{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5416342"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5416342","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ","abstract":"Η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας και η κυριαρχία της εικόνας σε κάθε πτυχή της ζωής του ανθρώπου, έχει αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο αυτός αντιλαμβάνεται και επεξεργάζεται τα διάφορα νοήματα. Στη σημερινή εποχή τα παιδιά αναπτύσσονται μέσα σε ένα οπτικοακουστικό περιβάλλον, όπου ο λόγος, η εικόνα και ο ήχος συνυπάρχουν, δημιουργώντας νέες μορφές επικοινωνίας και μάθησης. Στο πλαίσιο αυτό, η εκπαίδευση καλείται να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις ενός κόσμου όπου κυριαρχούν τα μέσα, προσαρμόζοντας τις διδακτικές της πρακτικές στις ανάγκες της σύγχρονης ψηφιακής και πολυπολιτισμικής πραγματικότητας. Ο κινηματογράφος, ως σύνθετο καλλιτεχνικό και επικοινωνιακό μέσο, συνδυάζει ποικίλες μορφές, (λόγο, εικόνα, ήχο, μουσική και κίνηση) και προσφέρει ποικίλες δυνατότητες αξιοποίησης στην εκπαιδευτική διαδικασία. Η κινηματογραφική ταινία μπορεί να λειτουργήσει τόσο ως πολυτροπικό κείμενο προς ανάλυση, όσο και ως μέσο δημιουργίας, ενισχύοντας τη συμμετοχή των μαθητών σε διαδικασίες ερμηνείας, συνεργασίας, παραγωγής νοήματος και έκφρασης του εαυτού τους. Η κατανόηση και η δημιουργία κινηματογραφικών έργων συμβάλλουν στην ανάπτυξη δεξιοτήτων πολυγραμματισμού, κριτικής σκέψης και πολιτισμικής επίγνωσης, καθιστώντας τον κινηματογράφο πολύτιμο παιδαγωγικό εργαλείο. Παρ’ όλα αυτά, στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα η παρουσία του κινηματογράφου στα Αναλυτικά Προγράμματα Σπουδών υπήρξε ιστορικά περιορισμένη και αποσπασματική. Το Διαθεματικό Ενιαίο Πλαίσιο Προγραμμάτων Σπουδών (ΔΕΠΠΣ, 2003) αντιμετώπιζε την εικόνα κυρίως ως εποπτικό μέσο διδασκαλίας, χωρίς να αναγνωρίζει την κινηματογραφική ταινία ως αυτόνομο μαθησιακό εργαλείο. Το Πρόγραμμα Σπουδών του 2011 για τη Νεοελληνική Γλώσσα και τη Λογοτεχνία υιοθέτησε μια πιο σύγχρονη προσέγγιση, εντάσσοντας τα οπτικοακουστικά μέσα στη διδασκαλία, ωστόσο ο κινηματογράφος παρέμεινε εργαλείο υποστήριξης άλλων γνωστικών αντικειμένων. Το νέο Πρόγραμμα Σπουδών του 2022, σε συνάφεια με τον πολυγραμματισμό και την ψηφιακή μάθηση, επιχειρεί να ενισχύσει τον οπτικό και ψηφιακό γραμματισμό των μαθητών, δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στη χρήση πολυμέσων και στη δημιουργική παραγωγή κειμένων. Ωστόσο, ακόμη και σε αυτό το πλαίσιο, ο κινηματογράφος συνεχίζει να λειτουργεί κυρίως ως εργαλείο, παρά ως αντικείμενο συστηματικής διδασκαλίας και καλλιτεχνικής εκπαίδευσης. Η παρούσα μεταπτυχιακή εργασία επιδιώκει να διερευνήσει τον ρόλο και τη συμβολή της κινηματογραφικής ταινίας στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, δίνοντας έμφαση ειδικότερα στις παιδαγωγικές, γνωστικές και κοινωνικές της διαστάσεις. Εξετάζεται πώς η προβολή και κυρίως η δημιουργία κινηματογραφικών ταινιών μικρού μήκους από τους μαθητές μπορεί να ενισχύσει τη μαθησιακή τους εμπειρία, να αναπτύξει δεξιότητες πολυγραμματισμού (οπτικού, γλωσσικού και ψηφιακού), να ενθαρρύνει τη συνεργατική μάθηση και να προάγει τη δημιουργικότητα. Η έρευνα υιοθετεί ένα μικτό μεθοδολογικό πλαίσιο, συνδυάζοντας ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά, με κύρια στρατηγική τη μελέτη περίπτωσης (case study), εστιάζοντας στην εφαρμογή ενός προγράμματος δημιουργίας ταινίας μικρού μήκους από μαθητές Δημοτικού. Σκοπός είναι να αποτυπωθούν οι παιδαγωγικές, γνωστικές και κοινωνικές διαστάσεις αυτής της εμπειρίας και να αναδειχθούν οι τρόποι με τους οποίους ο