{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5416350"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5416350","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διερεύνηση της ετοιμότητας των νοσηλευτών σε καταστάσεις εκτάκτων αναγκών και καταστροφών, σε σχέση με την ψυχική ανθεκτικότητα","abstract":"Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση του επιπέδου ετοιμότητας των νοσηλευτών για την αντιμετώπιση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης και καταστροφών, καθώς και του επιπέδου ψυχικής ανθεκτικότητάς τους. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε ποσοτική, συγχρονική μελέτη σε νοσηλευτές γενικών νοσοκομείων. Η συλλογή δεδομένων πραγματοποιήθηκε με τη χρήση ανώνυμου ερωτηματολογίου, το οποίο περιλάμβανε δημογραφικά και επαγγελματικά χαρακτηριστικά, το εργαλείο Adapted Emergency Preparedness Information Questionnaire (AEPIQ) για την αξιολόγηση της ετοιμότητας και την κλίμακα Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISC-10) για την εκτίμηση της ψυχικής ανθεκτικότητας. Η στατιστική ανάλυση πραγματοποιήθηκε με περιγραφικές και επαγωγικές μεθόδους. Αποτελέσματα: Το δείγμα της μελέτης αποτελούνταν κυρίως από γυναίκες νοσηλεύτριες, με μέση ηλικία περίπου 40 έτη και μέση επαγγελματική εμπειρία άνω των 10 ετών. Περίπου οι μισοί συμμετέχοντες δήλωσαν ότι είχαν παρακολουθήσει εκπαίδευση σχετική με καταστροφές ή μαζικά συμβάντα. Η συνολική βαθμολογία ετοιμότητας των νοσηλευτών κυμάνθηκε σε μέτρια επίπεδα (3,4/5, Τ.Α.=0,6). Υψηλότερες βαθμολογίες καταγράφηκαν στη χρήση μέσων ατομικής προστασίας (4,1/5) και στη διαχείριση λοιμώξεων (3,9/5), ενώ χαμηλότερες επιδόσεις παρατηρήθηκαν στη διαχείριση χημικών, βιολογικών και πυρηνικών συμβάντων (2,7/5). Η μέση βαθμολογία ψυχικής ανθεκτικότητας στην κλίμακα CD-RISC-10 ήταν 28,6±6,4. Νοσηλευτές που είχαν συμμετάσχει σε εκπαιδευτικά προγράμματα ή ασκήσεις προσομοίωσης παρουσίασαν σημαντικά υψηλότερη ετοιμότητα σε σύγκριση με όσους δεν είχαν εκπαιδευτεί (3,8 έναντι 3,1, p<0,001). Παράλληλα, όσοι είχαν προηγούμενη εμπειρία συμμετοχής σε πραγματικά περιστατικά κρίσεων εμφάνισαν υψηλότερη ψυχική ανθεκτικότητα (30,2 έναντι 26,9, p=0,002). Διαπιστώθηκε θετική και στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ ψυχικής ανθεκτικότητας και συνολικής ετοιμότητας (r=0,42, p<0,001). Η ψυχική ανθεκτικότητα ήταν ανεξάρτητος προβλεπτικός παράγοντας της ετοιμότητας (β=0,31, p<0,001), ακόμη και μετά τον έλεγχο δημογραφικών και επαγγελματικών μεταβλητών. Συμπεράσματα: Η ψυχική ανθεκτικότητα φαίνεται να αποτελεί σημαντικό παράγοντα ενίσχυσης της ετοιμότητας των νοσηλευτών σε συνθήκες κρίσεων και καταστροφών. Η ενίσχυση της εκπαίδευσης, η συστηματική συμμετοχή σε ασκήσεις προσομοίωσης και η ανάπτυξη παρεμβάσεων ψυχολογικής υποστήριξης μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στη βελτίωση της επιχειρησιακής ανταπόκρισης και της ψυχικής ευεξίας των νοσηλευτών.","abstract_html":"Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση του επιπέδου ετοιμότητας των νοσηλευτών για την αντιμετώπιση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης και καταστροφών, καθώς και του επιπέδου ψυχικής ανθεκτικότητάς τους. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε ποσοτική, συγχρονική μελέτη σε νοσηλευτές γενικών νοσοκομείων. Η συλλογή δεδομένων πραγματοποιήθηκε με τη χρήση ανώνυμου ερωτηματολογίου, το οποίο περιλάμβανε δημογραφικά και επαγγελματικά χαρακτηριστικά, το εργαλείο Adapted Emergency Preparedness Information Questionnaire (AEPIQ) για την αξιολόγηση της ετοιμότητας και την κλίμακα Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISC-10) για την εκτίμηση της ψυχικής ανθεκτικότητας. Η στατιστική ανάλυση πραγματοποιήθηκε με περιγραφικές και επαγωγικές μεθόδους. Αποτελέσματα: Το δείγμα της μελέτης αποτελούνταν κυρίως από γυναίκες νοσηλεύτριες, με μέση ηλικία περίπου 40 έτη και μέση επαγγελματική εμπειρία άνω των 10 ετών. Περίπου οι μισοί συμμετέχοντες δήλωσαν ότι είχαν παρακολουθήσει εκπαίδευση σχετική με καταστροφές ή μαζικά συμβάντα. Η συνολική βαθμολογία ετοιμότητας των νοσηλευτών κυμάνθηκε σε μέτρια επίπεδα (3,4/5, Τ.Α.=0,6). Υψηλότερες βαθμολογίες καταγράφηκαν στη χρήση μέσων ατομικής προστασίας (4,1/5) και στη διαχείριση λοιμώξεων (3,9/5), ενώ χαμηλότερες επιδόσεις παρατηρήθηκαν στη διαχείριση χημικών, βιολογικών και πυρηνικών συμβάντων (2,7/5). Η μέση βαθμολογία ψυχικής ανθεκτικότητας στην κλίμακα CD-RISC-10 ήταν 28,6±6,4. Νοσηλευτές που είχαν συμμετάσχει σε εκπαιδευτικά προγράμματα ή ασκήσεις προσομοίωσης παρουσίασαν σημαντικά υψηλότερη ετοιμότητα σε σύγκριση με όσους δεν είχαν εκπαιδευτεί (3,8 έναντι 3,1, p&lt;0,001). Παράλληλα, όσοι είχαν προηγούμενη εμπειρία συμμετοχής σε πραγματικά περιστατικά κρίσεων εμφάνισαν υψηλότερη ψυχική ανθεκτικότητα (30,2 έναντι 26,9, p=0,002). Διαπιστώθηκε θετική και στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ ψυχικής ανθεκτικότητας και συνολικής ετοιμότητας (r=0,42, p&lt;0,001). Η ψυχική ανθεκτικότητα ήταν ανεξάρτητος προβλεπτικός παράγοντας της ετοιμότητας (β=0,31, p&lt;0,001), ακόμη και μετά τον έλεγχο δημογραφικών και επαγγελματικών μεταβλητών. Συμπεράσματα: Η ψυχική ανθεκτικότητα φαίνεται να αποτελεί σημαντικό παράγοντα ενίσχυσης της ετοιμότητας των νοσηλευτών σε συνθήκες κρίσεων και καταστροφών. Η ενίσχυση της εκπαίδευσης, η συστηματική συμμετοχή σε ασκήσεις προσομοίωσης και η ανάπτυξη παρεμβάσεων ψυχολογικής υποστήριξης μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στη βελτίωση της επιχειρησιακής ανταπόκρισης και της ψυχικής ευεξίας των νοσηλευτών.","abstract_has_math":false,"creators":["Κουλιζάκη Χρυσούλα","Koulizaki Chrysoula"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-11-19T05:20:04Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5416350"],"render_values":[{"text":"uoadl:5416350","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5416350","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5416350","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A5416350","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουλιζάκη Χρυσούλα","Koulizaki Chrysoula"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5416350","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5416350"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση του επιπέδου ετοιμότητας των νοσηλευτών για την αντιμετώπιση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης και καταστροφών, καθώς και του επιπέδου ψυχικής ανθεκτικότητάς τους. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε ποσοτική, συγχρονική μελέτη σε νοσηλευτές γενικών νοσοκομείων. Η συλλογή δεδομένων πραγματοποιήθηκε με τη χρήση ανώνυμου ερωτηματολογίου, το οποίο περιλάμβανε δημογραφικά και επαγγελματικά χαρακτηριστικά, το εργαλείο Adapted Emergency Preparedness Information Questionnaire (AEPIQ) για την αξιολόγηση της ετοιμότητας και την κλίμακα Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISC-10) για την εκτίμηση της ψυχικής ανθεκτικότητας. Η στατιστική ανάλυση πραγματοποιήθηκε με περιγραφικές και επαγωγικές μεθόδους. Αποτελέσματα: Το δείγμα της μελέτης αποτελούνταν κυρίως από γυναίκες νοσηλεύτριες, με μέση ηλικία περίπου 40 έτη και μέση επαγγελματική εμπειρία άνω των 10 ετών. Περίπου οι μισοί συμμετέχοντες δήλωσαν ότι είχαν παρακολουθήσει εκπαίδευση σχετική με καταστροφές ή μαζικά συμβάντα. Η συνολική βαθμολογία ετοιμότητας των νοσηλευτών κυμάνθηκε σε μέτρια επίπεδα (3,4/5, Τ.Α.=0,6). Υψηλότερες βαθμολογίες καταγράφηκαν στη χρήση μέσων ατομικής προστασίας (4,1/5) και στη διαχείριση λοιμώξεων (3,9/5), ενώ χαμηλότερες επιδόσεις παρατηρήθηκαν στη διαχείριση χημικών, βιολογικών και πυρηνικών συμβάντων (2,7/5). Η μέση βαθμολογία ψυχικής ανθεκτικότητας στην κλίμακα CD-RISC-10 ήταν 28,6±6,4. Νοσηλευτές που είχαν συμμετάσχει σε εκπαιδευτικά προγράμματα ή ασκήσεις προσομοίωσης παρουσίασαν σημαντικά υψηλότερη ετοιμότητα σε σύγκριση με όσους δεν είχαν εκπαιδευτεί (3,8 έναντι 3,1, p<0,001). Παράλληλα, όσοι είχαν προηγούμενη εμπειρία συμμετοχής σε πραγματικά περιστατικά κρίσεων εμφάνισαν υψηλότερη ψυχική ανθεκτικότητα (30,2 έναντι 26,9, p=0,002). Διαπιστώθηκε θετική και στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ ψυχικής ανθεκτικότητας και συνολικής ετοιμότητας (r=0,42, p<0,001). Η ψυχική ανθεκτικότητα ήταν ανεξάρτητος προβλεπτικός παράγοντας της ετοιμότητας (β=0,31, p<0,001), ακόμη και μετά τον έλεγχο δημογραφικών και επαγγελματικών μεταβλητών. Συμπεράσματα: Η ψυχική ανθεκτικότητα φαίνεται να αποτελεί σημαντικό παράγοντα ενίσχυσης της ετοιμότητας των νοσηλευτών σε συνθήκες κρίσεων και καταστροφών. Η ενίσχυση της εκπαίδευσης, η συστηματική συμμετοχή σε ασκήσεις προσομοίωσης και η ανάπτυξη παρεμβάσεων ψυχολογικής υποστήριξης μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στη βελτίωση της επιχειρησιακής ανταπόκρισης και της ψυχικής ευεξίας των νοσηλευτών.","Aim: The aim of the present study was to investigate nurses’ level of preparedness for emergencies and disasters, as well as their level of psychological resilience. Methodology: A quantitative cross-sectional study was conducted among nurses working in general hospitals. Data collection was carried out using an anonymous questionnaire, which included demographic and occupational characteristics, the Adapted Emergency Preparedness Information Questionnaire (AEPIQ) for the assessment of preparedness, and the Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISC-10) for the evaluation of psychological resilience. Statistical analysis was performed using descriptive and inferential methods. Results: The study sample consisted mainly of female nurses, with a mean age of approximately 40 years and an average professional experience of more than 10 years. Approximately half of the participants reported having attended training related to disasters or mass casualty incidents. The overall preparedness score of nurses was at moderate levels (3.4/5, SD=0.6). Higher scores were recorded in the use of personal protective equipment (4.1/5) and infection management (3.9/5), whereas lower scores were observed in the management of chemical, biological, and nuclear incidents (2.7/5). The mean psychological