{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5416215"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5416215","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Genetic and chromosomal determinants of prognosis in uveal melanoma","abstract":"Υπόβαθρο-Σκοπός: Το ραγοειδικό μελάνωμα (UM) αποτελεί τη συχνότερη πρωτοπαθή ενδοφθάλμια κακοήθεια στους ενήλικες, με έως και τους μισούς ασθενείς να αναπτύσσουν θανατηφόρες ηπατικές μεταστάσεις. Η ακριβής διαστρωμάτωση κινδύνου κατά τη διάγνωση είναι απαραίτητη για την παρακολούθηση, την ενημέρωση των ασθενών και την επιλογή υποψηφίων για κλινικές μελέτες. Η παρούσα συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση αξιολόγησε την προγνωστική σημασία χρωμοσωμικών αλλοιώσεων και μεταλλάξεων οδηγών γονιδίων στο πρωτοπαθές UM, σε σχέση με την επιβίωση χωρίς μεταστάσεις (MFS), τη συνολική επιβίωση (OS) και την ειδική για τη νόσο επιβίωση (DSS). Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε συστηματική αναζήτηση στις βάσεις PubMed/MEDLINE, Scopus και Web of Science έως τις 20 Ιανουαρίου 2026. Επιλέξιμες ήταν οι μελέτες που ανέφεραν εκβάσεις χρόνου έως συμβάντος σχετιζόμενες με γονιδιωματικούς βιοδείκτες στο πρωτοπαθές UM. Ο κίνδυνος μεροληψίας αξιολογήθηκε με το εργαλείο QUIPS. Οι πολυπαραγοντικά προσαρμοσμένοι λόγοι κινδύνου (HR) συγκεντρώθηκαν με μοντέλα τυχαίων επιδράσεων, ενώ οι μονοπαραγοντικές εκτιμήσεις αναλύθηκαν χωριστά. Οι OS και DSS συντέθηκαν ποιοτικά. Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 88 μελέτες. Η μονοσωμία 3 συσχετίστηκε με χειρότερη MFS στην πολυπαραγοντική ανάλυση (HR = 3.77, 95% CI 2.85–4.98, n = 2.266, I² = 2.8%), όπως και η αύξηση του χρωμοσώματος 8q (HR = 3.23, 95% CI: 1.91–5.46, n = 811, I² = 39.9%). Η απώλεια έκφρασης της πρωτεΐνης BAP1 στην ανοσοϊστοχημεία συσχετίστηκε με χειρότερη MFS και χαμηλή ετερογένεια (HR = 3.99, 95% CI: 2.59–6.15, n = 761, I² = 6.2%), ενώ η μετάλλαξη του BAP1 παρουσίασε σημαντική ετερογένεια στα πολυπαραγοντικά μοντέλα (HR 3.04, 95% CI 1.50–6.14, n = 1.608, I² = 82.8%). Η μετάλλαξη του SF3B1 και η αύξηση του χρωμοσώματος 6p συσχετίστηκαν με βελτιωμένη MFS στη μονοπαραγοντική ανάλυση (HR = 0.51, 95% CI 0.37–0.70, I² = 0% και HR = 0.62, 95% CI: 0.41-0.93, I² = 0%, αντίστοιχα). Συμπέρασμα: Η μονοσωμία 3, η αύξηση του χρωμοσώματος 8q και η λειτουργική απώλεια του BAP1 αποτελούν τους πιο σταθερά αναφερόμενους δυσμενείς προγνωστικούς παράγοντες στο πρωτοπαθές. UM. Τα ευρήματα υποστηρίζουν τη χρήση ολοκληρωμένων προγνωστικών μοντέλων που συνδυάζουν χρωμοσωμικά, μοριακά και κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά, καθώς και την ανάγκη για προοπτικές μελέτες με τυποποιημένη αξιολόγηση βιοδεικτών και μακροχρόνια παρακολούθηση.","abstract_html":"Υπόβαθρο-Σκοπός: Το ραγοειδικό μελάνωμα (UM) αποτελεί τη συχνότερη πρωτοπαθή ενδοφθάλμια κακοήθεια στους ενήλικες, με έως και τους μισούς ασθενείς να αναπτύσσουν θανατηφόρες ηπατικές μεταστάσεις. Η ακριβής διαστρωμάτωση κινδύνου κατά τη διάγνωση είναι απαραίτητη για την παρακολούθηση, την ενημέρωση των ασθενών και την επιλογή υποψηφίων για κλινικές μελέτες. Η παρούσα συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση αξιολόγησε την προγνωστική σημασία χρωμοσωμικών αλλοιώσεων και μεταλλάξεων οδηγών γονιδίων στο πρωτοπαθές UM, σε σχέση με την επιβίωση χωρίς μεταστάσεις (MFS), τη συνολική επιβίωση (OS) και την ειδική για τη νόσο επιβίωση (DSS). Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε συστηματική αναζήτηση στις βάσεις PubMed/MEDLINE, Scopus και Web of Science έως τις 20 Ιανουαρίου 2026. Επιλέξιμες ήταν οι μελέτες που ανέφεραν εκβάσεις χρόνου έως συμβάντος σχετιζόμενες με γονιδιωματικούς βιοδείκτες στο πρωτοπαθές UM. Ο κίνδυνος μεροληψίας αξιολογήθηκε με το εργαλείο QUIPS. Οι πολυπαραγοντικά προσαρμοσμένοι λόγοι κινδύνου (HR) συγκεντρώθηκαν με μοντέλα τυχαίων επιδράσεων, ενώ οι μονοπαραγοντικές εκτιμήσεις αναλύθηκαν χωριστά. Οι OS και DSS συντέθηκαν ποιοτικά. Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 88 μελέτες. Η μονοσωμία 3 συσχετίστηκε με χειρότερη MFS στην πολυπαραγοντική ανάλυση (HR = 3.77, 95% CI 2.85–4.98, n = 2.266, I² = 2.8%), όπως και η αύξηση του χρωμοσώματος 8q (HR = 3.23, 95% CI: 1.91–5.46, n = 811, I² = 39.9%). Η απώλεια έκφρασης της πρωτεΐνης BAP1 στην ανοσοϊστοχημεία συσχετίστηκε με χειρότερη MFS και χαμηλή ετερογένεια (HR = 3.99, 95% CI: 2.59–6.15, n = 761, I² = 6.2%), ενώ η μετάλλαξη του BAP1 παρουσίασε σημαντική ετερογένεια στα πολυπαραγοντικά μοντέλα (HR 3.04, 95% CI 1.50–6.14, n = 1.608, I² = 82.8%). Η μετάλλαξη του SF3B1 και η αύξηση του χρωμοσώματος 6p συσχετίστηκαν με βελτιωμένη MFS στη μονοπαραγοντική ανάλυση (HR = 0.51, 95% CI 0.37–0.70, I² = 0% και HR = 0.62, 95% CI: 0.41-0.93, I² = 0%, αντίστοιχα). Συμπέρασμα: Η μονοσωμία 3, η αύξηση του χρωμοσώματος 8q και η λειτουργική απώλεια του BAP1 αποτελούν τους πιο σταθερά αναφερόμενους δυσμενείς προγνωστικούς παράγοντες στο πρωτοπαθές. UM. Τα ευρήματα υποστηρίζουν τη χρήση ολοκληρωμένων προγνωστικών μοντέλων που συνδυάζουν χρωμοσωμικά, μοριακά και κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά, καθώς και την ανάγκη για προοπτικές μελέτες με τυποποιημένη αξιολόγηση βιοδεικτών και μακροχρόνια παρακολούθηση.","abstract_has_math":false,"creators":["Φωτεινού Δήμητρα","Foteinou Dimitra"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:19:59Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5416215"],"render_values":[{"text":"uoadl:5416215","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5416215","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5416215","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5416215","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Φωτεινού Δήμητρα","Foteinou Dimitra"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5416215","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5416215"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Υπόβαθρο-Σκοπός: Το ραγοειδικό μελάνωμα (UM) αποτελεί τη συχνότερη πρωτοπαθή ενδοφθάλμια κακοήθεια στους ενήλικες, με έως και τους μισούς ασθενείς να αναπτύσσουν θανατηφόρες ηπατικές μεταστάσεις. Η ακριβής διαστρωμάτωση κινδύνου κατά τη διάγνωση είναι απαραίτητη για την παρακολούθηση, την ενημέρωση των ασθενών και την επιλογή υποψηφίων για κλινικές μελέτες. Η παρούσα συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση αξιολόγησε την προγνωστική σημασία χρωμοσωμικών αλλοιώσεων και μεταλλάξεων οδηγών γονιδίων στο πρωτοπαθές UM, σε σχέση με την επιβίωση χωρίς μεταστάσεις (MFS), τη συνολική επιβίωση (OS) και την ειδική για τη νόσο επιβίωση (DSS). Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε συστηματική αναζήτηση στις βάσεις PubMed/MEDLINE, Scopus και Web of Science έως τις 20 Ιανουαρίου 2026. Επιλέξιμες ήταν οι μελέτες που ανέφεραν εκβάσεις χρόνου έως συμβάντος σχετιζόμενες με γονιδιωματικούς βιοδείκτες στο πρωτοπαθές UM. Ο κίνδυνος μεροληψίας αξιολογήθηκε με το εργαλείο QUIPS. Οι πολυπαραγοντικά προσαρμοσμένοι λόγοι κινδύνου (HR) συγκεντρώθηκαν με μοντέλα τυχαίων επιδράσεων, ενώ οι μονοπαραγοντικές εκτιμήσεις αναλύθηκαν χωριστά. Οι OS και DSS συντέθηκαν ποιοτικά. Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 88 μελέτες. Η μονοσωμία 3 συσχετίστηκε με χειρότερη MFS στην πολυπαραγοντική ανάλυση (HR = 3.77, 95% CI 2.85–4.98, n = 2.266, I² = 2.8%), όπως και η αύξηση του χρωμοσώματος 8q (HR = 3.23, 95% CI: 1.91–5.46, n = 811, I² = 39.9%). Η απώλεια έκφρασης της πρωτεΐνης BAP1 στην ανοσοϊστοχημεία συσχετίστηκε με χειρότερη MFS και χαμηλή ετερογένεια (HR = 3.99, 95% CI: 2.59–6.15, n = 761, I² = 6.2%), ενώ η μετάλλαξη του BAP1 παρουσίασε σημαντική ετερογένεια στα πολυπαραγοντικά μοντέλα (HR 3.04, 95% CI 1.50–6.14, n = 1.608, I² = 82.8%). Η μετάλλαξη του SF3B1 και η αύξηση του χρωμοσώματος 6p συσχετίστηκαν με βελτιωμένη MFS στη μονοπαραγοντική ανάλυση (HR = 0.51, 95% CI 0.37–0.70, I² = 0% και HR = 0.62, 95% CI: 0.41-0.93, I² = 0%, αντίστοιχα). Συμπέρασμα: Η μονοσωμία 3, η αύξηση του χρωμοσώματος 8q και η λειτουργική απώλεια του BAP1 αποτελούν τους πιο σταθερά αναφερόμενους δυσμενείς προγνωστικούς παράγοντες στο πρωτοπαθές. UM. Τα ευρήματα υποστηρίζουν τη χρήση ολοκληρωμένων προγνωστικών μοντέλων που συνδυάζουν χρωμοσωμικά, μοριακά και κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά, καθώς και την ανάγκη για προοπτικές μελέτες με τυποποιημένη αξιολόγηση βιοδεικτών και μακροχρόνια παρακολούθηση.","Background-Aim: Uveal melanoma (UM) is the most common adult primary intraocular malignancy, with up to half of patients developing fatal hepatic metastases. Accurate risk stratification at diagnosis is essential for surveillance planning, patient counseling and selection for risk-adapted trials. This systematic review and meta-analysis evaluated the prognostic significance of chromosomal alterations and driver gene mutations in primary UM in relation to metastasis-free survival (MFS), overall survival (OS), and disease-specific survival (DSS). Methods: PubMed/MEDLINE, Scopus, and Web of Science were searched through January 20, 2026. Eligible studies reported time-to-event outcomes associated with genomic biomarkers in primary UM. Risk of bias was assessed using QUIPS. Multivariable-adjusted hazard ratios (HRs) were pooled using random-effects models, while univariable estimates were analyzed separately. OS and DSS were synthesized