κινηματογράφος μπορεί να μετατραπεί από εργαλείο ψυχαγωγίας σε πολυδιάστατο εκπαιδευτικό μέσο που συνδέει τη μάθηση με τη σύγχρονη πολυπολιτισμική και ψηφιακή πραγματικότητα.","abstract_html":"Η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας και η κυριαρχία της εικόνας σε κάθε πτυχή της ζωής του ανθρώπου, έχει αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο αυτός αντιλαμβάνεται και επεξεργάζεται τα διάφορα νοήματα. Στη σημερινή εποχή τα παιδιά αναπτύσσονται μέσα σε ένα οπτικοακουστικό περιβάλλον, όπου ο λόγος, η εικόνα και ο ήχος συνυπάρχουν, δημιουργώντας νέες μορφές επικοινωνίας και μάθησης. Στο πλαίσιο αυτό, η εκπαίδευση καλείται να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις ενός κόσμου όπου κυριαρχούν τα μέσα, προσαρμόζοντας τις διδακτικές της πρακτικές στις ανάγκες της σύγχρονης ψηφιακής και πολυπολιτισμικής πραγματικότητας. Ο κινηματογράφος, ως σύνθετο καλλιτεχνικό και επικοινωνιακό μέσο, συνδυάζει ποικίλες μορφές, (λόγο, εικόνα, ήχο, μουσική και κίνηση) και προσφέρει ποικίλες δυνατότητες αξιοποίησης στην εκπαιδευτική διαδικασία. Η κινηματογραφική ταινία μπορεί να λειτουργήσει τόσο ως πολυτροπικό κείμενο προς ανάλυση, όσο και ως μέσο δημιουργίας, ενισχύοντας τη συμμετοχή των μαθητών σε διαδικασίες ερμηνείας, συνεργασίας, παραγωγής νοήματος και έκφρασης του εαυτού τους. Η κατανόηση και η δημιουργία κινηματογραφικών έργων συμβάλλουν στην ανάπτυξη δεξιοτήτων πολυγραμματισμού, κριτικής σκέψης και πολιτισμικής επίγνωσης, καθιστώντας τον κινηματογράφο πολύτιμο παιδαγωγικό εργαλείο. Παρ’ όλα αυτά, στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα η παρουσία του κινηματογράφου στα Αναλυτικά Προγράμματα Σπουδών υπήρξε ιστορικά περιορισμένη και αποσπασματική. Το Διαθεματικό Ενιαίο Πλαίσιο Προγραμμάτων Σπουδών (ΔΕΠΠΣ, 2003) αντιμετώπιζε την εικόνα κυρίως ως εποπτικό μέσο διδασκαλίας, χωρίς να αναγνωρίζει την κινηματογραφική ταινία ως αυτόνομο μαθησιακό εργαλείο. Το Πρόγραμμα Σπουδών του 2011 για τη Νεοελληνική Γλώσσα και τη Λογοτεχνία υιοθέτησε μια πιο σύγχρονη προσέγγιση, εντάσσοντας τα οπτικοακουστικά μέσα στη διδασκαλία, ωστόσο ο κινηματογράφος παρέμεινε εργαλείο υποστήριξης άλλων γνωστικών αντικειμένων. Το νέο Πρόγραμμα Σπουδών του 2022, σε συνάφεια με τον πολυγραμματισμό και την ψηφιακή μάθηση, επιχειρεί να ενισχύσει τον οπτικό και ψηφιακό γραμματισμό των μαθητών, δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στη χρήση πολυμέσων και στη δημιουργική παραγωγή κειμένων. Ωστόσο, ακόμη και σε αυτό το πλαίσιο, ο κινηματογράφος συνεχίζει να λειτουργεί κυρίως ως εργαλείο, παρά ως αντικείμενο συστηματικής διδασκαλίας και καλλιτεχνικής εκπαίδευσης. Η παρούσα μεταπτυχιακή εργασία επιδιώκει να διερευνήσει τον ρόλο και τη συμβολή της κινηματογραφικής ταινίας στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, δίνοντας έμφαση ειδικότερα στις παιδαγωγικές, γνωστικές και κοινωνικές της διαστάσεις. Εξετάζεται πώς η προβολή και κυρίως η δημιουργία κινηματογραφικών ταινιών μικρού μήκους από τους μαθητές μπορεί να ενισχύσει τη μαθησιακή τους εμπειρία, να αναπτύξει δεξιότητες πολυγραμματισμού (οπτικού, γλωσσικού και ψηφιακού), να ενθαρρύνει τη συνεργατική μάθηση και να προάγει τη δημιουργικότητα. Η έρευνα υιοθετεί ένα μικτό μεθοδολογικό πλαίσιο, συνδυάζοντας ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά, με κύρια στρατηγική τη μελέτη περίπτωσης (case study), εστιάζοντας στην εφαρμογή ενός προγράμματος δημιουργίας ταινίας μικρού μήκους από μαθητές Δημοτικού. Σκοπός είναι να αποτυπωθούν οι παιδαγωγικές, γνωστικές και κοινωνικές διαστάσεις αυτής της εμπειρίας και να αναδειχθούν οι τρόποι με τους οποίους ο κινηματογράφος