηλής ευκρίνειας και αξονική τομογραφία κωνικής δέσμης (HR-CT ή CBCT). Τα ακοολογικά αποτελέσματα αναφέρθηκαν με βάση τα πρότυπα AAO-HNS. Η αξιολόγηση των μελετών συμπεριέλαβε εργαλεία για τυχαιοποιημένες, μη τυχαιοποιημένες και διαγνωστικές μελέτες. Αποτελέσματα: Η βιβλιογραφία συγκλίνει ότι η πρώτη επέμβαση αναβολοτομής επιτυγχάνει υψηλά ποσοστά λειτουργικής βελτίωσης της ακοής. Το ΣΜΠ καταγράφεται σπάνια ως κύρια αιτία αποτυχίας, αλλά όταν παρουσιαστεί συνδέεται με έντονα συμπτώματα δυσανάλογα προς την ακουστική εικόνα. Η αξία της αξονικής τομογραφίας υψηλής ευκρίνειας είναι σημαντική στην αναγνώριση μετατόπισης ή κακής ανάρτησης. Η ακρίβειά της, όμως, μειώνεται, όταν απαιτείται λεπτή ποσοτικοποίηση του βάθους, με τάση υπερεκτίμησης. Συνεπώς, καμία απεικονιστική ένδειξη δεν επαρκεί από μόνη της. Η αξιόπιστη εκτίμηση προκύπτει από συνδυασμό κλινικών δεδομένων, ακοομετρίας και αιθουσαίων δοκιμασιών. Όταν τεκμηριώνεται διορθώσιμη μηχανική αιτία, η επανεπέβαση οδηγεί σε ουσιαστική βελτίωση, αν και τα αποτελέσματα παραμένουν κατώτερα των πρώτων επεμβάσεων. Συζήτηση: Η πρόληψη του ΣΜΠ είναι κεφαλαιώδης. Αναλυτικότερα, η τυποποίηση των μετρήσεων, η εξατομίκευση του λειτουργικού μήκους και βάθους και η προσεκτική ανάρτηση της πρόθεσης αποτελούν θεμέλια ασφαλείας. Η ενδοσκοπική υποβοήθηση μπορεί να προσφέρει καλύτερη ορατότητα, χωρίς να μεταβάλλει κατ’ ανάγκη τα ακουστικά αποτελέσματα. Η επιλογή υλικού ή διαμέτρου φαίνεται να έχει δευτερεύοντα ρόλο μπροστά στην ακρίβεια της τοποθέτησης. Μετεγχειρητικά, οργανωμένα πρωτόκολλα επανελέγχου επιτρέπουν την έγκαιρη ανίχνευση αποκλίσεων και περιορίζουν τον κίνδυνο καθυστερημένων παρεμβάσεων. Συμπεράσματα: Συμπερασματικά, η αναβολοτομή επιτυγχάνει με συνέπεια τον θεραπευτικό της στόχο. Το ΣΜΠ είναι σπάνιο, αλλά αποκτά σημασία, όταν συνοδεύεται από εμμένουσα συμπτωματολογία. Η διάγνωση απαιτεί πολυπαραγοντική προσέγγιση και όχι αποκλειστική εξάρτηση από την απεικόνιση. Επιπλέον, η μικροχειρουργική ακρίβεια, η προσεκτική ερμηνεία των δεδομένων και η συνέπεια στην παρακολούθηση αποτελούν τους βασικούς παράγοντες που διασφαλίζουν αποτελέσματα με αντοχή στον χρόνο.","Introduction: Stapedotomy is the treatment of choice for otosclerosis, offering consistently favorable audiological results and a low frequency of serious complications. Despite its overall success, a small but clinically significant percentage of patients experience persistent or delayed vertigo and instability after surgery. In this context, Long Piston Syndrome, i.e., excessive intra-vestibular protrusion of the prosthesis, has been described as a possible and distinct cause of symptoms. The interest in this entity is not so much related to its frequency as to the difficulty of documentation and the therapeutic consequences that ensue. The aim is to systematically investigate its frequency, characteristics, and clinical significance in comparison with other causes of postoperative vertigo, such as periprosthetic leakage, short or oblique piston, prosthesis displacement, or stem damage. Methodology: A systematic review was conducted according to the PRISMA framework in large databases for the period 1990–2026. The population included adults who underwent primary stapedotomy due to otosclerosis. Documented or probable LPS was defined as exposure, while other postoperative complications were examined as comparators. The primary endpoints were change in ABG and closure rates at predetermined time points, while secondary endpoints were persistent dizziness, instability, the need for revision, and imaging assessment of the position of the prosthesis with HR-CT or CBCT. Audiological outcomes were reported based on AAO-HNS standards. Quality assessment included tools for randomized, non-randomized, and diagnostic studies. Results: The literature agrees that primary stapedotomy achieves high rates of functional improvement. LPS is rarely reported as the main cause of failure, but when it occurs, it is associated with severe symptoms disproportionate to the audiological picture. HR-CT is valuable in identifying displacement or poor coupling, but its accuracy is reduced when precise quantification of depth is required, with a tendency to overestimate. Therefore, no imaging modality is sufficient on its own. A reliable assessment is based on a combination of clinical data, audiometry, and vestibular tests. When a correctable mechanical cause is documented, revision leads to substantial improvement, although the results remain inferior to primary surgery. Discussion: Prevention is key. Standardization of measurements, individualization of functional length and depth, and careful coupling are the foundations of safety. Endoscopic assistance can provide better visibility without necessarily altering auditory outcomes. The choice of material or diameter appears to be of secondary importance compared to the accuracy of placement. Postoperatively, organized follow-up protocols allow for the early detection of deviations and reduce the risk of delayed interventions. Conclusions: Stapedotomy consistently achieves its therapeutic goal. LPS is uncommon but becomes significant when accompanied by persistent symptoms. Diagnosis requires a multifactorial approach and not exclusive reliance on imaging. Microsurgical precision, careful interpretation of data, and consistent follow-up are the key factors that ensure long-lasting results."],"dc:identifier":["uoadl:5416059","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5416059"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Σύνδρομο μακρού πιστονιού μετά από αναβολοτομή, σε σύγκριση με άλλες επιπλοκές"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:19:59Z"}