resilience score on the CD-RISC-10 scale was 28.6±6.4. Nurses who had participated in educational programs or simulation exercises demonstrated significantly higher preparedness compared to those who had not received such training (3.8 vs. 3.1, p<0.001). In addition, participants with previous experience in real crisis incidents showed higher psychological resilience (30.2 vs. 26.9, p=0.002). A positive and statistically significant correlation was identified between psychological resilience and overall preparedness (r=0.42, p<0.001). Psychological resilience was found to be an independent predictive factor of preparedness (β=0.31, p<0.001), even after controlling for demographic and occupational variables. Conclusions: Psychological resilience appears to be an important factor in strengthening nurses’ preparedness under conditions of crises and disasters. Enhancing education, systematic participation in simulation exercises, and the development of psychological support interventions may substantially contribute to improving operational response and nurses’ psychological well-being."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διερεύνηση της ετοιμότητας των νοσηλευτών σε καταστάσεις εκτάκτων αναγκών και καταστροφών, σε σχέση με την ψυχική ανθεκτικότητα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουλιζάκη Χρυσούλα","Koulizaki Chrysoula"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση του επιπέδου ετοιμότητας των νοσηλευτών για την αντιμετώπιση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης και καταστροφών, καθώς και του επιπέδου ψυχικής ανθεκτικότητάς τους. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε ποσοτική, συγχρονική μελέτη σε νοσηλευτές γενικών νοσοκομείων. Η συλλογή δεδομένων πραγματοποιήθηκε με τη χρήση ανώνυμου ερωτηματολογίου, το οποίο περιλάμβανε δημογραφικά και επαγγελματικά χαρακτηριστικά, το εργαλείο Adapted Emergency Preparedness Information Questionnaire (AEPIQ) για την αξιολόγηση της ετοιμότητας και την κλίμακα Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISC-10) για την εκτίμηση της ψυχικής ανθεκτικότητας. Η στατιστική ανάλυση πραγματοποιήθηκε με περιγραφικές και επαγωγικές μεθόδους. Αποτελέσματα: Το δείγμα της μελέτης αποτελούνταν κυρίως από γυναίκες νοσηλεύτριες, με μέση ηλικία περίπου 40 έτη και μέση επαγγελματική εμπειρία άνω των 10 ετών. Περίπου οι μισοί συμμετέχοντες δήλωσαν ότι είχαν παρακολουθήσει εκπαίδευση σχετική με καταστροφές ή μαζικά συμβάντα. Η συνολική βαθμολογία ετοιμότητας των νοσηλευτών κυμάνθηκε σε μέτρια επίπεδα (3,4/5, Τ.Α.=0,6). Υψηλότερες βαθμολογίες καταγράφηκαν στη χρήση μέσων ατομικής προστασίας (4,1/5) και στη διαχείριση λοιμώξεων (3,9/5), ενώ χαμηλότερες επιδόσεις παρατηρήθηκαν στη διαχείριση χημικών, βιολογικών και πυρηνικών συμβάντων (2,7/5). Η μέση βαθμολογία ψυχικής ανθεκτικότητας στην κλίμακα CD-RISC-10 ήταν 28,6±6,4. Νοσηλευτές που είχαν συμμετάσχει σε εκπαιδευτικά προγράμματα ή ασκήσεις προσομοίωσης παρουσίασαν σημαντικά υψηλότερη ετοιμότητα σε σύγκριση με όσους δεν είχαν εκπαιδευτεί (3,8 έναντι 3,1, p<0,001). Παράλληλα, όσοι είχαν προηγούμενη εμπειρία συμμετοχής σε πραγματικά περιστατικά κρίσεων εμφάνισαν υψηλότερη ψυχική ανθεκτικότητα (30,2 έναντι 26,9, p=0,002). Διαπιστώθηκε θετική και στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ ψυχικής ανθεκτικότητας και συνολικής ετοιμότητας (r=0,42, p<0,001). Η ψυχική ανθεκτικότητα ήταν ανεξάρτητος προβλεπτικός παράγοντας της ετοιμότητας (β=0,31, p<0,001), ακόμη και μετά τον έλεγχο δημογραφικών και επαγγελματικών μεταβλητών. Συμπεράσματα: Η ψυχική ανθεκτικότητα φαίνεται να αποτελεί σημαντικό παράγοντα ενίσχυσης της ετοιμότητας των νοσηλευτών σε συνθήκες κρίσεων και καταστροφών. Η ενίσχυση της εκπαίδευσης, η συστηματική συμμετοχή σε ασκήσεις προσομοίωσης και η ανάπτυξη παρεμβάσεων ψυχολογικής υποστήριξης μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στη βελτίωση της επιχειρησιακής ανταπόκρισης και της ψυχικής ευεξίας των νοσηλευτών.","Aim: The aim of the present study was to investigate nurses’ level of preparedness for emergencies and disasters, as well as their level of psychological resilience. Methodology: A quantitative cross-sectional study was conducted among nurses working in general hospitals. Data collection was carried out using an anonymous questionnaire, which included demographic and occupational characteristics, the Adapted Emergency Preparedness Information Questionnaire (AEPIQ) for the assessment of preparedness, and the Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISC-10) for the evaluation of psychological resilience. Statistical analysis was performed using descriptive and inferential methods. Results: The study sample consisted mainly of female nurses, with a mean age of approximately 40 years and an average professional experience of more than 10 years. Approximately half of the participants reported having attended training related to disasters or mass casualty incidents. The overall preparedness score of nurses was at moderate levels (3.4/5, SD=0.6). Higher scores were recorded in the use of personal protective equipment (4.1/5) and infection management (3.9/5), whereas lower scores were observed in the management of chemical, biological, and nuclear incidents (2.7/5). The mean psychological resilience score on the CD-RISC-10 scale was 28.6±6.4. Nurses who had participated in educational programs or simulation exercises demonstrated significantly higher preparedness compared to those who had not received such training (3.8 vs. 3.1, p<0.001). In addition, participants with previous experience in real crisis incidents showed higher psychological resilience (30.2 vs. 26.9, p=0.002). A positive and statistically significant correlation was identified between psychological resilience and overall preparedness (r=0.42, p<0.001). Psychological resilience was found to be an independent predictive factor of preparedness (β=0.31, p<0.001), even after controlling for demographic and occupational variables. Conclusions: Psychological resilience appears to be an important factor in strengthening nurses’ preparedness under conditions of crises and disasters. Enhancing education, systematic participation in simulation exercises, and the development of psychological support interventions may substantially contribute to improving operational response and nurses’ psychological well-being."],"dc:identifier":["uoadl:5416350","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5416350"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Διερεύνηση της ετοιμότητας των νοσηλευτών σε καταστάσεις εκτάκτων αναγκών και καταστροφών, σε σχέση με την ψυχική ανθεκτικότητα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:20:04Z"}