μπορεί να μετατραπεί από εργαλείο ψυχαγωγίας σε πολυδιάστατο εκπαιδευτικό μέσο που συνδέει τη μάθηση με τη σύγχρονη πολυπολιτισμική και ψηφιακή πραγματικότητα.","abstract_has_math":false,"creators":["ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΕΥΓΕΝΙΑ","TRIANTAFYLLOU EVGENIA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:04Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek","English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5416342"],"render_values":[{"text":"uoadl:5416342","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5416342","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5416342","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5416342","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΕΥΓΕΝΙΑ","TRIANTAFYLLOU EVGENIA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek","English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5416342","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5416342"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας και η κυριαρχία της εικόνας σε κάθε πτυχή της ζωής του ανθρώπου, έχει αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο αυτός αντιλαμβάνεται και επεξεργάζεται τα διάφορα νοήματα. Στη σημερινή εποχή τα παιδιά αναπτύσσονται μέσα σε ένα οπτικοακουστικό περιβάλλον, όπου ο λόγος, η εικόνα και ο ήχος συνυπάρχουν, δημιουργώντας νέες μορφές επικοινωνίας και μάθησης. Στο πλαίσιο αυτό, η εκπαίδευση καλείται να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις ενός κόσμου όπου κυριαρχούν τα μέσα, προσαρμόζοντας τις διδακτικές της πρακτικές στις ανάγκες της σύγχρονης ψηφιακής και πολυπολιτισμικής πραγματικότητας. Ο κινηματογράφος, ως σύνθετο καλλιτεχνικό και επικοινωνιακό μέσο, συνδυάζει ποικίλες μορφές, (λόγο, εικόνα, ήχο, μουσική και κίνηση) και προσφέρει ποικίλες δυνατότητες αξιοποίησης στην εκπαιδευτική διαδικασία. Η κινηματογραφική ταινία μπορεί να λειτουργήσει τόσο ως πολυτροπικό κείμενο προς ανάλυση, όσο και ως μέσο δημιουργίας, ενισχύοντας τη συμμετοχή των μαθητών σε διαδικασίες ερμηνείας, συνεργασίας, παραγωγής νοήματος και έκφρασης του εαυτού τους. Η κατανόηση και η δημιουργία κινηματογραφικών έργων συμβάλλουν στην ανάπτυξη δεξιοτήτων πολυγραμματισμού, κριτικής σκέψης και πολιτισμικής επίγνωσης, καθιστώντας τον κινηματογράφο πολύτιμο παιδαγωγικό εργαλείο. Παρ’ όλα αυτά, στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα η παρουσία του κινηματογράφου στα Αναλυτικά Προγράμματα Σπουδών υπήρξε ιστορικά περιορισμένη και αποσπασματική. Το Διαθεματικό Ενιαίο Πλαίσιο Προγραμμάτων Σπουδών (ΔΕΠΠΣ, 2003) αντιμετώπιζε την εικόνα κυρίως ως εποπτικό μέσο διδασκαλίας, χωρίς να αναγνωρίζει την κινηματογραφική ταινία ως αυτόνομο μαθησιακό εργαλείο. Το Πρόγραμμα Σπουδών του 2011 για τη Νεοελληνική Γλώσσα και τη Λογοτεχνία υιοθέτησε μια πιο σύγχρονη προσέγγιση, εντάσσοντας τα οπτικοακουστικά μέσα στη διδασκαλία, ωστόσο ο κινηματογράφος παρέμεινε εργαλείο υποστήριξης άλλων γνωστικών αντικειμένων. Το νέο Πρόγραμμα Σπουδών του 2022, σε συνάφεια με τον πολυγραμματισμό και την ψηφιακή μάθηση, επιχειρεί να ενισχύσει τον οπτικό και ψηφιακό γραμματισμό των μαθητών, δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στη χρήση πολυμέσων και στη δημιουργική παραγωγή κειμένων. Ωστόσο, ακόμη και σε αυτό το πλαίσιο, ο κινηματογράφος συνεχίζει να λειτουργεί κυρίως ως εργαλείο, παρά ως αντικείμενο συστηματικής διδασκαλίας και καλλιτεχνικής εκπαίδευσης. Η παρούσα μεταπτυχιακή εργασία επιδιώκει να διερευνήσει τον ρόλο και τη συμβολή της κινηματογραφικής ταινίας στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, δίνοντας έμφαση ειδικότερα