narratively. Results: Eighty-eight studies were included. Monosomy 3 was associated with worse MFS on multivariable analysis (HR = 3.77, 95% CI: 2.85–4.98; n = 2,266; I² = 2.8%), as was chromosome 8q gain (HR = 3.23, 95% CI: 1.91–5.46; n = 811; I² = 39.9%). BAP1 protein loss by immunohistochemistry was associated with worse MFS with low heterogeneity (HR = 3.99, 95% CI: 2.59–6.15; n = 761; I² = 6.2%), whereas BAP1 mutation showed substantial heterogeneity across multivariable models (HR = 3.04, 95% CI: 1.50–6.14; n = 1608; I² = 82.8%). SF3B1 mutation and chromosome 6p gain were associated with improved MFS on univariable analysis (HR = 0.51, 95% CI: 0.37–0.70; n = 1487; I² = 0% and HR = 0.62, 95% CI: 0.41-0.93, n = 418, I² = 0%, respectively). Conclusion: Monosomy 3, chromosome 8q gain, and functional BAP1 loss are the most consistently reported adverse prognostic determinants in primary UM. These findings support the use of integrated prognostic models that combine chromosomal, molecular, and clinicopathologic features, and highlight the need for prospective studies with standardized biomarker assessment and extended follow-up."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Genetic and chromosomal determinants of prognosis in uveal melanoma"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Φωτεινού Δήμητρα","Foteinou Dimitra"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Υπόβαθρο-Σκοπός: Το ραγοειδικό μελάνωμα (UM) αποτελεί τη συχνότερη πρωτοπαθή ενδοφθάλμια κακοήθεια στους ενήλικες, με έως και τους μισούς ασθενείς να αναπτύσσουν θανατηφόρες ηπατικές μεταστάσεις. Η ακριβής διαστρωμάτωση κινδύνου κατά τη διάγνωση είναι απαραίτητη για την παρακολούθηση, την ενημέρωση των ασθενών και την επιλογή υποψηφίων για κλινικές μελέτες. Η παρούσα συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση αξιολόγησε την προγνωστική σημασία χρωμοσωμικών αλλοιώσεων και μεταλλάξεων οδηγών γονιδίων στο πρωτοπαθές UM, σε σχέση με την επιβίωση χωρίς μεταστάσεις (MFS), τη συνολική επιβίωση (OS) και την ειδική για τη νόσο επιβίωση (DSS). Μέθοδοι: Πραγματοποιήθηκε συστηματική αναζήτηση στις βάσεις PubMed/MEDLINE, Scopus και Web of Science έως τις 20 Ιανουαρίου 2026. Επιλέξιμες ήταν οι μελέτες που ανέφεραν εκβάσεις χρόνου έως συμβάντος σχετιζόμενες με γονιδιωματικούς βιοδείκτες στο πρωτοπαθές UM. Ο κίνδυνος μεροληψίας αξιολογήθηκε με το εργαλείο QUIPS. Οι πολυπαραγοντικά προσαρμοσμένοι λόγοι κινδύνου (HR) συγκεντρώθηκαν με μοντέλα τυχαίων επιδράσεων, ενώ οι μονοπαραγοντικές εκτιμήσεις αναλύθηκαν χωριστά. Οι OS και DSS συντέθηκαν ποιοτικά. Αποτελέσματα: Συμπεριλήφθηκαν 88 μελέτες. Η μονοσωμία 3 συσχετίστηκε με χειρότερη MFS στην πολυπαραγοντική ανάλυση (HR = 3.77, 95% CI 2.85–4.98, n = 2.266, I² = 2.8%), όπως και η αύξηση του χρωμοσώματος 8q (HR = 3.23, 95% CI: 1.91–5.46, n = 811, I² = 39.9%). Η απώλεια έκφρασης της πρωτεΐνης BAP1 στην ανοσοϊστοχημεία συσχετίστηκε με χειρότερη MFS και χαμηλή ετερογένεια (HR = 3.99, 95% CI: 2.59–6.15, n = 761, I² = 6.2%), ενώ η μετάλλαξη του BAP1 παρουσίασε σημαντική ετερογένεια στα πολυπαραγοντικά μοντέλα (HR 3.04, 