στις παιδαγωγικές, γνωστικές και κοινωνικές της διαστάσεις. Εξετάζεται πώς η προβολή και κυρίως η δημιουργία κινηματογραφικών ταινιών μικρού μήκους από τους μαθητές μπορεί να ενισχύσει τη μαθησιακή τους εμπειρία, να αναπτύξει δεξιότητες πολυγραμματισμού (οπτικού, γλωσσικού και ψηφιακού), να ενθαρρύνει τη συνεργατική μάθηση και να προάγει τη δημιουργικότητα. Η έρευνα υιοθετεί ένα μικτό μεθοδολογικό πλαίσιο, συνδυάζοντας ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά, με κύρια στρατηγική τη μελέτη περίπτωσης (case study), εστιάζοντας στην εφαρμογή ενός προγράμματος δημιουργίας ταινίας μικρού μήκους από μαθητές Δημοτικού. Σκοπός είναι να αποτυπωθούν οι παιδαγωγικές, γνωστικές και κοινωνικές διαστάσεις αυτής της εμπειρίας και να αναδειχθούν οι τρόποι με τους οποίους ο κινηματογράφος μπορεί να μετατραπεί από εργαλείο ψυχαγωγίας σε πολυδιάστατο εκπαιδευτικό μέσο που συνδέει τη μάθηση με τη σύγχρονη πολυπολιτισμική και ψηφιακή πραγματικότητα.","The rapid advancement of technology and the dominance of visual media in all aspects of human life have fundamentally reshaped the ways in which individuals perceive, interpret and construct meaning. Today’s children grow up in an audiovisual environment where language, image and sound coexist, creating new forms of communication and learning. Within this context, education is called upon to adapt to the demands of a media-saturated world, adjusting its instructional practices to the needs of contemporary digital and multicultural realities. Cinema, as a complex artistic and communicative medium, integrates multiple modalities—speech, image, sound, music and movement—and offers rich opportunities for educational use. A film can function both as a multimodal text for analysis and as a means of creative production, encouraging students to engage in interpretation, collaboration, meaning-making and self-expression. Understanding and creating cinematic works fosters multiliteracies, critical thinking and cultural awareness, making cinema a valuable pedagogical tool. Nevertheless, within the Greek educational system, the presence of cinema in the official curricula has historically been limited and fragmented. The 2003 Cross-Curricular Unified Framework (DEPPS) approached the visual image primarily as a teaching aid, without recognizing film as an autonomous learning resource. The 2011 Curriculum for Modern Greek Language and Literature introduced a more contemporary stance by incorporating audiovisual media into teaching; however, cinema remained a supportive tool for other subjects. The new 2022 Curriculum, consistent with the principles of multiliteracies and digital learning, aims to strengthen students’ visual and digital literacies through the use of multimedia and creative text production. Yet, even within this updated framework, cinema continues to operate mainly as an auxiliary tool rather than as a systematically taught subject or form of artistic education. This postgraduate research investigates the role and contribution of film in primary education, with particular emphasis on its pedagogical, cognitive and social dimensions. It explores how the viewing and especially the creation of short films by students can enhance their learning experience, develop multiliteracy skills (visual, linguistic and digital), promote collaborative learning and foster creativity. The research adopts a mixed methodological framework, combining qualitative and quantitative characteristics, with a case study as the main strategy, focusing on the implementation of a short film creation program by elementary school students.Its purpose is to examine the educational, cognitive and social outcomes of this experience and to highlight the ways in which cinema can be transformed from a medium of entertainment into a multidimensional educational tool that links learning with contemporary multicultural and digital realities."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΕΥΓΕΝΙΑ","TRIANTAFYLLOU EVGENIA"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας και η κυριαρχία της εικόνας σε κάθε πτυχή της ζωής του ανθρώπου, έχει αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο αυτός αντιλαμβάνεται και επεξεργάζεται τα διάφορα νοήματα. Στη σημερινή εποχή τα παιδιά αναπτύσσονται μέσα σε ένα οπτικοακουστικό περιβάλλον, όπου ο λόγος, η εικόνα και ο ήχος συνυπάρχουν, δημιουργώντας νέες μορφές επικοινωνίας και μάθησης. Στο πλαίσιο αυτό, η εκπαίδευση καλείται να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις ενός κόσμου όπου κυριαρχούν τα μέσα, προσαρμόζοντας τις διδακτικές της πρακτικές στις ανάγκες της σύγχρονης ψηφιακής και πολυπολιτισμικής πραγματικότητας. Ο κινηματογράφος, ως σύνθετο καλλιτεχνικό και επικοινωνιακό μέσο, συνδυάζει ποικίλες μορφές, (λόγο, εικόνα, ήχο, μουσική και κίνηση) και προσφέρει ποικίλες δυνατότητες αξιοποίησης στην εκπαιδευτική διαδικασία. Η κινηματογραφική ταινία μπορεί να λειτουργήσει τόσο ως πολυτροπικό κείμενο προς ανάλυση, όσο και ως μέσο δημιουργίας, ενισχύοντας τη συμμετοχή των μαθητών σε διαδικασίες ερμηνείας, συνεργασίας, παραγωγής νοήματος και έκφρασης του εαυτού τους. Η κατανόηση και η δημιουργία κινηματογραφικών έργων συμβάλλουν στην ανάπτυξη δεξιοτήτων πολυγραμματισμού, κριτικής σκέψης και πολιτισμικής επίγνωσης, καθιστώντας τον κινηματογράφο πολύτιμο παιδαγωγικό εργαλείο. Παρ’ όλα αυτά, στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα η παρουσία του κινηματογράφου στα Αναλυτικά Προγράμματα Σπουδών υπήρξε ιστορικά περιορισμένη και αποσπασματική. Το Διαθεματικό Ενιαίο Πλαίσιο Προγραμμάτων Σπουδών (ΔΕΠΠΣ, 2003) αντιμετώπιζε την εικόνα κυρίως ως εποπτικό μέσο διδασκαλίας, χωρίς να αναγνωρίζει την κινηματογραφική ταινία ως αυτόνομο μαθησιακό εργαλείο. Το Πρόγραμμα Σπουδών του 2011 για τη Νεοελληνική Γλώσσα και τη Λογοτεχνία υιοθέτησε μια πιο σύγχρονη προσέγγιση, εντάσσοντας τα οπτικοακουστικά μέσα στη διδασκαλία, ωστόσο ο κινηματογράφος παρέμεινε εργαλείο υποστήριξης άλλων γνωστικών αντικειμένων. Το νέο Πρόγραμμα Σπουδών του 2022, σε συνάφεια με τον πολυγραμματισμό και την ψηφιακή μάθηση, επιχειρεί να ενισχύσει τον οπτικό και ψηφιακό γραμματισμό των μαθητών, δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στη χρήση πολυμέσων και στη δημιουργική παραγωγή κειμένων. Ωστόσο, ακόμη και σε αυτό το πλαίσιο, ο κινηματογράφος συνεχίζει να λειτουργεί κυρίως ως εργαλείο, παρά ως αντικείμενο συστηματικής διδασκαλίας και καλλιτεχνικής εκπαίδευσης. Η παρούσα μεταπτυχιακή εργασία επιδιώκει να διερευνήσει τον ρόλο και τη συμβολή της κινηματογραφικής ταινίας στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, δίνοντας έμφαση ειδικότερα στις παιδαγωγικές, γνωστικές και κοινωνικές της διαστάσεις. Εξετάζεται πώς η προβολή και κυρίως η δημιουργία κινηματογραφικών ταινιών μικρού μήκους από τους μαθητές μπορεί να ενισχύσει τη μαθησιακή τους εμπειρία, να αναπτύξει δεξιότητες πολυγραμματισμού (οπτικού, γλωσσικού και ψηφιακού), να ενθαρρύνει τη συνεργατική μάθηση και να προάγει τη δημιουργικότητα. Η έρευνα υιοθετεί ένα μικτό μεθοδολογικό πλαίσιο, συνδυάζοντας ποιοτικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά, με κύρια στρατηγική τη μελέτη περίπτωσης (case study), εστιάζοντας στην εφαρμογή ενός προγράμματος δημιουργίας