95% CI 1.50–6.14, n = 1.608, I² = 82.8%). Η μετάλλαξη του SF3B1 και η αύξηση του χρωμοσώματος 6p συσχετίστηκαν με βελτιωμένη MFS στη μονοπαραγοντική ανάλυση (HR = 0.51, 95% CI 0.37–0.70, I² = 0% και HR = 0.62, 95% CI: 0.41-0.93, I² = 0%, αντίστοιχα). Συμπέρασμα: Η μονοσωμία 3, η αύξηση του χρωμοσώματος 8q και η λειτουργική απώλεια του BAP1 αποτελούν τους πιο σταθερά αναφερόμενους δυσμενείς προγνωστικούς παράγοντες στο πρωτοπαθές. UM. Τα ευρήματα υποστηρίζουν τη χρήση ολοκληρωμένων προγνωστικών μοντέλων που συνδυάζουν χρωμοσωμικά, μοριακά και κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά, καθώς και την ανάγκη για προοπτικές μελέτες με τυποποιημένη αξιολόγηση βιοδεικτών και μακροχρόνια παρακολούθηση.","Background-Aim: Uveal melanoma (UM) is the most common adult primary intraocular malignancy, with up to half of patients developing fatal hepatic metastases. Accurate risk stratification at diagnosis is essential for surveillance planning, patient counseling and selection for risk-adapted trials. This systematic review and meta-analysis evaluated the prognostic significance of chromosomal alterations and driver gene mutations in primary UM in relation to metastasis-free survival (MFS), overall survival (OS), and disease-specific survival (DSS). Methods: PubMed/MEDLINE, Scopus, and Web of Science were searched through January 20, 2026. Eligible studies reported time-to-event outcomes associated with genomic biomarkers in primary UM. Risk of bias was assessed using QUIPS. Multivariable-adjusted hazard ratios (HRs) were pooled using random-effects models, while univariable estimates were analyzed separately. OS and DSS were synthesized narratively. Results: Eighty-eight studies were included. Monosomy 3 was associated with worse MFS on multivariable analysis (HR = 3.77, 95% CI: 2.85–4.98; n = 2,266; I² = 2.8%), as was chromosome 8q gain (HR = 3.23, 95% CI: 1.91–5.46; n = 811; I² = 39.9%). BAP1 protein loss by immunohistochemistry was associated with worse MFS with low heterogeneity (HR = 3.99, 95% CI: 2.59–6.15; n = 761; I² = 6.2%), whereas BAP1 mutation showed substantial heterogeneity across multivariable models (HR = 3.04, 95% CI: 1.50–6.14; n = 1608; I² = 82.8%). SF3B1 mutation and chromosome 6p gain were associated with improved MFS on univariable analysis (HR = 0.51, 95% CI: 0.37–0.70; n = 1487; I² = 0% and HR = 0.62, 95% CI: 0.41-0.93, n = 418, I² = 0%, respectively). Conclusion: Monosomy 3, chromosome 8q gain, and functional BAP1 loss are the most consistently reported adverse prognostic determinants in primary UM. These findings support the use of integrated prognostic models that combine chromosomal, molecular, and clinicopathologic features, and highlight the need for prospective studies with standardized biomarker assessment and extended follow-up."],"dc:identifier":["uoadl:5416215","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5416215"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Genetic and chromosomal determinants of prognosis in uveal melanoma"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:19:59Z"}