ταινίας μικρού μήκους από μαθητές Δημοτικού. Σκοπός είναι να αποτυπωθούν οι παιδαγωγικές, γνωστικές και κοινωνικές διαστάσεις αυτής της εμπειρίας και να αναδειχθούν οι τρόποι με τους οποίους ο κινηματογράφος μπορεί να μετατραπεί από εργαλείο ψυχαγωγίας σε πολυδιάστατο εκπαιδευτικό μέσο που συνδέει τη μάθηση με τη σύγχρονη πολυπολιτισμική και ψηφιακή πραγματικότητα.","The rapid advancement of technology and the dominance of visual media in all aspects of human life have fundamentally reshaped the ways in which individuals perceive, interpret and construct meaning. Today’s children grow up in an audiovisual environment where language, image and sound coexist, creating new forms of communication and learning. Within this context, education is called upon to adapt to the demands of a media-saturated world, adjusting its instructional practices to the needs of contemporary digital and multicultural realities. Cinema, as a complex artistic and communicative medium, integrates multiple modalities—speech, image, sound, music and movement—and offers rich opportunities for educational use. A film can function both as a multimodal text for analysis and as a means of creative production, encouraging students to engage in interpretation, collaboration, meaning-making and self-expression. Understanding and creating cinematic works fosters multiliteracies, critical thinking and cultural awareness, making cinema a valuable pedagogical tool. Nevertheless, within the Greek educational system, the presence of cinema in the official curricula has historically been limited and fragmented. The 2003 Cross-Curricular Unified Framework (DEPPS) approached the visual image primarily as a teaching aid, without recognizing film as an autonomous learning resource. The 2011 Curriculum for Modern Greek Language and Literature introduced a more contemporary stance by incorporating audiovisual media into teaching; however, cinema remained a supportive tool for other subjects. The new 2022 Curriculum, consistent with the principles of multiliteracies and digital learning, aims to strengthen students’ visual and digital literacies through the use of multimedia and creative text production. Yet, even within this updated framework, cinema continues to operate mainly as an auxiliary tool rather than as a systematically taught subject or form of artistic education. This postgraduate research investigates the role and contribution of film in primary education, with particular emphasis on its pedagogical, cognitive and social dimensions. It explores how the viewing and especially the creation of short films by students can enhance their learning experience, develop multiliteracy skills (visual, linguistic and digital), promote collaborative learning and foster creativity. The research adopts a mixed methodological framework, combining qualitative and quantitative characteristics, with a case study as the main strategy, focusing on the implementation of a short film creation program by elementary school students.Its purpose is to examine the educational, cognitive and social outcomes of this experience and to highlight the ways in which cinema can be transformed from a medium of entertainment into a multidimensional educational tool that links learning with contemporary multicultural and digital realities."],"dc:identifier":["uoadl:5416342","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5416342"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek","English"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Η ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:04Z"}